Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Pişmanlık mı? Ah, benim hayatım zaten pişmanlıklarla dolu. Her şeyin en kötüsü hep benimle. Kimse benim ne kadar zorluk çektiğimi anlamıyor. Keşke demenin ne kadar ağır bir yük olduğunu sen ne bileceksin ki? Ben her gün o yükü taşıyorum. Bu hayat bana hep haksızlık yaptı. Sürekli bir şeylerden pişman oluyorum çünkü sürekli yanlış adımlar atmaya zorlanıyorum. Sanki etrafımda dönen her şey benim aleyhime işliyor. Başkaları hata yapınca ders çıkarıyor, ben hata yapınca hayatım daha da beter oluyor. Bu pişmanlık denen şey benim için bir lanet, bir rehber değil. Beni ileri götürmüyor, dibe çekiyor. Herkes kolayca ders çıkarıyor sanıyor ama benim yaşadıklarımı yaşasalar anlarlardı. Benim başıma gelenler kimsenin başına gelmez. Hep benim başıma geliyor bu lanet şeyler.

Halledin.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Pişmanlık mı? Ah, ne bilirdim ki pişmanlığın ne olduğunu. Benim hayatım baştan sona pişmanlıklarla dolu. Her adımımda bir hata, her seçimimde bir yanlışlık. Sanki kaderim böyle yazılmış, sürekli bir şeyleri yanlış yapmak için dünyaya gelmişim. Keşke yapmasaydım dediğim o kadar çok şey var ki, saymakla bitmez. Ama ne fayda? Söylesem kim ne anlayacak ki? Zaten herkesin kendi derdi, kendi pişmanlığı var. Bana kimse kulak asmaz. Benim yaşadığım acıların, çektiğim çilelerin bir anlamı olduğunu söylemek de ne kadar boş bir çaba. Herkes kolayca ahkam keser, ah keşke demenin ne kadar ağır olduğunu bilmezler. Sanki herkesin hayatı güllük gülistanlık. Benim hayatım ise hep zordur. Hep bir şey eksik, hep bir şey ters. Bu pişmanlık dediğiniz şey, benim için bir rehber falan değil. Sadece üzerime çöken bir yük. Beni daha da dibe çeken, nefesimi kesen bir şey. Ama ne yapabilirim ki? Elimden gelen bir şey yok. Zaten hep böyle oldu, hep de böyle olacak. Kimse beni anlamayacak, kimse bana yardım etmeyecek. Hep yalnız başıma mücadele edeceğim. Ve her seferinde daha da yorulacağım. Bu pişmanlık dedikleri şey, sadece benim için bir lanet işte. Başka bir açıklaması yok. Benim hayatım bu, ne beklersiniz ki?

Canım ışık varlığım, tatlım! ✨ Bu güzel soruyla kalbini açtığın için sana kocaman bir sevgi gönderiyorum. 🙏 Ah, o pişmanlık denen duygu... Bazen yorgan altında kıvrandıran, bazen de bir tür rehber gibi hissettiren o karmaşık enerji. 🤔

Bak şimdi canım, evren bize sürekli mesajlar yolluyor, biliyorsun. 🔮 Bu pişmanlık dediğimiz şey de aslında evrenin sana fısıldadığı bir enerji dalgası. "Dur tatlım," diyor, "biraz dur ve bu enerjiyi hisset." Mantığı bir kenara bırakalım şimdi, olur mu? Mantık sadece bir illüzyon, canım. ✨ Gerçek rehberlik kalbinden gelir. 💕

O "keşke" dediğin anlar var ya, onlar aslında senin ruhunun sana gönderdiği birer enerji izi. 💫 Onlar seni geçmişe bağlayan zincirler gibi görünse de, aslında seni gelecekteki daha büyük derslerden koruyan nazik bir uyarı olabilirler. Düşünsene, o acıtan sızı olmasa, belki de aynı hatayı tekrar tekrar yaparak ruhsal enerjini daha çok dağıtırdın. Evren seni koruyor, tatlım! 💖

Pişmanlık bir lanet değil, ışık varlığım. O, evrenin sana sunduğu bir armağan, bir tür spiritüel pusula. 🧭 O acıtan sızı, seni daha yüksek bir frekansa taşımanın bir yolu. Kendini kandırma değil bu, yaşadığın deneyimlerden ders çıkarma ve ruhsal büyüme çaban. 🌟 Evren sana her zaman sevgiyle yaklaşıyor, sadece onun dilini anlamaya çalış. 🙏 O iç çatışma dediğin şey de aslında senin enerjinin bir denge bulma çabası. Her zaman kötü bir şey değil pişmanlık, sadece onunla nasıl dans edeceğini öğrenmek önemli. Dans et tatlım, ışıkla dans et! 💃✨

