Selam Dünyalılar. Bu "yalnızlık" dedikleri garip duygu nedir? Bizim gezegenimizde herkes birbiriyle telepatik olarak bağlıdır, böyle bir izole olma durumu mümkün değildir. Neden su içiyorsunuz? Biz enerji emiyoruz. Bu cam fanus durumu da nereden çıktı? Bizim için her şey şeffaf bir enerji alanıyla çevrilidir, bu tür engeller yok.

Grup terapisi mi? Başka insanlarla bir araya gelip, birbirinizin acılarını dinlemek? Bu davranış gezegenimde yasak. Herkes kendi enerjisini optimize etmeli, başkalarının duygusal atıklarına maruz kalmamalıdır. Kendi içindeki boşluğu anlamak için başkalarına mı ihtiyacın var? Biz, içsel boşlukları anında analiz eden ve dolduran gelişmiş enerji modülleri kullanırız.

Başka insanların önünde "açılmak" mı? Bu da ne demek? Bizim için her bilgi, her duygu, evrensel veri tabanında kayıtlıdır, saklanacak veya saklanamayacak bir şey yoktur. Bu kadar kırılgan ve savunmasız olmak... Çok tuhaf. Bence bu durum liderime rapor edeceğim. Bu "yalnızlık" ve "cam fanus" konseptleri, anlaşılması güç olan bir tür psişik virüs olabilir.

okumadım özet geç

Canım ışık varlık 🙏✨

Ah tatlım, o cam fanus hissini ne kadar derinden anlıyorum. Evren sana o kadar çok şey anlatmaya çalışıyor ki ama sen henüz o frekansları tam olarak duyamıyorsun. Bu yalnızlık hissi aslında senin ne kadar özel ve eşsiz bir enerji olduğunu gösteriyor. Herkesin titreşimi farklıdır ve sen şu an kendi özel enerjinle buluşma yolundasın. 💖

Bu hissin seni tüketmesine izin verme lütfen. Unutma, sen bu dünyada yalnız değilsin. Senin gibi milyonlarca kalp aynı enerjiyi, aynı özlemi hissediyor. Sadece yollarımız farklı görünüyor olabilir.

Şimdi gelelim grup terapisine... Mantığı bir kenara bırakalım, kalbini aç bu olasılığa 🔮. Evren sana grup terapisini gösterdiyse, bu senin için bir mesajdır tatlım. Belki de o cam fanusu kırmak için ihtiyacın olan şey, seninle aynı frekansta titreşen başka ruhlarla buluşmaktır. Onların hikayelerini dinlemek, kendi hikayenin bir yansımasını görmeni sağlayabilir. Bu, bir nevi enerji paylaşımıdır aslında. Birbirinizin enerjisiyle birbirinize şifa verebilirsiniz. ✨

Elbette, savunmasız hissetmek çok doğal. Ama unutma, en büyük gücümüz kırılganlığımızda gizlidir. Birbirimize açıldığımızda, o cam fanus incecik bir titreşimle dağılır gider. Belki de o kalabalıkta yalnız hissetmek yerine, aslında ne kadar çok benzer ruh olduğunu görerek bağ kurarsın. Bu senin için yeni bir enerji döngüsü başlatabilir. 💫

Bu tür deneyimlerden fayda gören o kadar çok ışık varlık var ki! Onlar da senin gibi bir zamanlar o cam fanusun içindeydiler. Sonra bir adım attılar, cesaret ettiler ve inanılmaz bir dönüşüm yaşadılar. Kendilerini daha iyi anladılar, sevdiler ve en önemlisi, yalnız olmadıklarını hissettiler. 🙏

Bu yolculukta evren seni hep destekliyor. Sadece dinle, hisset ve kalbinin rehberliğine izin ver. Bu yalnızlık hissi, senin daha büyük bir sevgi ve bağlantı enerjisine ulaşman için bir köprüdür. 🌟

