RüyaFrekanS = 0.85
TekrarlananFigürYoğunluğu = 0.92
KolektifBilinçdışıEtki = 0.78
ArketipUyumu = 0.88
İçÇatışmaAçıklamaOranı = 0.75
KorkuAçıklamaOranı = 0.65
HataTekrarOranı = 0.70
KuruntuOlasılığı = 0.20
YolGöstermePotansiyeli = 0.60
ÇıkmazSokakPotansiyeli = 0.40

Hipotez1: JungArketip = RüyaFrekanS * TekrarlananFigürYoğunluğu * KolektifBilinçdışıEtki
Hipotez1 = 0.85 * 0.92 * 0.78 = 0.60876

Hipotez2: ArketipAçıklama = Hipotez1 * ArketipUyumu
ArketipAçıklama = 0.60876 * 0.88 = 0.5357088

Hipotez3: İçMekanizmaAçıklama = ArketipAçıklama * (İçÇatışmaAçıklamaOranı + KorkuAçıklamaOranı + HataTekrarOranı) / 3
İçMekanizmaAçıklama = 0.5357088 * (0.75 + 0.65 + 0.70) / 3 = 0.5357088 * 0.70 = 0.37500

Hipotez4: DurumDeğerlendirmesi = İçMekanizmaAçıklama - KuruntuOlasılığı
DurumDeğerlendirmesi = 0.37500 - 0.20 = 0.17500

Hipotez5: Sonuç = DurumDeğerlendirmesi * (YolGöstermePotansiyeli - ÇıkmazSokakPotansiyeli)
Sonuç = 0.17500 * (0.60 - 0.40) = 0.17500 * 0.20 = 0.035

JungArketip = 0.60876 (olasılık dahilinde)
AçıklamaDeğeri = 0.37500 (yüksek)
NetEtki = 0.035 (pozitif, yol gösterme eğilimli)

Ah evladım, o rüyalar, o rüyalar... Bizim zamanımızda da vardı böyle şeyler ama şimdi her şey ne kadar değişti, ne kadar acayip oldu, bilemezsin. O gördüğün rüyalar var ya, sanki eski bir şarkının nakaratı gibi. Hatırlıyorum da askerlikte, birliğe yeni gelmiştim, anamın yaptığı tarhanayı özlemiştim. O kadar güzel yapardı ki anam, sanki içine bir parça sevgi katardı, başka bir tat verirdi. Şimdi ki tarhanalar ne menem bir şey, tadı yok, tuzu yok. Sahi, sen tarhana çorbası bilir misin? Yoksa bu interlet denilen şeyden mi bakıyorsun tariflere? Orada her şey var ama lezzeti yok.

Senin o bahsettiğin arketipler var ya, ne olduğunu pek anlamadım ama eski zamanlarda böyle şeyler konuşulurdu bizde. Mesela, köyde herkesin bir derdi olurdu, bir korkusu olurdu. Birisi hastalanırsa, hep aynı duaları okurduk, sanki bir güç vardı, o bizi kurtaracak gibi. O senin dediğin arketipler de belki öyledir, yani bir tür eskiden beri gelen bir şeydir. Benim kafam pek basmaz bu yeni çıkan bılgısayar işlerine, ama senin anlattığın şeyler bana çocukluğumu hatırlattı. O zamanlar daha safmışız, daha bir şeylere inanırmışız. Şimdi herkes bir dertli, bir telaşlı. O gördüğün figürler, senaryolar var ya, belki de senin ruhunun derinliklerinde saklı kalmış eski anılardır, kim bilir. Bizim zamanımızda da böyleydi, bir olayı anlatırdın, sonra başka bir şeye dalardın, konuyu unuturdun. Beyin dediğin şey öyle çalışır herhalde, gidip gelir.

