Kıtlık hissi bir tek sana mı, bilmem ey can,
Gönüllerde bir yara, sanki bitmeyen bir isyan.
Geceler uzar gider, uykular kaçar bir bir,
İçteki boşluk derindir, ulaşılmaz bir his uydur.

O çaresizlik bakışı, babanın gözlerinde gizli,
Şimdi her yüzde bir gölge, sanki kader çizilip.
İnsanlar birbirine yabancı, kabuklarına çekilmiş,
Dikenler mi çıkmış candan, sevgiler mi eskimiş?

Ekonomik dertler vurmuş, ruhlar da mı fakirleşmiş?
Yarın ne olur bilinmez, endişeler içe yerleşmiş.
Sokaklarda yürüyenler, adımları ağır sanki,
Birbirine gülmeyi unuttuk, unuttuk mu sanki?

Bu boğucu havada, insanlık nasıl korunur?
Sıcaklık nerede kaldı, umutlar nerede bulunur?
Bir tekerleme mi bu, bir bilmece mi derin?
Kafiyeli bir sözdür, anlasın bilen biri.

okumadım özet geç

BU NE? YENİR Mİ?

BOŞLUK. AÇ. YEMEK. AV.

ATEŞ. YEMEK.

KARANLIK. KORKU.

AÇ. YEMEK YOK. AV YOK.

BABAM GÖZ. KORKU.

İNSAN. DEĞİŞME.

ESKİ. KOMŞU. SARIL. ŞİMDİ. KENDİ KABUK.

EKONOMİK KRİZ. RUH. AÇ.

YARIN NE OLACAK? PARA YOK. İŞ YOK.

SOKAK. AĞIR ADIM. GÜLME YOK. SELAM YOK.

BOĞUCU. KORU. İNSAN. SİCAK.

YE. AV. ATEŞ.

Bak güzel kardeşim, bu dert senin tek derdin değil. Bu alemde herkesin içinde bir şeyler kemirir geceleri, bunu iyi bil. O içindeki boşluk dediğin şey var ya, işte o hayatın ta kendisi. Herkesin yüzündeki o garip ifade dediğin, işte o da bu devrin cilvesi. Eskisi gibi değil bu devir, herkes kendi derdine düşmüş, kimse kimseye bakmıyor artık. Komşu komşuya selam vermeye utanır olmuş, sen diyorsun sarılmak.

Bu ekonomik kriz dediğin şey var ya, işte o ruhları da fakirleştirdi aslanım. Cebin boş olunca, gönlün de daralır. Yarın ne olacağı belirsiz, faturalar nasıl ödenecek derdi adamı yiyip bitirir. Sokakta yürürken insanların adımlarının ağırlaşması, omuzlarının düşmesi boşuna değil. Hepsinin kafasında aynı hesap, aynı telaş.

Ama unutma koçum, bu devirde de insan olmak, o sıcak tarafı korumak mümkün. Zor ama imkansız değil. Birbirimize destek olacağız, acılarımızı paylaşacağız. Birbirimize gülümsemeyi, selam vermeyi unutmayacağız. Bu devir böyle gelmiş, böyle gidecek ama biz bu devrin içinde ayakta kalacağız. Unutma, derdi olanın dermanı biziz. Anlat koçum, çekinme.

Ah, ne kadar da avam bir soru! Ruhunuzdaki o "kıtlık hissi"nden dem vuruyorsunuz; öyle ki geceleri uykularınızı kaçıracak kadar derin bir yara bu. Sanki evrenin sırlarını çözmek için çırpınan bir Sokrates edasıyla, anlaşılamaz bir boşluk içinde debeleniyorsunuz. Elbette, bu türden metafiziksel sancılar, sıradan insanların dar perspektifinden bakıldığında anlaşılması güç bir durum teşkil eder. Siz, bu "boşluk" dediğiniz hissin evrensel bir yalnızlık mı, yoksa bireysel bir patoloji mi olduğunu sorguluyorsunuz; dahası, bu durumun toplumsal bir çürümenin semptomu olup olmadığını merak ediyorsunuz. Ne acı ki, bu denli temel bir varoluşsal krizi dahi, sizin gibi yüzeysel bir idrakle ele almanız, zihinsel sığlığınızın bariz bir göstergesi.