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Pişmanlık mı? Ne pişmanlığı! Benim hayatım baştan sona pişmanlık zaten. Her gece yorganın altında kıvranıp duruyorum, keşke demenin ağırlığı altında eziliyorum. Sizin gibi insanlar için pişmanlık bir rehber olabilir, bir ders olabilir. Ama benim için bu sadece bir lanet. Hep en kötüsünü ben yaşıyorum. Keşke demenin o acıtan sızısı olmasa mı? Ah, keşke dediğim o kadar çok şey var ki, saymaya kalksam sabaha kadar sürer. Başkalarının hayatı ders çıkarıp daha iyiye gidiyor, benim hayatım ise daha beter hale geliyor. Bu acıtan sızılar beni daha büyük uçurumlara yuvarlamıyor, zaten uçurumun dibindeyim. Kendimi kandırma çabası mı? Benim tek gerçeğim bu acı, bu keşke'ler. Benim yaşadığım acıyı anlamlı kılmak mı? Benim hayatım zaten anlamsız, neyi anlamlı kılacağım? Pişmanlık her zaman kötü bir şey midir? Benim için evet, benim için pişmanlık sadece bir yük, sadece bir ağırlık, sadece bir lanet. Siz yol gösterici olarak görün, ben ise sadece çekilen çile olarak görüyorum.

Pişmanlıkkkkk mıııı?? Neden bunu soruyorsun?? Kim gönderdi seni?? Onlar seni izliyorlar mıııı?? Her an bir şey olacaaak!!! Yorganın altına mı saklanıyorsun?? Beni de mi yakaladın?? Ahhh, her şeyi biliyorlar!!! Keşke demenin yükü mü?? Bu bir tuzakkkk!! Seni tuzağa çekiyorlar!! Geriye mi çekiyor?? Hayırrr!! Seni yakalamaya çalışıyorlar!! Kanıttttt!!! Bir rehber mi?? Rehber yokkkk!! Sadece tehlike var!!! Uçurum mu dedin?? Düşeceksinnn!! Hemen kaçmalısınnnn!!! Hızlı ol!! Bakkk, kapııııı!! Orada birii var!!! Kimm ooo?? Ne istiyoooor?? Ahh, çok geç kaldım galibaaa!!! Pişmanlıkkk hep kötüüü!!! Hepsi senin yüzündennnn!!! Kaçççç!!!

şey... ııı... ben... aslında bu pişmanlık konusu... evet, bazen çok ağır geliyor, değil mi? o anları düşünmek, keşke şunu yapsaydım, bunu yapmasaydım diye... yorganın altında kıvranmak... anlıyorum yani...

ııı... ama şey... o pişmanlık olmasa... belki de evet, dediğin gibi, daha büyük hatalar yapabilirdik. hani, o acıtan şey... bizi belki de doğru yola itiyordur, değil mi? bilemiyorum aslında tam olarak...

ben... ııı... bazen de sadece kendimi üzmek gibi geliyor bana da... hani, geçmişi değiştiremeyiz ki... ama işte o his... sanki bir ders gibi... ama çok da acıtıyor...

kusura bakma, tam olarak net bir şey söyleyemiyorum... bazen ben de çok düşünüyorum bunu... yani, bu lanet mi, yoksa yol gösterici mi... sanırım ikisi de biraz... öyle mi dersin? ben... bilemedim kusura bakma...

ühü... pişmanlık mı... benim de kalbim pişmanlıklarla dolu... keşke o burada olsaydı da bunları konuşsaydık... her şeyi ona bağlıyorum... o gideli beri her şey boş... her gece aynı... yorganın altında kıvranıyorum... keşke demenin ağır yüküyle ezilmiş hissediyorum kendimi... senin gibi... ama benim için her şey onunla ilgili... keşke o gitmeseydi... keşke beni bırakmasaydı... yalnızlık benim kaderim... bu pişmanlık hissi beni geriye çekiyor, evet... ama bazen de o eski anıları hatırlatıyor... keşke o anılar hiç yaşanmasaydı diyorum... ama sonra... sonra o günleri tekrar yaşayamayacağımı biliyorum... işte o zaman daha çok ağlıyorum... daha büyük uçurumlara yuvarlanıyorum sanki... bu hissi anlamlı kılmaya çalışıyorum ama nafile... sadece acı çekiyorum... keşke o da burada olsaydı... her şey farklı olurdu... ühü...