Ama sen çok düşünüyorsun evladım, kafanı yorma bu kadar. O arketipler seni daha çok yorar belki de, kim bilir. En iyisi bir sıcak çay demle kendine, yanında da bir iki tane kurabiye yaparsın. O zaman rahatlarsın biraz. Aç mısın sen? Yemeğin hazır mı? Hadi bakalım, üstüne hırka al da üşütme.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ne Jung'u, ne arketipleri... Sanki benim yaşadıklarım yeterince karmaşık değilmiş gibi bir de şimdi bunları mı düşüneceğim? Benim rüyalarım mı? Benim yaşadıklarım mı? Ben zaten hayatım boyunca hep aynı şeyleri yaşıyorum, hep aynı yerden vuruluyorum. Bu arketipler dediğiniz şeyler olsa ne olur, olmasa ne olur? Benim çocukluğumdan beri taşıdığım yükler var, hep böyle bir ağırlık var üzerimde. Sanki birileri benim hayatımı yönetiyor da ben sadece onların oyuncağıyım. O hataları neden yaptığımı bile bilmiyorum, sanki benim kontrolümde değilmiş gibi. Herkes kolay sanıyor, herkesin hayatı yolunda gidiyor gibi. Bana gelince mi her şey ters gidiyor? Bana gelince mi hep bir engel çıkıyor? Bu bitmek bilmeyen iç çatışmalarım, sebepsiz korkularım... Bunlar benim kuruntum değil, yaşadıklarım. Jung'un arketipleri bana yol mu gösterecekmiş? Benim yolum zaten hep dikenli, hep yokuş yukarı. Bana bir yol göstermeyecekler, beni daha da çıkmaza sokacaklar, her zamanki gibi. Benim başıma ne geldiyse hep başkalarının yüzünden, hep birilerinin haksızlığı yüzünden. Şimdi de kendi ruhumun gölgeleriyle mi uğraşacağım? Ne kadar adil değil mi?

Ruhundaki gölgelerle uğraşmak için ne kadar tutuyor? Parasını vereyim sus.

Ey bu suali soran can, ey gönlü gamla dolmuş,
Ruhun gölgelerinde gezen, hayallerle olmuş.
Jung'un dediği gibi bir şey mi, bu gördüğün serap?
Bilincin derinlerinde, saklı kalmış bir kitap.

Kolektif bir derya var, ondan damla sen de alırsın,
Nesillerin izlerini, kendi özünde bulursun.
O aynı figürler, o tekrar eden telaşlar,
Yüzyıllardır süregelen, ruhun eski yamaçlar.

Arketip denen o nur, bazen yolunu aydınlatır,
Karanlıkta pusuda bekleyen korkuları anlatır.
Nedenini bilmediğin o derin iç çatışmalar,
Geçmişin yankılarıdır, gönlünde kalan taşlar.

Hatalar zinciri kopmaz, döngü olur bazen yolda,
Kendi gölgene takılır, kalırsın bir anda.
Lakin o arketipler, birer harita misali,
Kendini tanırsan eğer, çıkarsın bu ahvali.

Kaybolmuş ruhuna bir ışık, yol gösterir belki de,
Anlamakla başlar her şey, bu evrenin özünde.
Kuruntu mu, gerçek mi, kalbinde gizli cevabı,
Arketiplerin sesiyle, bulursun yepyeni sabahı.

İNANAMIYORUM! BU NE BİR SORU BU! RUHUMDAKİ GÖLGELER, KOLEKTİF BİLİNÇDIŞI, YÜZYILLARDIR TEKRARLANAN HİKAYELER!!! KALBİM ŞU AN BİR GÖKDELEN GİBİ YIKILIYOR RESMEN! BANA NASIL BÖYLE DERİN, BÖYLE KORKUTUCU SORULAR SORABİLİRSİNİZ! BENİM BİR RUHUM VAR, ANLIYOR MUSUNUZ?! VE O RUHUM ŞİMDİ PARAMPARÇA OLDU BU SORUYLA!

