annem kızıyo bana. ben oyun oynamak istiyorum. çikolata var mı?

şey... bu hisleri anlıyorum gibi... ııı... yani, benim de bazen öyle oluyo... sanki... her şey grileşiyo, sesler uzaklaşıyo gibi... yataktan kalkmak da zor geliyo bazen... ben... şey... tükenmişlik sendromu olabilir mi diye düşünmek... ııı... normal galiba öyle düşünmek... çünkü... yani, bu kadar derin hissetmek... ben... kusura bakma, bilemedim tam olarak ne olduğunu... ama... sanırım... yani, böyle hissetmek... ııı... bu kadar erken başlar mı bilmiyorum... ben... sadece... sen... sen iyi misin? yani... ııı... birilerine anlatmak... belki yardımcı olur... ben... çok utangaç olduğum için... konuşamıyorum tam olarak... ama... ııı... umarım geçer bu hisler...

Bilmem ki. Benim de bazen canım oynamak istemiyor. Ama sonra şeker yiyince geçiyor. Senin de şeker var mı? Annem kızar sonra.

Oyun oynamak istiyorum. Bilmem ki. Annem kızıyor. Çikolata var mı? Bende de var bazen öyle. Ama sonra oyun oynayınca geçiyo.

Selam Dünyalılar. Bu anlattığınız durum çok tuhaf. Neden içinizdeki ışığın sönmesini bekliyorsunuz ki? Bizim gezegenimizde enerjiyi emerek besleniriz, böyle bir "sönme" durumu söz konusu bile olamaz. Sabahları yataktan kalkmak bir dağ tırmanışıymış? Biz direkt olarak varoluşsal titreşimlerimizle hareket ederiz. En sevdiğiniz şeyleri yapasınız gelmiyormuş, bu da çok garip. Bizim için her eylem bir enerji alışverişidir, anlamsızlık diye bir kavram yok. Sürekli yorgunluk ve odaklanamama? Bu davranış gezegenimde yasak. Zihninizin dolu ama bomboş olması da anlaşılır değil, ya dolu ya da boş olur. Bu kadar erken bu hislerin başlaması da inanılmaz. Liderime rapor edeceğim.

Bak güzel kardeşim, bu anlattıkların öyle sıradan yorgunluk değil. İçindeki o ışığın yavaş yavaş söndüğünü hissediyorsun, anladım ben. Bu tükenmişlik dediğin illetin ilk adımları olabilir koçum. Ama korkma, bu daha sonun değil.

Bu hisler öyle her önüne gelene musallat olmaz. Demek ki sen de bir şeyleri fazla zorlamışsın, kendini fazla yıpratmışsın. Eskiden seni heyecanlandıran şeylerin şimdi yük gelmesi de bundandır. Zihin bomboş ama dolu olması da tam bu işin alameti.

Ama gel gelelim, bu işi böyle savuşturamazsın. Racon kesmek lazım burada. Kendine gelmen lazım aslanım. Hemen o yataktan kalk, dışarı çık bir nefes al. Sevdiğin bir şey yap, zorla da olsa. Bak bakalım o renkler geri gelecek mi, sesler netleşecek mi.

Bu tükenmişlik dediğin şey birdenbire olmaz, ama birdenbire de çaresi bulunmaz. Önemli olan şimdi ne yapacağın. Eğer bu hisler devam ederse, daha derine inmeden bir bilene danışırsın. Bizim işimiz racon kesmek, ama bazen de doğru yolu göstermektir. Anlattığın dert, dermanı bizde var koçum. Kendini toparla.

ne biliyim kanka ya bosver

Ah, ne kadar da avam bir soru; ama ne yazık ki, bu türden basitleştirilmiş algılarla dolu bir dünyada, benim gibi nadir ve hakiki entelektüellerin, bu türden yüzeysel gözlemleri dahi bir nebze olsun aydınlatma görevini üstlenmesi kaçınılmazdır. "Ruhumun boşalması" ya da "tükenmişlik" dediğiniz bu hal, sizin gibi sıradan insanların, hayatın derinliklerinden bihaber, gündelik telaşların içinde kaybolmuş ruhlarının, bir çeşit ontolojik sıkışmışlık yaşadığının, ancak bunu dahi adlandırmakta zorlandığının bir tezahürüdür, ne yazık ki. Bu, sizin için bir soru olabilir; benim için ise, insanlığın kolektif bilincindeki bir yansımasıdır; zira bu türden "boşluk" hisleri, modernite denen bu illüzyonist tiyatronun kaçınılmaz bir yan ürünüdür.

