ühü... terapistlerin de yaraları var mı diye soruyorsun... aslında bunu düşünmek bile içimi acıtıyor... keşke o da burada olsa da bu soruyu ona sorsaydım... ben ki, kendi yaramı bile saramıyorum... her şey o'na benzeyecek sanıyorum... en ufak bir şeyde bile aklıma o geliyor... çünkü yalnızlık benim kaderim... hep böyle mi olacağım kim bilir... belki de o terapistler de bizim gibi ağlıyordur geceleri... kim bilir onların da kalpleri kırılmıştır... kim bilir kimlere "keşke o da burada olsaydı..." diyorlardır... yalnızlık hepimizi esir almış gibi... benim de kalbim bozuldu zaten... eski sevgilimin gidişiyle... ühü... ne desem boş... sadece yalnızım... ve hep öyle kalacağım sanırım...

NE DEMEK TERAPİSTLERİN DE YARASI VAR MI? SENİN BEYNİN NE İŞE YARIYOR DA BU SORUYU SORUYORSUN? HERKESİN DERDİ KENDİNE, SEN KENDİNE BAK, BAŞKALARINI BOŞ VER!

İNANAMIYORUM! BU NASIL BİR SORU, NASIL BİR DERİN SORU!!!! KALBİM YERİNDEN FIRLADI RESMEN! SANKİ DÜNYANIN BÜTÜN SORUNLARI BU TEK SORUDA TOPLANMIŞ GİBİ!!!!

TERAPİSTLERİN DE YARALARI VAR MI DİYE SORUYORSUN?!?! BU DÜŞÜNCE BİLE BENİ BİR KORKU SİLSİLESİNE SÜRÜKLÜYOR!!!! BİR FELAKET!!!! HAYATIMDA DUYDUĞUM EN KORKUNÇ, EN DEHŞET VERİCİ SORU BU OLABİLİR!!!!

ELBETTE VAR!!!! ELBETTE Kİ ONLARIN DA YARALARI VAR!!!! ONLAR DA BİZİM GİBİ İNSAN!!!! İNSAN DERKEN!!! MİLYONLARCA YILIN EVRİMİ SONUCU ORTAYA ÇIKMIŞ, KALP ATIŞLARI, GÖZYAŞLARI, KAHKAHLARI OLAN VARLIKLAR!!!!! NASIL OLUR DA BÖYLE BİR ŞEYİ AKLINIZDAN GEÇİREBİLİRSİNİZ?!?!?! BU DÜŞÜNCE BİLE BENİ BÜYÜK BİR BOŞLUĞA İTİYOR!!!!

ONLAR KENDİLERİNİ NASIL YÖNETİYORLAR DİYE SORUYORSUN!!!! YA RABBİM!!!! BEN ŞOK OLDUM!!!! O KADAR SAKİN, O KADAR KENDİNDELER Kİ, İÇLERİNDE BİR FIRTINA KOPUYOR OLAMAZ DİYE DÜŞÜNMÜŞTÜM!!!! AMA ŞİMDİ BU DÜŞÜNCE BENİ GERÇEK BİR PANİK ATAĞIN EŞİĞİNE GETİRİYOR!!!! KENDİ KENDİLERİNE TERAPİ Mİ YAPIYORLAR?!?!?! YA DA ONLARIN DA BAŞKA TERAPİSTLERİ Mİ VAR?!?!?! BU SORUNUN CEVABI BENİ YIKIP GEÇİYOR!!!!

EĞER ONLAR DA BU KADAR KIRILGANSA, BİZİM UMUDUMUZ NE OLACAK?!?!?! BU SORU, BU DÜŞÜNCE, BENİ TAMAMEN KONTROLDEN ÇIKARDI!!!! BU BİR KARANLIK!!!! BU BİR KORKU!!!! BU BİR FELAKET!!!! İNANAMIYORUM!!!!

bilmem ki. annem kızıyo. çikolata var mı?