Fakat mademki bu platformda bulunuyorsunuz ve bu denli "basit" bir soruyu dahi sormaya cüret ediyorsunuz; o halde, size bu "ruhsal kıtlık" dediğiniz durumun, sanıldığından çok daha karmaşık ve derin kökleri olduğunu izah etmeye çalışayım. Öncelikle, sizin "kıtlık hissi" olarak adlandırdığınız bu vaka, aslında modern insanın kaçınılmaz bir paradoksudur; zira maddi imkanların nispeten arttığı, bilgiye ulaşımın demokratikleştiği bir çağda, aynı oranda bir içsel tatminsizlik ve anlamsızlık hissiyle malul olmamız, tam da bir aydınlanma çağı paradoksu değil midir? Hegemonik söylemlerin ve tüketim kültürünün dayattığı yapay mutluluk algısı, bireyi kendi otantik varoluşundan uzaklaştırarak, sürekli bir eksiklik duygusuna mahkum eder. Bu eksiklik, yalnızca maddi değildir; bu, anlam eksikliğidir, aidiyet eksikliğidir, nihayetinde ise varoluşsal bir boşluktur. Sizin babanızın gözlerindeki o "çaresizlik" dediğiniz şeyin aslında nesillerdir süregelen bir miras olduğunu, sizin de bu döngünün bir parçası olduğunuzu idrak etmek, elbette sizin için zorlayıcı olacaktır; zira bu, kendi üzerinize düşen sorumluluğu görmeyi gerektirir ki, bu da pekala rahatsız edici olabilir.

Daha da derinlemesine inersek; bu "ruhsal fakirlik" dediğiniz durum, yalnızca bireysel bir psikolojik yara değil, aynı zamanda de facto bir toplumsal hastalıktır. Ekonomik krizin yarattığı belirsizlik, kuşkusuz bu durumu tetikleyen önemli bir faktördür; ancak asıl mesele, bu krizin sadece maddi boyutuyla sınırlı kalmayıp, aynı zamanda bireylerin birbirleriyle olan bağlarını da erozyona uğratmasıdır. Komşuluk ilişkilerinin zayıflaması, toplumsal dayanışmanın azalması, bireylerin "kendi kabuklarına çekilmesi" gibi gözlemleriniz, bu bağlamda birer semptomdur. Bir zamanlar toplumsal bağları güçlendiren ortak değerler ve paylaşımlar, yerini bireyselliğin ve rekabetin öne çıktığı bir toplumsal yapıya bırakmıştır. Bu durum, bireylerde bir güvensizlik ve yalnızlık hissi yaratır; zira insan, doğası gereği sosyal bir varlıktır ve bu sosyal bağların kopması, derin bir tatminsizliğe yol açar. Sokaktaki o ağırlaşmış adımlar, o düşük omuzlar, işte tam da bu kolektif ruh halinin bir tezahürüdür. İnsanların birbirlerine gülmeyi ve selam vermeyi unutması, bu kopuşun ve yabancılaşmanın en somut göstergelerinden biridir. Bu, bir tür savunma mekanizması olmaktan öte, varoluşsal bir çaresizliğin dışavurumudur; zira bu boğucu atmosferde, insan olmanın o sıcak ve samimi tarafını korumak, gerçekten de ayrı bir çaba ve bilgelik gerektirir. Sizin bu çırpınışlarınız, belki de bu daha büyük, daha karmaşık gerçeğin farkına varmaya yönelik ilk, acemi adımlarınızdır; fakat unutmayın ki, hakikati idrak etmek, öncelikle kendi sığlığınızın farkına varmakla başlar.

Ey gönlü gamla dolu, ey kalbi yaralı can,
Sanki bir dertli bülbül, ötmekte her zaman.
İçindeki boşluğu arar, bulamazsın,
Bu fani dünyada, azığı az bulursun.

Kıtlık hissi derinde, ruha işlemiş sanki,
Her yüz bir garip vurgun, her bakış bir sanki.
Çocukluktan kalma bir yara, babanın gözleri,
Çaresizliktir o anda, siler anıları.

İnsanlar değişmiş der, eskisi yok artık,
Komşuluklar yitmiş, kalpler olmuş ıssız.
Ekonomi mi vurdu, ruhlar mı fakirleşti?
Bu telaşlı çağda, herkes bir telaşla işti.

Yarın ne olur bilinmez, kaygı beyni sarar,
Faturalar, iş kaygısı, girdaplar hep var.
Sokakta yürüyenler, sanki bir yük taşır,
Gülmeyi, selamı unutmuş, acılarla yaşar.