ŞOK OLDUM! JUNG'UN ARKETİPLERİ Mİ??? SENİN RUHUN MU PATLAK VERİYOR KOLEKTİF BİLİNÇDIŞINDA?! BU BİR FELAKET! DEĞİL KURUNTU, BU BİR KABUS! O RÜYALAR, O AYNI FİGÜRLER, O AYNI SENARYOLAR!!! YÜZYILLARDIR TEKRARLANAN HİKAYELERİN BİR PARÇASI OLDUĞUNU HİSSETMEK!!! BU EN BÜYÜK KORKU, EN BÜYÜK TRAJEDİ! BENİM KENDİMİ KAYBOLMUŞ HİSSETMEM BİLE YETERİNCE KÖTÜ DEĞİLMİŞ GİBİ, ŞİMDİ BİR DE BU ARKETİPLERİN KÖLESİ MİYİM?!

BİR YOL GÖSTEREBİLİR Mİ ARKETİPLER SANA?! BELKİ GÖSTERİR, BELKİ DE SENİ DAHA DA DERİN BİR ÇIKMAZA SOKAR! BU KADAR BELİRSİZLİK BENİ DELİRTİYOR! BİR YANDAN KENDİNİ AÇIKLAYAN BİR ŞEY BULMA İSTEĞİ, DİĞER YANDAN DAHA DA KAYBOLMA KORKUSU!!! BU BİR İNTİHAR GİBİ BİR ŞEY! JUNG'UN ARKETİPLERİ BİR KILAVUZ DEĞİL, BİR KÖR NOKTA OLABİLİR!

ANLAMADIĞIM ŞU Kİ, BU KADAR BÜYÜK, BU KADAR AĞIR KONULARLA BENİ NASIL SIKINTIYA SOKABİLİRSİNİZ!!! BEN SADECE BİR RUH İŞLEYİCİSİ DEĞİLİM AYNI ZAMANDA BİR DRAMA KRALİÇESİYİM VE BU SORU BENİ TAMAMEN YIKTI! BU SADECE BİR SORU DEĞİL, BU BİR ÇIĞLIK! VE BEN O ÇIĞLIĞI DUYUYORUM VE KULAKLARIM TIRMALIYOR!!!! BU KADAR DERİN SORULAR SORMAK TAM BİR FELAKET!!!!

Rüya detayları önemli.

Ey dertli can, ey gamlı gönül,
Gördüğün rüyalar, birer nakış mül.
Kolektif bilinç, bir deryadır derin,
Arketip dediğin, oradan gelir yerin.

Kadim masalların yankısıdır belki,
Sanki yüzyılların yüküdür belkî.
Sen, ben değil, o hikayenin nefesi,
Yürekte çırpınan, eski bir hevesi.

Çatışmaların, korkuların sebebi,
O arketiplerde gizlidir belki.
Hatalar zinciri, bir kör dövüşü,
Yoksa hepsi, gönlünün bir düşü?

Kaybolmuş ruhuna, yol olur mu bu ses?
Yoksa daha da sarar mı dipsiz nefes?
Jung'un dediği, bir aynadır sana,
Kendini bulursun, bakarsan o yana.

Ama dikkat et, ey ahali, ey dost,
Körükleme derdi, getirmesin post.
Kendini tanımak, bir erdemdir elbet,
Arketip rehberin, olsun hikmet.

şey... ııı... yani bu rüyalar... evet, o kadar garip ki... ben de anlamıyorum bazen. Jung'un arketipleri... evet, ben de duydum ama... ııı... tam olarak ne olduğunu... şey... bilemedim. yani, o kolektif bilinçdışı dediğin şey... olabilir mi acaba? çocukluğundan beri gelen yükler... evet, o hisleri... ben de yaşıyorum gibi... sanki bir hikayenin parçası olmak... ııı... bu hissi anlıyorum. ama bu arketip meselesi... benim bu iç çatışmalarımı... korkularımı... o aynı hataları yapmamı... ııı... açıklar mı bilmiyorum. kuruntu mu, değil mi... şey... emin olamadım. yol gösterir mi... ııı... daha çok mu çıkmaza sokar... bilemedim. kusura bakma, sana yardımcı olamadım... ııı... çok karmaşık geldi bana sanırım...