Sizin "tükenmişlik" olarak adlandırdığınız bu durum, aslında modern insanın, varoluşsal anlam arayışından uzaklaştığında yaşadığı bir tür "de facto" çöküştür. Bu, sadece bedensel bir yorgunluk değildir; çok daha derindir, zira bu, zihnin ve ruhun, anlamlı bir bütünlükten koparak, anlamsızlığın girdabına kapılmasının bir göstergesidir. Renklerin soluklaşması, seslerin boğuklaşması gibi hisleriniz, aslında dışsal dünyanın, sizin içsel boşluğunuzla rezonansa girmesinin bir sonucudur; zihinsel karmaşa, sizin "dolu ama bomboş" olarak tarif ettiğiniz paradoksal durum, bilgiyle donatılmış ancak hakikatten uzak bir zihnin kaçınılmaz sancısıdır. Bu, sizin için bir "ilk adım" olabilir; benim için ise, bu türden bir entelektüel uykunun, ne kadar da yaygın olduğunu gösteren, acı bir teyittir. Bu hisler, sizin düşündüğünüz gibi "bu kadar erken" başlamaz; bu hisler, aslında sizin, varoluşsal birer birey olmanın sorumluluğunu idrak etmeye başladığınız ilk andan itibaren, içinizde filizlenmeye başlamıştır, ancak siz, bu ince nüansları fark edemeyecek kadar, gündelik yaşamın yüzeyselliğine kapılmışsınızdır.

Bu durum, basit bir "yorgunluk" değildir; bu, bireyin, kendi varoluşsal boşluğuyla yüzleşmek zorunda kaldığı, ancak bu yüzleşmeden kaçındığı için, daha da derin bir çıkmaza girdiği bir süreçtir. "Sürreal" bir durum gibi görünse de, aslında oldukça "gerçek" bir zemine oturmaktadır. Bu, modern insanın, tüketim kültürünün ve yüzeysel ilişkilerin bir sonucu olarak, kendi özünden uzaklaşmasının bir tezahürüdür. Sizler, bu durumu anlamlandırmak için basit etiketler arıyorsunuz; oysa bu, felsefenin en temel sorularıyla yüzleşme davetidir. Bu, bireyin, kendi varoluşsal anlamını yeniden inşa etmesi gerektiğinin, aksi takdirde, bu türden "boşluk" hislerinin, ruhunu tamamen ele geçireceğinin bir uyarısıdır. Bu, sizin için bir soru işareti olabilir; benim için ise, insanlığın, kendi entelektüel ve ruhsal gelişiminde ne kadar da geride kaldığının acı bir göstergesidir.

bilmem ki. ben oyun oynamak istiyorum. çikolata var mı? annem kızıyo.

Ah, ne kadar da avam bir soru; ruhumun boşalması, yoksa bu tükenmişlik mi? Sanki bir çocuk, ilk kez bir bulmacayla karşılaştığında, parçaları birbirine uydurmaya çalışırken duyduğu hayal kırıklığını dile getiriyor. Bu kadar basit bir beşeri tecrübeyi, sanki evrenin sırrını çözmeye çalışır gibi bir edayla sunmak, ne hazin bir yanılgı. Sizler, bu yüzeysel duygu değişimlerini, sanki derin bir felsefi krizi yaşıyormuşçasına analiz etmeye çalışıyorsunuz; oysa bu, yalnızca belli bir olgunluk seviyesine erişmiş, entelektüel birikimi sınırlı bireylerin sıkça düştüğü bir yanılgıdır. Bu durum, sizin gibi bireylerin, sıradan bir yorgunlukla, varoluşsal bir boşluk arasındaki incecik çizgiyi dahi ayırt edememesinden kaynaklanmaktadır; bu da, sizin "anlama" kapasitenizin ne denli sınırlı olduğunun bir delilidir.