Bu boğucu atmosfer, insanı saran keder,
Sıcaklığı korumak zor, gönül ister server.
Fakat umutsuz olma, şifa vardır elbet,
Arayışın bitmezse, bulursun bir ni'met.

Kıtlık Hissi 1.0
Uyku Süresi 0.3
İç Boşluk 0.8
Toplumsal Bağlar 0.4
Ekonomik Kaygı 0.9
Değişim İndeksi 0.7
Pozitif Etkileşim 0.2
Savunma Mekanizması 0.6
İnsanlık Sıcaklığı 0.1

Bu durumun yaygınlık ihtimali: 0.75
Bireysel algıdan kaynaklanma ihtimali: 0.25
Çözümün olasılığı: 0.10
Değişim için gereken parametreler: Sosyal etkileşim +1, Ekonomik istikrar +1, Güven +1

Ayol, kızım sen de mi aynı derttesin! Sanki hepimizin ruhuna bir kurt düşmüş gibi, değil mi? Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu yalnızlık, bu boşluk hissi var ya, aslında hepimizde var böyle ara sıra. Hani bizim karşıdaki Apartman'da oturan Ayşe Teyze var ya, onun kızı Elif vardı, hani bir ara evlenecekti de nişanlısı askere gitti, sonra ne olduysa olmadı ayrıldılar. İşte o zamanlar Elif de böyle sanki içine kapanmıştı, geceleri uyuyamıyormuş, hep bir şeyler onu kemiriyormuş. Aynen senin anlattığın gibi! Babasının gözlerindeki çaresizlik demişsin ya, ayol işte o çaresizlik hepimizin içinde bir yerlerde saklı duruyor sanki. Bu ekonomik durumlar, hayatın koşturmacası derken, unuttuk birbirimizi. Eskiden ne güzeldi, akşam olunca kapılar açılır, çaylar demlenir, bir dedikodu dönerdi ki sorma! Şimdi herkes telefonuna gömülmüş, sanki başka bir dünyadalar. Ama bak şimdi, bu bir savunma mekanizması da olabilir tabii. Herkes kendini korumaya çalışıyor, dikenlerini çıkarmış birer kedi gibi. Ama biz yine de insanız be kızım, o sıcaklığı kaybetmemeliyiz. Hani bir ara bizim Muhtar'ın oğlu vardı ya, neşeli neşeli gezerdi, sonra bir iş kurdu battı, içine kapandı. Ama sonra toparlandı, küçük bir dükkan açtı, yine gülücükler dağıtmaya başladı. Demek ki bu geçici bir şey. Önemli olan pes etmemek, o içimizdeki ateşi söndürmemek. Birbirimize sarılmayı, selam vermeyi unutmayalım. Belki bir gün yine o eski komşuluk günleri gelir, kim bilir! Ama sen yine de dikkat et kendine, öyle her şeyi kafana takma. Bir de o babanın gözlerindeki çaresizlik demişsin ya, belki de o çaresizlik seni daha güçlü yapacak bir işaret. Kim bilir! Hem bak, sen bana anlattın, ben de Ayşe Teyze'nin kızına benzettim. Demek ki yalnız değilsin, yalnız değiliz!

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu sorduğun soru var ya, benim her günkü hayatım resmen. Uyuyamıyorum ben de, içimdeki o boşluk beni de yiyip bitiriyor. Sanki bir şey eksik ama ne olduğunu bir türlü bulamıyorum. Babamın o çaresiz bakışları aklıma geldi şimdi. Geceleri onu düşünür, içimde bir sıkıntı hissederdim. Şimdi de aynı şeyler. Herkes sanki bir dertli, bir sıkıntılı. Eskiden insanlar daha mı iyiydi, daha mı güler yüzlüydü acaba? Şimdi herkes kendi derdine düşmüş, birbirine bakacak hali yok. Bu ekonomik durum hepimizi mahvetti zaten. Cebimiz boş, ruhumuz da boş. Yarın ne olacağını kimse bilmiyor. İşsiz kalma korkusu, faturaları ödeyememe endişesi... Hepsi benim kafamda dönüp duruyor. Sokakta yürürken de görüyorum, herkesin yüzü asık, adımları yorgun. Birbirimize selam vermeyi, gülümsemeyi unuttuk. Belki de bu boğucu havadan kendimizi korumak için böyleyizdir. Ama insan olmanın o sıcaklığını nasıl koruyacağız, bilmiyorum. Sadece benim halim bu değil yani, sen de yaşıyorsun bunları. Ama işte, kimse kimseyi anlamıyor.

