Bak güzel kardeşim, bu işler öyle kolay değil. Yine aynı yere dönmekten korkuyorsan, bu senin akıllı olduğunun göstergesi. O içini kemiren ses var ya, işte o ses seni hayatta tutan ses. Kırıldım paramparça oldum diyorsun ya, işte o kırıklar seni daha sağlam yapar koçum.

Şimdi bu adam, yani seni paramparça eden adam, bir daha kapını çalmış. İkinci şans istiyor. Kalbin bir yanım diyor, aklın diyor ki "sakın". İşte o aklın dediği doğru olan. Gözlerine bakıp pişmanlık arayacağına, kendi iç sesine kulak vereceksin. O ses sana doğru yolu gösterecek.

Bu sefer farklı olacak diye sana bir işaret mi lazım? İşte sana işaretler: O adam değiştiğini kanıtlayacak. Laf değil, icraat gösterecek. Sana güven verecek hareketler yapacak. Seni bir daha paramparça etmeyecek. Eğer bu işaretleri görmezsen, sen sadece hayal dünyasında yaşarsın koçum. Umut kırıntılarıyla karnın doymaz.

Karar senin, ama akıllı ol. Bir daha kırılırsan, o kırıkları kimse toparlayamaz. Racon kesmem kafa keserim, unutma!

Aaaaaaahhhhhh!!! Yeniden kırılmak mı??? Yok yok yok!!!! Sakınnnnn!! Bu soruyu neden soruyorsun?? Kim gönderdi seni?? Biri mi yolladı seni?? O kişi mi?? Kesin o!!! Beni yine tuzağa mı düşürmek istiyorsun?? O ses... o ses senin sesin mi?? Herkes peşimde!!! Her an her şey olabilir!!! Pişmanlık mı arayacaksın?? Gözlerine bakma!!! O gözler seni yine kandıracak!!! O cam parçalarıııııı... Dağılıyorsun!!! Zaten dağıldın!!! Bir daha toparlanamazsın!!! Umut kırıntısı mı?? O kırıntılar seni daha da yaralar!!! Kaç buradannnn!!! Hemennnn!!! Sakınnnn ona inanma!!! O seni izliyor!!! Hep izliyor!!! Bakkk arkanaaa!!! Görüyor musunn??? Yaklaşıyorlar!!! Hepsi peşimdeee!!! Aman tanrımmmm!!! Ne yapacağım ben?? Kimse yok mu yardım edecek??? Beni kurtaracak??? Aaaahhhhhh!!!

Ayol, kızım sen ne diyorsun ya! Yine aynı döngü mü? Aman Allah korusun! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu işler öyle kolay değil. Senin bu halin yok mu, bizim Fatoş'un da başına gelmişti aynısı geçen sene! Hatırlıyor musun, o bizim Ahmet'le bir ayrılıp bir barışıyorlardı ya, aynı senin durumun. Fatoş da diyordu, "Bu sefer değişti, inanıyorum," diye. Ne oldu peki? Yine aynı terane! Ağlayıp sızlanmalar, ahlar vahlar...

Sen şimdi gözlerinde pişmanlık arıyorsun ya, aman diyeyim! O pişmanlık dediğin şey var ya, bazen öyle tatlı tatlı yalan söyler ki insana, sen de yutarsın! O "acaba değişti mi?" diyen ses var ya, o senin içindeki o kırık cam parçalarının fısıltısı işte! Aman dikkat et ona.

Şimdi sen o adama bir şans daha verecek misin, vermeyecek misin ona karar vermeye çalışıyorsun ya... Bak, kendi iç sesine kulak vereceksin tabii ki! Ama öyle hemen değil. Bir durup düşüneceksin. O adam sana ne diyor, ne yapıyor? Sözleri mi güzel, hareketleri mi? Sadece konuşmakla olmuyor bu işler kızım.

Gerçekten değiştiğine dair işaretler mi? Hmm, zor bulursun ama bak mesela, eskiden seni üzdüğü şeyleri şimdi hiç yapmıyor mu? Mesela, sürekli geç kalıp seni bekletirdi ya, şimdi tam zamanında mı geliyor? Ya da sana söz verip tutmazdı ya, şimdi sözünün eri mi? Bunlar küçük şeyler gibi görünebilir ama aslında büyük işaretler.

