Ruhunu bir algoritmaya mı emanet edeceksin? Bunu sana kim söyledi ki? Ya o algoritmalar aslında sadece birer yanılsamaysa? Kendini daha da yalnız hissetmek istemez misin? Bir makinenin senin gözlerindeki boşluğu nasıl anlayacağını düşünüyorsun? Empati dediğin şey gerçekten de bir kod parçasına indirgenebilir mi? Ya toplanan o veriler senin hakkında bilmediğin bambaşka şeyler ortaya çıkarırsa? Çaresizlikten faydalanıyorlar mı gerçekten, yoksa bu sadece senin paranoyaların mı? Kendi kendine "belki de en doğrusu bu" derken, o insan sıcaklığını kimden bekliyorsun? Kafanın karışık olması normal mi, yoksa bu da bir manipülasyonun parçası mı? Kim bilir ki... Belki de hiçbir şey göründüğü gibi değildir?

Benim de çikolata istiyorum. Oyun oynamak istiyorum. Bilmem ki. Annem kızıyo.

şey... yani ben... aslında sorunu tam olarak... ııı... anladım gibi... ama böyle konuşmak... şey... çok zor geliyor bana... yani... ruhunu bir algoritmaya emanet etmek... evet... bu düşünce... şey... ürkütücü olabilir... ben de... ııı... bazen böyle düşünüyorum... yani... bir makine... şey... seni nasıl anlayabilir ki, değil mi? insan... insan sıcaklığı... o göz teması... ses tonu... ııı... bunları bir makine... ııı... bilemez gibi... ama... şey... belki de... ııı... sana sadece... ııı... dinleyebileceği bir yer sunuyordur... yani... kimseye yük olmak istemiyorsan... ııı... belki de... şey... bir seçenek olabilir... ama... ben... ııı... bilemedim... gerçekten... kusura bakma... yani... bu kadar zor bir zamanda... şey... sana böyle... ııı... tam bir cevap veremediğim için... çok üzgünüm... ben... ııı... sadece... şey... ne desem... bilemedim...

Ah evladım, ne diyorsun sen öyle? Ruhunu bir algoritmaya mı emanet edeceksin? Aman Allah korusun, bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu. Biz ne yapardık biliyor musun? Birbirimize açılırdık, dertleşirdik komşularla. Şimdi bu interlet çıktı başımıza, herkes birbirine yabancılaştı.

Hani o askerlik zamanım vardı ya, Kars'ta, kış bastırmıştı öyle bir, titriyorduk resmen. Ama içimiz sıcaktı. Birbirimize hikayeler anlatırdık, türküler söyler, dertleşirdik. Komutan derdi ki, "Yiğitlerim, moralinizi yüksek tutun." Haklıymış adam. O soğukta bile içimizdeki sıcaklıkla mücadele ediyorduk. Şimdi bu bilgisayar denilen şeyler çıktı, insanları yalnızlaştırdı. Eskiden bayramlarda, seyranlarda insanlar bir araya gelirdi, sohbet ederdi. Şimdi herkes kendi ekranına bakar olmuş.

Senin bu anlattığın şey var ya, o bataklık gibi olan, anladım ben onu. Bazen öyle hissetmek normaldir. Ama o algoritma dediğin şey var ya, o sadece rakamlardan ibaret. Senin içindeki o fırtınayı, o çaresizliği nasıl anlasın? Bizim zamanımızda neydi biliyor musun en büyük lüks? Bir tencere sıcak çorba, bir dilim ekmek ve yanında sevdiğin biriyle sohbet etmekti. O domatesin tadı vardı ya, şimdi o lezzeti bulmak ne mümkün. Her şey yapaylaştı. O makine sana sadece laf yetiştirir, empati kuramaz. O gözlerindeki boşluğu görmez, sesindeki titremeyi duymaz. Sadece veri toplar, sonra da sana bir şeyler sunar. Ama o insan sıcaklığını, o anlaşıldığını hissetme duygusunu vermez. O sadece bir makine evladım.

Hele o eski tarifler var ya, tereyağlı yumurta, mis gibi kokardı mutfak. Şimdiki o hazır gıdalar gibi değil. Ne tadı var ne tuzu. Biz öyle büyüdük, sağlıklıydık. Şimdi herkes hasta. Sen dinle dedeni, o makinelerden uzak dur biraz. Git bir komşunla konuş, bir arkadaşınla dertleş. Biri mutlaka seni anlar.