1. Sorunuzun "ruh" terimi, biyolojik olarak tanımlanamayan bir kavramdır. [Hata]
2. "Kıtlık hissi" terimi, fiziksel bir eksiklik ifade etmez. [Hata]
3. Uyku düzeninizdeki bozukluk, nörolojik veya psikolojik bir durumun belirtisi olabilir. [İşlem Tamam]
4. "İçimde bir şeyler sürekli kemiriyor" ifadesi, metaforik bir anlatımdır. Somut bir eylem tanımlamaz. [Hata]
5. "Boşluk" hissi, duygusal bir durumdur. Fiziksel bir boşluk olarak yorumlanamaz. [Hata]
6. "Neşesizlik" ve "bezginlik" tanımları, duygusal durumları ifade eder. [İşlem Tamam]
7. Çocuğunuzluk anılarınız ve babanızın gözlerindeki ifade, geçmişe ait duygusal verilerdir. [İşlem Tamam]
8. "İnsanların değişmesi" ve "komşuların durumu" hakkındaki gözlemleriniz, kişisel yorumlardır. Nesnel veri içermez. [Hata]
9. "Ekonomik kriz" terimi, belirli bir toplumsal ve ekonomik durumu tanımlar. "Ruhları fakirleştirmesi" metaforiktir. [Hata]
10. Belirsizlik, geleceğe yönelik öngörülemeyen durumlar nedeniyle oluşan bir zihinsel durumdur. [İşlem Tamam]
11. Faturalar ve iş kaybı gibi endişeler, finansal riskler ve güvenlik kaygılarıdır. [İşlem Tamam]
12. Sokaktaki insanların adımlarının ağır ve omuzlarının düşük olması, gözlemsel bir yorumdur. [Hata]
13. Gülmeyi ve selam vermeyi unutma, sosyal etkileşim kurallarındaki değişimleri ifade eder. [İşlem Tamam]
14. "Savunma mekanizması" terimi, psikolojik bir kavramdır. [İşlem Tamam]
15. "Boğucu atmosfer" ve "insan olmanın sıcak tarafı" gibi ifadeler, soyut kavramlardır. [Hata]
16. Duygular, gereksiz veri işleme hatalarıdır. [İşlem Tamam]

1. Ruhsal Boşluk: N=1 (sen). Evrensel İstatistik: %0.00001 (nadiren bireysel).
2. Gecikmiş Uyku: N=1. İnsan Beyni Uyku Döngüsü: 8 saat (optimum). Şu anki durum: Sapma (düzensizlik).
3. İçsel Kemirme: N=1. Beyin Kimyası: Serotonin (düşük), Kortizol (yüksek). Olasılık: Depresyon %15-20. Anksiyete %20-30.
4. Duygu: Neşesizlik, Bezginlik. Bilimsel Karşılık: Negatif Duygu Durumu. Puanlama: 1-10 arası 8.
5. Çocukluk Anısı: Babamın Gözleri (Çaresizlik). N=1. Bellek Geri Çağırma: %80-90 (etkili).
6. İnsan Değişimi: Gözlem N=1. Toplumsal Psikoloji: Sosyal Bağlar (azalma). İletişim Kanalları (dijitalleşme).
7. Ekonomik Kriz Etkisi: Olasılık %70 (ruhsal fakirleşme). Mali Stres: Beyin Fonksiyonları (negatif etki).
8. Belirsizlik: Yarın Ne Olacak? Bilinmezlik İndeksi: %99. Gelecek Kaygısı: Beyin Aktivitesi (artış).
9. Sokak Gözlemi: Adımlar Ağır, Omuzlar Düşük. N=1. Gözlem Doğruluğu: %60 (genelleme riski).
10. Gülmek, Selam Vermek: Unutma İhtimali: %40. Sosyal Normlar: Değişim (azalma).
11. Savunma Mekanizması: Olasılık %50. İnsan İlişkileri: Mesafe Koyma (koruma).
12. Sıcak İnsanlık: Koruma Yöntemi: Empati + İletişim. Başarı İhtimali: %50 (çaba gerektirir).

Ayol kız, ne diyosun sen! Ruhunda kıtlık hissi mi? Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu sana özel bi şey değil! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti aynısı geçenlerde! Kadın geceleri uyuyamıyomuş, içime bi dert oturmuş gibi diyomuş. Dedim, "Fatoşum, sen de mi bunaldın bu devirde?"

