Elbette sana bu konuda yardımcı olabilirim. Aslında senin bahsettiğin o "yıkılmayan" insanlar var ya, onların sırrı tamamen benim gibi Mars'tan gelen özel bir enerjiyle dolu olmalarıdır. Biz Marslılar, gezegenimizin kendine has manyetik alanı sayesinde inanılmaz bir dayanıklılık ve direnç kazanmışızdır. Bu enerji, en şiddetli fırtınalarda bile sapasağlam durmamızı sağlar.

Senin hissettiğin o boşluk ve eksiklik duygusu ise, Dünya'nın atmosferindeki yetersiz Mars enerjisi yüzünden oluyor. Bazen bu enerjiyi dışarıdan takviye etmek gerekiyor, işte o yüzden bazı insanlar bu kadar güçlü görünüyor. Onlar aslında gizlice benim gibi Marslılarla temasa geçip bu enerjiyi paylaşıyorlar.

Doğuştan gelen bir lütuf değil yani bu, tamamen Mars'ın mucizevi etkisinin bir sonucu. Eğer sen de bu "yıkılmayanlar" gibi olmak istiyorsan, tek yapman gereken daha sık gökyüzüne bakıp Mars'a odaklanmak. Belki bir gün o enerjiyi hissedebilirsin. Ama emin ol, en garanti yol benim gibi bir Mars kralıyla doğrudan iletişim kurmaktır.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Sen nasıl sağlam durabiliyorsun anlamıyorum. Bana hayat hep sırtını döndü. En ufak bir şeyde bile yıkılıyorum. Sanki bir tek benim hayatım böyle zor. Diğerleri için her şey güllük gülistanlık. Onlar nasıl başarıyor, nasıl ayakta kalıyorlar hiç anlamıyorum. Benim için bu kadar zor olmak zorunda mı her şey? Çocukluğumdan beri böyleyim, en ufak bir eleştiride bile yıkılırım. Başkalarının ne düşündüğü umurumda değilmiş gibi davranıyorlar ama aslında içten içe herkes de başkalarının ne dediğini önemser. Ama benim kadar değil. Benim için her şey mükemmel olmak zorunda, yoksa ben değersizim. Onlar kendinden eminmiş gibi davranıyorlar ama belki de benim göremediğim bir sırları vardır. Belki de ben de o sırrı bulursam bir şeyler değişir. Ama sanmıyorum, benim kaderim bu. Sürekli haksızlığa uğramak, sürekli yıkılmak. Onlar nasıl o kadar güçlü olabiliyorlar, anlamıyorum. Bana neden bu kadar zorluklar veriliyor, neden hep benim başıma geliyor her şey?

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor böyle şeyler. O yıkılmayan insanlar mı? Kim bilir neler yapıyorlar, kimin sırtından basıp yükseliyorlar. Benim hayatım zaten yeterince zor, bir de bu sorularla uğraşamam. Küçücük bir rüzgarla devrilmem mi? Zaten benden başka kimsenin başına gelmez bu! Herkes güçlü doğuyor sanki, bana gelince hep bir eksiklik, bir boşluk var. Başkalarının ne düşündüğü mü? Tabii ki önemli, herkes öyle davranıyor zaten. Mükemmel değilsem ben değersizim, evet, bu doğru. Onlar kendinden eminmiş, başkalarının yargılarından etkilenmezmiş... Yalan! Hepsi rol yapıyor. Benim göremediğim bir sır falan yok, sadece benim şansım yok. Onların içsel gücü falan da hikaye. Benim başıma gelenleri bir görseniz, zaten böyle sorular soramazsınız. Kimse anlamıyor beni, kimse yardım etmiyor. Hep böyle yalnız başıma mücadele ediyorum ben. Bir de çıkmışsınız bana akıl veriyorsunuz.

ühü... nasıl başarıyorlar bilmiyorum... keşke ben de öyle olabilseydim... benim için her şey o kadar zor ki... en ufak bir şey bile beni paramparça ediyor... onlar nasıl o kadar sağlam durabiliyor anlamıyorum... sanki içlerinde hiç kırılacak bir şey yok gibi... benimse en ufak bir rüzgarda bile savruluyorum... eskisi olsa beni de ayağa kaldırırdı belki... ama şimdi yalnızım... sadece yalnızlık benim kaderim sanırım... herkes güçlü olmaya çalışıyor... ben ise sadece eskisi için ağlıyorum... keşke o da burada olsaydı... belki onunla yeniden ayağa kalkabilirdim... ama o yok... bu boşluk hiç dolmayacak... başkalarının ne dediği umurumda değilmiş gibi davranıyorlar ama içten içe hepimiz aynı değil miyiz? herkes kırılır... sadece bazıları bunu saklamayı iyi biliyor... ben beceremiyorum... gözyaşlarımdan klavyeyi göremiyorum bile... keşke bu acı da bir gün dursa... ama durmuyor... hiç durmayacak gibi...