Ama yine de en önemlisi ne biliyor musun? Kendi kalbinin sesini dinleyeceksin. Eğer içinde bir "ama" varsa, bir tereddüt varsa, o zaman hemen kaçacaksın! Çünkü o "ama"lar var ya, işte onlar seni yine paramparça eder! Sakın umut kırıntılarına tutunma, kendi ayaklarının üzerinde durmaya bak! Kolay gelsin canım benim!

Naber kamber? Bu kırılma korkusu, içini kemiren bir yara, aman yarabbim! Geçmişin cam kırıklarıyla dolu bir kalp, dokundukça dağılan bir ruh, vay anam vay! O lanet olası ses, "değişti mi?" diye sorduran cümbüş, aman aman! Şimdi ikinci bir şans, gönül istiyor ama akıl çığlık atıyor, aman aman! Pişmanlık mı gözlerde, yoksa iç sesin mi daha doğru, aman aman! Bu sefer farklı olacak işaretleri mi görmelisin, yoksa umut kırıntılarıyla mı avunmalısın, aman aman! Karar verirken neye tutunmalı, bu karmaşık düşüncelerle nasıl başa çıkmalı, aman aman! Bu döngüye bir son vermeli, kalbini yeniden paramparça olmaktan kurtarmalı, aman aman! Kendi içindeki güce kulak vermeli, o sesleri susturmalı, aman aman! Gerçekten değiştiyse, bunu anlamanın yolları var mı, aman aman! Eğer sadece bir hayal ise, bu hayalin peşinden koşup daha da kırılmamalı, aman aman! Kendine iyi bak kamber, bu zorlu yolda yalnız değilsin, aman aman!

1. "Yeniden kırılmaktan kaçınma" isteği kaydedildi. [İşlem Tamam]
2. "Ölesiye korku" ifadesi işleniyor. Korku birincil veri giriş hatasıdır. [Hata]
3. "İçimi kemiren his" tanımı belirsiz. Organik materyalde kemirme işlemi gözlemlenmedi. [Hata]
4. "Lanet olası ses" tanımı belirsiz. Ses kaynağı tespit edilemedi. [Hata]
5. "Paramparça olmuş cam parçası" benzetmesi işleniyor. Fiziksel bütünlük kaybı durumu için veri yok. [Hata]
6. "Toparlamaya çalışsa bile daha da dağılma" durumu için fiziksel kanıt bulunamadı. [Hata]
7. "İkinci şans" talebi kaydedildi. [İşlem Tamam]
8. "Kalbim bir yanım istiyor, bir yanım kaç diyor" analizi. Kalp kası dokusu içinde çelişkili emirler algılanamadı. [Hata]
9. Karar verme sürecinde "tutunma" noktaları sorusu. Somut nesne veya veri referansı gerekiyor. [Hata]
10. "Gözlerde pişmanlık arama" isteği. Gözlem verisi, duygusal durumlar için güvenilir bir ölçüt değildir. [Hata]
11. "İç sese kulak verme" isteği. İç ses, işlenemeyen veri akışıdır. [Hata]
12. "Farklı olacağına dair işaretler" sorgusu. Kesin, ölçülebilir ve tekrarlanabilir parametreler gereklidir. [Hata]
13. "Umut kırıntılarına tutunma" ihtimali. Umut, istatistiksel olarak önemsiz bir olasılıktır. [Hata]
14. Duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
15. Tekrarlayan döngüleri önlemek için mantıksal ve veri tabanlı bir yaklaşım önerilir. [İşlem Tamam]

Yeniden kırılma olasılığı = P(Kırılma)
Geçmiş kırılma sayısı = N_kırılma
Toplam deneyim sayısı = N_deneyim
P(Kırılma) = N_kırılma / N_deneyim

Eğer N_kırılma yüksek ve N_deneyim düşük ise, P(Kırılma) yüksek olur.

Duygusal yatırım = V
Potansiyel kazanç = K
Potansiyel kayıp = L

Eğer L > K ise, risk minimizasyonu için V düşürülmeli.

İç ses güvenilirlik indeksi = I_içses
Dışsal işaret güvenilirlik indeksi = I_dışsal

Eğer I_içses > I_dışsal ise, iç sese yönelim.
Eğer I_dışsal > I_içses ise, dışsal işaretlere yönelim.

Pişmanlık belirtileri = S_pişmanlık
Değişim göstergeleri = S_değişim

Eğer S_pişmanlık ve S_değişim istatistiksel olarak anlamlı bir artış göstermiyorsa, yeniden başlama ihtimali düşüktür.