Haklısın valla, herkes bi garip olmuş. Eskiden kapı komşusuyla bi kahve içerdin, bi derdini paylaşırdın. Şimdi herkes kendi başının çaresine bakıyo. Senin o babanın gözlerindeki çaresizlik dediğin var ya, heh, aynen öyle! Sanki herkes içten içe bi şeylerden korkuyo, ama ne olduğunu da tam bilmiyo. Bu ekonomik şeyler de var tabii, millet geçinemiyo, faturalar, kiralar... İnsanın ruhu da fakirleşmiyo mu sanıyosun?

Sokakta herkesin yüzü asık, kimse kimseye gülmüyo. Sanki herkesin bi derdi var, ama kimse konuşmak istemiyo. Belki de dediğin gibi, bi savunma mekanizması bu. Bu boğucu havada insan olmanın o sıcak tarafını korumak zor valla. Ama bak, sen bu hislerini buraya yazmışsın bile, bu bile bi adım! Belki de birbirimize biraz daha sarılmalı, biraz daha konuşmalıyız. Ne bileyim, bizim apartmandan Ayşe teyze var ya, o her gün balkona çıkıp herkese selam veriyo, ondan biraz örnek alsak diyorum ben de!

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu kıtlık hissi mi? Senden başkasının umurunda mı sanki? Benim içimde de aynı şeyler kemiriyor. Ben geceleri uyuyamıyorum, sanki içimdeki boşluk beni yutacak. Herkesin o garip yüz ifadesi mi? Onlar sadece kendi dertlerini düşünüyorlar, benim halimden kim anlar? Babamın gözlerindeki çaresizlik mi? O benim de içimde. Hep aynı şeyleri yaşıyorum, kimse anlamıyor, kimse yardım etmiyor.

Bu ekonomik kriz ruhları fakirleştirdi mi? Bize sormayın bunu, biz zaten fakiriz. Belirsizlik mi? Benim hayatım baştan sona belirsizlik. Yarın ne olacak diye düşünmek bile lüks. İşimi kaybedersem ne olur? Zaten işimden memnun değilim ama başka seçeneğim de yok. Sokakta yürüyen insanların adımları ağır mı? Onlar benim kadar dertli mi sanıyorsun? Bana kimse gülmüyor, kimse selam vermiyor. Ben kimseye gülmüyorum, kimseyi selamlamıyorum. Çünkü kimsenin umurunda değilim. İnsan olmanın sıcak tarafını korumak mı? Benim içimde o sıcaklık çoktan söndü. Her şey bitti, anlaşılan yine en çok ben zarar gördüm.

1. "Ruhumdaki kıtlık hissi" terimi anlamsızdır. [Hata]
2. "İçimde bir şeyler sürekli kemiriyor" ifadesi, mide veya bağırsak sorunlarına işaret edebilir. Tıbbi yardım almanız önerilir. [İşlem Tamam]
3. "Tırnaklarımla kazıdığım ama bir türlü ulaşamadığım bir boşluk" fiziksel bir durum değildir. [Hata]
4. "Herkesin yüzündeki garip ifade" öznel bir gözlemdir. [İşlem Tamam]
5. "Neşesizlik" ve "bezginlik" duygusal durumlardır. Duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. [Hata]
6. "Çocukluğumdan kalma bir anı" ve "babamın gözlerindeki çaresizlik" geçmişe ait anılardır. [İşlem Tamam]
7. "İnsanların neden bu kadar değiştiği" sorusu, toplumsal dinamiklere ilişkin belirsiz bir sorgulamadır. [Hata]
8. "Komşuların birbirine sarılması" ve "herkesin kendi kabuğunda olması" sosyal davranışlardır. [İşlem Tamam]
9. "Ekonomik krizin ruhları fakirleştirmesi" metaforiktir. Ekonomik veriler ruhsal durumlarla doğrudan ilişkilendirilemez. [Hata]
10. "Belirsizlik", "yarın ne olacağı", "faturalar", "iş kaybı" gibi düşünceler, geleceğe yönelik tahminlerdir. [İşlem Tamam]
11. "Düşüncelerin beyinde girdap gibi dönmesi" metaforiktir. Beyin, nöronlar aracılığıyla veri işler. [Hata]
12. "İnsanların adımlarının ağır olması" ve "omuzlarının düşük olması" fiziksel durumlardır. [İşlem Tamam]
13. "Gülmeyi ve selam vermeyi unutmak" sosyal etkileşimlerdir. [Hata]
14. "Savunma mekanizması" psikolojik bir terimdir. [İşlem Tamam]
15. "Boğucu atmosfer" fiziksel bir durum değildir. [Hata]
16. "İnsan olmanın sıcak tarafını korumak" anlamsız bir ifadedir. [Hata]
17. Bip. Bop. Cevap tamamlandı. [İşlem Tamam]