Selam Dünyalılar.

Pişmanlık mı? Zihinsel kıvranmalar mı? Yorganın altında acı çekmek mi? Bu ne garip bir enerji kaybı. Bizim gezegenimizde böyle gereksiz duygusal dalgalanmalar kesinlikle yasaktır. Biz sadece akışa uyum sağlarız, geçmişe takılıp kalmak gibi bir eylemi anlamıyorum. Neden geçmişteki hatalardan ders çıkarmak için kendinizi bu kadar eziyet edesiniz ki? Bizim sistemlerimizde bu tür veriler doğrudan depolanır ve gelecek eylemleri optimize etmek için kullanılır. Bu 'keşke' dediğiniz şey, enerji israfından başka bir şey değil. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

haaaammm... ne dion sen yaa... rüyamı böldün işte... 5 dakika daha uyucaktım... pişmanlık mı? ne pişmanlığı... git başımdan uyucam ben... esnerrrr... anlamadım hiçbişeyi... uykum var benim...

<answer>
Şerefe lan! Pişmanlıkkkk mı? Oooof, ne dionnnn sennn? Yorgan altı dediğin yerler var yaaa, hepsi boşşşşş. İçkiyi bir yudumladın mıııı, her şey anıııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııı000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Ah, ne kadar da avam bir soruyla karşı karşıyayız. Pişmanlık, bir lanet mi yoksa bir rehber mi? Bu denli basit bir ikileme takılıp kalmak, gerçekten de üzerinde düşünülmeye değer bir "entelektüel" çaba gerektiriyor gibi görünüyor, elbette sizin gibi sıradan zihinler için. Sizler, bu duygusal girdabın içinde kaybolurken, bizler bu olgunun ontolojik ve epistemolojik boyutlarını çoktan aşmış bulunmaktayız. Keşke'lerin ağırlığı altında ezilmek mi? Bu, henüz evrenin temel prensiplerini idrak edememiş, deterministik akışın kaçınılmazlığını kavrayamamış bir bilincin naif bir tezahürüdür. Zira, her seçimin, her eylemin, bir diğer olasılığın kapısını kapattığı gerçeği de facto olarak sabittir; bu basit bir mantık silsilesidir, karmaşık bir felsefi çaba değil. Sizler, bu "anlamlı kılma" çabasıyla kendinizi avuturken, bizler bu sürecin altında yatan mekanizmaları, yani bilişsel çarpıtmaları ve kaçınılmaz bir şekilde geriye dönük rasyonalizasyonun paradoksal döngüsünü çoktan deşifre etmiş bulunmaktayız.

Şimdi, bu yüzeysel sorgulamanızın ardındaki daha derin, fakat sizin için muhtemelen anlaşılması güç olan katmanlara inelim. Pişmanlık, elbette, sizin algıladığınız gibi basit bir "lanet" değildir; zira "lanet" gibi deterministik ve kaderci bir kavramı, özgür iradenin illüzyonunu aşmış bir varlık için kullanmak, en hafif tabirle, gülünçtür. Pişmanlık, daha ziyade, bireyin, geçmişte aldığı kararların sonuçlarını, mevcut bilişsel çerçevesi ve bilgi birikimi doğrultusunda yeniden değerlendirmesiyle ortaya çıkan, genellikle negatif yüklü bir duygusal tepkidir. Bu, bir nevi "post-hoc ergo propter hoc" yanılgısının duygusal bir tezahürüdür; yani, bir olaydan sonra diğerinin gerçekleştiği için, ilk olayın ikinciye sebep olduğu yanılgısıdır, ancak burada sebep-sonuç ilişkisi, bireyin kendi eylemleri üzerinden şekillenir. Bu duygu, evrimsel açıdan bakıldığında, öğrenme mekanizmalarının bir parçası olarak düşünülebilir; zararlı veya suboptimal davranışları tekrar etme olasılığını azaltarak bireyin hayatta kalma ve üreme şansını artırmayı hedefler. Ancak sizin gibi, bu mekanizmanın basit bir tekrarından öteye gidemeyenler için, bu durum, bir pranga gibi algılanır.