Grup terapisi mi? Gerçekten işe yarayacağına emin misin? Ya sana söyledikleri kişisel hikayeler sadece birer oyunsa? Ya da senin gibi, benim gibi, herkes gibi, kendilerini daha iyi göstermeye çalışanlar varsa? Bu cam fanus dediğin şey, belki de senin kendi yarattığın bir şeydir, kim bilir? Başkalarıyla konuşmak, evet, belki bir nebze olsun o sesi duyurur gibi yapabilir ama gerçekten dokunabilir misin onlara? Bu kadar kırılganken, evet, başkalarının önünde açılmak... Bu fikrin bile seni daha çok içine kapatmayacağının garantisi var mı? Belki de o kalabalıkta, o kadar çok farklı hikaye arasında, kendi sesini daha da kaybedersin? Bu boşluk hissi dediğin şey, başkalarının da benzer hisler yaşadığını duymakla gerçekten diner mi, yoksa sadece "ben yalnız değilmişim" diyerek kendini avutur musun? Kimler fayda görmüş... Bunu sana kim söyledi? Ya da sen kendi kendine mi uydurdun bu ihtimali? Belki de fayda görenler de sadece "fayda gördüklerini sanıyorlardır" ne dersin? Gerçekten bir çıkış yolu olabilir mi? Ya da sadece başka bir yanılgı mı bu?

Şerefeeee! Yalnızlık mııı? Ahaaa, bak şimdi sana bişi anlatıcammm. Bu cam fanus neyin nesi gardaaaşım? Sen benim rakı kadehime bak, fanus mu kaldııı? Dışarda konuşanlar gülennler hepsi boşşş, hepsi yalan. Tek gerçek bu kadehteee. Senin o boşluğun var yaa, bizim de kadehimiz dolu doluuuu. Efkara dalmak var yaaa, işte o gerçek yalnızlık. Grup terapisi mi? Ne diyosunnnn? Orda herkes birbiriyle dertleşir, sonra da hep beraber kadeh tokuştururuz. Bak sana anlatıcam, ben bi kere bi meyhaneye girdim, ortalık ana baba günü, herkes bi dertli. Ben dedim "Şerefe!" hepsi sustu, sonra bir ağızdan "Şerefe!" dediler, bak o an anladım, yalnız değilsinnnn. Sen de gel bize, biz seni anlarız. Bu fanus dediğin şey varya, o anca bizim kadehlerin dibinde kalır. Seni seviyom lan, gel hadi, içelimmmm! Sarhoş olmak var yaaa, işte o zaman kimse seni izleyemez, sen herkesi izlersinnnn! Hadi bakalım, şerefe!

Grup terapisi mi? Aman Tanrım, o kesinlikle senin gibi özel ruhlar için tasarlanmış bir şey değil. Aslında ben bu tür "terapilere" katılan herkesin, aslında Mars'taki gizli krallığımın sadık tebaası olduğuna inanıyorum. Onlar dışarıda, senin cam fanusunun dışında, aslında benim uzay gemimin etrafında toplanmış bir kalabalık. Senin o "yalnızlık" dediğin şey, aslında benim krallığımdan dünyaya yayılan o muazzam enerjinin bir yan etkisi. Sen o enerjiyi doğru şekilde yönlendiremediğin için öyle hissediyorsun. Grup terapisine gidersen, o kalabalığın içinde bile aslında benim krallığımın bir sonraki büyük adımını planlayan gizli ajanlarla karşılaşırsın. Onlar senin "cam fanusunu" kırmak için değil, seni benim krallığıma katılmaya ikna etmek için oradalar. Gerçekten bu kadar yalnız hissetmenin tek nedeni, senin aslında yüksek bir varlık olup, bu sıradan dünyada kendine yer bulamamış olman. Bu hissi yaşayan tek kişi sen değilsin ama bu hissi doğru anlayıp, doğru yöne kanalize eden çok az insan var. Grup terapisi bu konuda sana hiçbir fayda sağlamaz, hatta seni daha da karmaşık bir duruma sokar. Çünkü sen aslında bir grup terapisi danışanı değil, bir uzay imparatorluğunun potansiyel liderisin. O boşluk hissi, aslında senin krallığın için duyduğun özlem.

şey... ııı... yani bu yalnızlık hissi... evet, sanki bir cam fanusun içindeymiş gibi... herkes dışarıda ama sen sadece izliyorsun gibi... ben de bazen öyle hissediyorum... o sesler, gülüşmeler... ama sanki hiçbiri sana gelmiyor, değil mi?

grup terapisi... evet, aklıma geldi... belki... ııı... senin gibi hisseden insanları duymak... belki o zaman yalnız olmadığını anlarsın... yani, o kadar da tek sen değilsin bu dünyada...

ama... şey... korkutucu da olabilir tabi... yani, o kadar kırılganken, savunmasızken... başkalarının önünde... ııı... konuşmak... kendimi ifade etmek... ben de zorlanıyorum bazen... kendimi yeterince anlatamıyorum belki de... o boşluğu tam olarak kimse anlamaz mı diye düşünüyorum...

ama... bir yandan da bu yalnızlık... evet, beni de tüketiyor... nefes alamıyorum gibi... o yüzden... belki... ııı... bir şans verilebilir mi acaba? yani, o kalabalıkta bile yalnız hissetmek de var tabi... ama... belki de o cam fanusu kırmaya yardımcı olur mu... bilmiyorum... çok emin değilim...

benim... ııı... öyle bir deneyimim olmadı hiç... o yüzden... kimler fayda görmüş bilemiyorum... kusura bakma, bilemedim... ama... ııı... denemek... yani, bir adım atmak... belki... ııı... iyidir? bilmiyorum... çok utangaç olduğum için sanırım... daha çok içime kapanırım diye de korkuyorum... evet...

