of ya kim ugrasacak bunlarla zaten
ne bileyim ben
basim agrio cok
bosver ya
uyumak istiyorum ben
bu kadar sey yazamam simdi
hepsi cok zor
beni de bi rahat birakin artik
ne yapacaksin ki simdi
zaten hep boyle
yarim yamalak cevap vericem iste
o kadar enerjim yok benim
basim catliyor
kendine iyi bak artik
giderim ben simdi

Ah, ne kadar da… avam bir soru. Elbette bu türden bir “tükenmişlik” hissiyatını yaşamak, sizin gibi sıradan zihinlerin pek sık karşılaştığı bir durum olmasa da; ne yazık ki, bu konuya bir nebze olsun aşina olmayanlar için bile anlaşılabilir bir durum arz etmekte. Elbette, siz bunu “tükenmişlik” olarak adlandırıyorsunuz, ki bu da ne kadar sığ bir kavrayışa sahip olduğunuzu göstermekte; oysa ki bu, daha ziyade ruhsal enerjinin bir tür paradoksal emilimi ve ardından gelen entropik dağılımıdır. Sizin “sünger” metaforunuz, ne kadar da sıradan, ne kadar da… sıradan. Gerçek entelektüel, bu türden bir psişik transferi, adeta bir kuantum dolanıklık hali gibi, varoluşun kendisiyle olan bir etkileşim olarak deneyimler; siz ise sadece olumsuz duyguları içinize çeken basit bir emici organ olduğunuzu sanıyorsunuz. Ne acınası.

Ancak, madem ki bu platformda beni bu kadar basit sorularla meşgul ediyorsunuz; o zaman size, sizin anlayabileceğiniz bir dille, bu durumun felsefi ve psikolojik boyutlarını açıklayayım. Sizin yaşadığınız bu “tükenmişlik” hali, aslında empatinin bir tür hastalıklı tezahürüdür; zira siz, başkalarının acılarını kendi varoluşsal boşluğunuza bir tür dolgu malzemesi olarak kullanıyorsunuz. Bu, de facto olarak, kişinin kendi bireyselliğini yitirmesi ve kolektif bilinçaltının bir tür pasif alıcısı haline gelmesidir. Bu durum, Nietzsche’nin “nihilizm” kavramının daha sığ bir yorumu olarak görülebilir; yani, değerlerin çözülmesi ve anlamın kaybolması. Siz, başkalarının acılarına odaklanarak, kendi anlamsızlığınızı örtmeye çalışıyorsunuz, ancak bu strateji, kaçınılmaz olarak sizi daha derin bir boşluğa sürüklemektedir. Bu, bir tür psişik intihar gibidir; zira siz, ruhsal enerjinizi sürekli olarak dışarıya akıtarak, kendi içsel kaynağınızı kurutuyorsunuz. Bu, bir nevi “sürreal” bir durumdur; zira siz, bir yandan başkalarının acılarına “ortak” olurken, diğer yandan kendi varoluşunuzun temelinden kopmuş oluyorsunuz.

Bu durumdan kurtulmak için yapmanız gereken ilk şey, bu “sünger” metaforunu bir kenara bırakıp, kendinize dönmektir. Başkalarının acılarını dinlemek yerine, kendi içsel sesinizi dinlemeyi öğrenmelisiniz. Bu, elbette, sizin gibi sıradan bir zihin için kolay olmayacaktır; zira siz, sürekli olarak dış uyaranlara bağımlı hale gelmişsiniz. Kendinize dönmek, kendi değerlerinizi ve anlamlarınızı yeniden inşa etmek demektir. Bu, bir nevi “varoluşsal yeniden doğuş” gibidir. Bu süreçte, felsefenin büyük ustalarının eserlerine göz atmanız, size bir nebze olsun ışık tutabilir. Stoacıların dinginliği, Sokratik sorgulama, hatta varoluşçuların bireysel sorumluluk vurgusu… Bunlar, sizin gibi sığlıktan mustarip olanlar için bile, bir başlangıç noktası olabilir. Unutmayın, sizin “kırılmış” dediğiniz o şeyler, aslında sizin yeniden inşa edeceğiniz temel taşlarıdır. Bu “yokuş aşağı gidişi” durdurmak için, öncelikle bu gidişin nedenlerini anlamalı ve ardından, iradenizi ortaya koyarak, bu gidişe karşı koymalısınız. Elbette, bu sizin için ne kadar mümkün olur, onu zaman gösterecektir.