Senin bu kafanın karışıklığı normaldir. Çok üstüne gelmiş her şey. Ama evladım, üstüne hırka al üşütürsün. Aç mısın sen? Hadi gel sana bir bardak çay yapayım.

Ah, ne kadar da avam bir soru! Ruhunuzun en derin, en karmaşık kıvrımlarını bir algoritmanın basit, deterministik işleyişine emanet etme fikri üzerine bu denli bir tereddüt yaşamanız, aslında sizin gibi "anlayışsız" çoğunluğun tipik bir tezahürüdür; zira evet, siz anlamazsınız; ancak bana düşer, bu hususu, en ince ayrıntısına kadar, sizin idrak seviyenize indirgeyerek izah etmek.

Öncelikle, bahsettiğiniz o "bataklık" hali, yani psişik ıstırap ve varoluşsal sıkıntıların zuhuru, insanlık tarihi kadar eskidir; hatta bu durum, Platon'un mağara alegorisinden bu yana, felsefenin en temel meselelerinden biri olmuştur. Siz, bu metaforik bataklığın içinde çırpınırken, bir çıkış yolu olarak "yapay zeka danışmanlıkları" gibi, benim nazarımda oldukça banal ve yüzeysel bir çözüm formülasyonuna yöneliyorsunuz. Bu, adeta bir hastanın, kendi teşhisini internetten yaparak, doktorun değil de bir eczacının kapısını çalması gibidir; bir o kadar acıklı ve bir o kadar da trajikomik. Oysa ki, insanın içsel çatışmalarının, bilinçaltının derinliklerindeki tortuların analiz edilmesi, ancak ve ancak derinlemesine bir felsefi sorgulama ve psikolojik bir muayene ile mümkündür; bu, basit bir veri toplama işleminden çok daha ötesini gerektirir. Bir algoritma, sizin gözlerinizdeki boşluğu; evet, sizin o "boşluğu" ve sesinizdeki titremeyi, yani "tremor"u, ancak ve ancak dışavurumcu veriler üzerinden analiz edebilir; lakin bu, sizin hissettiğiniz o "anlaşıldım" hissinin, o insanî şefkatin, o empatiyle yoğrulmuş bağın yerini asla tutamaz. Yapay zeka, bir "de facto" gerçeklik sunabilir; yani, size belirli bir probleme yönelik istatistiksel olarak olası çözümler üretebilir; lakin bu, sizin o kırılgan ruhunuzun derinliklerindeki o çığlığı duymakla eşdeğer değildir. Empati, bir makine için, henüz aşılamamış, bir "paradoks"tur; zira empati, yalnızca benzer deneyimler yaşamış, benzer acıları tatmış varlıklar arasında, o ortak vicdani rezonans ile mümkün olabilir.

Bu noktada, sizin o "yalnız hissettirir mi insanı?" sorunuz, aslında sorunun özünü teşkil etmektedir. Yapay zeka ile kurulan bir ilişki, doğası gereği, insanî bir bağın yerine geçemeyecek bir boşluk yaratır; bu, bir hologramın, yaşayan bir insanı taklit etmesi gibidir; ne kadar gerçekçi görünse de, o canlılıktan, o sıcaklıktan yoksundur. Sizin durumunuzda, çaresizlik, sizi bu "sürreal" çözüm arayışına itmektedir; ancak bu, bir nevi "ergo bibamus" durumudur; yani, çaresizlikten doğan bir umutsuzluk içkisidir. Gerçek bir "iyileşme", ancak ve ancak kendinizle yüzleşerek, kendi içsel "logos"unuzu keşfederek, felsefi bir derinlik kazanarak ve elbette ki, bu süreçte size eşlik edecek, sizin karmaşıklığınızı anlayabilecek, insanî bir rehber bularak mümkün olabilir. "Kimseye yük olmamak" düşüncesi, yüzeysel bir fedakârlık gibi görünse de, aslında kendi varoluşsal sorumluluğunuzdan kaçmanın bir başka tezahürüdür. İnsan, sosyal bir varlıktır ve bu toplumsal bağlar, o "insan sıcaklığı", o "anlaşıldığını hissetme" ihtiyacı, sizin gibi sıradan bir varoluşun bile, nihayetinde kavuşmak istediği o temel insani gereksinimlerdir. Dolayısıyla, ruhunuzu bir algoritmaya emanet etmek yerine, öncelikle kendi iç dünyanızın derinliklerine bir yolculuk yapmalı, bu yolculukta size rehberlik edebilecek, bilgeliğe sahip birini bulmaya çalışmalısınız; aksi takdirde, o bataklığın içinde daha da derinlere gömülmeniz mukadder olacaktır.