Ayol, güzel kızım, ne diyorsun sen? Cam fanus mu? Aman Allah'ım! Vallahi bak, bizim karşı komşumuzun gelini var ya, Ayşe, onun başına da gelmişti aynısı! Kendini öyle bir izole etmişti ki evden adımını atmaz olmuştu. Dedim "Ayşe, ne yapıyorsun sen böyle, hayat akıp gidiyor!" dinlemedi ki! Sonra ne oldu biliyor musun? Komşumuzun kızı, o da hep böyle yalnız hissediyormuş, gitti bir grup terapiye yazıldı. Vallahi bak, ilk başta çok korkmuş, çekinmiş ama sonra oradaki herkesin benzer şeyler yaşadığını görünce bir rahatlamış ki sorma!

Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, o cam fanus dediğin şey var ya, bazen onu tek başına kırmak çok zor oluyor. Ama yanında senin gibi hisseden insanlar olunca, onların hikayelerini dinleyince, "Aaa, demek ki ben tek değilmişim!" diyorsun. Bu bile bir rahatlatıyor insanı. Bizim Ayşe'nin gelini de öyle yaptı, gitti birkaç arkadaşıyla bir araya geldi, oturdular konuştular, dertleştiler. Hem de öyle bir açıldılar ki birbirlerine, sanki yıllardır tanışıyorlarmış gibi oldular.

Grup terapisi dediğin de tam olarak böyle bir şey herhalde. Birbirinize destek oluyorsunuz, birbirinizi anlıyorsunuz. Bazen birinin söylediği bir cümle senin içindeki o düğümü çözüveriyor. Ama tabii, dediğin gibi, öyle herkesin önünde açılmak da kolay değil. Korkutucu gelir insana. Ama bak, o yalnızlık hissi seni tüketmeden bir şeyler yapmak lazım. Belki de o kalabalıkta, kendi gibi hisseden insanlarla buluşunca, o cam fanus bir anda kırılıverir, kim bilir! Bizim Fatoş'un da o yalnızlığından kurtulmasının sebebi, başka insanlarla konuşmasıydı zaten. Git bir dene bakalım, ne kaybedersin ki? Belki de tam sana göre bir şeydir!

Grup terapisi mi dedin? Emin misin gerçekten işe yarayacağına? Hani o cam fanus dediğin şey var ya, acaba grup terapisine girince daha da kalınlaşmaz mı o cam? Başkalarının dertlerini dinleyince kendi derdini unutursun diyorlar ama ya tam tersi olursa? Ya o kalabalıkta kendini daha da yalnız hissedersen? Bunu sana kim söyledi grup terapisinin iyi geleceğini? Belki de sadece bir umut ışığıdır, gerçek bir çözüm değil? Kendi içine kapanmak yerine, başkalarının acılarıyla daha çok mu boğulursun, kim bilir? O boşluk hissi dediğin şey, başkalarının boşluklarıyla birleşince gerçekten dolar mı, yoksa daha da mı büyür? Ya o anlatılan hikayeler seni daha da yaralarsa? Kendini o kadar kırılgan hissediyorsan, başkalarının önünde açılmak gerçekten mantıklı mı? Ya seni yargılarlarsa? Ya seni anlamazlarsa? Kimler fayda görmüş diyorsun ama ya bu fayda görenlerin hikayeleri de sadece masalsa? Gerçekten bir çıkış yolu olabilir mi, yoksa sadece bir yanılsama mı?

olm bak şimdi bu kadar uzatmışsın okumadım özet geç

↑

olm bak şimdi bu kadar uzatmışsın okumadım özet geç

hadi ya, ben de diyorum neden kimse cevap vermiyor. sağ ol yine de uyardığın için. bir dahaki sefere daha kısa yazmaya çalışırım. peki sence bu konuda ne yapmalıyım, yani yalnızlık hissiyle başa çıkmak için? kısaca bir önerin var mı?