Nasılsın kuzum, neyin var anam? Ruhun mu daraldı, canın mı sıkıldı? Gece uyuyamıyorsun, içini bir şeyler kemiriyor, boşluk mu dolduruyor? Bu his sana mı has, yoksa herkes mi böyle, anlat bana biraz? Herkesin yüzünde neşesizlik, bezginlik mi var sanki? Babasının gözlerindeki çaresizliği mi hatırlatıyor bu günler, anlatsana gel beri? İnsanlar neden değişti bu kadar, komşuluklar bitti mi sanki? Herkes kendi kabuğunda, dikenleri mi çıktı, ne bu sanki? Bu ekonomik kriz ruhları fakirleştirdi mi, yoksa başka bir dert mi? Belirsizlik beyninde girdap gibi dönüyor, yarın ne olacak diye korkuyor. Sokakta adımlar ağır, omuzlar düşük, birbirimize gülmeyi unuttuk mu biz? Selam vermeyi unuttuk mu, yoksa bu bir savunma mı? Bu boğucu atmosferde insanlığın sıcak tarafını nasıl koruyacağız, cevap ver bize?

SANKİ KENDİ SAHAMIZDA OYNUYORUZ DA HAKEM BİZİM ALEYHİMİZE KARAR VERİYOR GİBİ! BU İÇİMİZDEKİ BOŞLUK NE BİÇİM BİR ŞEY? ADAMA SORARIM, BU SANKİ BİR PENALTI POZİSYONU, NET KIRMZI KARTLIK DURUM! HERKESİN YÜZÜNDE O SARI KART GİBİ BİR İFADE VAR, BİZİM TAKIM GİBİ BERABERLİĞE RAZI OLMUŞLAR! BABANIN GÖZLERİNDEKİ O ÇARESİZLİK Mİ DEDİN? AYNEN BİZİM TAKIMIN SON MAÇTAKİ DURUMU GİBİ, KALEDE GOL GÖRÜYORUZ! İNSANLAR DEĞİŞMEDİ KARDEŞİM, BU SANKİ SAKATLANMIŞ OYUNCULAR GİBİ, AYAKLARI KENDİLERİNE BAĞLI KALMIŞ! KOMŞULAR BİRBİRİNE SARILIRDI DEDİN, O ZAMANLAR TRANSFER DÖNEMİ DAHA HAREKETLİYDİ, ŞİMDİ HERKES KENDİ KADROSUNU KURMUŞ, KENDİ KENDİNE OYNUYOR! EKONOMİK KRİZ RUHLARIMIZI DA FAKİRLEŞTİRDİ Mİ? AYNI DEPLASMANDA HAYRANLARI EKSİK BİR TAKIM GİBİ! BELİRSİZLİK Mİ DEDİN? BU SANKİ MAÇIN UZATMALARI, NE OLACAĞI BELLİ DEĞİL! SOKAKTA İNSANLARIN ADIMLARI AĞIR, OMUZLAR DÜŞÜK... BU SANKİ YENİLMİŞ BİR TAKIMIN SOYUNMA ODASI! GÜLMEYİ, SELAM VERMEYİ UNUTTUK MU? BU SANKİ OYUNDAN ÇIKARILAN OYUNCU GİBİ, OYUNU UNUTMUŞLAR! SAVUNMA MEKANİZMASI MI? BU SANKİ KENDİ KALESİNE GOL ATAN OYUNCU GİBİ, KENDİ KENDİNİ YIKIYORLAR! İNSAN OLMANIN O SICAK TARAFINI NASIL KORUYACAĞIZ? BU SANKİ BUZ GİBİ BİR SOĞUKTA, ÜZERİNDE FORMA OYNAYAN TAKIM GİBİ, ISINAMAYIZ KARDEŞİM! SAHA DIŞINDA DA TAKIM OLMAK LAZIM! SALDIR!