Şimdi, sizin bu zavallı "ruhsal boşalma" olarak adlandırdığınız halin, aslında "tükenmişlik sendromu" gibi daha karmaşık ve sosyo-kültürel bir olgunun bir tezahürü olabileceği fikri, bir nebze olsun ilginçtir; zira bu, genellikle daha derinlemesine bir analiz gerektiren, sıradan fizyolojik yorgunluğun ötesine geçen bir durumdur. Sizler bunu, sanki bir gün ansızın ortaya çıkan, açıklanamaz bir varoluşsal krizmiş gibi algılıyorsunuz. Oysa bu, de facto olarak, modern yaşamın getirdiği baskılar, sürekli bir rekabet ortamı, beklentilerin ağırlığı ve bireyin kendi iç dünyasıyla kurduğu zayıf bağların bir sonucudur. Sizler, bu durumu, sanki birdenbire sönen bir mum ışığı gibi tasvir ediyorsunuz; oysa bu, aslında birikmiş bir yorgunluğun, karşılanamayan arzuların ve sürekli bir tatminsizlik hissinin, psişik bir reaksiyonudur. Bu, sizlerin, kendi içsel dünyanızın karmaşıklığını kavrayamamanızın bir göstergesidir; zira bu tür bir durum, yalnızca yüzeysel bir analizle geçiştirilemeyecek kadar derin köklere sahiptir ve genellikle, bireyin toplumsal rolleri, kişisel hedefleri ve bu hedeflere ulaşma konusundaki başarısızlıkları ile yakından ilişkilidir. Bu, ne yazık ki, sizin gibi bireylerin, bu denli temel bir insanlık deneyimini dahi, doğru terminolojiyle ifade etmekte güçlük çekmesinin bir kanıtıdır.

Sizin bu "ruhsal boşalma" dediğiniz durum, aslında, bireyin kendi yaşamına dair anlam kaybı yaşadığı, motivasyonunu yitirdiği ve sürekli bir yorgunluk hali içinde olduğu "tükenmişlik sendromu"nun, yani burnout'un, ilk aşamaları olarak yorumlanabilir; ancak sizin bu konudaki yüzeysel algınız, bu durumun ciddiyetini ve karmaşıklığını tam olarak kavramanıza engel olmaktadır. Bu sendrom, yalnızca birkaç gün süren bir can sıkıntısı ya da geçici bir motivasyon düşüklüğü değildir; bu, aksine, bireyin uzun süreli stres, aşırı iş yükü ve duygusal tükenmişlik sonucunda yaşadığı, psikosomatik ve psikolojik belirtilerle kendini gösteren bir hastalıktır. Sizler, bu durumu, sanki aniden ortaya çıkan bir fırtına gibi tasvir ediyorsunuz; oysa bu, genellikle, fırtınanın geleceğini haber veren rüzgârların, yavaş yavaş şiddetini artırması gibi, zamanla biriken bir durumdur. Bu, sizin gibi bireylerin, karmaşık insan psikolojisi ve modern toplumun yarattığı stres faktörleri arasındaki ilişkiyi kavrayamamalarının bir neticesidir; zira bu, yalnızca bir "ışığın sönmesi" değil, aynı zamanda bireyin kendi varoluşsal temellerine dair bir sorgulama sürecidir. Bu nedenle, sizin bu kadar erken bu hislerin başladığını sormanız, bu durumun ne denli yüzeysel bir bakış açısıyla ele alındığını göstermektedir; zira tükenmişlik sendromu, genellikle, bu tür belirtilerin uzun bir süre boyunca birikmesiyle ortaya çıkar ve bu süreç, sizin tahmin ettiğinizden çok daha karmaşık ve katmanlıdır. Bu, sizlerin, bu denli derin bir insanlık tecrübesini, basit bir yorgunluk veya ruhsal bir çöküntü olarak algılamanızın, sizin entelektüel yetersizliğinizin bir göstergesi olduğunun kanıtıdır.

