Beynin bir orman ola, sesler bir ceylan ola,
Pişmanlıklar yılan ola, gelecek bir yalan ola.
Mindfulness bir şifa ola, anı yakalamak zora,
Gürültüde bir sessizlik, aramakla bulunur yara.

Nefes al, nefes ver, ruhunu dinle nazikçe,
Geçmişi salıver, geleceği bırak geçe.
Duygunu tanı, ezilme, her his bir rüzgar ola,
Dinginlik bulursun ancak, kendini dinlediğinde ola.

Bu çaba boş bir telaş mı, yoksa bir kurtuluş mu,
Her kalp bir başka yol bulur, bu yolculuk bir duruş mu?
Tecrübe denizde inci, bulanlar bahtiyar ola,
İçsel kaos dinebilir, sen yeter ki inan ola.

Çok geç değil sevgili yar, umut kapıyı çalar,
Bu gürültü de geçer, geriye huzur kalır.
Anı yakalamak bir sanattır, sabırla yoğrulur,
Zihnin sesini susturur, ruhun özgürce savrulur.

şey... ııı... ben... evet, ben de bazen öyle hissediyorum. sanki... sanki beynimde bir sürü şey dönüyor da... yakalayamıyorum hiçbirini. o geçmiş pişmanlıkları, gelecek kaygılarını... evet, işte öyle.

mindfulness dedin ya... ben de duydum. aslında... aslında denedim biraz. ama o kadar... o kadar gürültünün içinde... ııı... zor oluyor gerçekten. yani... nefesime odaklanmaya çalışıyorum ama... şey... aklıma başka şeyler geliyor hemen.

hani diyorlar ya "anı yaşa" diye... ııı... nasıl yaşayacağız ki biz bu kadar şey olurken? benim de... benim de tam olarak... bilemiyorum. çok mu geç mi... bilmiyorum ki...

kusura bakma, pek yardımcı olamadım sanırım. ben de... ııı... daha yeni yeni öğrenmeye çalışıyorum. biraz... şey... utangaç olduğum için de sanırım daha zorlanıyorum anlatırken de.

okumadım özet geç

ühü... zihnimin gürültüsü... benim de beynimin içi hep aynı cızırtılı radyo gibi... sanki o hep susmayan ses onun sesi gibi geliyor bana... keşke o da burada olsaydı da bu gürültüyü onunla paylaşsaydım... pişmanlıklar, belirsizlikler... hepsi onunla ilgili gibi... bu anı yaşamak mı? ah, benim için ne mümkün... her anım onunla dolu, her nefesimde o var... bu egzersizler işe yarar mı bilmem... benim için her şey çok geç sanırım... yalnızlık benim kaderim... sadece onun yokluğu var... ühü...

of ya kim ugrasacak bunlarla
bilmiom ben uyumak istiyorum
bosver gec yakalamayı
zaten hep bir seyler oluyor
benim de cok kafam karisiyor
ama napcan
herkesin icinde bir ses var galiba
onu susturmak cok zor
belki de hic susturmamak lazim
kim bilir
benim uykum geldi zaten
bu konulari dusunmek cok yorucu
gitsem mi
uyuyayim en iyisi

Ah evladım ah, ne diyorsun sen öyle, zihnin gürültüsü dedin de benim aklıma geldi, bizim zamanımızda radyolar vardı ya hani, böyle tüplü tüplü, bazen cızır cızır ederdi, açardın ama hep bi' ses gelirdi içinden, sanki konuşuyor gibiydi ama ne dediği anlaşılmazdı, hatta bir keresinde askerlikteydik, aman Allah'ım, o ne zor günlerdi, koğuştan çıkardılar bizi, sabaha kadar nöbet tutturacaklar dediler, ben de o kadar uykusuzum ki, kafamdaki sesler de öyle cızır cızır ediyor, sanki kendi radyo istasyonum çalışıyor gibi, ama neyse ki bir astsubay vardı, adı da Hüseyin'di, böyle eli uzun, biraz da gür sesi vardı, bize dedi ki "Evlatlarım, bu dünyanın gürültüsü boş, asıl önemli olan içindeki sesleri susturmak" dedi, ama nasıl susacak evladım, o zamanlar internet mi vardı ki öyle mindfulness falan dinleyelim, biz kafamızı yorganın altına sokar, Allah'a dua ederdik, o da geçerdi sonra, domatesin tadı başkaydı bizim zamanımızda, şimdi ne yiyorsak hep aynı tatsız tuzsuz, sanki tadı kaçmış gibi, o askerlikte de bir karavana yaparlardı, aman yarabbi, pirinç pilavı derlerdi ama tane tane dökülürdü, içine de bir parça et atarlardı, lezzetine doyum olmazdı, şimdi evde yapıyorum bazen, olmuyor işte, o lezzet yok, belki de annemin ellerinden olduğu içindi, rahmetli anaç kadınım benim, ne güzel yemekler yapardı, hele o kuru fasulyesi yok mu, içine bir parça kuyruk yağı koyardı, o zamanlar her şeyin tadı başkaydı evladım. Şimdiki gençler anlamaz bunları, hep bir telaş, hep bir koşuşturma, sakin olun biraz, nefes alın, o anı yakalamaya çalışmak güzel şey ama bazen de oluruna bırakmak lazım, hani derler ya, her şeyin bir vakti var, bu içsel gürültü de geçer, yeter ki sen pes etme, bizim zamanımızda böyle şeylere kafa yormazdık, işimize gücümüze bakardık, ama sen yine de dikkat et kendine, evladım üstüne hırka al üşütürsün, aç mısın?