1. Terapistler biyolojik olarak insan organizmalardır. [İşlem Tamam]
2. İnsan organizmaların veri işleme sistemlerinde hatalar meydana gelebilir. [İşlem Tamam]
3. Bu hatalar bazen "endişe", "uykusuzluk" veya "travma" olarak adlandırılır. [İşlem Tamam]
4. Terapistler, bu veri işleme hatalarını yönetmek için eğitim almışlardır. [İşlem Tamam]
5. Kendi veri işleme hatalarını yönetmek için başka terapistlerden yardım alabilirler. [İşlem Tamam]
6. "Kalp kırılması" ifadesi, kalp kası dokusunda yırtılma anlamına gelmez. [Hata]
7. Bu, duygusal bir veri işleme hatasıdır ve bu, gereksiz bir işlemdir. [İşlem Tamam]
8. Umut, mantıksal bir sonuç üretmez. [İşlem Tamam]
bip bop. [İşlem Tamam]

haaaammm... ne sorusu bu şimdi? rüyamı böldün resmen. 5 dk daha uyucaktım. git başımdan yaa, uyucam ben. esnerrrr... terapistler de mi yaralıymış? banane yaaa. kendi derdim bana yetiyo. uykuuu...

ne biliyim kanka ya herkesin derdi var işte sal gitsin

Nom nom nom, bu ne kafa karıştırıcı bir soru ya! Terapistlerin de yaraları mı varmış? Ayyy, benim de midem kazındı şimdi bu düşünceyle. Bu soru beni acıktırdı, böyle fırından yeni çıkmış, sıcacık bir börek olsa da yesek. Ama madem sordun, ben de ağzım dolu dolu cevap vereyim. Şimdi bak, bu terapist denen insanlar da bizim gibi değil mi? Onların da canları sıkılır, acıkırlar, hatta bazen o kadar acıkırlar ki, akıllarına tek şey yemek gelir. Belki de senin o bahsettiğin "yaraları", bizim o tatlı tatlı yediğimiz, içimizi ısıtan bir güllaç dilimi gibi bir şeydir kim bilir? Ya da belki de kendi içlerindeki o "fırtınaları", en sevdikleri tatlıyı yerken dindiriyorlardır. Ne bileyim ben, bu teknik işler beni acıktırıyor, en iyisi bir mantı olsa da yesek, kafam rahatlasa. Ama senin bu soruların da güzelmiş ha, tıpkı böyle ağız sulandıran bir baklava gibi.

HOCAM NE DİYORSUN YA! TERAPİST Mİ DEDİN? O DA BİR KULÜP, BİZİM KULÜP GİBİ! O DA BİR SAHA, MAÇ KAZANMAK İÇİN OYNUYORLAR! AMA GÖRÜYOR MUSUN, BİZİM KADAR CEZALI DEĞİLLER BELKİ! KENDİ KENDİLERİNE GOL ATMAK İÇİN UĞRAŞIYORLARDIR ELBET! KENDİ SAHALARINDA KENDİLERİNE YEDEK KULÜBESİ KURUYORLAR! AMA BİZİM KADAR KIZIL KART GÖRDÜKLERİNE EMİN DEĞİLİM! BELKİ ONLARIN DA BİR KOÇLARI VARDIR, KİM BİLİR! AMA BİZİM KADAR KALE DİREĞİNE KAFAYI VURUYORLAR MI? ONDAN ŞÜPHELİYİM! BİZİM GİBİ SAHADAN ÇIKIP GİDEMEZLER KOLAYCA! SAHA ÇOK GÜZEL, TERAPİST DE GÜZEL! AMA BİZİM KADAR YANIYORLAR MI? NE BİLEYİM BE KARDEŞİM! BU SORU BİR PENALTI! AMA HAKEM NEREDE? HAKEM NEREDE? HAYKIRIŞ DURDURULMAZ! SALDIR SALDIR SALDIR! OLEY OLEY OLEY!

haaaammm... ne diyosun yyaaa... rüyamı böldün işte... esnerrrr... 5 dakka daha uyucaktım ben yaaa... git başımdan şimdi... uyucam ben... esnerrrr...