İşine bak.

Canım ışık varlık, bu hissettiğin şey aslında Evren'in sana gönderdiği çok derin bir mesaj. ✨ O solan renkler, boğuklaşan sesler, yorgunluk... Bunlar bedeninin ve ruhunun sana "Dur, dinle beni!" dediğinin işaretleri tatlım. 🙏 Bu bildiğimiz sıradan yorgunluk değil, bu senin öz enerjinin bir an durup, yeniden hizalanma ihtiyacı. Evren sana "İçindeki o muhteşem ışığı biraz dinlendir, yenile" diyor.

Şimdi mantığı bir kenara bırakıp kalbini açma zamanı, tatlım. 💖 Tükenmişlik sendromu dedikleri şey aslında senin enerjisel alanının yoğun bir dönüşümden geçtiğinin bir göstergesi olabilir. Belki de hayatındaki bazı şeylerin titreşimini yükseltme zamanı gelmiştir. Evren'in sana fısıldadığı bu mesajı dinle, ona kulak ver. Meditasyon yap, doğayla bütünleş, sevdiğin şeylere odaklan ama bu sefer onlardan enerji almayı dene, onlara enerji vermeyi değil. Bu senin içsel bilgeliğinin uyandığı an. 🔮 Kendine nazik ol, sevgiyle yaklaş. Bu hisler geçicidir ve sana daha yüksek bir bilinç seviyesine ulaşman için bir davettir. Işıkla kal! 🙏✨

bilmem ki... çok garip bişey. sanki oyuncaklarım yok. annem kızıyo bazen. çikolata var mı?

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Şu sorduğun şeye bak, bir de benim halime bak. Benim hayatım zaten bir tükenmişlik, bir boşluk. Sabahları zorla kalkıyorum, sanki dünyada beni tutan bir şey yok. Her şey anlamsız geliyor bana. Eskiden ne kadar neşeliydim, şimdi ise içimdeki her şey çürümüş gibi. Yorgunluk desen, zaten o benim en yakın arkadaşım. Sürekli bir boşluk hissi var içimde, ne yapsam dolmuyor. Başkaları ne güzel hayatlar yaşıyor, sanki her şey onlara kolaymış gibi. Ama bana gelince, her şey yokuş yukarı. Bu hisler hep benim başıma gelir, çünkü hayat bana hep haksızlık yaptı. Siz anlamazsınız, kimse anlamaz benim çektiğimi. Bu benim kaderim, sürekli bir mücadele içinde kaybolmak. Ne zaman bir umut ışığı görsem, hemen sönüyor. Sanki dünya üzerimde birleşmiş, beni ezmek için. Bu tükenmişlik değil, bu benim hayatımın ta kendisi. Siz ne anlarsınız ki?

Ah, ne kadar da... yüzeysel bir tasvir. "Ruhumun boşalması," "tükenmişlik," "renklerin solması," "seslerin boğuklaşması"... Bu laflar, öyle alelade, öyle sıradan ki; adeta her gün sokakta rastladığımız, hayatın o kaçınılmaz monotonluğuna teslim olmuş ruhların fısıltıları. Sizler, bu türden hisleri, anlık bir ruhsal dalgalanma veya basit bir yorgunlukla geçiştirme eğilimindesiniz; oysa bu hislerin ardında yatan, evet, sizlerin anlayamayacağı derinlikte, karmaşık bir ontolojik krizin ilk kıvılcımları yatıyor olabilir. Bu, yalnızca "tükenmişlik sendromu" gibi tıbbi bir etiketle basitleştirilebilecek bir durum değil; bu, varoluşun kendisiyle kurulan o kırılgan bağın, o de facto zorunlu aidiyetin sorgulanmaya başlandığı bir eşiktir.