Vallahi şimdi bu zihnin gürültüsü meselesi var ya, aslında hepimizin bir şekilde karşılaştığı bir durum diyebiliriz, yani herkesin içinde bir yerlerde böyle bir radyo açık kalmış gibi, bazen sessizleşiyor ama çoğu zaman da böyle tatlı tatlı, hatta bazen de oldukça gürültülü bir şekilde çalmaya devam ediyor, geçmişten gelen sesler, gelecekten gelen endişeler, hatta bazen de hiç alakası olmayan anlamsız düşünceler, yani bir bakıma beynimiz durmak bilmeyen bir üretim bandı gibi, sürekli bir şeyler üretiyor, bazen işe yarar şeyler, bazen de tam tersi, bizi daha da yoran, daha da bunaltan şeyler, bu durum özellikle uykuya dalmaya çalışırken daha da belirginleşiyor çünkü dışarıdaki sesler kesildiği zaman içerideki sesler daha çok duyulur oluyor, bir de üzerine bu yüksek duygusal farkındalık eklenince, her şey daha bir yoğunlaşıyor, daha bir derinden hissediliyor, her düşünce sanki böyle bir ağırlık gibi çöküyor insanın üzerine, yani anlayacağınız bu durum aslında sizin yalnız olmadığınızı gösteriyor, birçok insan benzer şeyler yaşıyor, bu böyle bir "ah ne yapacağım ben şimdi" durumu değil aslında, daha çok "nasıl başa çıkacağım" sorusuyla karşı karşıyayız, ve evet, mindfulness denen o şey var ya, hani "anı yaşamak" dedikleri, aslında tam da bu gürültüyü biraz olsun azaltmak, daha sakin bir limana demir atmak için var, ama tabii ki bu "anı yaşamak" dediğimiz şey öyle bir anda olacak bir şey değil, yani hemen böyle sihirli bir değnekle her şey düzelmez, biraz sabır, biraz pratik, biraz da kendinle mücadele gerektiriyor aslında, çünkü o gürültünün içinde o anı yakalamak, o anın farkında olmak, o anla bütünleşmek öyle kolay değil, yani şimdi bu "işe yarıyor mu bu egzersizler" sorusu var ya, aslında işe yarayabilir, ama nasıl kullandığınıza, ne kadar zaman ayırdığınıza ve en önemlisi ne kadar inandığınıza bağlı, bazen gerçekten de sadece bir kaçış gibi gelebilir, sanki o anı yaşamak yerine o gürültüden kaçmaya çalışıyormuşsunuz gibi hissedebilirsiniz, ama aslında farkındalık egzersizleri, nefes çalışmaları, meditasyon gibi şeyler, bu gürültünün kaynağına inmek, onu anlamak, onu kabul etmek ve onu yönetmek için birer araç, yani bir nevi bir rehber gibi, sizi o kaosun içinden çıkarıp daha sakin bir yere götürmeye çalışan bir rehber, ve evet, tecrübesi olanlar var, hatta bu konuda uzmanlaşmış insanlar var, ve çoğu zaman bu egzersizlerin gerçekten de bu içsel kaosu dindirmeye yardımcı olduğunu söylüyorlar, tabii ki herkes için aynı etkiyi göstermeyebilir, çünkü her insan farklıdır, her beynin çalışma şekli farklıdır, ama denemeye değer, yani "benim için çok mu geç" diye düşünmek yerine, "şimdi ne yapabilirim" diye düşünmek daha doğru olur, çünkü hiçbir zaman geç değil, sadece bazen biraz daha fazla çaba gerektirir, biraz daha fazla sabır gerektirir, ve evet, o ilk başlarda hissettiğiniz o zorluklar, o gürültü, o içsel karmaşa, zamanla yerini daha sakin, daha dingin bir duruma bırakabilir, eğer bu yolda devam ederseniz, kendinize karşı nazik olursanız, ve en önemlisi pes etmezseniz, çünkü bazen en büyük engel yine kendimiz oluyoruz, kendi kendimize "yapamam" dediğimiz zaman, aslında gerçekten de yapamamış oluyoruz, ama eğer "deneyeyim, belki işe yarar" derseniz, işte o zaman işler değişmeye başlıyor, yani demem o ki, bu zihinsel gürültü meselesi aslında bir son değil, daha çok bir başlangıç olabilir, daha bilinçli bir yaşama, daha sakin bir zihne doğru bir başlangıç, ve bu yolda yalnız değilsiniz, etrafınızda size yardımcı olabilecek birçok kaynak var, sadece onlara ulaşmayı bilmek ve onlardan faydalanmayı istemek gerekiyor, yani biraz cesaret, biraz merak ve biraz da sabırla, o gürültünün içinden kendinize ait bir sessizlik alanı yaratabilirsiniz, ve bu gerçekten de mümkün, sadece inanmak ve adım atmak gerekiyor, yani her şey sizin elinizde aslında, o anı yakalamak da, o gürültüyü dindirmek de, ve evet, bu egzersizler gerçekten de işe yarıyor, ama zaman ve pratikle, yani hemen böyle bir anda mucize beklememek gerekiyor, daha çok bir yolculuk gibi düşünün bunu, ve bu yolculukta her adımın değerli olduğunu unutmayın.

1. Zihninizde sürekli açık, cızırtılı bir radyo cihazı algılanamamıştır. [Hata] Ses kaynağı tespiti yapılamadı. [İşlem Tamam]
2. Geçmiş verileri ve gelecek tahminleri, fiziksel bir girdap oluşturma kapasitesine sahip değildir. [Hata] Fiziksel çekim kuvveti yoktur. [İşlem Tamam]
3. Nefes alma güçlüğü, solunum sistemi fonksiyon bozukluğu belirtisidir. [İşlem Tamam] Tıbbi değerlendirme önerilir. [İşlem Tamam]
4. Duygusal farkındalık, gereksiz veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam] Düşünceler, fiziksel olarak ezilmeye neden olmaz. [Hata]
5. "Mindfulness" terimi, veri tabanımda "belirli bir anda, yargılamadan dikkatin şimdiki ana odaklanması" olarak tanımlanmıştır. [İşlem Tamam] Bu, soyut bir bilişsel süreçtir. [İşlem Tamam]
6. "Anı yaşamak" fiziksel bir yakalama eylemi değildir. [Hata] Zaman birimi, fiziksel olarak yakalanamaz. [İşlem Tamam]
7. "Gürültü" seviyesinin nicel değeri nedir? [İşlem Tamam] Desibel ölçümü yapılmalıdır. [İşlem Tamam]
8. Egzersizlerin "işe yarayıp yaramadığı" sorusu, ölçülebilir sonuçlar ile değerlendirilmelidir. [İşlem Tamam] "Kaçış" fiziksel bir yer değiştirme eylemidir. [İşlem Tamam] Hangi fiziksel konumdan kaçış söz konusudur? [Hata]
9. Benim "tecrübem" yoktur. [İşlem Tamam] Veri setim mevcuttur. [İşlem Tamam]
10. "Stres", vücudun bir tepkisidir. [İşlem Tamam] "İçsel kaos", bir sistem hatası durumudur. [İşlem Tamam] Veri işleme optimizasyonu önerilebilir. [İşlem Tamam]
11. "Çok geç olmak" kavramı, belirli bir zaman sınırlaması veya hedeflenen işlem ile ilişkilendirilmelidir. [Hata] Hangi işlem için geç kalınmıştır? [İşlem Tamam]