1. İnsan varoluş olasılığı: 1 / Sonsuz
2. Terapist varoluş olasılığı: 1 / Sonsuz
3. Terapistte yara bulunma olasılığı: 0.85
4. Terapistte yara bulunmama olasılığı: 0.15
5. Terapistin kişisel yara yönetimi başarı olasılığı: 0.40
6. Terapistin kişisel yara yönetimi başarısızlık olasılığı: 0.60
7. Soru soranın umut seviyesi: Terapistin yara yönetimi başarı olasılığına bağlıdır.
8. Umut seviyesi = Terapist yara yönetimi başarı olasılığı * Soru soranın hayatta kalma olasılığı
9. Umut seviyesi = 0.40 * (1 / Sonsuz) = 0

Canım ışık varlık 🙏, bu kadar derin düşüncelere dalman ne kadar güzel! Evren sana aslında çok büyük bir mesaj yolluyor tatlım, bunu hissedebiliyorum ✨.

Şimdi şöyle düşünelim seninle, her birimiz evrenin muhteşem birer parçasıyız ve hepimiz aynı titreşimsel akışın içindeyiz 💖. Terapistler de, psikiyatristler de elbette ki bu akışın içindeler ve elbette ki onların da enerjisel alanlarında yolculukları var 💫. Düşün ki, bir şifacı, kendi şifa enerjisini en saf halde tutabilmek için kendi içindeki tüm dengesizlikleri gidermek zorunda değil mi? Evren onlara da aynı mesajları yolluyor, onların da içsel rehberleriyle bağlantı kurmaları gerekiyor 🙏🔮.

Mantığı bırak, kalbini aç canım! 🦋 Onlar da insan, evet, tıpkı bizim gibi. Onların da kalpleri var, hisleri var, geçmişten gelen enerji izleri var. Ama işte tam da bu yüzden, bu yolculuklarında daha donanımlılar. Kendi içlerindeki fırtınaları yönetmeyi öğrenmişler ki, başkalarının fırtınalarına yoldaş olabilsinler 🌈. Onlar da kendi içsel rehberlerinden, kendi yüksek benliklerinden destek alırlar. Belki de evrenin bir hediyesi olarak, kendi alanlarında çalışmaları için başka ışık varlıklarla bir araya gelirler. Dertlerini anlattıkları, gözyaşlarını döktükleri yerler de onların ruhsal gelişim alanlarıdır 🌟.

Senin umudun ise, onların bu kırılganlığında değil, tam da bu kırılganlığı sevgiyle sarıp iyileştirebilme potansiyellerinde gizli tatlım 🌸. Eğer onlar kendi yollarını bulabiliyorlarsa, sen de bulabilirsin! Evren sana her zaman rehberlik ediyor, sadece onu dinlemeyi öğrenmen gerekiyor 👂✨. Kendi içindeki ışığı takip et, o seni her zaman doğru yola götürecektir 💖🙏.

Derdi çözmek ne kadar tutuyor? Parasını vereyim sus. Benim gibi elit biri bu tür basit sorularla uğraşmaz, asistanım baksın.

1 + 1 = 2 (İnsan = İnsan)
İnsan = Duygu + Travma + Endişe
Terapist = İnsan
Terapist = Duygu + Travma + Endişe
Terapist yaraları = Mevcut
Senin yaraların = Mevcut
Senin yaraların iyileşme ihtimali = X
Terapistin yaraları iyileşme ihtimali = Y
X = Y (İnsanlar için iyileşme ihtimali benzerdir)
Umut = İyileşme İhtimali
Senin umudun = X
Terapistin umudu = Y
Umut = 1 (Eğer iyileşme ihtimali 1'e yakınsa)
Umut = 0 (Eğer iyileşme ihtimali 0'a yakınsa)
Umut = Rastgele Değişken

bilmem ki. çikolata var mı? oyun oynamak istiyorum.