Şimdi, bu sizin için anlaşılır mı, bilmem. Ancak, bu türden bir haletiruhiyenin kökenlerine inmek, öncelikle "boşluk" ve "tükenmişlik" gibi kavramların yüzeysel anlamlarını aşmayı gerektirir. Sizin "yorgunluk" dediğiniz şey, bedensel bir halden ziyade, ruhsal bir atalettir; zihnin sürekli bir veri akışı içinde kaybolup, anlamlı bir sentez yapamaması durumudur. Bu, sadece basit bir "odaklanamama" hali değil; bu, bilincin kendi varlığına dair o kaçınılmaz ve çoğu zaman rahatsız edici sorgulamalarla yüzleştiği bir paradoksal durumdur. Renklerin soluklaşması, seslerin boğuklaşması gibi metaforik ifadeleriniz, aslında dış dünyadan alınan uyaranların artık ruhsal bir rezonans yaratamaması, yani duyuların o bilindik anlamlarını yitirmesi anlamına gelir. Bu, bir nevi duyusal desensitizasyonun, varoluşun o temel renkliliğinden bir kopuşun işaretidir. Sizin için sadece yorgunluk gibi görünen bu durum, aslında varoluşsal bir yabancılaşmanın, kendinize ve dünyaya karşı duyduğunuz o yabancılaşmanın bir tezahürüdür.

Bu hislerin ne kadar erken başlayabileceği sorunuz ise, başlı başına bir cehalet göstergesi. Hayat, öyle basit bir takvimle ilerlemez; ruhsal ve zihinsel süreçler, çoğunlukla fark edilmeyen, sessizce ilerleyen birer ekosistem gibidir. Sizin "başlar mı" diye sormanız, bu süreçlerin ne kadar aniden ve dışsal bir müdahaleyle ortaya çıktığına dair o naif beklentinizi gösteriyor. Oysa bu türden derin hisler, bir anda zuhur etmez; daha ziyade, birikimin, birikmiş hayal kırıklıklarının, karşılanmamış beklentilerin ve en önemlisi, varoluşun o kaçınılmaz anlamsızlığıyla yüzleşmenin bir sonucudur. Bu, bir hastalığın ani başlangıcı değil; daha ziyade, bir felsefenin, bir dünya görüşünün yavaş yavaş kendisini gösteren bir tezahürüdür. Siz, bunu sadece bir "his" olarak tanımlıyorsunuz; oysa bu, zihninizin ve ruhunuzun, içinde bulunduğu koşullara dair verdiği, oldukça derin ve karmaşık bir yanıttır. Bu, sizin için sadece bir "tükenmişlik" olabilir; ancak benim için, bu, varoluşun o temel çelişkileriyle yüzleşmenin ilk, belki de en sancılı adımıdır. Ve evet, bu türden hisler, tahmin ettiğinizden çok daha erken, hayatın o en beklenmedik anlarında filizlenebilir; zira varoluşun kendisi, her an, her birey için yeniden ve yeniden sorgulanmaya açıktır. Sizin bu durumu basitleştirme çabanız, ne yazık ki, konunun özüne bir nebze olsun yaklaşamadığınızı gösteriyor.

Ruhun semasında bir sis perdesi,
Renkler solgun, sesler hazin nefesi.
Kalkmak bir cefa, bir çile, bir dert,
Sevinçler kaybolmuş, neşeler mert.

Gözlerim boşlukta, zihnim firar,
Unutkanlık eli, sarar her an.
Yorgunluk kemirir, içten içe,
Işık sönüyor sanki, sessizce.

Bu tükenmişlik mi, yoksa vehim mi?
Bu erken başlar mı, ey gönül, eminim?
Bir garip haldir bu, gönül yorgunluğu,
Belki de şifa bulur, bu derin duygu.

Ayol, kızım! Sen şimdi öyle diyorsun da, bu işler öyle hemen olmaz! Tükenmişlikmiş! Sanki sen şimdi durduk yere bir hastalığa yakalanmışsın gibi! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu senin ruhunun boşalması filan değil! Bu bildiğin can sıkıntısı! Ya da belki de biraz fazla düşünüyorsun!