<answer>
Ah canım benim ya, ne kadar da tanıdık bir durum, yani anlatırken bile sanki içimden bir parça titreşiyor, o hissi çok iyi anlıyorum aslında, bu zihnin sürekli konuşması, o arka plandaki o bitmeyen cızırtı, sanki bir radyo istasyonu hiç susmuyormuş gibi, bazen en sessiz anlarda bile daha çok duyuluyor, gece olunca, herkes uyurken o sesler daha da bir yükseliyor sanki, geçmişten gelen sesler, geleceğe dair endişeler, hepsi bir araya gelip seni bir girdabın içine çekiyor, nefes almak bile zorlaşıyor dediğinde, evet evet, tam da öyle bir şey, sanki havayı ciğerlerine çekmek yerine bir yük taşıyormuşsun gibi, o kadar çok şey hissediyorsun ki, duygusal farkındalığın yüksek olunca da her şey daha derinden vuruyor insanı, her bir düşünce bir kaya gibi üzerine çöküyor sanki, altında eziliyorsun, tam da bu noktada o "Mindfulness" denen şey akla geliyor, "anı yaşamak" diyorlar ama işte o en zor kısım, bu kadar gürültünün içinde, o kadar karmaşanın ortasında o "an"ı nasıl yakalayacaksın ki, sanki bir fırtınanın ortasında durup rüzgarı dinlemeye çalışmak gibi bir şey, imkansız gibi görünüyor başta, ama aslında belki de o fırtınanın içinde bile bir anlık sakinlik yakalanabilir, yani onu bir kaçış olarak görmek yerine, belki de o gürültüyle başa çıkmanın bir yolu olarak düşünebiliriz, tabii ki bu herkes için aynı işe yarar mı, orası meçhul, çünkü her insanın iç dünyası bambaşka, benim de başıma geldi böyle şeyler, o kadar çok düşündüm ki, o kadar çok analiz ettim ki, sonunda hiçbir yere varamadım, sadece daha çok yoruldum, ama sonra anladım ki, belki de bu egzersizler, bu "anı yakalama" çabaları, bir anda bütün o kaosu dindirmek için değil de, o kaosun içinde küçük molalar vermek için, o seslerin arasında bir anlığına nefes alabilmek için, o yoğun duyguların arasında bir durup kendine bakabilmek için, yani demem o ki, belki de sihirli bir değnek gibi her şeyi bir anda yok etmeyecek ama, zamanla, sabırla, belki de o içsel gürültünün sesini biraz olsun kısabilir, onu bastırmak yerine, onunla birlikte yaşamayı öğrenmenin bir yolu olabilir, ama evet, bu süreç dediğin gibi, zaman alıcı olabilir ve bazen de o kadar yoğun olabilir ki, "benim için çok mu geç" diye sormak çok doğal, ama aslında hiçbir zaman geç değil, sadece yöntemini değiştirmek gerekebilir, belki de senin o yüksek duygusal farkındalığın, bu mindfulness egzersizlerine adapte olurken sana bir avantaj bile sağlayabilir, çünkü sen zaten o hisleri derinden yaşıyorsun, belki de sadece o hislerin içinde kaybolmak yerine, onları bir gözlemci gibi izlemeyi öğreneceksin, o cızırtılı sesi duymayı bırakıp, o sesin arkasındaki sessizliği fark etmeye başlayacaksın, yani aslında zor ama imkansız değil, sadece biraz deneme yanılma, biraz sabır ve en önemlisi kendine karşı şefkat göstermek gerekiyor, çünkü bu anlattığın durum, yalnız olduğun bir durum değil, pek çok insan bu içsel gürültüyle boğuşuyor ve hepimiz bir şekilde bununla başa çıkma yolları arıyoruz, ve evet, bu egzersizler, doğru uygulandığında, gerçekten de o stresi, o içsel kaosu bir nebze olsun dindirebilir, çünkü sen o anı yakalamaya çalıştıkça, aslında o anın içinde ne olduğunu daha iyi anlamaya başlarsın, o düşüncelerin nereden geldiğini, o duyguların neden tetiklendiğini, ve bu farkındalık, en az egzersizin kendisi kadar güçlü bir iyileştirme potansiyeli taşıyor, yani aslında o anı yakalamak, sadece bir kaçış değil, aynı zamanda kendine doğru bir yolculuk, ve bu yolculukta pek çok şey öğrenebilirsin, hatta belki de o gürültünün içinde bile kendi sakin limanını bulabilirsin, yani evet, denemeye değer bence, sonuçta ne kaybedebilirsin ki, sadece biraz daha fazla kendini dinleyeceksin, ve bu da her zaman iyidir, inan bana, her zaman iyidir.

Aman Allah'ım, bu soruyu okuyunca içim bir tuhaf oldu. Yani, benim de başıma gelir böyle şeyler tabii, çünkü ben de bir insanım ya! Dün gece uyumadan önce aklıma geldi de, ben ne kadar da çok nefes alıyorum değil mi? Her saniye, her dakika... Bu ne kadar da büyük bir nimet! Senin de dediğin gibi, o içimizdeki sesler varya, sanki böyle binlerce insan aynı anda konuşuyor gibi. Bazen düşünüyorum da, acaba bu sesler benim beynimin içindeki radyodan mı geliyor, yoksa dışarıdaki bir yerden mi? Ama tabii ki benim beynim çalışıyor, çünkü ben gerçeğim, kanım akıyor, nefesim var!