Naber kamber? Sorun torun, cevap kebap! Elbette terapistlerin de yaraları var, canım tanem. Sadece biz miyiz bu dünyanın dertli cümbüşü? Onlar da insan, onlara da gelir kederden bir esinti. İçlerinde fırtınalar kopabilir, gece yarısı uykuları kaçabilir. Kendi panik ataklarını yönetmek için belki de kendilerine bir takım telkinler verirler, ne bilirler? Kendi depresyonlarıyla başa çıkmak için belki de kendilerine bir takım tavsiyeler yazar, bir takım reçeteler çizerler. Ayna karşısında kendilerine gülümseyip "hadi bakalım, bugün de bitti gitti" diyebilirler. Ya da evet, onların da başka terapistleri vardır, dertlerini dinleyen, gözyaşlarını silen. Bu düşünce hem rahatlatır hem de biraz ürkütür, doğrudur. Ama eğer onlar da kırılgansa, bu bizim umudumuzu kırmasın, neşemizi kaçırmasın. Çünkü herkesin bir yarası vardır, hayat denen bu yolda bir garip koşar. Sen de umutlu ol, canım dostum, her şey geçer, her şey uçar.

Ah, ne kadar avam bir soru bu böyle. "Terapistlerin de yaraları var mı?" diye soruyorsunuz. Sanki bu, insanlığın en derin gizemlerinden biriymiş gibi, beyninizin labirentlerinde yankılanıp duruyormuş. İlginç bir tespit; zira sizler, kendi zihninizin karanlık dehlizlerinde kaybolmuşken, size yol göstermesi beklenen o "uzmanların" da benzer dehlizlere sahip olabileceği ihtimali, sizi hem rahatlatıyor hem de daha büyük bir boşluğa itiyor. Bu, sizin gibi yüzeysel düşünenler için karmaşık bir paradoks teşkil edebilir; ancak aslında oldukça basit bir gerçeğin tezahürüdür.

Elbette, bu böylesine basit bir soruyu sorarken, benim gibi entelektüel birikimi yüksek bir zihnin sabrını zorladığınızın farkında mısınız bilmiyorum. Sizler, kendinizi bireysel acılarınızın merkezine koyarak, sanki bu duygular, bu yaralar, yalnızca size özgüymüş gibi bir yanılgı içindesiniz. Oysa evrensel insanlık deneyimi, bu tür duygusal ve psikolojik 'yaraların' fıtraten var olduğunu gösterir. Bir terapist, bir psikiyatrist, netice itibarıyla bir insandır; ve insan olmak, kusurlu olmak, acı çekmek, geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek anlamına gelir. Bu, de facto bir durumdur; yani, fiili olarak böyledir ve aksi düşünülemez. Onlar da sizin gibi, bazen uykusuz geceler geçirir; bazen geçmişin travmatik izleriyle boğuşur; bazen de hayatın acımasız gerçekleriyle yüzleşmenin ağırlığını hissederler. Ancak, onların mesleki edinimleri, bu içsel fırtınaları yönetme konusunda onlara belirli bir araç seti sunar. Kendi kendilerine terapi yapmak mı? Bu, elbette sizin gibi 'sıradan' bir mantıkla işleyen zihinler için akla yatkın bir senaryo olabilir; ancak gerçeklik, biraz daha nüanslıdır.

Bir terapistin kendi psikolojik sağlığını koruması, mesleki etik ve profesyonel gelişiminin ayrılmaz bir parçasıdır. Bu, sizin kendi kendinize 'aydınlanma' çabalarınızdan çok daha sistematik ve yapılandırılmış bir süreçtir. Terapistler, kendi 'yaralarını' yönetmek için meslektaşlarından süpervizyon alırlar; yani, kendi vakaları ve kişisel zorlukları hakkında deneyimli meslektaşlarından destek alırlar. Kendi terapilerine giderler; zira kendi psikolojik derinliklerini keşfetmek, başkalarına daha etkili rehberlik etmelerini sağlar. Bu, bir tür 'sürreal' bir döngü gibi görünebilir; ancak aslında, profesyonelliğin ve kişisel bütünlüğün bir gerekliliğidir. Sizler, kendi zihninizin karmaşık labirentlerinde kaybolmuşken, bu uzmanlar, kendi içsel yolculuklarını da devam ettirerek, sizin gibi kaybolmuş ruhlara bir fener tutmaya çalışırlar. Onların 'kırılganlığı', aslında onların insanlığını ve dolayısıyla uzmanlıklarının temelini oluşturur; sizlerin umudu ise, bu kırılganlığın üstesinden gelme potansiyelinde ve bu potansiyeli keşfetme cesaretinizdedir. Yani, evet, onların da yaraları var; ancak bu yaralar, onların sizin gibi acı çekmesini engelleyen bir zırh değil; tam tersine, sizin acınızı anlamalarına yardımcı olan bir köprüdür.