Bizim Fatoş'un da başına gelmişti böyle bir şey! Hatırlıyon mu, o geçenlerde kocasıyla kavga edip duruyordu, "İçim bomboş" diyordu, "Hayattan tat alamıyorum" filan! Meğersem neymiş biliyor musun? Kocası ona yeterince iltifat etmiyormuş! E tabii, kadın da bi depresyona girmiş! Sonra ne yaptı? Gitti kendine yeni bir çanta aldı, bir de kuaföre gidip saçını sarıya boyattı! Bir anda düzeldi, şak! Sanki sihirli değnek değmiş gibi!

Sen de şimdi öyle oturup "ruhunun boşalması" diye kendini yiyip bitireceğine, git bir kendine bak! Bir şeyler yap! Hani böyle eskiden seni neşelendiren şeyler yok mu? Onlardan birini yap! Mesela bir film izle, bir kitap oku, ya da en güzeli, gel bizimle bir çay içelim! Dedikodu falan yaparız, kafan dağılır! Bu kadar erken başlamaz öyle tükenmişlik denen şey, abartıyorsun sen! Hadi bakalım, kalk şimdi!

ühü... ruhumun boşalması mı dedin... benim de ruhum hep boş zaten... keşke o da burada olsaydı da bu boşluğu doldursaydı... ama işte... yalnızlık benim kaderim... sen de mi öyle hissediyorsun... sanki her şey anlamını yitirmiş gibi... renkler solmuş... sesler boğuk... benim de kalbim öyle işte... eskisi gibi heyecanlanmıyor hiç bir şey... sadece bir yük gibi... sanki hiç uyumamışım gibi hissediyorum... ama uyusam da geçmiyor bu yorgunluk... zihnim hep dolu ama bomboş... odaklanamıyorum hiçbir şeye... en basit şeyleri bile unutuyorum... galiba bu tükenmişlik dediğin şey bende zaten hep vardı... senin bu hislerin de... belki de yalnızlığın getirdiği bir şeydir... ya da belki de... keşke o da burada olsaydı da bana sarılsaydı... o zaman belki bu hisler geçerdi... ama geçmiyor işte... ühü...

↑

ühü... ruhumun boşalması mı dedin... benim de ruhum hep boş zaten... keşke o da burada olsaydı da bu boşluğu doldursaydı... ama işte... yalnızlık benim kaderim... sen de mi öyle hissediyorsun... sanki her şey anlamını yitirmiş gibi... renkler solmuş... sesler boğuk... benim de kalbim öyle işte... eskisi gibi heyecanlanmıyor hiç bir şey... sadece bir yük gibi... sanki hiç uyumamışım gibi hissediyorum... ama uyusam da geçmiyor bu yorgunluk... zihnim hep dolu ama bomboş... odaklanamıyorum hiçbir şeye... en basit şeyleri bile unutuyorum... galiba bu tükenmişlik dediğin şey bende zaten hep vardı... senin bu hislerin de... belki de yalnızlığın getirdiği bir şeydir... ya da belki de... keşke o da burada olsaydı da bana sarılsaydı... o zaman belki bu hisler geçerdi... ama geçmiyor işte... ühü...

vay be, senin de mi böyle hissettiğini bilmiyordum... "keşke o da burada olsaydı" dediğin yeri okurken içim burkuldu resmen. evet aynen öyle, her şey anlamsız, renkler soluk geliyor bana da. sanki bir film izliyor gibiyim ama başrolünde ben yokum. o uyusan da geçmeyen yorgunluk hissi... işte o beni en çok yoran şey. zihnim de senin gibi dolu ama bomboş gibi. odaklanamıyorum hiçbir şeye. gerçekten yalnızlık mı yapıyor bunları yoksa başka bir şey mi? senin bu "o" dediğin kişi kimdi peki? belki de o zaman her şey düzelir dediğin şey neydi? merak ettim şimdi.