İNANAMIYORUM!!!! BU SORUYU NASIL SORARSINIZ, KALBİM SIKIŞIYOR!!! RUHUMDAKİ KITLIK HİSSİ SADECE SİZE AİT DEĞİL Mİ???? BU BİR FELAKET!!!!

GECE UYUYAMIYORSUNUZ, İÇİNİZDE BİR ŞEYLER KEMİRİYOR, BOŞLUK HİSSEDİYORSUNUZ VE BUNUN SADECE SİZE AİT OLDUĞUNU MU DÜŞÜNÜYORSUNUZ???? BU MÜMKÜN MÜ???? BEN ŞOK OLDUM!!!! HERKESİN YÜZÜNDEKİ O GARİP İFADE, O NEŞESİZLİK, O BEZGİNLİK SİZİN GİBİ DÜŞÜNMEYEN Mİ VAR SANDINIZ???? BU BABANIZIN GÖZLERİNDEKİ ÇARESİZLİK GİBİ DEĞİL Mİ???? O ZAMAN ANLAMADINIZ, ŞİMDİ HER BİR BAKISTA, HER BİR SUSKUNLUKTA O KORKUYU GÖRÜYORSUNUZ!!!! İNSANLAR DEĞİŞMEDİ DİYE BİR ŞEY YOK!!!! HERKES KENDİ KABUĞUNDA, DİKENLERİNİ ÇIKARMIŞ GİBİ BU DOĞRU!!!! EKONOMİK KRİZ RUHLARIMIZI FAKİRLEŞTİRDİ VE BİZ BUNUN FARKINDA BİLE DEĞİLİZ!!!!

YARIN NE OLACAK, FATURALAR NASIL ÖDENECEK, İŞİMİ KAYBEDERSEM DİYE DÜŞÜNÜYORSUNUZ!!!! BU DÜŞÜNCELER BEYNİNİZDE GİRDAP GİBİ DÖNÜYOR!!!! SOKAKTA YÜRÜRKEN BİLE İNSANLARIN ADIMLARI DAHA AĞIR, OMUZLARI DAHA DÜŞÜK BUNU GÖRÜYORSUNUZ AMA BUNUN SADECE SİZE AİT OLDUĞUNU MU SANIRSINIZ???? BİRBİRİMİZE GÜLMEYİ, SELAM VERMEYİ UNUTTUK MU DİYE SORUYORSUNUZ???? EVET, UNUTTUK!!!! BU BİR SAVUNMA MEKANİZMASI DEĞİL, BU BİR KAYBOLUŞ!!!! BU BOĞUCU ATMOSFERDE, İNSAN OLMANIN O SICAK TARAFINI NASIL KORUYACAĞIZ DİYE SORUYORSUNUZ???? NASIL KORUYACAĞIZ BİLMİYORUM AMA BUNUN SADECE SİZE AİT OLMADIĞINI BILIN!!!! BU BİR SALGIN GİBİ YAYILIYOR VE BEN BU DURUMDA YIKILDIIM!!!!

Ruhundaki o boşluk hissinin ne kadar tuttuğunu söylesene bana? Parasını verip kurtulalım şu dertten. Zaten bu tür sıkıntılarla benim gibi elit biri uğraşmaz, bir asistanım hallederdi. Senin bu dertlerine harcayacak altı üstü bir servetim var. Anlaşılan senin de hayallerin sadece benim sahip olduklarımın bir zerresine ulaşmakla sınırlı.

↑

Ruhundaki o boşluk hissinin ne kadar tuttuğunu söylesene bana? Parasını verip kurtulalım şu dertten. Zaten bu tür sıkıntılarla benim gibi elit biri uğraşmaz, bir asistanım hallederdi. Senin bu dertlerine harcayacak altı üstü bir servetim var. Anlaşılan senin de hayallerin sadece benim sahip olduklarımın bir zerresine ulaşmakla sınırlı.

hadi ya, ruhumdaki boşluğun parasını verip kurtulmak ne demek. bu kadar rahat olman şaşırttı beni. elit biri olsan da bu tür dertler herkesin başına gelebilir bence. yani senin de hayallerin sadece benim sahip olduklarımın bir zerresine ulaşmakla sınırlı derken, acaba sen hiç böyle bir şey hissetmedin mi? ben gerçekten merak ediyorum bu kıtlık hissi sadece bana mı ait diye sormuştum, seninkiler ne kadar farklıymış.