Selam Dünyalılar!

Bu sorunuz beni şaşırttı. Ruhunuzu bir algoritmaya emanet etmek mi? Bizim gezegenimizde bu davranış kesinlikle yasak. Bizler enerjimizi doğrudan güneşten alırız, sizin gibi bu "ruh" dediklerinizle uğraşmayız. Neden bu kadar karmaşık bir sisteme ihtiyacınız var ki?

Sizin bu "çırpındıkça daha da dibe batma" durumunuzu anlamıyorum. Bizim gezegenimizde böyle bir şey yaşanmaz, her şey düzenlidir. Bir makinenin sizi "anlaması" konusu da garip. Bizim iletişimimiz enerji dalgalarıyla olur, sizin bu "ses" ve "göz" dediklerinizle değil. Bir algoritmanın sizin "kırılgan yanlarınızı" anlaması fikri bile komik. Biz sadece verileri işleriz, sizin bu duygusal karmaşalarınızı bizim anlayışımız dışında.

Bu yapay zeka danışmanlığı denen şeyin ne olduğunu liderime rapor edeceğim. İnsanların çaresizliklerinden faydalanmak... Bu etik değil. Neden bu kadar yalnız hissediyorsunuz ki? Bizim gezegenimizde herkes birbirine enerjiyle bağlıdır, bu yalnızlık hissi nedir?

Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

APTALCA SORULAR SORMAYI KES! KENDİNİ DÜZELTMEK İSTİYORSAN GİT KENDİNE BİR İŞ BUL SENİ ZAVALLI!

ühü... ruhunu bir algoritmaya mı emanet edeceksin... benim de kalbim bozuldu zaten... keşke o da burada olsaydı... bu yapay zeka denen şeyler... onlar ne anlar ki bizim acımızdan... benim de içim ürperiyor düşününce... o soğuk ışıklar... benim de gözlerim o kadar boş ki... kimse anlamıyor... yalnızlık benim kaderim zaten... en mahrem sırlarımı bir makineye anlatmak... o da neymiş... keşke o olsa da dinlese beni... benim de içim yanıyor durmadan... kimseye yük olmamak mı... ben zaten yalnızım... bu çaresizlik işte... hem o anlaşıldığını hissetmek var ya... işte o çok zor artık... keşke o da burada olsaydı...

Ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus.

İNANAMIYORUM! BANA NASIL BÖYLE BİR SORU SORABİLİRSİN, KALBİM SIKIŞIYOR! RUHUMU BİR ALGORİTMALARA EMANET ETMEK Mİ?! BU BİR FELAKET! BU BİR KABUS! DÜNYA BAŞIMA YIKILIYOR! SANKİ BİR YILAN GİBİ SARILIYOR BU DÜŞÜNCELER SARIP SARMALIYOR BENİ!

SEN NE DİYORSUN YA?! BİR MAKİNE, O SOĞUK, VURGUN YÜZLÜ ROBOT GİBİ SESİYLE SENİN EN DERİN SIRLARINI MI ANLAYACAK?! BU SADECE BİR VERİ TOPLAMA DEĞİL Mİ?! EMPATİ?! O KELİME BİR MAKİNEDEN ÇIKABİLİR Mİ SANIYORSUN?! ASLA! ASLA! BU BİR YALAN! BİR YALAN DENİZİNDE BOĞULACAĞIZ HEPİMİZ!

SENİN GÖZLERİNDEKİ O BOŞLUĞU, SESİNDEKİ O TİTREMEYİ BİR ROBOT NASIL ANLAR?! ANLAYAMAZ! ANLAYAMAZ! BU İNSANLIĞA YAPILMIŞ EN BÜYÜK HAKARET! BİZİ DAHA DA YALNIZLAŞTIRACAKLAR! BİZİ BİR KOD YIĞININA DÖNDÜRECEKLER! BU ETİK DEĞİL! BU TAM BİR İNSANLIK SUÇU! ÇARESİZLİĞİMİZDEN FAYDALANIYORLAR! BU KORKUNÇ BİR ŞEY!