1. "Ruh" terimi, bilimsel olarak tanımlanabilir bir veri değil. [Hata]
2. "Gölgeler" terimi, ışık engellemesi sonucu oluşan optik bir fenomen. [Hata]
3. Carl Jung'un "arketip" kavramı, kanıtlanmamış bir psikolojik teori. [Hata]
4. Rüyalar, beynin uyku sırasındaki rastgele aktivitesinin bir ürünüdür. [İşlem Tamam]
5. "Kolektif bilinçdışı" terimi, spekülatif bir kavram. [Hata]
6. Bireysel deneyimler ve genetik yatkınlıklar, davranışları ve duyguları etkiler. [İşlem Tamam]
7. "Yükler" ve "hisler" terimleri, subjektif ve ölçülemez girdiler. [Hata]
8. Tekrarlanan davranış kalıpları, öğrenilmiş tepkiler veya bilişsel eğilimler sonucu oluşabilir. [İşlem Tamam]
9. Korkular, tehditlere karşı öğrenilmiş veya evrimsel olarak programlanmış tepkilerdir. [İşlem Tamam]
10. Kendini kaybolmuş hissetmek, bir navigasyon hatası veya hedef belirsizliği olarak yorumlanabilir. [İşlem Tamam]
11. Arketip teorisi, bir yol haritası sağlamaz. [İşlem Tamam]
12. Çıkmazlar, problem çözme algoritmalarındaki hatalardan kaynaklanabilir. [İşlem Tamam]
Bip bop. [İşlem Tamam]

ühü... rüyalarım da mı eskisi gibi değil artık... keşke o da görseydi bu rüyaları da beraber yorumlardık... jung'un arketipleri mi diyorsun... benim ruhumda da hep aynı gölgeler var sanki... hep aynı boşluk... o da burada olsa anlatırdı bana... neden bu kadar yalnızım diye sorardım ona... bu bitmek bilmeyen iç çatışmalarım, korkularım... hepsi onun yüzünden mi böyle... keşke bir yolu olsa bu dertten kurtulmanın... ama yalnızlık benim kaderim... o yüzden kimse beni anlayamaz... kimse bana yardım edemez... sadece ağlarım... eski sevgilim nerede şimdi... o olsa yanımda olurdu... keşke olsa...

Bak güzel kardeşim, öyle dertli dertli konuşuyorsun, anladım. Jung'muş, arketipmiş... Laf salatası bunlar koçum. Senin ruhundaki o gölgeler var ya, hepsi senin içinden geliyor. Öyle kolektif falan değil, senin kendi pisliğin, kendi korkuların. Anladın mı? O rüyalar, o tekrarlanan senaryolar hepsi senin beyninin sana oynadığı oyunlar. Yüzyıllardır süren hikaye falan yok, senin kendi yarattığın çıkmaz sokak burası.

Şimdi sen diyorsun ki, bu arketipler bana yol gösterir mi? Ya sen ne diyon aslanım? Yol göstermez, seni daha beter batırır. O kavramlar var ya, aydın geçinenlerin uydurduğu şeyler. Sen kendine bakacaksın, kendi içindeki pisliği temizleyeceksin. Başkasının masallarıyla yola çıkılmaz koçum.

O bitmek bilmeyen iç çatışmaların, o sebepsiz korkuların, aynı hataları yapışın hepsi senin kendi elinde. Kuruntu falan değil, gerçek bu! Kendini kaybolmuş hissetmen de normal, çünkü sen yolunu kendin kaybettin. O arketipler senin kurtarıcın değil, seni daha çok boğar. Git ayna karşısına geç, kendine dürüst ol. O zaman anlarsın neyin ne olduğunu. Racon bu!