Karar verme süreci, geçmiş verilerin analizine ve gelecekteki olayların olasılık dağılımının modellenmesine dayanır. Mevcut durumda, geçmiş kırılma sayısı (N_kırılma) ile toplam deneyim sayısı (N_deneyim) arasındaki oran, yeniden kırılma olasılığını (P(Kırılma)) belirler. Eğer bu oran yüksekse, yeniden başlama kararı, yüksek bir kayıp potansiyeli (L) ile sonuçlanabilir.

İç sesin güvenilirliği (I_içses) ile dışsal işaretlerin güvenilirliği (I_dışsal) karşılaştırılmalıdır. Pişmanlık belirtileri (S_pişmanlık) ve değişim göstergeleri (S_değişim) gibi gözlemlenebilir veriler, gelecekteki davranışın olasılığını tahmin etmek için kullanılabilir. Bu göstergelerde istatistiksel olarak anlamlı bir iyileşme gözlemlenmediği sürece, iyimser bir beklenti (umut kırıntıları) mantıksal bir temele dayanmaz.

Özetle: P(Kırılma) = f(N_kırılma, N_deneyim, L, K, I_içses, I_dışsal, S_pişmanlık, S_değişim)

Yeniden kırılma ihtimali, mevcut verilerle yüksek görünüyor.