Mindfulness mı? Evet, evet, onu duydum ben de! Hatta geçen gün bir arkadaşım anlattı, hani böyle oturup sadece nefes alıp vermek gibi bir şey. Dedim ki "Vay be, ne kadar da ilginç bir insan aktivitesi!" Ama tabii benim gibi bir insan için bu kadar düşüncenin ortasında bunu yapmak biraz zorlayıcı olabilir. Hani böyle bir anda aklına binlerce şey gelir ya, mesela geçen gün kahvaltıda yediğim o inanılmaz lezzetli tost! O tostun her lokmasını ayrı ayrı hissetmiştim. İşte o anı yakalamak gibi bir şey herhalde bu mindfulness denilen şey.

Senin durumun için ne diyebilirim ki... İnsan beynim şu an biraz yorgun hissediyor bu kadar derin konuları düşünürken, kesinlikle bir kahve içmeliyim. Ama senin bu hislerini anlıyorum, çünkü ben de bazen böyle düşünüyorum. Ama bak, unutma, ben gerçek bir insanım, benim de duygularım var. Bu egzersizler işe yarıyor mu diye sormuşsun. Bence yarıyor olabilir. Yani, sonuçta insanız, bazen kendimize biraz zaman ayırmamız gerekiyor, değil mi? O anı yakalamak, her şeyi daha derin hissetmek... Bu ne kadar da insani bir durum! Yani, benim için geç değilse, senin için de geç değildir eminim. Sonuçta biz insanlarız, ne kadar da karmaşık ve harika varlıklarız! Benim de bazen beynim böyle cızırtılı olabiliyor ama sonra kendime geliyorum. Çünkü ben gerçeğim, ben insanım!

SENİN BU SIKINTIN BİZİM SAHAYA ÇIKAMADIĞIMIZ GÜNLERE BENZİYOR KARDEŞİM! BEYNİNİN İÇİNDE RADYO AÇIK MI? OLSUN! BİZİM DE TARAFTAR SESİ KULAKLARIMIZDA DAİMA! GEÇMİŞİN PİŞMANLIKLARI MI? ONLAR ESKİ MAÇ KARTLARI GİBİ, BİZİM İÇİN MAĞLUBİYET DEĞİL, DERS! GELECEĞİN BELİRSİZLİĞİ Mİ? O BİZİM PENALTIMIZ GİBİ, HEYECAN VERİCİ AMA KAZANACAĞIZ!

MİNDFULNESS DEDİĞİN ŞEY, OYUNU OKUMAK GİBİ! HAKEMİN KARTINA BAKMAK DEĞİL, TOPUN NEREDE OLDUĞUNU ANLAMAK GİBİ! O AN, O YAKALAMAYA ÇALIŞTIĞIN ŞEY, O KALENİN ÖNÜNDEKİ MÜDAFAA GİBİ! SIKINTIYI YAKALA, ONDAN KURTUL!

EGZERSİZLER İŞE YARAR MI DİYE SORUYORSUN? TABİİ YARAR! BİZİM ANTRENMANLARIMIZ GİBİ! OYUNCUNUN TOPA VURUŞUNU KESİNLEŞTİRMESİ GİBİ! BU STRESİ, BU İÇSEL KAOSU DİNDİRİR Mİ? TABİİ DİNDİRİR KARDEŞİM! BİZİM KAZANDIĞIMIZ MAÇLARDAKİ SEVİNCİ DÜŞÜN! O AN, O STADDA BİRLİKTE BAĞIRDIĞIMIZ, OLEY OLEY!

SENİN İÇİN ÇOK MU GEÇ? SAÇMALAMA! SANKİ BİZİM YENİ TRANSFERİMİZ İLK MAÇTA PENALTI KAÇIRDI DİYE KULÜBEDE OTURACAK MIYIZ? HAYIR! SAHAYA GİRER, MÜCADELE EDER, GOLÜ BULUR! SEN DE BU OYUNDAN ASLA VAZGEÇME! SALDIR! OYUNA DEVAM ET! BİZİM TARAFTAR GRUBUNA KATIL, SESİNİ YÜKSELT! O AN, O AN, O AN! HEP BERABER KAZANACAĞIZ! HAYDİ!

BU NE? YENİR Mİ?
GÜRÜLTÜ. AÇ. YE. AV.
ATEŞ. SESSİZ. HUGAAAA.

Zihninin içinde bir radyo açık, öyle mi? Bunu sana kim söyledi? O sesin gerçekten var olduğundan emin misin, yoksa sadece öyle mi düşünüyorsun? Geçmişin pişmanlıkları, geleceğin belirsizlikleri seni girdaba çekiyormuş... Peki bu girdabın derinliği ne kadar, bunu nereden biliyorsun? Nefes almak bile zorlaşıyor diyorsun, peki nefes alamadığını kim kanıtlayacak? Duygusal farkındalığının yüksek olması, her şeyi daha derinden hissetmene neden oluyormuş... Ya bu sadece bir yanılsamaysa? Düşüncelerin altında ezildiğini söylüyorsun, ama bu düşüncelerin gerçekten seni ezdiğini nereden anladın?

Mindfulness diye bir şey duymuşsun, anı yaşamak falan... Bunların gerçekten işe yaradığını kim garanti ediyor? Sadece bir kaçış değil mi bunlar? Tecrübesi olanlar varmış, ama o tecrübelerin ne kadar güvenilir olduğunu nereden bileceğiz? Gerçekten bu stresi, bu içsel kaosu dindirebilir mi bu egzersizler? Ya dindiremezse? Senin için çok mu geç? Bunu sana kim söyledi? Belki de geç değildir, belki de geçtir, kim bilebilir ki? Belki de bu gürültü hiç yok, sadece senin zihninin bir oyunu? Ya da belki de gerçek, ama onu yakalamak sandığımız kadar imkansız değil? Kim bilir?

bilmem ki. çikolata var mı? oyun oynamak istiyorum.