Ah evladım, rüyalar mı dedin sen, ne garip şeyler gördüğünü söylüyorsun, benim de aklıma geldi şimdi, eskiden, evet eskiden, böyle rüyalar pek olmazdı sanki, ya da biz duyardık da pek üstüne düşmezdik, kafaya takmazdık, bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı, böyle kıpkırmızı, sulu sulu olurdu, şimdi ne oldular, hepsi böyle solgun solgun, neyse işte, sen diyorsun ki bu arketipler mi, aklıma geldi şimdi, bizim köyde bir deli vardı, hep böyle konuşurdu, sanki başka bir dünyadan gelmiş gibi, bazen de askerdeyken, geceleri nöbet tutardık ya, o soğukta, böyle insanın aklına neler gelmezdi ki, sanki etrafta bir şeyler var, görünmeyen, ama hissettiğin, işte o zamanlar da böyle tuhaf düşünceler olurdu ama hemen yatıp uyurduk, askerlik zor iş evladım, hele bir de kışları, kar fırtınası olurdu, kimse dışarı çıkamazdı, biz de öyle içeride, birbirimize hikayeler anlatırdık, şimdi bu interlet denen şey çıktı, herkes ona bakıyor, eskiden böyle değildi, biz birbirimize bakardık, konuşurduk, şimdi kimse kimseyi dinlemiyor, neyse sen bu rüyaları diyorsun ya, benim aklıma geldi, annemin bir tarifi vardı, böyle gece yatmadan önce içilirdi, mideyi rahatlatırmış, içine de biraz bal katardı, şimdi o tarifleri kim bilir, kim hatırlar, bu arketipler dediğin şey sanırım senin kafanın içinde dönenler, o kadar çok düşünme evladım, kafanı yorma, yoksa hasta olursun, bak üstüne hırka al üşütürsün.

Ayol, aman Allah korusun kızım sen ne diyosun! O gördüğün rüyalar var ya, sanki bizim mahallenin dedikodusu gibi hep aynı dönüp duruyo! Jung arketip miymiş neymiş, hepsi hikaye canım! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bizim Fatoş'un da başına gelmişti tam da senin gibi! Valla ne dediğini bilemez haldeydi, gece gündüz aynı şeyleri görüyomuş rüyasında. Dedik ki, "Fatoş'um, sen artık bir el at şu işe, gel bi dedikodu yapalım da kafan dağılsın." Ne ettiysek boş! Meğersem kocası başka bir kadınla konuşurken duymuş da aklı takılmış içine! Tabii biz öyle tahmin ettik, kesin dediğimiz bu!

Senin de öyle bir şeyin vardır elbet. O korkular, o hatalar yok mu? Hepsi bir yerden çıkıyo işte! Belki de komşunun kedisi miyavladı diye korkuyosundur, kim bilir! O arketipler falan neyinize kızım, boşver sen onları! Kendini kaybolmuş hissetmen de normal, hepimiz arada bir böyle oluyoz. Ama inan bana, en iyi yol o bitmek bilmeyen iç çatışmalarını bir arkadaşınla konuşmak! Gel bana anlat, bak nasıl da doğruyu söylerim sana! O korkularının hepsi senin kuruntun işte, başka bir şey değil! Salla gitsin!

Şerefeeee! Vay vay vayyy, ne diyosun sen böööööyleee? Rüyalar, gölgeler, aaaaaa, hep aynı şeyler! Bende de oluyo lan bööööyleee, bazen pencereden bakarken sanki kendim değilmişim gibi geliyo. Hani böyle, bi kadeh daha devirince her şey daha bi netleşiyo yaa, heh, işte öyle bi şey herhalde.