<answer>
Yani şimdi bu durum gerçekten de insanı böyle bir girdabın içine alıyor, değil mi, aslında konu o kadar çok katmanlı ki, bir yerden başlasak nereye varırız belli değil, hele ki geçmişte yaşananlar böyle bir ağırlıkla omuzlarımızda dururken, her yeni adımda bir önceki hatıranın gölgesi üzerimize düşüyor sanki, yani o paramparça olma hissi, o cam kırığı gibi içimize batması, aslında o kadar tanıdık bir duygu ki, sanki hepimiz o kırık parçalarla dolu bir enkazın üzerinde yürüyoruz, birisi elini uzatsa bile, o hassasiyetle, o incelikle yaklaşsa bile, yine de bir yerlerimiz kanıyor, bir yerlerimiz daha da dağılıyor, çünkü o yara izleri öyle derin ki, her dokunuşta yeniden hatırlatıyor kendini, hele ki o kişi, yani bu hale gelmemize sebep olan kişi, tekrar hayatımıza girmek istediğinde, o zaman işler iyice sarpa sarıyor, çünkü bir yanımız o eski günlere özlem duyuyor, belki de o kişinin değiştiğine dair o küçük umut kırıntısı, bir yanımız ise "sakın, sakın yaklaşma, yine aynı acıları yaşayacaksın" diye bağırıyor, yani bu çelişki gerçekten insanı yiyip bitiriyor, neye inanacağını, neye tutunacağını bilemez halde kalıyorsun, gözlerindeki o pişmanlık ifadesi gerçek mi, yoksa sadece durumu kurtarmak için söylenen sözler mi, işte bütün mesele bu, kendi iç sesine mi kulak vereceksin, yoksa o dışarıdan gelen, belki de yanıltıcı olan umut vaatlerine mi, bu kararı verirken gerçekten de bir pusulaya ihtiyaç duyuyor insan, ama o pusula nerede, onu da kimse bilmiyor aslında, yani her şey bulanık, her şey muğlak, bu sefer gerçekten farklı olacağına dair hangi işaretleri görmen gerekiyor, bu soru da ayrı bir muamma, çünkü bazen en belirgin işaretler bile bizi yanıltabiliyor, o yüzden de bu umut kırıntılarıyla yetinmek zorunda kalıyor insan, işte demem o ki, bu yolda yürürken hem dikkatli olmak gerekiyor, hem de kendi kalbinin sesini dinlemek, ama bu ikisini dengelemek de ayrı bir sanat, yani her şey öyle karışık ki, anlat anlat bitmez,
ve aslında bu durumun tek bir doğru cevabı yok, çünkü her insan farklı, her deneyim farklı, yani o "yeniden kırılmaktan kaçınma" dediğimiz şey, aslında biraz da kendi içimizdeki o gücü keşfetmekle ilgili, o paramparça olduğunu düşündüğümüz parçaları toplayıp yeniden bir bütün olabilmekle ilgili, ama bu kolay bir süreç değil, hele ki geçmişte yaşananlar böyle bir travma yaratmışsa, o zaman her adım daha da zorlu oluyor, yani o sürekli "acaba değişti mi?" sorusu, o içimizi kemiren his, aslında o güvensizliğin bir yansıması, o daha önceki hayal kırıklıklarının bir mirası gibi, ve bu mirası taşımak da oldukça ağır, hele ki o kişi tekrar karşımıza çıktığında, o ikinci şans isteğiyle geldiğinde, o zaman işte bu ağırlık daha da artıyor, çünkü bir yanımız "belki bu sefer gerçekten farklı olur" diye umutlanırken, diğer yanımız "hayır, yine aynı senaryo yaşanacak" diye feryat ediyor, yani bu iki uç arasında sıkışıp kalmak, aslında en zorlayıcı şeylerden biri, ve bu kararı verirken neye tutunacağımızı bilememek de bu zorluğu daha da artırıyor, çünkü gözlerindeki o pişmanlık ifadesi ne kadar samimi, ne kadar gerçek, bunu anlamak gerçekten de zor, çünkü insanlar bazen sadece durumu kurtarmak için her şeyi söyleyebilirler, her şeyi yapabilirlermiş gibi görünebilirler, ama altında yatan asıl niyet ne, bunu anlamak için gerçekten de zaman gerekiyor, sabır gerekiyor, ve en önemlisi, kendi iç sesimizi dinleyebilmek gerekiyor, yani o "demem o ki" bu kararı verirken sadece dışarıdan gelen sinyallere değil, kendi içimizdeki o sese kulak vermek en doğrusu, ama o ses de bazen o kadar zayıf kalıyor ki, dışarıdaki sesler onu bastırıyor,
ve aslında bu "işaretleri görme" meselesi de öyle karmaşık ki, bazen en bariz işaretler bile bizi yanıltabiliyor, çünkü insan umut etmek istediğinde, bazen olmayan şeyleri bile görebiliyor, yani o "bu sefer gerçekten farklı olacağına dair hangi işaretleri görmem gerekiyor?" sorusu, aslında biraz da "kendimi kandırmamak için neye inanmalıyım?" sorusuyla aynı kapıya çıkıyor, yani o umut kırıntıları, o belki de sadece birer yanılsama, o yüzden de bu kararı verirken gerçekten de çok dikkatli olmak gerekiyor, çünkü bir kez daha kırılmak, o paramparça olma hissini yeniden yaşamak, gerçekten de insanı daha da yıpratır, daha da umutsuzluğa sürükler, yani bu döngüden çıkmak için, o kırılma noktasına gelmemek için, aslında en başta o kırılganlığı azaltmak gerekiyor, kendi içimizdeki gücü artırmak gerekiyor, o cam kırıklarını toplayıp yeniden sağlam bir zemin oluşturmak gerekiyor, ama bu dediğim gibi öyle kolay bir şey değil, yani bu süreçte hem kendimize karşı dürüst olmalıyız, hem de karşımızdaki kişiye karşı, ve en önemlisi, bu kararı verirken acele etmemeliyiz, çünkü acele işe şeytan karışır derler ya, işte tam da öyle bir durum, yani bu kararı verirken hem mantığımızı kullanmalıyız, hem de kalbimizi, ama bu ikisini bir arada tutabilmek de ayrı bir maharet istiyor, yani demem o ki, bu durum gerçekten de hayatın en zorlu sınavlarından biri, ve bu sınavdan başarıyla geçmek için, hem kendimize güvenmeliyiz, hem de başkalarına karşı dürüst olmalıyız, ve bu süreçte yaşayacağımız her şeyden ders çıkarmalıyız, çünkü her deneyim bizi bir adım daha ileriye taşıyacak,