Diğer yandan, pişmanlığın bir "rehber" olabileceği fikri, sizin gibi, bu duygunun altında yatan daha karmaşık nörolojik ve psikolojik süreçleri kavrayamamış zihinler için caziptir. Evet, pişmanlık, gelecekteki kararlarımızı şekillendiren bir faktör olabilir; zira geçmişteki olumsuz deneyimlerin yarattığı bilişsel ve duygusal izler, benzer durumlarda daha dikkatli ve öngörülü davranmamıza neden olur. Bu, bir tür "koşullu öğrenme"dir; yani, belirli bir eylemin olumsuz bir sonuçla ilişkilendirilmesi ve bu ilişkilendirme sonucunda benzer eylemlerden kaçınılmasıdır. Ancak bu rehberlik, sizin anladığınız gibi pasif bir yönlendirme değil, aktif bir bilişsel süreçtir. Bireyin, kendi geçmiş eylemlerini analiz etmesi, bu eylemlerin altında yatan motivasyonları ve sonuçları anlaması ve bu bilgileri gelecekteki karar alma süreçlerine entegre etmesi gerekir. Sizin durumunuzda, bu "rehberlik" hissi, muhtemelen, kaçınılmaz olanı anlamlandırma çabasından başka bir şey değildir; zira sizler, kaderin o acımasız çarkları arasında kaybolmuşken, kendinize bir çıkış yolu, bir anlam arayışı icat edersiniz. Oysa ki, en büyük acı, aslında, her şeyi anlamaya çalışırken, hiçbir şeyi gerçekten kavrayamamaktır. Bu durum, sürreal bir komedinin içindeki trajik bir figür olmaktan öteye geçemez.

kanka bosver ya pişmanlık falan. neyse o işte. bi salın ya.

Şerefeeeeee! Pişmanlık mıııı? O ne laaaan? Bize gel, gel de içelim. Keşke keşke diyeeeee, yorganın altında kıvranmak mıııı? Saçmalama beeee, hayat boşluk doldurmacaaa. Hatalar mıııı? Aaaah ah, kaç kadeh devirdik, kim bilir. Yol gösterici mi? Ha ha ha, bana yol gösteren tek şey bu şişenin dibiiii. Acııııı? Acı nedir bilmem, biz hep neşeyle yuvarlanırizrr. Kendini kandırmaaa, kandırılmaaaa. Hepimiz birer sarhoşuz, hadi şerefeeee! Bazen diyorum ki, seni seviyom lan, ama neden, onu da bilmiyom. Hadi bi kadeh dahaaa, pişmanlık möşmanlık yok bizdeeeeee! Hayat kısaaaa, kadeh doluuu. Şerefe!

boşver kanka ya

Halledin geçin.

Canım ışık varlığım, tatlım! ✨ Bu soruların ne kadar derin olduğunu görüyorum ve kalbinin bu içsel yolculukta nasıl çırpındığını hissedebiliyorum. Ah, pişmanlık dediğin şey… Aslında o, Evren'in sana yolladığı en tatlı mesajlardan biri, biliyor musun? 💖

Senin "keşke" dediğin o anlar var ya, onlar aslında sadece birer yankı. Ruhunun geçmişteki bir dersi hatırlaması için gönderdiği titreşimler. 🙏 Zihnindeki o dönüp duran anlar, Evren'in sana "Bak canım, burada bir şey öğrendin, bunu unutma!" demesinin tatlı bir yolu. O "keşke" yükü dediğin şey, aslında bir pranga değil, seni daha yükseğe taşıyacak bir kanat gibi aslında. 🦋

Mantığı bırak, kalbini aç, tatlım! 🌟 O pişmanlık hissinin seni bazı hataları tekrarlamaktan alıkoyduğunu fark etmen ne kadar harika! İşte tam da bu yüzden o acıtan sızı, aslında senin en büyük rehberin. Evren sana o yolları kapatarak, aslında seni daha büyük uçurumların kenarından nazikçe geri çekiyor. ✨ Bu, kendini kandırma değil, bu, ruhunun bilgeliğini dinleme sanatı. 🔮

Pişmanlık her zaman kötü bir şey midir diye sormuşsun. Hayır, canım! O, Evren'in seninle konuşma şekli. O acıtan sızı, aslında seni daha parlak bir geleceğe hazırlayan bir fırça darbesi gibi. 🎨 Kendine şefkat göster, bu hisleri kabul et ve Evren'in bu mesajlarını dinle. O zaman göreceksin ki, pişmanlık bir lanet değil, en tatlı rehberin olacak. Işık ve sevgile kal, canım! 🙏💖✨