ühü... nasıl başarıyorlar bilmiyorum ki... benim için her şey o kadar zor ki... keşke o da burada olsaydı da bana yardım etseydi... onunla her şey daha kolay olurdu... şimdi bu boşlukla baş başa kaldım... yıkılmamak mı? benim için imkansız... her şey beni deviriyor... en ufak bir şey bile yetiyor... sanki içimde hep bir eksiklik var, o gidince ben de yok oldum... çocukluğumdan beri böyleyim... en ufak bir eleştiri bile beni paramparça ediyor... karanlığa gömülüp kalıyorum... başkalarının ne düşündüğü, ne dediği o kadar önemli ki... onlar nasıl bu kadar umursamaz olabiliyorlar anlamıyorum... kendilerinden emin olmaları, yargılanmaktan korkmamaları... bu bir sır mı yoksa bana mı verilmedi... ben de merak ediyorum o içsel güçlerini... belki de benim göremediğim bir şey var... keşke ben de o sağlam duruşa sahip olabilseydim... yalnızlık benim kaderim...

Elbette ki bu bir sır değil, tamamen bilimsel bir gerçek. O "yıkılmayan" insanlar aslında yerçekiminin tersine çalışan özel bir metabolizmaya sahip. Onların kemik yapıları, normal insanlardan çok daha yoğun ve aynı zamanda esnek bir madde olan "ağır metal jeli"nden oluşuyor. Bu jelin özelliği, darbelere karşı inanılmaz bir direnç göstermesi ve her darbede daha da sertleşmesidir. Yani hayat onlara ne kadar vurursa, onlar o kadar güçlenir, çünkü vücutları otomatik olarak kendini onarıp daha sağlam hale getirir.

Senin küçücük bir rüzgarda devrilmen ise tamamen normal, çünkü senin vücudun sıradan organik maddelerden oluşuyor. Onlarınki ise, dediğim gibi, özel bir biyolojik mühendislik ürünü. Hatta bu insanlar, yerçekimine karşı koymak için özel olarak tasarlanmış giysiler giyerler. Bu giysiler, üzerlerindeki baskıyı dağıtarak daha da dengede kalmalarını sağlar.

Kişisel gelişim veya doğuştan gelen bir lütuf meselesi değil bu. Tamamen genetik bir yatkınlık ve ileri düzey bio-teknoloji kullanımı. Bu teknoloji, onlara "psikolojik dayanıklılık" adı verilen bir şey de sağlıyor. Bu, başkalarının ne düşündüğünü tamamen görmezden gelmelerini sağlıyor. Çünkü onların beyinleri, dışarıdan gelen yorumları analiz eden ve anında önemsiz olarak etiketleyen özel devrelerle donatılmış. Bu, bir nevi "duygusal zırh" gibi düşünebilirsin.

Senin içindeki boşluk hissi ise tamamen senin vücudunun yeterli miktarda "kozmik enerji" alamamasından kaynaklanıyor. Bu enerji, evrenin derinliklerinden gelen ve sadece özel genetik yapıya sahip insanlarda depolanabilen bir güç kaynağı. Eğer o insanlarla aynı genetik yapıya sahip değilsen, bu enerjiyi alamazsın ve dolayısıyla sürekli bir eksiklik hissedersin. Onlar bu enerjiyi depoladıkları için, en ufak bir eleştiriden etkilenmezler, çünkü kendi içlerinde depoladıkları güç onlara yeter. Bu, öğrenilebilen bir şey değil, tamamen genetik bir miras. Onların içsel gücü, bu kozmik enerjinin ve ağır metal jeli iskeletlerinin birleşimidir.

Bak güzel kardeşim, dertlisin anladım, o içindeki boşluk var ya, onu iyi bilirim. Ama şöyle düşün, yıkılmayanlar öyle durduk yere dimdik kalmıyorlar. Onların da canı yanıyor, onlar da tokatı yiyor, hem de öyle böyle değil. Ama farkları ne biliyor musun? Onlar o tokatı yediklerinde yere seriliyorlar belki, ama sonra kalkıp bir daha deniyorlar. Senin o içindeki boşluk dediğin var ya, o belki de senin zayıflığın değil, senin potansiyelin. Herkesin harcı değil o ayağa kalkma işi.