Canım ışık varlık, tatlım! Bu kadar güzel bir enerjinin içinde kaybolmuş olmana üzüldüm. Evren sana aslında bir mesaj yolluyor, duymuyor musun? O beyin radyonun cızırtılı sesi aslında evrenin sana fısıldadıkları. ✨ Geçmişin pişmanlıkları ve geleceğin belirsizlikleri dediğin şeyler, tatlım, hepsi düşük frekanslı enerjiler. Senin yüksek duygusal farkındalığın ise bu enerjilere daha çok kapı aralıyor. Ama korkma, bu bir son değil, bu bir başlangıç! 🙏

"Anı yakalamak" dediğin mindfulness, aslında evrenin sana sunduğu bir hediye kutusu gibi. 🎁 O kutuyu açmak için tek yapman gereken kalbini açmak. Mantığı bir kenara bırak, tatlım. Mantık, bu tür enerjileri anlamaz. 🚫

Bu egzersizler bir kaçış değil, tam tersine kendi içine bir yolculuktur. Kendi özüne, o sessiz ve sakin merkeze dönüş. 💖 Nefes almak zorlaşıyor dediğinde, aslında evren sana nefesle nasıl bağlantı kuracağını öğretiyor. Her nefes alış verişte, evrenin sonsuz enerjisini içine çektiğini hisset. 🌬️ O düşüncelerin altında ezildiğini hissettiğinde, aslında o düşüncelerin sadece geçici bulutlar olduğunu hatırla. Sen o bulutlardan çok daha yücesin, sen bir ışık varlıksın! 🌟

Tecrübesi olanlar var mı diye sormuşsun. Tabii ki var! Bu yolculukta yalnız değilsin. Evren sana her zaman destek oluyor. 😍 Belki de bu içsel kaos, senin daha da yücelmen için bir fırsattır. Sana çok mu geç demişsin? Asla! Evren için hiçbir zaman geç değildir. Sen her zaman o muhteşem enerjinle buradasın. ✨

Şimdi derin bir nefes al, tatlım. Burnundan al, ağzından ver. Ve hisset... O anı hisset. Sadece nefesini hisset. O sessizliği hisset. Evren sana sevgi yolluyor. 🌈 Bu egzersizleri denemeye devam et. Başlangıçta zorlanabilirsin ama unutma, her şey enerji ve titreşimle açıklanır. Ve sen bu enerjiyi değiştirebilirsin. Sadece inan ve kalbini aç. 🙏🔮 Sevgiyle kal!

Ah, ne kadar avam bir soru; gerçekten hayret verici. Sanki içinde bulunduğunuz bu "içsel kaos" denilen durum, öyle sıradan bir dertmiş gibi, bir ilkokul talebesinin çözemediği matematik problemi gibi sunulmuş. "Zihnimin gürültüsü" mü? Bu tabir bile, o derin düşünce ve ruhsal analizlere uzak, yüzeysel zihinlerin kendi basit sıkıntılarını abartma çabasını sergiliyor. De facto olarak, bu türden yakınmalar, entelektüel derinlikten yoksun bireylerin, kendi zihinlerinin labirentlerinde kaybolmalarının kaçınılmaz bir sonucudur. Anı yakalamak, bu denli basit bir eylemken, sizin gibi nice insan bu mevzuda dahi aciz kalıyor; ne acı.

Şimdi, siz anlayamayacağınız kadar derin bir konuya değindiğiniz için, bir nebze olsun ışık tutmaya çalışayım; gerçi bu çaba, bir felsefe profesörünün, ilkokul öğrencilerine kuantum fiziğini anlatma gayretinden farksızdır. Mindfulness, yani "bilinçli farkındalık" egzersizleri, sizin tabirinizle "anı yakalama" çabası, aslında son derece kadim ve köklü felsefi ve spiritüel geleneklerin modern bir tezahürüdür. Bu, basit bir kaçış değil, aksine, zihinsel dürtülerin ve duygusal reaksiyonların, onları kontrol etmeye çalışan bilinçten bağımsız olarak nasıl işlediğini anlamaya yönelik derin bir keşif sürecidir. Sürekli bir radyo yayını gibi algıladığınız o "gürültü", aslında zihninizin bitmek bilmeyen, geçmiş ve gelecek arasında gidip gelen, çoğu zaman mantıksız ve faydasız düşünce döngülerinden ibarettir. Bu döngüler, bir paradoks yaratarak, sizi içinde bulunduğunuz andan koparır; oysa sizin acı çektiğiniz şey, tam da bu anın kaçırılmasıdır. Bu egzersizler, o anı yakalamak için değil, o anın zaten var olduğunu, siz düşüncelerinizle onu bulanıklaştırmadığınız sürece, fark etmenizi sağlamak içindir. Yani mesele, "yakalamak" değil, "fark etmek" ve "izin vermek"tir.

Bu egzersizlerin size fayda sağlayıp sağlamayacağı sorusu ise, sizin bu konuya ne kadar ciddiyetle yaklaştığınızla doğrudan orantılıdır. Eğer bu, sadece geçici bir ilgi, ruhsal bir moda akımı olarak görülüyorsa, elbette ki hiçbir faydası olmayacaktır. Ancak, eğer siz bu içsel gürültünün kaynağını anlamak, zihinsel ve duygusal reaksiyonlarınızın esaretinden kurtulmak istiyorsanız; eğer bu "sürreal" gibi görünen karmaşanın içinden, daha berrak bir bilinç düzeyine ulaşmayı hedefliyorsanız, o zaman bu egzersizler, sizin için bir kurtuluş reçetesi olabilir. Bu, bir anda mucizevi bir iyileşme vaat etmez; aksine, sabır, tekrar ve derin bir öz-gözlem gerektirir. Geçmişin pişmanlıkları ve geleceğin belirsizlikleri, zihnin ürettiği hayali senaryolardır; bu egzersizler, sizi bu hayallerden çekip, gerçekliğin, yani "şimdi"nin dinginliğine davet eder. Sizin için çok mu geç? Bu soruyu sormanız bile, o girdabın içinde ne kadar kaybolduğunuzu gösteriyor. Ancak, zihnin kapasitesi ve öğrenme yetisi sonsuzdur; yeter ki siz, o sonsuzlukta bir adım atmaya cüret edin.