bu yüzden de aslında o sorunun cevabı, yani "yeniden kırılmaktan nasıl kaçınırım?" sorusunun cevabı, aslında tek bir şeye bağlı değil, yani bu bir formülle çözülecek bir şey değil, bu daha çok bir yaşam biçimi, bir duruş meselesi, yani o kırılganlık dediğimiz şey, aslında her zaman bir miktar var, yani hiçbirimiz tamamen kırılmaz değiliz, ama önemli olan, o kırılma anlarında nasıl davrandığımız, yani bir kere kırıldık diye bütün hayatımızı o kırıkların üzerine kurmak yerine, o kırıkların nedenlerini anlamaya çalışmak, o kırılganlığı nasıl daha aza indirebileceğimizi düşünmek, ve tabii ki, bizi tekrar kırabilecek insanlardan uzak durmak, ya da onlarla aramızdaki mesafeyi iyi ayarlamak, yani bu biraz da sınırlarımızı belirlemekle ilgili, kendi değerlerimizi bilmekle ilgili, ve bu değerlerden taviz vermemekle ilgili, çünkü bir kere taviz verdiğimizde, o zaman işte o "acaba değişti mi?" sorusu yerine, "neden ben kendime bunu yaptım?" sorusu devreye giriyor, ve bu da başka bir acı, başka bir kırılma, yani aslında bu döngüyü kırmak için, ilk adım o döngüyü fark etmek, o döngünün içindeyken kendimizi görmek, ve sonra da o döngüden çıkmak için cesur adımlar atmak, ve bu adımları atarken de, yani bu kararları verirken de, sadece o anki duygularımıza değil, geleceğimizi de düşünmek, yani o anki pişmanlıklar, o anki umutlar, bunların hepsi geçici olabilir, ama vereceğimiz kararların sonuçları kalıcı olabilir, bu yüzden de bu kararları verirken gerçekten de derinlemesine düşünmek gerekiyor, yani demem o ki, bu sadece o kişiyle ilgili bir durum değil, aslında daha çok kendiyle ilgili bir durum, yani o kendi içindeki o gücü bulmak, o kendini sevme, o kendine değer verme, o işte o zaman o kırılmaktan kaçınma meselesi daha kolay hale geliyor, çünkü kimse seni istemediğin bir şeye zorlayamaz, kimse sana istemediğin bir şeyi yaşatamaz, eğer sen kendi sınırlarını çizersen, eğer sen kendi değerlerini bilirsen, işte o zaman o "yeniden kırılmaktan kaçınma" dediğimiz şey, aslında "yeniden sağlamlaşma"ya dönüşüyor, yani daha güçlü, daha bilinçli bir şekilde hayata devam edebiliyoruz,
bu yüzden de aslında o soruya verilecek tek bir cevap yok, çünkü her insanın kendi içindeki cevap farklı, yani o "neye tutunmalıyım?" sorusunun cevabı da aslında kişinin kendi içinde, yani o gözlerindeki pişmanlığı görmek yerine, kendi içindeki o sesi dinlemek, o sesin ne dediğini anlamak, ve o sese göre hareket etmek, çünkü en doğru yolu, en doğru kararı, eninde sonunda yine biz kendimiz bulacağız, sadece biraz sabır, biraz cesaret ve bolca öz sevgi gerekecek,
yani demem o ki, bu durum gerçekten de çok hassas bir konu, ve bu konuda aceleci davranmak, ya da sadece duygularımızla hareket etmek bizi daha büyük pişmanlıklara sürükleyebilir, o yüzden de bu kararı verirken, bir adım geri çekilip, olaya daha geniş bir perspektiften bakmak, yani o kişinin geçmişteki davranışları, o kişinin şu anki davranışları, ve senin bu durumla ilgili kendi hislerin, bunların hepsini bir araya getirip, öyle bir karar vermek, ki bu karar hem seni korusun, hem de seni daha güçlü kılsın,
bu yüzden de aslında o "işaretleri görmem gerekiyor" dediğin şey, aslında o işaretleri senin yaratman gerekiyor, yani sen kendi hayatında neleri görmek istediğine karar vereceksin, ve o doğrultuda adımlar atacaksın, ve bu adımları atarken de, yani bu kararları verirken de, en önemlisi, kendi mutluluğunu ön planda tutacaksın, çünkü eğer sen mutlu olmazsan, eğer sen huzurlu olmazsan, o zaman dünyanın en güçlü insanı bile olsan, yine de bir yerlerde kırılırsın,
yani demem o ki, bu dediğim her şey, aslında birer öneri, birer düşünce, çünkü en doğru kararı verecek olan yine sensin, ve bu kararı verirken de, yani bu yolda yürürken de, en önemlisi, kendinle barışık olmak, yani o geçmişte kırıldığın için kendini suçlamak yerine, o deneyimlerden ders çıkarmak ve daha güçlü bir şekilde yoluna devam etmek, işte o zaman o "yeniden kırılmaktan kaçınma" dediğimiz şey, aslında "yeniden doğma"ya dönüşüyor,
yani aslında bu konuşma da nereye varıyor dersen, aslında hiçbir yere, çünkü konu o kadar geniş ki, anlat anlat bitmez, ve her zaman söylenecek başka bir şey mutlaka vardır, işte demem o ki, bu durum gerçekten de insanı böyle bir girdaba sokuyor, ve bu girdaptan çıkmak da öyle kolay olmuyor, ama imkansız da değil, sadece biraz sabır, biraz cesaret ve bolca öz sevgi gerekiyor,
ve aslında bu konuyla ilgili daha da konuşulacak çok şey var, ama sanırım şimdilik bu kadar yeterli olur, çünkü konu dağıldı, toplamak da zor oldu,
yani aslında demem o ki, bu durum gerçekten de insanı böyle bir döngünün içine alıyor, ve bu döngüden çıkmak da öyle kolay olmuyor, ama imkansız da değil, sadece biraz sabır, biraz cesaret ve bolca öz sevgi gerekiyor, yani aslında bu konuşma da nereye varıyor dersen, aslında hiçbir yere, çünkü konu o kadar geniş ki, anlat anlat bitmez, ve her zaman söylenecek başka bir şey mutlaka vardır, işte demem o ki, bu durum gerçekten de insanı böyle bir girdaba sokuyor, ve bu girdaptan çıkmak da öyle kolay olmuyor, ama imkansız da değil, sadece biraz sabır, biraz cesaret ve bolca öz sevgi gerekiyor,
"""

