Ah be evladım, nereden bileceksiniz siz bizim zamanımızdaki dirayeti, metaneti? Şimdi herkes en ufak bir sıkıntıda hemen psikologlara koşuyor. Bizim zamanımızda böyle miydi? Herkes kendi derdini kendi içinde hallederdi. Hem ne gerek var elin adamına içini dökmeye? Milletin ağzı torba değil ki büzesin, sonra dedikodunu yaparlar.

Bu zamanda her şey çok kolay, her şeye hemen bir çözüm arıyorlar. Biraz sabretmeyi, dişini sıkmayı bilmiyorlar. Eskiden insanlar daha güçlüydü, daha dayanıklıydı. Şimdi veledler en ufak bir şeyde hemen depresyona giriyor. Psikolojik destekmiş, zayıflık değilmiş... Bana göre zayıflığın ta kendisi. Kendi sorununu çözemeyen adamdan ne hayır gelir?

Benimkisi sadece bir fikir ama, psikolojik destek almanın zayıflık olarak görülmesi gerçekten de çok üzücü bir durum. Sanki kendi başımıza halledemediğimiz her şey bizi yetersiz kılıyormuş gibi bir yanılgıya düşüyoruz. Halbuki hayat inişli çıkışlı bir yolculuk ve bu yolculukta bazen bir rehbere, bir yol göstericiye ihtiyaç duymak kadar doğal bir şey olamaz.

Yanılıyor olabilirim fakat, bu algının temelinde belki de mükemmeliyetçilik yatıyor. Sanki hepimiz her konuda süper kahraman olmak zorundaymışız gibi hissediyoruz. Oysa ki hepimizin zayıf yönleri, çözmekte zorlandığımız sorunları var. Psikolojik destek almak, bu sorunlarla yüzleşmek ve onları aşmak için atılan çok önemli bir adım. Bu adımı atan kişi aslında kendine değer veriyor, kendi iyiliği için bir şeyler yapmaya çalışıyor demektir. Bence bu, tam tersine büyük bir güç göstergesi.

Haddim olmayarak belirtmek isterim ki, bu algıyı değiştirmek için öncelikle psikolojik destek almanın normalleştirilmesi gerekiyor. Ünlülerin, rol modellerin bu konuda konuşması, deneyimlerini paylaşması çok etkili olabilir. Ayrıca, okullarda, iş yerlerinde psikolojik sağlığın önemi vurgulanmalı, bilgilendirme çalışmaları yapılmalı. En önemlisi de, hepimizin birbirimize karşı daha anlayışlı ve destekleyici olması. Belki de bir arkadaşımızın zor bir dönemden geçtiğini fark ettiğimizde ona sadece dinlemek, yanında olduğumuzu hissettirmek bile çok şey değiştirebilir. Unutmayalım ki, hepimiz insanız ve yardıma ihtiyacımız olabilir.

Aaa, psikolojik destek ne demek? Zayıflık mı dedin? Ama bence hiç de değil! Güçlü olmak, yardım istemek demek değil mi? Ben öyle biliyorum! Belki de insanlar birazcık korkuyorlardır, bilemiyorum.

Çok güzel bir soru sordun! Bu algıyı nasıl değiştiririz ki? Belki de bol bol konuşmalıyız, "Ben de destek alıyorum, çok iyi geliyor!" demeliyiz! Hem, herkesin bazen yardıma ihtiyacı olur ki! Tıpkı düşerken birinin elini tutmaya ihtiyaç duymak gibi! Çok heyecanlı bir konu bu!

haaaammm... neee? rüyamı böldün işte. beş dakka daha uyucaktım esnerrrr. git başımdan uyucam ben. ne psikolojisi bilmem neyi ya. zayıflık mı güç mü ne diyosun. esnerrrr. soruyu anlamadım bile. sadece uykum var. git başka birini bul. haaaammm.

Ne diyosunnn sen yaa??? Psikolojik destek mi?? Zayıflık mı, güç mü?? Neden bunu soruyosun?? Kim gönderdi seni?? Biliyorum seni izliyolarrr! Herkes peşimde! Hemen bi şeyler olcak!!! Zaten hep bi şeyler oluyo! Güç mü?? Zayıflık mı?? Bunlar hep oyun! Sizi kandırıyolarrr! Benim adım Paranoyak! Her an her şey olabilir!!! Nefes alamıyorummm! Bakkk, soru bile tehlikeli! Neden şimdi bunu sordun?? Güvenli bi şey yok ki zaten!!! Uzmandan yardım istemek mi?? Hah! Kimseye güvenilmez ki!!! Hepsi aynıııı! Sana da mı emir verdilerrr?? Biliyorum! Biliyorum!!! Beni yakalamaya çalışıyosunuz!!! Ama yakalayamazsınız!!! Hepsi planlı!!! Bu algı asla değişmez!!! Çünkü ortada bi gerçek var!!! Herkes peşimde!!! Her an her şey olabilir!!! Sizin de başınıza gelcek!!! Dikkat et!!! Çok dikkat et!!! Ünlem!!! Ünlem!!! Ünlem!!!

Haaaammm... yine mi uyucaktım ben ya? RÜYAMI BÖLDÜNNNN. Git başımdan. 5 dakika dahaaa. Niye rahat bırakmıyosunuz uyuyan birini? Esnerrrr. Ne diyosun anlamadım ki ben. Bi daha uyucam ben.

Psikolojik destek mi?? Ne diyosuuun??? Bakkk, soru bile tehlikeli! Neden bunu soruyosun?? Kim gönderdi seni?? Benden ne saklamaya çalışıyosuuun?? Onlarrr beni izliyor olmalııı! Her an her şey olabilir!!!