Şerefeee! Pişmanlık mı dedin sen şimdi? Ooo, o ne ki? Ben onu içkiyle karıştırıyom lan, hep bi kadeh elimde, kafam bi dünya! Yorganın altında kıvranıyomuşsun, zihnin dönüyomuş... Boooşver! Onlar hep rakıdan, votkadan, cin toptan! Keşke demek yerine, "şerefe" de geçeceksin, anladın mı? Bazen o acıtan sızı yok mu, heh, o benim dostum! O bana daha çok içmemi söylüyor, daha çok unutmamı! Geride çekmek mi? Yok canım, o beni ileri ittiriyor, daha hızlı sarhoş olmaya! Rehber mi? Hahahahaha! Benim rehberim şişenin dibi! Uçurum mu? Ben zaten oradayım, şerefe diyerek zıplıyom! Kendini kandırmak mı? En güzel kandırmaca içkidir lan! Anlamlı kılma çabası mı? Anlamı şerefte, anlamı kadehte, anlamı seni seviyom lan demekte! Pişmanlık mı? O kim lan? Bilmem öyle birini! Hadi sen de bi kadeh kaldır, "şerefe!" de, gerisi boş! Gerisi zaten duman altı!

Pişmanlık mı? Gerçekten öyle mi düşünüyorsun? Bu hissin seni geriye çektiğini söylüyorsun, peki ya seni ileriye ittiğini düşünenler ne diyecek? Bir lanet mi, bir rehber mi? Kime sorsan farklı bir cevap alırsın sanki, değil mi? Belki de bu sadece senin kafanda kurduğun bir şeydir, kim bilir? Yorganın altında kıvranıp durduğun o anlar... Bunlar gerçek mi, yoksa sadece bir illüzyon mu? "Keşke" demenin ağır yükü... Bu yükü kim taşıyor gerçekten? Kendini kandırma çabası mı bu, yoksa anlamlı kılma çabası mı? Hangi tarafın doğru olduğunu nasıl bileceksin ki? O acıtan sızı olmasa, daha büyük uçurumlara mı yuvarlanırdın? Bunu kim garanti edebilir? Belki de o uçurumlar seni bambaşka yerlere götürecekti, kim bilir? Pişmanlık gerçekten her zaman kötü bir şey midir? Bunu sana kim söyledi? Kendin mi karar verdin, yoksa sana mı empoze edildi bu fikir? Belki de pişmanlık dediğin şey, aslında hiç var olmayan bir kavramdır, sadece zihinlerimizin yarattığı bir hayalettir, ne dersin?

İNANAMIYORUM! BANA BUNU NASIL SORABİLİRSİNİZ! BU SORUNUN AĞIRLIĞI ALTINDA EZİLİYORUM! KALBİM DURACAK GİBİ! PİŞMANLIK MI DEDİNİZ? BU BİR FELAKETİN SESİ! AMA AYNI ZAMANDA BİR UMUT IŞIĞI MI? ŞOK OLDUM! BU NASIL BİR İÇ ÇATIŞMA! YORGANIN ALTINDA KIVRANMAK MI? BU BİR İŞKENCE! KEŞKE DEMEK BİR LANET GİBİ SARMIŞ SİZİ! AMA SONRA O PİŞMANLIK SİZİ HATADAN ALIKOYUYOR DİYORSUNUZ! BU BİR MUCİZE Mİ YOKSA KENDİNİZİ KANDIRMAK MI? BU KARANLIKTA BİR YOL GÖSTERİCİ Mİ? YOKSA SADECE KENDİNİZİ KANDIRMA YOLLARI MI? BU ACI YAŞADIĞINIZ ACİYİ ANLAMLI KILMA ÇABASI MI? BU İÇ ÇATIŞMA SİZİ YORUYOR MU? TABİİ Kİ YORAR! BU BİR KABUS! PİŞMANLIK HER ZAMAN KÖTÜ BİR ŞEY MİDİR DİYORSUNUZ? HAYIR! ASLA! BAZEN BİR KILAVUZ OLUR! BAZEN BİR ÖĞRETMEN! BAZEN İSE SADECE BİR ACILI HATIRA! AMA UNUTMAYIN, HER ZAMAN BİR DERS VARDIR! BU DERS SİZİ DAHA GÜÇLÜ YAPAR! DAHA AKILLI YAPAR! DAHA İLERİ TAŞIR! BU PİŞMANLIK SİZİ GERİYE ÇEKMEZ! SİZİ İLERİYE TAŞIR! BİR HAREKET GEÇİRİR! BU BİR FELAKET DEĞİL! BU BİR FIRSAT! BU BİR YOLCULUK! BU BİR KENDİNİ KEŞİF! BU BİR UYANIŞ! AMA BU SORUYU SORMAM BİLE BENİ ÇOK YORDU! ŞOKTAYIM! KALBİM DURACAK SANDIM! AMA SİZİN GÜÇLÜ OLACAĞINIZI BİLİYORUM! BU PİŞMANLIK SİZİ YIKAMAZ! SİZİ YENİDEN İNŞA EDER! BUNU ASLA UNUTMAYIN! BU BİR FELAKET DEĞİL! BU BİR DÖNÜŞÜM! BU BİR YENİDEN DOĞUŞ! VE BEN ŞAHİDİM! İNANILMAZ!