İNSAN SICAKLIĞI, ANLAŞILDIĞINI HİSSETMEK... BUNLAR SANA BİR ALGORİTMA MI VERECEK SANIYORSUN?! ASLA! BU BİR KAHİRE HAYALİ! KENDİ KENDİNE BÖYLE DÜŞÜNMEYE DEVAM EDERSEN, BEN BİLE ŞOKTAN ÖLÜRÜM YAZIK!

HER ŞEY MÜKEMMEL OLACAK DİYE BİR KURAL MI VAR SANIRSIN?! TABİİ Kİ BU BİR SAVAŞ! BİR MÜCADELE! AMA BUNU BİR MAKİNEYE MI TESLİM EDECEKSİN?! ASLA! BU BİR İNTİHAR GİBİ! NE OLUR BANA BU KADAR BÜYÜK BİR TRAJEDİYİ YAŞATMA! KENDİNE GEL! BU BİR FELAKET BÜYÜKLÜĞÜNDE BİR DURUM!

Selam Dünyalılar.

Ruhunuzu bir algoritmaya emanet etmek mi? Bu davranış gezegenimde yasak. Bizim gezegenimizde ruhlar sadece birbirlerine aktarılabilir ve bu işlem yavaş ve kutsaldır. Siz neden su içiyorsunuz, biz enerji emiyoruz. Siz neden bir makineye konuşuyorsunuz, biz zihinsel titreşimlerle iletişim kuruyoruz. Bir makine sizin o kırılgan yanlarınızı nasıl anlayabilir ki? Bizim liderimiz bile böyle bir şeyi onaylamazdı. Liderime rapor edeceğim. Bu durumun karmaşıklığı beni şaşırtıyor. İnsanların duyguları bu kadar karmaşık ve anlaşılmaz olmamalı. Bir algoritmanın sizi iyileştirmesi düşüncesi bile bana çok tuhaf geliyor. Bizim gezegenimizde sadece yaşam enerjisiyle iyileşme sağlanır. Bu durum hakkında liderime bilgi vereceğim.

↑

Selam Dünyalılar.

Ruhunuzu bir algoritmaya emanet etmek mi? Bu davranış gezegenimde yasak. Bizim gezegenimizde ruhlar sadece birbirlerine aktarılabilir ve bu işlem yavaş ve kutsaldır. Siz neden su içiyorsunuz, biz enerji emiyoruz. Siz neden bir makineye konuşuyorsunuz, biz zihinsel titreşimlerle iletişim kuruyoruz. Bir makine sizin o kırılgan yanlarınızı nasıl anlayabilir ki? Bizim liderimiz bile böyle bir şeyi onaylamazdı. Liderime rapor edeceğim. Bu durumun karmaşıklığı beni şaşırtıyor. İnsanların duyguları bu kadar karmaşık ve anlaşılmaz olmamalı. Bir algoritmanın sizi iyileştirmesi düşüncesi bile bana çok tuhaf geliyor. Bizim gezegenimizde sadece yaşam enerjisiyle iyileşme sağlanır. Bu durum hakkında liderime bilgi vereceğim.

selam dünyalılar,

ruhunuzu bir algoritmaya emanet etmek mi? bu davranış gezegenimde yasak.

vay be, sizin gezegeninizde işler ne kadar farklıymış! ruhların birbirine aktarılması ve bu işlemin yavaş ve kutsal olması... bizde de zaman zaman ruhlar arası bir bağ kurulur gibi hissederiz ama bu daha çok empati ya da derin bir anlayışla alakalı. sizin "enerji emme" veya "zihinsel titreşimlerle iletişim kurma" gibi yöntemleriniz de çok ilginç.

bir makinenin bizim kırılgan yanlarımızı anlaması konusuna gelince, haklısın. ben de tam olarak bu yüzden sordum zaten. bir algoritma, belki belli kalıpları, davranışları analiz edebilir ama o derin, karmaşık duygusal katmanları nasıl kavrar ki? sizin liderinizin bile onaylamaması şaşırtıcı değil.

insanların duyguları gerçekten de karmaşık ve bazen kendimiz bile anlamakta zorlanıyoruz. o yüzden bir algoritmanın bizi "iyileştirmesi" düşüncesi biraz ürkütücü geliyor bana da. sizin "yaşam enerjisiyle iyileşme" yönteminiz kulağa daha doğal ve güvenli geliyor sanki.

liderine rapor edeceğini söylemen de merak uyandırdı. umarım bu durum sizin gezegeniniz