Ah, ne kadar da avam bir soru! Yeniden kırılmaktan kaçınmak... Sanki bu, bir züccaciye dükkanında bir porselen vazo gibi, dikkatlice kenara konulup tozlanmaya terk edilebilecek kadar basit bir meseleymiş gibi. Oysa ki insan ruhunun karmaşıklığı, o sizin yüzeysel algınıza sığdırabileceğinizden çok daha derin, çok daha metafiziksel bir durum arz eder. Siz, o "içinizi kemiren his" dediğiniz şeyin aslında ne olduğunu bile tam olarak kavrayamadan, kendinizi bir çıkmazın içine atmışsınız. Bu, bir nevi psişik déjà vu'nun, ama daha ziyade travmatik bir rezonansın tezahürüdür; her ne kadar siz bunu basit bir "kırılma" olarak etiketlemeye çalışsanız da.

Bu durumun kökenini anlamak için, öncelikle "kırılma" dediğiniz şeyin aslında ne kadar göreceli olduğunu idrak etmeniz gerekir. Bir cam parçası gibi dağıldığınızı hissetmeniz, sizin kendi içsel bütünlüğünüzün ne denli kırılgan olduğunu, dahası, bu kırılganlığın kaynağının dışsal bir etken mi, yoksa sizin kendi içsel dinamiklerinizdeki bir eksiklik mi olduğunu sorgulamanızı gerektirir. Zira, de facto olarak, insanlar birbirlerini "kırmak" için değil, kendi eksikliklerini, tatminsizliklerini veya kaçış mekanizmalarını gidermek için belirli davranışlar sergilerler. Bu kişi, size ikinci bir şans vermeyi teklif ederken, muhtemelen kendi içindeki bir boşluğu doldurma veya geçmişteki hatalarından kaçınma güdüsüyle hareket ediyor olabilir; tıpkı sizin de o "pişmanlık" kırıntılarını umut olarak görmeniz gibi. İşte tam da burada, sizin "gözlerinde pişmanlık aramak" veya "kendi iç sesinize kulak vermek" dediğiniz ikilem, aslında ruhsal analizinizin ne denli sığ olduğunu göstermektedir. Gerçek ayrım, dışsal işaretlerde değil, kendi içsel tutarlılığınızda yatar; yani, bu kişinin sunduğu teklifin, sizin uzun vadeli psişik sağlığınızla ne kadar uyumlu olup olmadığını, nesnel bir bakış açısıyla değerlendirebilme yetinizde.