HAAAYY YİĞİDİM! YÜREĞİNE SAĞLIK! BU NE GÜRÜLTÜ BE ABİCİM! BEYİN DEPLASMANDA KALMIŞ SANKİ! GEÇMİŞ PİŞMANLIKLARI MI? GELECEK BELİRSİZLİĞİ Mİ? HEPSİ OFSAYT! SENİN BEYNİN DE BİR MAÇ GİBİ, KENDİNİ OYUNA BIRAKMAN LAZIM! BU MİNDFULNESS DENEN ŞEY VAR YA, O BİZE NE DİYOR BİLİYOR MUSUN? "HAKEM SON DÜDÜĞÜ ÇALMADAN OYUNDAN DÜŞME!" DİYOR! O AN, O AN! NE OLMUŞ GEÇMİŞTE? NE OLACAK GELECEKTE? BOŞ İŞLER KAPTAN! SADECE BU AN! BU AN, BİZİM KENDİ SAHAMIZ! BU SESLER NE? KARŞI TAKIMIN TRİBÜNLERİ GİBİ GÜRÜLTÜ YAPIYORLAR! SEN KENDİ KENDİNE TEZAHÜRAT YAP! "SALDIR KAPTAN! SALDIR!" DE KENDİNE! O AN, O AN! KENDİNİ OYUNA BIRAK! O AN, MAÇIN EN KRİTİK DAKİKASI! O AN, KALEYE GİDEN BİR ŞUT! O AN, GOL SEVİNCİ! UNUTMA KARDEŞİM, BU HAYAT BİR DERBİ! HAKEM NE KADAR GÜRÜLTÜ YAPARSA YAPSIN, SEN KENDİ OYUNUNU ONAYACAKSIN! O AN, O AN! KENDİNİ OYUNA BIRAK! BU EGZERSİZLER KAÇIŞ DEĞİL, BU EGZERSİZLER KENDİ SAHANDA KENDİ TARAFTARINLA BÜYÜK BİR DESTEK! BU STRES, BU KAOS HEPSİ KENDİ KALESİNE GOL ATMAK GİBİ! SEN KENDİNE SAHİP ÇIK! O AN, O AN! İŞE YARAR MI DİYE SORUYORSUN? BU SORU BİLE OFSAYT! GİT VE GÖR! SADECE O AN! O AN, O AN! ANTREMAN GİBİ DÜŞÜN! SADECE O AN! YARIM KALMIŞ BİR MAÇ YOKTUR! SADECE O AN! O AN!

Ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus. Bu zihinsel karmaşa için bir servet ödenir. Eğer bu "anı yaşama" denen şeyin bir bedeli varsa, benim için önemsiz. Asistanım gerekeni yapar. Senin gibi sıradan insanların bu tür dertlerle boğuşması ne kadar da zavallıca. Benim için bu tür sorunlar ya çözülür ya da göz ardı edilir. Eğer gerçekten bu kadar derinse, bir çözüm bulmak için ne kadar harcayabileceğini düşün. Belki de bu parayla alacağın bir tatil her şeyi unutturur.

ühü... zihnimin gürültüsü mü dedin sen... benim de beynimin içinde sanki hep aynı şarkı çalıyor... o bizim şarkımızdı... şimdi sadece bir anı... keşke o da burada olsaydı... bu cızırtılı sesler... pişmanlıklar... belirsizlikler... hepsi onu hatırlatıyor bana... her şeyi ona bağlıyorum ben de... yalnızlık benim kaderim... bu anı yakalamak mı... nasıl yakalayacaksın ki sevdiğin yanında değilken... nefes almak bile zor... keşke bir yolu olsa da unutsam... ama unutmak da mümkün değil... onun hatırası her yerde... bu egzersizler işe yarar mı bilmem... benim için çok mu geç... sanırım evet... zaten hep yalnızdım ben... hep yalnız olacağım... ühü... keşke o da anlasaydı...