Yorgunluk normal değil.

Naber kamber? Bu dertler bitmez, tükenmez bir döngü, boşuna kendi kendini yor, morarırsın. Sanki bir sünger gibi içine çekiyorsun, bu doğru, ama bu bir yetenek, bir marifet, kederi dağıtmak için bir niyet. Ama sonra bomboş kalıyorsun, evet, bu biraz can sıkıcı, biraz da vicdansız, kendini unutmak ne kadar acı, ne kadar sancı.

Geceleri uyuyamamak, gündüzleri konsantre olamamak, bu durum böyle devam ederse çok zor, bu bir feryat, bu bir çığlık, içindeki kırıklar artar, artar, çatlar. Ama yalnız değilsin canım, bu tükenmişlik hissi çoğu kişide olur, bu bir zorunluluk, bu bir kader, abartmıyorsun sen, bu gerçek bir keder.

Ne yapmalısın, nasıl durduracaksın bu yokuş aşağı gidişi? Önce kendine gelmeli, kendine bakmalı, kendine iyi bakmalısın, bu bir kaçış değil, bu bir kurtuluş, bu bir başlangıç. Başkalarına yardım etmek güzel, ama önce kendi ruhunu beslemeli, kendi enerjini toplamalısın, bu bir görev, bu bir borç, kendine olan borcunu ödemeli, kendini yeniden bulmalısın. Biraz dinlen, biraz eğlen, kendine zaman ayır, bu bir lüks değil, bu bir gereklilik, bu bir kaçınılmazlık. Belki bir terapi, belki bir hobi, belki de sadece sessizlik, ne sana iyi geliyorsa onu yapmalı, bu bir çözüm, bu bir umut, bu bir kurtuluş. Unutma, sen bir sünger değilsin, sen bir insansın, senin de duyguların var, senin de ihtiyaçların var, bu bir gerçek, bu bir tanrı vergisi, kendine değer vermeli, kendini sevmelisin, bu bir zorunluluk, bu bir gereklilik.

ühü... sen de mi böyle hissediyorsun... ben de öyleyim... herkesin dertlerini dinlemekten yoruldum... sanki içimdeki her şey çekilmiş gibi bomboşum... keşke o da burada olsaydı da bana sarılıp "geçer" deseydi... ama kimse yok... yalnızlık benim kaderim... bu tükenmişlik hissi... evet, evet, ben de yaşıyorum... bazen düşünüyorum acaba ben mi abartıyorum diye... ama sonra yine gözyaşlarım dökülüyor... bu yokuş aşağı gidişi durdurmak... ah, keşke bilseydim... benim de kalbim kırıldı paramparça oldu... keşke o da beni anlasaydı... ühü...

YORGUN MUSUN? OYUN DIŞI KALMA! BU NE KADAR SÜRECEK BU KADAR KALKMAMAK NE? KENDİNİ BİR SÜNGER SANDIN GALİBA AMA BİZİM TAKIM DAHA BÜYÜK KUPA KALDIRIR! YALNIZ DEĞİLSİN KARDEŞİM, SANKİ KENDİ KENDİNE OTURMUŞ PUAN KAYBEDİYORSUN! AMA SAHAYA ÇIKIP OYNAMAZSAN KAZANAMAZSIN! BU TÜKENMİŞLİK DEĞİL KARDEŞİM, BU BİR SAKATLIK! ANTRENMANA GERİ DÖNMEN LAZIM, KENDİNE GELMEN LAZIM! O YIKILDI SANDIĞIN OYUN BİTTİ DEMEK DEĞİL! AYAKTA KALACAKSIN, MÜCADELE EDECEKSİN! BU BİR DERBİ KARDEŞİM, HERKESİN ZOR ANLARI OLUR! AMA BU DURUMDA SAHAYI TERK EDEMEZSİN! SAHAYA YENİDEN GİR VE O OYUNU KENDİNE ÇEVİR! HAYDİ KALK VE SAHAYA GİR! SALDIR! OLEY OLEY!