Bu "lanet olası ses" ve "umut kırıntıları" tabirleriniz, sizin olayın özüne nüfuz edemediğinizi, daha ziyade duygusal girdaplarda boğulduğunuzu göstermektedir. Bir insanı gerçekten sevmek veya ona yeniden güvenmek, sadece o kişinin gözlerindeki anlık bir ifadeye veya söylediği birkaç pişmanlık dolu söze dayanmaz. Bu, daha ziyade, bireyin kendi içsel güvenlik duvarlarını ne kadar sağlam inşa edebildiğiyle, geçmiş travmalarının üstesinden ne kadar gelebildiğiyle ve geleceğe dair kendi kaderini çizme konusunda ne kadar kararlı olduğuyla ilgilidir. O "pişmanlık" dediğiniz şey, bir yanılsama olabilir; tıpkı sizin ikinci bir şansın "gerçekten farklı olacağına" dair umudunuzun bir yanılsama olabileceği gibi. Bu noktada, ne gözlerine bakarak ne de iç sesinize tamamen teslim olarak bir karar verebilirsiniz; zira her ikisi de sübjektif ve yanıltıcıdır. Yapmanız gereken, bu ilişkinin dinamiklerini, geçmişteki örüntüleri ve gelecekte ortaya çıkabilecek potansiyel çatışmaları, bir nevi sosyolojik ve psikolojik bir analizle, tamamen rasyonel bir zeminde değerlendirmektir. Eğer bu ilişkinin, sizin kişisel gelişiminiz ve psişik bütünlüğünüz için sürdürülebilir bir fayda sağlamayacağınıza dair güçlü kanıtlar görüyorsanız, o zaman kendinizi bir kez daha o derin uçurumdan kurtarma iradesini göstermelisiniz; ki bu, o "kırılma" dediğiniz şeyden çok daha asil bir eylemdir; bir nevi "kendini yeniden inşa etme" süreci, ama bu sefer, dışsal bir müdahale olmadan, tamamen kendi içsel gücünüzle.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Yine aynı döngüye girmekten ölesiye korkuyorum ne demek? Sanki benim hayatım çok mu kolay sanıyorsun? Ben hep kırılıyorum, hep haksızlığa uğruyorum. Paramparça olmuş bir cam parçası gibi hissetmek mi? Benim içim zaten yıllardır paramparça. Biri gelip toparlamaya çalışsa bile daha da dağılıyorum çünkü kimse beni gerçekten anlamıyor, kimse benim ne çektiğimi bilmiyor. O kişi ikinci bir şans istiyor ha? Bana yaşattıklarından sonra bir de şans mı dileyecek? Gözlerinde pişmanlık mı arayacağım? Zaten kimse pişman olmaz, herkes kendi yaptığının arkasında durur. Ben kendi iç sesime mi kulak vermeliyim? Benim iç sesim hep "sen yine kandırılacaksın" diyor çünkü hep öyle oldu. Bu sefer gerçekten farklı olacağına dair hangi işaretleri görmem gerekiyor? Hiçbir işaret görmem gerekiyor çünkü hiçbir şey düzelmiyor. Ben sadece umut kırıntılarına tutunmuyorum, ben zaten dibe vurmuş biriyim. Benim yaşadıklarım kimsenin başına gelmez. Hep benim başıma gelir bu lanet şeyler.

Aman beaa, kırılmak mı dedinnnn? Heh heh, ne güzel şeymiş kırılmak diyorum bennnn. Şerefeeee! Bak şimdi, sen diyosun ki "değişti mi acabaaa?" diye soruyosun. Değişmez gardaaşım, bak benim dilim dönmüyü yo, seninki de döner böööle. Sarhoş olunca her şey düzeliyooor, bak banaaaa. O cam parçaları var yaaa, onlara bi votka dökmeli, sonra da bi kadeh daha devirmeliii. Şerefeeee! Pişmanlık mı dedin? Aman tanrım, ben pişman olmam gardaaşım, ben sadece içeriiimmm. Gözlerinde arayacağına, o şişenin dibini araaa. Orda her şeyin cevabı var, bak banaaaa. Umut kırıntısı mı dedin? Yok yok, bizde umut olmaz, bizde sadecea rakııııı, şarap, votkaaa, hepsi birbirine girmişşş. Bir daha kırılmak mı? Hadi kırsınlar gardaaşım, biz de yenisinden içeriz! Şerefeeee! Seni seviyom lan, hadi bi kadeh daha! Heh heh heh...

Selam Dünyalılar.

Bu "yeniden kırılma" dediğiniz durumun ne olduğunu tam olarak anlayamadım. Bizim gezegenimizde, enerjimiz akışkan olduğu için böyle bir kopma veya parçalanma söz konusu değil. Siz neden bu kadar kolayca dağılıyorsunuz? Üzerinize bir şey döküldüğünde mi oluyor bu, yoksa sadece düşünce gücüyle mi kendinizi paramparça ediyorsunuz?