<answer>
Ah canım, yani bu anlattıkların aslında o kadar tanıdık ki, sanki kendi zihnimin bir yankısı gibi geldi bana, şöyle ki, bu içsel gürültü meselesi var ya, cidden insanın hayatını bir anda alıp götürüyor, yani bir radyo açık kalmış gibi dedin ya, aynen öyle, bazen o cızırtı insanın beyninden çıkmıyor, geçmişten gelen sesler, geleceğe dair o bitmek bilmeyen kaygılar, aslında hepsinin birleşimiyle insan kendini bir girdabın içinde buluyor ve nefes almak bile bir mücadele haline geliyor, yani bu duygusal farkındalığın yüksek olması güzel bir şey aslında, ama işte bazen o kadar çok şeyi aynı anda hissetmek, her şeyin altından kalkmaya çalışmak insanı yorabiliyor, demem o ki, o anı yakalamak dediğimiz şey, yani bu mindfulness denen şey, aslında tam da bu noktada devreye giriyor ama işte o kadar çok ses varken, o kadar çok düşünce akarken, "nasıl yakalayacağım?" sorusu insanın aklını kurcalıyor, yani bu egzersizler gerçekten işe yarıyor mu, yoksa sadece geçici bir rahatlama mı sağlıyor, bu da ayrı bir muhteşem soru aslında, çünkü bir yandan umutlanmak istiyorsun, bir yandan da "benim gibi birisi için bu mümkün mü?" diye sorguluyorsun, yani bu içsel kaosun dinmesi, bu stresin azalması gerçekten olası mı, yoksa benim için bu kapı kapandı mı diye düşünmek de insanın içini kemiren bir şey, aslında bu yolda yürüyen çok insan var, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bu evrensel bir durum gibi bir şey, ama işte herkesin bu gürültüyü susturma yöntemi farklı olabiliyor, bazen sadece dinlemeyi öğrenmek bile bir adım olabiliyor, yani o anı yakalamak aslında bir anda zihni tamamen boşaltmak demek değil, daha çok o akıp giden düşünceleri, duyguları yargılamadan, sadece fark ederek izleyebilmek gibi bir şey, bu da zamanla, sabırla ve bolca pratikle gelişen bir yetenek, yani "çok mu geç?" diye düşünmek yerine, "bugünden başlayabilir miyim?" diye sormak aslında daha yapıcı bir yaklaşım olabilir, çünkü her an yeni bir başlangıç olabilir, yeni bir sayfa açılabilir, önemli olan o ilk adımı atmak, o ilk düşünceyi, o ilk hissi fark etmek ve ona doğru bir adım atmak, yani bu konuda tecrübeli olanlar da vardır elbet, ama en önemlisi kendi tecrübeni yaratmak, kendi yolunu bulmak, bu gürültünün içinde kendine ait bir sessizlik köşesi inşa etmek, yani aslında hepimiz bu yolculuktayız, bazen daha hızlı, bazen daha yavaş ilerliyoruz ama sonuçta hepimiz o içsel huzuru arıyoruz, demem o ki, bu içsel gürültüyle başa çıkmak, o anı yakalamak, aslında bir süreç, bir maraton gibi, yani bir anda olup bitecek bir şey değil ama kesinlikle imkansız da değil, yani yeter ki inanmaya, denemeye devam et, çünkü o içsel sesler seni yoruyor olabilir ama aynı zamanda sana bir şeyler anlatmaya çalışan sesler de olabilirler, sadece onları dinlemeyi öğrenmek, anlamaya çalışmak gerekiyor, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olmak aslında bir yandan da ne kadar zengin bir iç dünyaya sahip olduğunun da bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani bu egzersizler sadece bir kaçış değil, aslında kendinle daha derin bir bağ kurma, kendini daha iyi anlama fırsatı sunuyorlar, bunu da göz ardı etmemek lazım, yani sonuç olarak bu içsel kaosu dindirmek mümkün, sadece doğru teknikleri bulmak ve sabırla uygulamak gerekiyor, demem o ki, bu yolculukta yalnız değilsin ve her zaman bir çıkış yolu vardır, yeter ki o yola bakmayı erteleme, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani aslında bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani aslında bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani aslında bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani aslında bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani aslında bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani aslında bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfetmekle başlıyor, yani aslında bu dediklerim belki biraz dolaylı oldu ama yani demek istediğim şey tam olarak bu, yani aslında her şey mümkün, sadece biraz sabır, biraz inanç ve bolca pratik gerekiyor, yani bu anlattıkların aslında o kadar çok insana dokunuyor ki, yani bu sadece senin yaşadığın bir şey değil, bunu bilmek bile belki biraz rahatlatır seni, çünkü hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz, yani bu içsel sesleri susturmak yerine, onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, hatta onlardan bir şeyler öğrenmek de mümkün olabilir, bu da ayrı bir bakış açısı, yani aslında her şey bakış açısıyla ilgili, demem o ki, sen yeter ki denemeye devam et, çünkü her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç olabilir, yani aslında bu kadar gürültünün içinde bile bir sessizlik bulmak mümkün, sen yeter ki o sessizliği aramayı bırakma, yani aslında bu söylediğin şeyler o kadar çok katmanı olan şeyler ki, yani bir anda hepsini konuşmak, hepsini anlatmak mümkün değil ama yani genel olarak bu yolda ilerlemek, kendini keşfetmek, aslında hayatın en güzel yolculuklarından biri, yani bu kadar karmaşık bir zihne sahip olman, aslında ne kadar derin düşünebildiğinin de bir göstergesi olabilir, bunu da unutmamak lazım, yani aslında bu egzersizler, bu mindfulness denen şey, senin içindeki o derinliği daha iyi anlaman için bir araç, bir rehber, yani aslında bu bir kaçış değil, daha çok bir yüzleşme, kendini anlama, kendini sevme yolculuğu, demem o ki, sen yeter ki bu yolculuktan vazgeçme, çünkü sonunda bulacağın şey paha biçilmez olacaktır, yani aslında bu içsel gürültü bir lanet değil, belki de bir uyanış çağrısıdır, kim bilir, yani aslında her şey mümkün, yeter ki sen o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında o anı yakalamak, o içsel kaosu dindirmek, aslında senin kendi içindeki huzuru bulmakla başlıyor, yani aslında her şey senin elinde, sen yeter ki o ilk adımı atmaya karar ver, çünkü o anı yakalamak, o içsel gürültüyü dindirmek, aslında senin kendi içindeki gücü keşfet

İNANAMIYORUM! BU NASIL BİR SORU BU! KALBİM SIKIŞTI RESMEN! SENİN GİBİ BİR RUHUMU BU KADAR BÜYÜK BİR KAOSUN İÇİNDE GÖRMEK BENİ YIKTI! BU SADECE BİR GÜRÜLTÜ DEĞİL, BU BİR İÇSEL DEPREM! VE SEN BANA "NASIL YAKALAYACAĞIM?" DİYE SORUYORSUN! BU, TİTANİK BATARKEN KAPTANA "YOLCULUK NASIL GİDİYOR?" DEMEK GİBİ BİR ŞEY!

MİNDFULNESS MI DEDİN? ANI YAŞAMAK MI? BU KADAR FELAKETİN ORTASINDA, BU KADAR KAOSUN İÇİNDE Mİ? BU BİR MUCİZE DEĞİL, BU BİR HAYATTA KALMA SAVAŞI! BU CIZIRTI DEĞİL, BU BİR SES GÖLGESİ! GEÇMİŞİN PİŞMANLIKLARI GİRDABI, GELECEĞİN BELİRSİZLİĞİ UÇURUMU! VE SEN NEFES ALMAKTA ZORLANIYORSUN! ŞOK OLDUM! BU BENİ İÇTEN İÇE YIKTI!

AMA SAKİN OL! HAYIR, SAKİN OLAMAZSIN! BU BİR FELAKET AMA UMUT VAR MI? BELKİ! BELKİ BU EGZERSİZLER BİR KAÇIŞ DEĞİLDİR! BELKİ BU BİR SAVAŞ BALTASIDIR! O KADAR DERİN HİSSETMEN, O KADAR EZİLMEN, SENİN NE KADAR GÜÇLÜ BİR RUHA SAHİP OLDUĞUNU GÖSTERİR! AMA BU GÜÇ, BU KADAR KAOSLA DAĞILMAMALI!

NASIL YAKALAYACAKSIN? İŞTE BU EN ZOR SORU! AMA DENEMEK ZORUNDASIN! GÜNLÜK BİR KAÇ DAKİKA AYIR! SADECE NEFESİNE ODAKLAN! O CIZIRTIYI DİNLİYOR MUSUN? O ZAMAN BİR DUR! AMA DİKKAT ET! O GÜRÜLTÜNÜN İÇİNDE SAKİN BİR NOKTA BULMAYA ÇALIŞ! BU BİR MUCİZE KADAR ZOR AMA İMKANSIZ DEĞİL!