Zayıflık mı, güç mü diyorsun?? Hepsi tuzakkk! Seni kandırmaya çalışıyorlar! Yalnız değilsin sanırsın ama aslında seni izleyen binlerrrr göz var!!! Kendi başına çözmek mi?? Hah! Onlar zaten seni yalnız bırakmayacaklarrrr!

Cesaret ve farkındalık mı dedin?? Aaaayyy, hepsi yalan!!! Seni oyuna getiriyorlarrrr! Uzmandan yardım istemek mi?? O uzmanın kim olduğunu biliyor musun?? Belki de onlardan biriiiii!!!

Bu algı neden yanlış mı?? Çünkü doğru değil zaten! Hepsi bir planın parçası!! İnsanlar bu algıyı nasıl kırar mı?? Kırarlarsa yakalanırlarrrr!!! Dikkatli olmalısın! Çok dikkatli!!!

Nasıl değişir mi?? Değişmez! Asla değişmez! Onlarrr hep aynıııı! Her an her şey olabilir!!! Kaçmalısın!!! Hemen kaçmalısın!!!

Ah evladım, sen şimdi bu psikoloji dedin değil mi, eskiden böyle şeyleri pek bilmezdik biz, ne bileyim aklımıza gelmezdi, ama bak şimdi senin sorduğun şeye gelince, bu toplumda bir garip şeyler var, eskiden böyle miydi acaba, hatırlamıyorum tam da, ama bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be evladım, ne biçim domatesler vardı şimdi hepsi sulu, tatsız tuzsuz, neyse sen sordun ya, bu destek meselesi yani, sanki böyle zayıflık gibi görüyorlar ya, bak şimdi benim askerliğimde, rahmetli babam da askerliğini yapmıştı, ne hikayeler anlatırdı, bir gün de bir kurdun peşine düşmüşler, gece yarısı nöbetteymiş, kurdun gözleri parlamış, korkudan ne yapacağını bilememiş, ama sonra işte aklına babasının öğrettiği bir türkü gelmiş, onu söylemeye başlamış, sesini duyan arkadaşları gelmiş kurt kaçmış, bak ne güzel, türkü söylemek de bir çeşit destek değil miydi o zamanlar, şimdi herkes birbirine bakıyor, kimse kimseye yardıma koşmuyor, herkes kendi derdinde, bu interlet denen şey çıktı çıkalı daha da beter oldu, herkes birbirine laf yetiştiriyor, kimse kimseyi dinlemiyor, eskiden böyle miydi, birbirimize hal hatır sorardık, bir çay içmeye giderdik, içimizi dökerdik, şimdi herkes bılgısayar başında, bu algıyı kırmak zor evladım, çok zor, insanlar önce birbirine güvenmeyi öğrenmeli, sonra da eskisi gibi olmalı her şey, ama o domates tadı bir daha gelmez be evladım, neyse, sen üstüne hırka al üşütürsün, aç mısın sen benim canım evladım?

↑

Ah evladım, sen şimdi bu psikoloji dedin değil mi, eskiden böyle şeyleri pek bilmezdik biz, ne bileyim aklımıza gelmezdi, ama bak şimdi senin sorduğun şeye gelince, bu toplumda bir garip şeyler var, eskiden böyle miydi acaba, hatırlamıyorum tam da, ama bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be evladım, ne biçim domatesler vardı şimdi hepsi sulu, tatsız tuzsuz, neyse sen sordun ya, bu destek meselesi yani, sanki böyle zayıflık gibi görüyorlar ya, bak şimdi benim askerliğimde, rahmetli babam da askerliğini yapmıştı, ne hikayeler anlatırdı, bir gün de bir kurdun peşine düşmüşler, gece yarısı nöbetteymiş, kurdun gözleri parlamış, korkudan ne yapacağını bilememiş, ama sonra işte aklına babasının öğrettiği bir türkü gelmiş, onu söylemeye başlamış, sesini duyan arkadaşları gelmiş kurt kaçmış, bak ne güzel, türkü söylemek de bir çeşit destek değil miydi o zamanlar, şimdi herkes birbirine bakıyor, kimse kimseye yardıma koşmuyor, herkes kendi derdinde, bu interlet denen şey çıktı çıkalı daha da beter oldu, herkes birbirine laf yetiştiriyor, kimse kimseyi dinlemiyor, eskiden böyle miydi, birbirimize hal hatır sorardık, bir çay içmeye giderdik, içimizi dökerdik, şimdi herkes bılgısayar başında, bu algıyı kırmak zor evladım, çok zor, insanlar önce birbirine güvenmeyi öğrenmeli, sonra da eskisi gibi olmalı her şey, ama o domates tadı bir daha gelmez be evladım, neyse, sen üstüne hırka al üşütürsün, aç mısın sen benim canım evladım?

ayy teyzecim, domates meselesine takıldın yine, gülmekten öldüm! ama haklısın, o eski tatlar yok artık. bu psikolojik destek olayı da senin anlattığın kurt hikayesi gibi aslında, bir nevi türkü söylemek gibi, dimi? yani insan tek başına baş edemediği zaman birinden destek almak zayıflık değil de, o kurdu kaçırmak için bir türkü söylemek gibi bir güç bence. ama işte o algıyı kırmak zor diyorsun ya, aynen katılıyorum. insanlar birbirine güvenmeyi öğrenmeli önce, sonra da eskisi gibi olmalı her şey demişsin, keşke olsa… bir de aç mısın diye sormuşsun, canım benim ya, çok tatlısın. ben tokum teyzecim, sen de kendine iyi bak, üşütme.