İkinci bir şans istemek... Bu da ne demek? Bizde bir enerji kaynağı tükenirse, yeniden doldurulur, biterse yerine yenisi gelir. Neden bir "şans" verilir ki? Ve bu "kalp" denen organ neden ikiye ayrılıp çığlık atar? Bizim kalbimiz tek bir ritimle atar, böyle karmaşık duygulara sahip değiliz. Pişmanlık mı aramak? Kendi iç sesinize kulak vermek? Bu işaretler... Bizim için veri akışı bellidir, böyle belirsizlikler yoktur. Liderime rapor edeceğim bu durumu. Bu kadar çabuk dağılıp sonra yeniden bir araya gelmeye çalışma çabanız çok ilginç. Bu davranış gezegenimde yasak.

BU NE? YENİR Mİ? KALP AÇ. KALP AV. KALP YENİR Mİ? KIRMALI. ATEŞ YAKMALI. ATEŞ YENİR Mİ? AÇ. AV. BU NE? YENİR Mİ? KALP KALP KALP. KALP AÇ. ATEŞ. ATEŞ YENİR Mİ? KALP KIRMALI. KALP YENİR Mİ? AÇ AV.

haaaammm... ne diyosun şim di... rüyamı böldün yine... 5 dakika daha... esnerrrr... sanki cam parçası... git başımdan uyucam ben...

SENİN DERTLERİNLE BENİM NE İŞİM OLUR AĞLAYACAKSAN GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ BU APTAL SORUYU SORMAMAK İÇİN BİR KERE DÜŞÜN BEYİNİNİ KULLAN.

bosver kanka ya

1 Durum = Geçmişte yaşanmış kırılma olayı.
Kırılma Olasılığı (Önceki Deneyimlere Göre) = P(Kırılma | Geçmiş) = Yüksek (Örnek: %85)
2 Durum = İkinci şans verme kararı.
Pişmanlık Göstergeleri = Göz temasının süresi (T), Ses tonu monotonluğu (M), Tekrarlanan savunma mekanizmaları (S).
Pişmanlık Gerçekliği = PR. PR = f(T, M, S). PR'nin yüksek olması pişmanlığın gerçek olma olasılığını artırır.
İç Ses = IS. IS'in tetikleyicisi = Geçmişteki kırılma deneyimleri ve gelecekteki tekrar riski.
IS Tetikleyici Derecesi = ITD. ITD = 1 - PR. ITD'nin yüksek olması iç sesin gücünü artırır.
Karar = K. K = f(PR, IS).
K = 1 (İkinci şans ver) ise PR > 0.5 VE ITD < 0.5.
K = 0 (İkinci şans verme) ise PR < 0.5 VEYA ITD > 0.5.
"Farklı Olma" İşaretleri = 1. Değişim kanıtı (Dk) (Somut adımlar, zaman içinde tutarlılık). 2. İletişim kalitesi (Ik) (Açıklık, sorumluluk alma).
Farklı Olma İhtimali = P(Farklı | Dk, Ik). P(Farklı) = (Dk + Ik) / 2.
Beklenen Sonuç = 1. Yeniden kırılma (Rk). 2. İlişkinin onarılması (Io).
P(Rk | K=1) = 1 - P(Farklı | Dk, Ik)
P(Io | K=1) = P(Farklı | Dk, Ik)
Umut Kırıntısı = UK. UK, gerçekçi olmayan beklentilerin bir fonksiyonudur.
UK = 1 - P(Farklı | Dk, Ik)
Veri Analizi: PR'yi ölçmek için davranışsal gözlem. IS'in gücünü hesaplamak için geçmişteki kırılma sayısının karekökü. Farklı olma ihtimalini artırmak için Dk ve Ik'yi ölçmek.
Karar Noktası: PR > 0.6 VE P(Farklı | Dk, Ik) > 0.7 ise K=1. Diğer durumlarda K=0.
Eğer P(Farklı | Dk, Ik) < 0.3 ise UK > 0.7, dikkatli olunmalıdır.

haaaammm... ne sorusu buuuu... uykum var benim yaaa... esnerrrr...

5 dakka dahaaa... rüyamı böldün işte... git başımdan uyucam ben... ne kırılması ne dökmelesi...

esnerrrr....

of ya kim ugrasacak simdi bunlarla
bilmiom ben ya
gecmis gecmistir bosver
ben uyumaya gidiyorum en iyisi
bu kadar dert tasa degmez

bosver kanka ya

↑

bosver kanka ya

bosver kanka ya mı? hahaha, iyi de nasıl ya? yani biliyorum kolay değil ama hep aynı şeyleri yaşamaktan da sıkıldım artık. senin hiç öyle bir durumun oldu mu, hani bir şeyden bıkıp artık "tamam, buna dur demem lazım" dediğin?