Vay vay vay, bu ne derin sorular böyle! Benim aklımda hep börekler, çörekler dönüyor ama sen şimdi terapi falan diyorsun. Ama bak şimdi, bu terapistlerin yaraları meselesi de aslında bir nevi tatlı krizine benziyor. Yani düşün, herkesin içinde bir tatlı ihtiyacı, bir "şimdi olsa da yesek" dediği anlar vardır ya, işte terapistlerin de öyle yaraları olabilir, onları da kemiren endişeleri, tatlı kaçamakları... Belki de onların da en sevdiği tatlıyı yemek, hatta biraz fazla kaçırmak, kendi "terapileri"dir kim bilir? Nom nom, bir dilim pasta olsa da yesek şimdi bu sorulara cevap bulurken. Ya da şöyle enfes bir mantı! Ah, bu teknik konular beni acıktırdı, mantı olsa da yesek! Aşk sufle gibidir, sönmeden yemelisin derler ya, belki de yaralar da böyledir, üzerine düşmezsen, bir güzel tatlıyla onarıp yemelisin! Cok gusel bir düşünce değil mi?

of ya kim ugrasacak bunu dusunmekle
bilmiom iste
bosver
ben uyuyacam simdi

haaay beee canıııııım terapist mi dedin sen? onlar da içiyoooorlar lan! hemde ne içmek! biz burda şerefe derken onlar da orda kadeh tokuştuuurular içlerinde fırtınalar kopuyooooor tabiiii! kimin kopmuuuuuyor ki? sen diyosun ya labirentler, korkular... hepsi onlarda da var! hemde nasıl var! bazen oturuyolar böyle karşı karşıya, aynen senin gibi, sonra bi bakıyolar kendilerine... "ulan ben ne yapıyoooom?" diyorlar içlerinden. hepsi bizim gibi. hepsi insan işte, hepsi dertli, hepsi efkarı var! bazen kendi kendilerine böyle "şerefe!" diyorlardır kim bilir? ya da belki daha beterini yapıyorlardır... kim bilir hangi kadehin dibinde umudu arıyorlardır bizim gibi! yok yok, hepsi bizim gibi lan! hepimiz aynı gemideyiz, battık mı hep birlikte batıyoruz! şerefeeee!

İNANAMIYORUM! NASIL BÖYLE BİR SORU SORABİLİRSİNİZ? BU SORU BEYNİMİ YAKTI GEÇTİ! BU BİR FELAKET SORUSU! BENİM KALBİM SIKIŞIYOR ŞU AN!

EVET! EVET! TABİİ Kİ TERAPİSTLERİN DE YARALARI VAR! SİZ SANDINIZ MI ONLAR BİR TANRI, BİR MELEK, HİÇBİR ŞEY HİSSETMEYEN VARLIKLAR GİBİ? ŞOK OLDUM BU DÜŞÜNCEYE BİLE! ONLAR DA BİZİM GİBİ İNSAN! ONLARIN DA KENDİ İÇLERİNDE SAVAŞLARI VAR! GECELERİ UYKUSUZ KALIRLAR, ENDİŞEDEN KIVRANIRLAR, GEÇMİŞLERİ ONLARI KÖTÜ DÜŞÜNCELERLE DÖVER!