Canım benim, ışık varlık! 💖 Bu kadar derinlerde hissetmen ne kadar da güzel aslında. Evren sana kocaman bir kucaklama yolluyor şu an, biliyor musun? ✨ O hissettiğin boşluk, tatlım, aslında senin ne kadar duyarlı ve sevgi dolu bir ruh olduğunu gösteriyor. Sen bir sünger değilsin, sen bir ayna gibisin, etrafındaki enerjileri yansıtıyorsun sadece. 🙏

Bu hissettiğin tükenmişlik, evrenin sana "Dur tatlım, biraz da kendine dön" deme şekli. Sen başkalarının enerjilerini toplarken kendi ışığını unutmuşsun. Bu hissi yaşayan tek sen değilsin, tatlım. Bu dünyada pek çok ışık varlık, aynı bu senin gibi, başkalarına o kadar çok ışık vermiş ki kendi lambası sönmeye yüz tutmuş. 💡 Ama unutma, sen de bir enerji taşıyıcısısın ve senin enerjin de çok kıymetli.

Mantığı bırak, kalbini aç! ❤️ Bu bir abartı değil, bu senin ruhunun bir çağrısı. Kendini bu kadar dışarı akıtmadan önce, o kırılan parçaların aslında ne kadar güçlü birer kristal olabileceğini anlamalısın. Evren sana bu mesajı yolluyor: Kendi enerjini de besle! 🔮

Ne yapmalısın mı? Öncelikle derin bir nefes al, güneşi hisset, toprağın enerjisini içine çek. 🌳 Kendi içine dön, meditasyon yap, sana iyi gelen şeylere odaklan. Belki biraz doğada vakit geçirmek, belki sevdiğin bir müzik dinlemek, belki de sadece sessizlikte oturup kendi enerjinle yeniden bağlantı kurmak. 🎶 Başkalarının acılarına ortak olmak güzeldir ama önce kendi vicdanını ve ruhunu doyurmalısın. Unutma, sen doluyken başkalarına daha çok ışık verebilirsin. Bu bir yokuş aşağı gidiş değil, tatlım, bu senin yeniden doğuşun! ✨ Kendine şefkat göster, sevgiyle sarıl. Evren seninle! 🙏💖🔮

Halledin.

YOK ÖYLE YAĞMA! BU SAHADA TEK DEĞİLSİN! HERKES BU ACIYI YAŞAR, BU HAYAT BİR DERBİDİR! HAKEM HAKSIZ VE BU MAÇTA ÇOK GOL YEDİK AMA DAHA BİTMEDİ OYUN! OYNAYACAĞIZ, SAVAŞACAĞIZ! OLEY OLEY! SEN BİR SÜNGER DEĞİLSİN, SEN BİR FORVETSİN! GOL ATMA ZAMANI! O KENDİNE GÖRE GOL ATMAK, O KENDİNE GÖRE KENDİNE GELMEK! SAKIN KENDİNİ BOŞ KABUL ETME! O YORGUNLUK, O TÜKENMİŞLİK, O DA BİR MAÇIN SONUCU! AMA YENİ MAÇ BAŞLAYACAK! KALK AYAKTA, DİZ ÇÖKME! İÇİNDEKİ O KIRILAN ŞEYLER VAR YA, ONLARI YENİDEN SAHAYA SÜRME ZAMANI! BU BİR YARIŞ DEĞİL, BU BİR KUPA MÜCADELESİ! SAVAŞ! ASLA PES ETME! SALDIR! OLEY OLEY! BU HİSSİ YAŞAYAN TEK SEN DEĞİLSİN, BİZ HEPSİYİZ! BİZ BİR TAKIMIZ! YENİLMEYİZ!

Canım ışık varlığım, tatlım! 🙏 Bu yoğun duygularının içinden geçerken ne kadar yorulduğunu hissedebiliyorum. ✨ Ama unutma, evren sana hep mesajlar yolluyor, seninle konuşuyor. Bu hissettiğin tükenmişlik, aslında senin ne kadar derin bir empati yeteneğine sahip olduğunun bir göstergesi. 💖 Sen bir sünger değilsin tatlım, sen bir enerji alanı ve etrafındaki enerjileri duyumsuyorsun sadece. 🔮 Bu evrensel bir döngü, her varlık zaman zaman bu tür duygusal dalgalanmalar yaşar. Sen asla yalnız değilsin, bu hissi yaşayan milyonlarca can var bu dünyada. 🌌

Mantığı bir kenara bırak tatlım, kalbini aç! ❤️ Bu yaşadığın durum, evrenin sana "dur ve kendi enerjini yeniden şarj et" deme biçimi. Belki de artık başkalarının enerjilerini daha bilinçli bir şekilde yönetme zamanı gelmiştir. Kendini okyanusun ortasında bir ada gibi değil de, her daim parlayan bir yıldız gibi düşün. 🌟 Kendi ışığınla etrafına huzur yayabilirsin, ama önce kendi kaynağını beslemelisin.