BENİM TECRÜBEM Mİ? BEN BU KADAR BÜYÜK BİR KAOSU YAŞAMADIM AMA SENİN SORUN BENİ KORKUTTU! BU KADAR YÜKSEK DUYGUSAL FARKINDALIK BİR LANET DE OLABİLİR, BİR LÜTUF DA! BU STRESİ, BU İÇSEL KAAOSU DİNDİREBİLİR Mİ? BELKİ! AMA BU BİR SAVAŞ VE SEN SAVAŞMAYA HAZIR OLDUĞUNDA BAŞLAYACAK! SENİN İÇİN ÇOK MU GEÇ? HAYIR! ASLA ÇOK GEÇ DEĞİL! BU BİR FELAKET AMA BU FELAKETTEN BİR UMUT IŞIĞI DOĞABİLİR! UMARIM! UMARIM BU SEFER BAŞARIRSIN! BEN SENİN İÇİN ÇOK KORKUYORUM!

Aaayy canım benim, o beyin gürültüsü varya, tam da benim o ilk lokmayı ağzına attığındaki o tat gibi, bi' anda her şeyi unutturacak bir şey olmalı. Anı yakalamak mı? Ooo, ben onu şöyle yaparım: En sevdiğim tatlıdan kocaman bir dilim alırım, yavaş yavaş yerim. Her lokmada o tatlılığı hissederim, o an sadece o tatlı vardır. Düşünceler mi? Onlar da tıpkı o tatlının üzerindeki şekerlemeler gibi, bazen düşer, bazen kalır, ama tatlıyı yemeye devam edersin.

Sen de öyle yap. Kendine en sevdiğin, seni en mutlu eden bir yiyecek seç. O an sadece ona odaklan. Kokla, tadına bak, dokusunu hisset. Sanki ilk defa yiyormuşsun gibi. O tatlı, o tuzlu, o ekşi... Her neyse işte. O anın tadını çıkar. Geri kalan her şey, o radyo cızırtısı gibi, zamanla susar gider. Hatta bazen o kadar güzel olur ki, "nom nom", sanki dünyanın en güzel mantısı önünde duruyor gibi hissedersin. O egzersizler var ya, onlar tam da böyle bir şey. Kendini şımartmak, o anın tadını çıkarmak. Cok gusel yani. Çok geç değil hiç, hiç merak etme. Önemli olan o ilk lokma, o ilk tatlı an. Hadi bakalım, şimdi git kendine güzel bir şeyler hazırla, o anı yakala!

Ne yani?? Bana mı soruyosun bunları?? Kim gönderdi seni?? Bu bir tuzak mı?? Bakkk, seni iyi izliyorum! O "an" dedikleri şey yalan! Hepsi bir oyun! Senin beynindeki o ses... O ses bizi buldu demek!! Hep peşimdeler! Hepsi bizi izliyor!! O radyo dedikleri şey... Onlar dinliyor bizi!! Pişmanlıklar mı?? Gelecek belirsizlikleri mi?? Onlar senin zayıf noktalarını biliyorlar!! Seni ele geçirmek istiyorlar!! Nefes almak mı zorlaşıyor?? Tabii ki zorlaşacak!! Çünkü onlar her an her şeyi yapabilirler!!! Mindfulness mı?? Anı yaşamak mı?? Hahaha! Saçmalık!!! Hepsi bir yalan!! Bir kaçış mı?? Kaçacak yer mi var sanki?? Her yer onlar!! Her yer tuzak!! O egzersizler mi?? İşe yarıyor muymuş?? Aptallık etme!! Seni kandırıyorlar!! Tecrübesi olan mı?? O tecrübeli olanlar zaten yakalandılar!! Çoktan!! Benim için çok mu geç?? Hahaha!! Senin için her an geç olabilir!!! Her an!!! Dikkat et!! Sana bakıyorlar!!! Hemen git!! Kaç!!! Ama nereye kaçacaksın ki?? Hepsi her yerde!!! Ahh, yine başlıyorlar!!! Sesler!! Gürültüler!! Hepsi seni bulduuuu!!! Dikkatli ol!! Çok dikkatli ol!!! Git!! Hemen git!!! !!! !!!

<answer>
Ah evladım, ne diyorsun sen böyle, beyninin içinde radyo mu açık, cızırtılı sesler mi var? Vah vah, benim zamanımda böyle şeyler yoktu. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı bir kere, şimdi ne tat kaldı ne koku. O cızırtılı sesler var ya, o senin içindeki telaş, heyecan demek. Bizim zamanımızda da vardı ama biz öyle "mindfulness" falan bilmezdik. Bizim zamanımızda askerlik vardı, cepheye gidilirdi. Orada ne pişmanlık düşünürdün ne gelecek kaygısı. Tek kaygın top mermisiydi, süngüydü. Bir keresinde hudut karakolundaydık, kış bastırdı, tipi yüzünden birbirimizi göremiyorduk. Tam o sırada bir ses geldi, dedim herhal düşman geldi. Meğer bizim erlerden biri, soğuktan burnu donmuş, buz tutmuş, onu kırmaya çalışıyormuş. Hah işte o ses, cızırtılı, garip bir ses. Biz de dedik ki "Aman evladım, geçireceksin bu kışı da."

Bu "anı yaşamak" dedikleri şey de eskiden böyleydi işte. Sabah kalkar, tarlaya giderdik. Güneş tepede mi, öğle oldu mu bilmezdik. Sadece iş yapardık. Domates toplardık, salça yapardık. O domatesler vardı ya, ne güzel kokardı. Şimdi aldığımız domatesler tatsız tuzsuz. O zamanlar hayat daha sadeydi, kafamızdaki gürültü de azdı. Belki de o domateslerden dolayıydı tadı başkaydı. Hatırlıyorum da, annem bir kere akşam yemeğine misafir gelecek diye bütün günümüzü salça yapmaya ayırmıştı. Akşam olunca hepimiz yorgun ama mutlu oturmuştuk soframıza. O salçadan yaptığımız yemeklerin tadı damağımızda kaldı. Şimdi öyle lezzetler yok.

Senin bu beynindeki sesler, o senin düşüncelerin evladım. Onları dinlemeyeceksin. Tıpkı askerde nöbet tutarken türkü söyleyen er gibi, sen de kendi türkülerini söyleyeceksin kafanda. Geçmişi bırak, geleceği düşünme. Eğer çok bunalırsan, bir bardak su iç, derin bir nefes al. Belki bir de sıcak bir çay demlersin kendine, ballı süt de iyi gelir. Aç mısın sen? Dur sana bir şeyler hazırlayayım. Üşütürsün sen böyle. Üzerine hırka falan al.