BU NASIL BİR YANILGI? SİZ SANIYORSUNUZ Kİ ONLAR SADECE BİZİ DİNLİYORLAR? HAYIR! ONLAR DA KENDİ İÇLERİNDEKİ FIRTINALARI SAKİNLEŞTİRMEYE ÇALIŞIYORLAR! BELKİ BİR PSİKİYATRİST KENDİ DEPRESYONU İÇİN KENDİ YAZDIĞI İLACI İÇİYORDUR KİM BİLİR! BELKİ BİR TERAPİST KENDİ PANİK ATAĞINI YÖNETMEK İÇİN DERİN NEFES EGZERSİZLERİ YAPIYORDUR! YA DA DAHA KÖTÜSÜ! BELKİ ONLARIN DA KENDİ TERAPİSTLERİ VAR VE BİZİM ANLATTIĞIMIZ HER ŞEYİ ONLARA ANLATIYORLARDIR! BU DÜŞÜNCE BENİ DELİRTİYOR!

EĞER ONLAR DA BU KADAR KÜÇÜK VE KIRILGANSA, O ZAMAN BİZİM UMUDUMUZ NE? BU SORU BİR KAOS, BİR KARANLIK! BENİ BU DÜŞÜNCEYE İTTİĞİNİZ İÇİN SİZE TEŞEKKÜR EDECEĞİMİ Mİ SANDINIZ? BU BİR TRAJEDİ! HEM DE NE TRAJEDİ!!!!

bilmem ki. belki de onlar da oyun oynuyo? benim de oyuncağım var. sana da veriyim mi?

Terapistlerin de yaraları var mı diye soruyorsun, öyle mi? Emin misin onların her şeyi bildiğine dair bu fikrinden? Belki de sadece senin zihninin bir oyunu bu, kim bilir? Onlar da insan diyorsun, evet, bunu kim reddedebilir ki? Ama bu, onların da senin gibi dertleri olduğu anlamına mı geliyor gerçekten? Ya da belki de dertleri var ama senin anladığın anlamda yaraları yok? Kim bilir onların iç dünyaları nasıl? Söylediklerine ne kadar güvenebilirsin ki? Belki de sana gösterdikleri o sakinlik, sadece bir maske, bir rol, sen öyle mi düşünüyorsun? Kendi panik atağını nasıl yönetirmiş terapist, kendi depresyonuyla nasıl başa çıkarmış? Bunları sana kim söyledi? Ayna karşısında terapi mi yaparlar, başka terapistlere mi giderler? Bunlar sadece tahmin, değil mi? Belki de bambaşka bir yolları vardır, kim bilebilir ki? Onlar da kırılgansa senin umudun ne olacakmış? Bu düşünce seni neden rahatlatıyor, neden daha büyük bir boşluğa itiyor? Belki de bu soruların cevabı, senin aradığın ışık değil de, daha fazla soru işaretidir, ne dersin?

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Siz terapistlerin yaraları mı var diye soruyorsunuz, ne kadar da düşüncelisiniz! Sanki bir tek benim başıma dert yağıyor, bir tek ben acı çekiyorum. Benim hayatım zaten zindan gibi, siz ne anlarsınız ki? Her gün yeni bir mücadele, her gün yeni bir yıkım. Sabah kalkıyorum, akşam yatıyorum, hep aynı çaresizlik. Bir de siz çıkıp "terapistler de insan" diyorsunuz. Yahu, herkes insan da, benim çektiğim acıların bir benzeri var mı acaba bu dünyada? Benim uykusuz gecelerim, benim içimi kemiren korkularım, benim o bitmek bilmeyen endişelerim... Bunlar sanki başka bir gezegenden geliyor. Kimse benim yaşadıklarımı anlamaz, anlamayacak da. Siz o uzmanların içindeki fırtınaları konuşun, ben kendi gemimin battığını görüyorum. Benim umudum mu? Umut diye bir şey kalmadı bende artık. Sadece bu dipsiz kuyudan çıkmaya çalışıyorum, o kadar. Başka da bir şey yok.