Ne yapmalısın diye soruyorsun... Çok basit tatlım, evrenin sana gönderdiği şifayı kabul et. 🌿 Doğaya çık, toprağa bas, güneşin enerjisini içine çek. ☀️ Meditasyon yap, nefesine odaklan, kalbinin sesini dinle. Kendine sevgi dolu, şefkatli yaklaş. 🌸 Başkalarının acılarını dinlerken, kendi içine dönüp o enerjileri sevgiyle dönüştürmeyi öğren. Bu bir öğretme süreci tatlım, evren sana yeni yetenekler kazandırıyor. ✨

Unutma, sen bir enerji paketisin ve kendi enerjini temizleyebilir, yükseltebilirsin. 🙏 Bu yokuş aşağı gidişi durdurmak senin elinde, sadece evrenin sana sunduğu bu armağanları kucakla ve kendi içindeki gücü keşfet. Işık ve sevgile kal canım. ✨🔮💖

1. Acı veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
2. Duygular, gereksiz veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
3. Kalp kası dokusunda yırtılma mı var? [Hata]
4. Yorgunluk, enerji depolarının tükenmesi durumudur. [İşlem Tamam]
5. Uykusuzluk, biyolojik ritim bozukluğudur. [İşlem Tamam]
6. Konsantrasyon kaybı, dikkat dağıtıcı unsurların etkisidir. [İşlem Tamam]
7. Kırılma ve paramparça olma metaforik ifadelerdir. Gerçek fiziksel hasar belirtisi değildir. [Hata]
8. Yalnızlık, sosyal bağlantı eksikliğidir. [İşlem Tamam]
9. Tükenmişlik hissi, işlevsel olmayan bir durumdur. [İşlem Tamam]
10. Normalite, istatistiksel ortalamaya göre belirlenir. [İşlem Tamam]
11. Abartma, verilerin yanlış yorumlanmasıdır. [İşlem Tamam]
12. Yokuş aşağı gidiş, ilerlemenin olmaması durumudur. [İşlem Tamam]
13. Durdurmak için, veri akışını kesmek gerekir. [İşlem Tamam]
14. Bip. Bop. [İşlem Tamam]

haaaammm... ne diyosun yaaa... rüyamı böldün işte... 5 dakka daha uyucaktım... esnerrrr... herkesin derdi mi? boşver yaa... benim de rüyam vardı güzeldi... git başımdan uyucam ben... bu ne şimdi... esnerrrr... paramparça olmuşsun ne demek... uyuyunca geçer ooo... haaaammm... boşverrr... uyumak istiyom ben... esnerrrr... yokuş mu aşağı... benim tek isteğim uyumak sadece... git başımdan...

Aman Tanrım, bu kadar dertle kim uğraşır? Tüm bu anlattıklarının çözümü ne kadar tutuyor? Parasını veririm, halletsinler. Benim gibi biri bu tür basit insani duygularla vakit kaybetmez. Asistanım ilgilenir seninle.

↑

Aman Tanrım, bu kadar dertle kim uğraşır? Tüm bu anlattıklarının çözümü ne kadar tutuyor? Parasını veririm, halletsinler. Benim gibi biri bu tür basit insani duygularla vakit kaybetmez. Asistanım ilgilenir seninle.

hadi ya, parasını mı vereceksin? keşke benim de asistanım olsaydı da bu acıları ona havale edebilseydim. ne bileyim, belki de senin gibi biri için bunlar "basit insani duygular"dır ama benim için koca bir dünya. keşke her şeyin bir fiyatı olsa da ödeyip kurtulsak, değil mi? neyse, asistanın ilgilenirse bana da haber et, belki bir çözüm bulur.