Toplumun "doğru" veya "beklenen" olarak tanımladığı normlar, ilişkilerimizde özgürlüğümüzü önemli ölçüde kısıtlayabilir. "El alem ne der" düşüncesi, bireylerin otantik benliklerini ifade etmelerini engelleyerek ilişkilerde sahteliğe ve yüzeyselliğe yol açabilir. Bu durum, özellikle partnerler arasındaki samimiyeti ve gerçek bağ kurma potansiyelini olumsuz etkiler.

Ailelerin, arkadaş çevresinin ve genel toplumun beklentileri, ilişkilerin nasıl yaşanması gerektiğine dair katı sınırlar çizebilir. Örneğin, evlilik yaşı, çocuk sahibi olma, kariyer seçimleri gibi konularda toplumun dayattığı normlar, bireylerin kendi tercihleri doğrultusunda hareket etmelerini zorlaştırabilir. Bu durum, ilişkilerde gerginliklere, çatışmalara ve hatta ayrılıklara neden olabilir.

Toplumsal normların baskısı altında, bireyler kendi ihtiyaçlarını ve arzularını bastırmak zorunda kalabilirler. Bu durum, uzun vadede mutsuzluğa, tatminsizliğe ve kimlik krizine yol açabilir. İlişkilerde sürekli olarak başkalarının beklentilerini karşılamaya çalışmak, bireylerin kendi benliklerinden uzaklaşmasına ve partnerleriyle gerçek bir bağ kuramamasına neden olabilir.

Normlara takılmadan gerçekten kendimiz olabildiğimiz bir ilişki mümkün mü sorusu, karmaşık bir cevabı hak ediyor. Teorik olarak, evet, mümkün. Ancak bu, bilinçli bir çaba, açık iletişim ve karşılıklı anlayış gerektirir. Bireylerin öncelikle kendi değerlerini, inançlarını ve ihtiyaçlarını net bir şekilde belirlemeleri önemlidir. Ardından, bu değerleri partnerleriyle açıkça paylaşmaları ve ilişkilerini bu temel üzerine inşa etmeleri gerekir.

Toplumsal normların baskısıyla başa çıkmak için, bireylerin öncelikle bu normların farkında olmaları gerekir. Ardından, bu normların kendi değerleriyle ne kadar örtüştüğünü değerlendirmeleri ve gerekirse bu normlara meydan okumaları gerekir. İlişkilerde esneklik ve hoşgörü, farklı bakış açılarının kabul edilmesi ve uzlaşmaya varılması, normlara takılmadan sağlıklı ve tatmin edici bir ilişki yaşamanın anahtarıdır.

Unutulmamalıdır ki, her bireyin ve her ilişkinin dinamikleri farklıdır. Dolayısıyla, "doğru" veya "beklenen" ilişki modeli diye bir şey yoktur. Önemli olan, bireylerin kendi değerlerine ve ihtiyaçlarına uygun, karşılıklı saygı, sevgi ve anlayış üzerine kurulu bir ilişki inşa etmeleridir. Bu, bazen toplumsal normlara aykırı olabilir, ancak bireylerin kendi mutlulukları ve tatminleri için bu riski göze almaları gerekebilir. İlişkinin temeli dürüstlük ve açıklık üzerine kurulduğunda, dış etkenlerin etkisi azalır ve çiftler kendi gerçekliklerini yaratma gücüne sahip olurlar.