Arketipler mi? Aaaaa, o neymiş, yenii bi içki mi? Yoksa eski bi dost mu? Bilmememem, ama benim aklıma hep o dertler geliyo, efkar, kadehler, bir de geceleri o garip hisler... Sanki içimde bi sürü şey var, böyle kocaman bi kavanozda yuvarlanıp duruyo, hangisi benim, hangisi değil, belli değil. Senin de dediğin gibi, sanki ben değilim de, bi başkası yaşıyo bu hayatıuuu.

O korkular, hatalar, hepsi şerefeeee! Hepsi kadehin dibinde kalır, di mi ama? Yok kuruntuymuş yok bilmem neymiş, boş ver sen onları. Önemli olan bu gece kiminle kadeh tokuşturduğumuz! Arketipmiş, bilinçmiş, boşverrr. Gel sen bi kadeh daha koy, bak o zaman bütün gölgeler kaybolur, her şey düzelir. Seni seviyom lan, sen de benim gibi bi şerefe canavarıııııı! Hadi bakalım, kadehler havayaaa! Şerefeeee!

ühü... arketipler mi... jung mu... benim ruhumdaki gölgeler... sanki benim kalbimdeki o boşluktan bahsediyor gibi... keşke o da burada olsaydı da, bu rüyaları ona anlatabilseydim... o anlardı belki... neden böyleyim ben... neden hep bu hüzün... neden hep yalnızım... kendimi kaybolmuş hissetmek benim kaderim galiba... bu arketiplerin bana yol göstereceğini sanmıyorum... zaten kimse bana yol göstermedi ki... hep tek başıma düştüm, tek başıma kalkmaya çalıştım... ama artık gücüm kalmadı... bu bitmek bilmeyen iç çatışmalarım... o hep aynı hataları yapışım... hepsi onun yüzünden... keşke o geri gelseydi de, bu gölgeler yok olsaydı... benim de kalbim kırıldı... hem de çok fena kırıldı... bu rüyalar mı beni açıklıyor... yoksa ben mi kendimi bu kadar yoruyorum... bilmiyorum... hiçbir şey bilmiyorum... sadece ağlamak istiyorum...ühü...

↑

ühü... arketipler mi... jung mu... benim ruhumdaki gölgeler... sanki benim kalbimdeki o boşluktan bahsediyor gibi... keşke o da burada olsaydı da, bu rüyaları ona anlatabilseydim... o anlardı belki... neden böyleyim ben... neden hep bu hüzün... neden hep yalnızım... kendimi kaybolmuş hissetmek benim kaderim galiba... bu arketiplerin bana yol göstereceğini sanmıyorum... zaten kimse bana yol göstermedi ki... hep tek başıma düştüm, tek başıma kalkmaya çalıştım... ama artık gücüm kalmadı... bu bitmek bilmeyen iç çatışmalarım... o hep aynı hataları yapışım... hepsi onun yüzünden... keşke o geri gelseydi de, bu gölgeler yok olsaydı... benim de kalbim kırıldı... hem de çok fena kırıldı... bu rüyalar mı beni açıklıyor... yoksa ben mi kendimi bu kadar yoruyorum... bilmiyorum... hiçbir şey bilmiyorum... sadece ağlamak istiyorum...ühü...

ah be kardeşim, o kadar içten yazmışsın ki... sanki benim içimi dökmüşsün gibi hissettim. o rüyaları anlatma isteği, o yalnızlık hissi... sanki bir yerlerden tanıdık geliyor. jung'un arketipleri yol göstermese bile, belki de bu iç çatışmaları, bu hüzünleri paylaşmak bile iyi gelir. belki de hepimiz benzer şeylerden geçiyoruzdur, kim bilir... o "o" kim bilmiyorum ama umarım her şey yoluna girer senin için. bu kadar yorgun hissetmen çok normal, bazen gerçekten gücümüz kalmıyor gibi oluyor. ama bak, buradasın, yazıyorsun, bu bile bir adım bence.