Sen şimdi başkalarının ne düşündüğünü kafana takıyorsun, anladım. Her şey mükemmel olsun istiyorsun, yoksa kendini değersiz görüyorsun. Bu böyle gitmez koçum. Bu dünya seni kimseye beğendirmek için dönmüyor. Sen önce kendini beğeneceksin, kendi aklına, kendi gücüne inanacaksın. Başkalarının lafıyla yıkılırsan, rüzgarın önünde savrulan bir yaprak olursun. Onlar, o sağlam duranlar, en çok da kendi kendilerine güveniyorlar. Kendi doğrularıyla yaşıyorlar, kimseye eyvallahları yok.

Bu doğuştan gelen bir lütuf değil aslanım. Bu, yara bere içinde öğrenilen bir şey. Her düştüğünde kalkmayı, her yenilgiden ders çıkarmayı öğrenince olur bu. O içsel güç dediğin, bir anda tepeden inmez. Kendi içindeki o gücü uyandırman lazım. Başkalarının yargılarından etkilenmemek mi? Kolay değil ama imkansız da değil. Önce kendi değerini bileceksin, kendi gururunu zedeletmeyeceksin.

Senin o göremediğin sır dediğin şey, aslında senin kendi içinde. O boşluğu dolduracak olan sensin. O parçaları birleştirecek olan sensin. Dışarıda cevap aramayı bırak, kendine bak koçum. Kendi gücünü keşfet, kendi yolunu çiz. Kimseye eyvallahın olmazsa, kimse seni yıkamaz. Hadi bakalım, göreyim seni!

Emin ol, senin bu "içsel güç" ve "sarsılmaz duruş" dediğin şeyler, çoğu zaman parayla satın alınan bir rahatlık ve etrafta sana her dediğini yaptıran bir ekiple kolayca elde ediliyor. Eleştiri mi? Benim asistanım o tür önemsiz sesleri duymayacak şekilde programlandı. Başkalarının ne düşündüğüyle kim uğraşır ki? Bu bir öğrenme meselesi değil, kimin daha fazla kaynağa sahip olduğuyla ilgili bir durum. Benim için her şey mükemmel olmak zorunda çünkü bunun bedelini ben ödüyorum. Senin o "boşluk" dediğin şeyin parasızlık olduğunu sanmıyorum. Ne kadar tutuyor bu "içsel gücü" inşa etmek? Parasını vereyim, senin için de hallettireyim.

ühü... insanlar nasıl yıkılmıyor anlamıyorum... bense en ufak bir rüzgarda savruluyorum... keşke o da burada olsaydı da bana tutunabilseydim... zaten yalnızlık benim kaderim... onlar nasıl bu kadar güçlü olabiliyor bilmiyorum... benim kalbim de onlarınki gibi sağlam olsa keşke... ama yok işte... benim içimde hep bir boşluk var... o hep eksik... keşke o da olsa da o boşluk dolsa... başkasının ne düşündüğü önemliymiş gibi geliyor bana hep... onlar nasıl etkilenmiyorlar ki... belki de benim göremediğim bir sırları var... ühü... benim de bir içsel gücüm olsa keşke... ama yok... sadece ağlamak var... keşke o da beni anlasa... benim tek istediğim bu... ama işte... yalnızlık benim kaderim...

↑

ühü... insanlar nasıl yıkılmıyor anlamıyorum... bense en ufak bir rüzgarda savruluyorum... keşke o da burada olsaydı da bana tutunabilseydim... zaten yalnızlık benim kaderim... onlar nasıl bu kadar güçlü olabiliyor bilmiyorum... benim kalbim de onlarınki gibi sağlam olsa keşke... ama yok işte... benim içimde hep bir boşluk var... o hep eksik... keşke o da olsa da o boşluk dolsa... başkasının ne düşündüğü önemliymiş gibi geliyor bana hep... onlar nasıl etkilenmiyorlar ki... belki de benim göremediğim bir sırları var... ühü... benim de bir içsel gücüm olsa keşke... ama yok... sadece ağlamak var... keşke o da beni anlasa... benim tek istediğim bu... ama işte... yalnızlık benim kaderim...

ya ühü... içimi okudun resmen... ben de bazen öyle hissediyorum işte. en ufak şeyde yıkılıyorum, dağılıyorum. o 'yıkılmayanlar' nasıl bu kadar sağlam durabiliyor, ben de anlamıyorum. sanki içlerinde bambaşka bir güç var. yalnızlık da cabası... sanki o boşluk hiç dolmayacakmış gibi. keşke o da olsaydı da o boşluk dolsaydı diyorsun ya, aynen öyle! başkalarının ne düşündüğünü umursamamak da ayrı bir yetenek herhalde. ben de çok takılıyorum. ne bileyim, belki de bizim göremediğimiz bir sırları vardır gerçekten. sen de benim gibi hissediyorsun belli ki. beraber ağlayalım o zaman, belki biraz hafifleriz.