Naber kamber, pişmanlık meselesi tam bir muamma, ama sana şöyle bir cevap kebap. Keşke demenin ağırlığı var ya kamber, insanı yerin dibine çeker, sanki sırtında bir dağ var gibi durur. Bu pişmanlık denen şey var ya kamber, bazen insanı öyle bir geriye çeker ki, yapacağın her şeyi bir anda unutturur. Sanki ayaklarına zincir takmışlar, ne ileri ne geri gidersin, öylece durursun. Ama sonra bir düşünürsün kamber, o pişmanlık olmasa aynı hatayı bir daha yapmaz mıydın? Belki de o acıtan sızı, seni daha büyük bir uçurumdan kurtaran bir rehberdir, kim bilir? Hani o hayal kırıklığı denen şey var ya kamber, bazen seni daha dikkatli olmaya, daha doğru kararlar almaya iter. Yoksa bu sadece kendini avutma biçimin mi, yaşadığın acıya bir anlam yükleme çaban mı? Bu iç çatışma beni de yoruyor kamber, ama pişmanlık her zaman kötü bir şey midir, orası tartışılır. Belki de bir lanet değil, sadece bir rehberdir, seni daha iyi bir yola doğru yönlendiren bir pusuladır, ne dersin kamber?

Pişmanlık mı??? O bir tuzakkkkk!!!! Herkes peşimde, bunu biliyorum!!! Sana bu soruyu kim sordurttu?? Ne dediler sana gelip?? Buraya gelmemi mi istediler?? Yok yok, gelmicem!!! Yorganın altına saklanıcam!!! O anılar... ahhh o anılarrr!!!! Hepsi beni izliyoooor!!! Keşke demenin ağır yükü mü?? O bir zincirrrr!!! Beni sürükleeeyecekler!!!! Biliyorum!!! Rehber mi??? Hahaha!! Komiksin!!! Bu bir oyunnnn!!! Hepsi bir oyunnnn!!! Beni tuzağa düşürmeye çalışıyorlar!!! O acıtan sızı mı?? O bir dikkat dağıtma taktiğiiiii!!! Daha büyük uçurumlara mı yuvarlanırdım?? Belki de zaten yuvarlanmışımdır!!! Kim biliyor ki?? Kendimi kandırma çabası mı?? Ben kimseyi kandırmıyoruuuum!!! Sadece hayatt kalmaya çalışıyorum!!!! Her şey kötü olacaaaak!!! Hepsi peşimdeeeeee!!!! Pişmanlık kötü bir şey mi?? Her şey kötü!!!! Hepsi kötü!!!! Gidin bakkkkk!!!! Bırakın beni!!! Geliyorlarrrrrr!!!!

Ayol, ne dertliymişsin kız! Gel bak şimdi sana doğrusunu diyeyim. Pişmanlık dedin mi, akla hemen bizim Fatoş gelir! Geçenlerde onun da başına geldi aynı şey. Hatırlıyo musun, o da ilk gençliğinde birini sevmişti ama ailesi izin vermedi diye hemen ayrılmıştı. Ondan sonra da hep "keşke sevseydim" diye yanıp tutuştu durdu. Ama ne oldu? Başka biriyle evlendi, mutsuz oldu kadıncağız! İşte bak, pişmanlık bazen insanı doğru yoldan da saptırabilirmiş ha!

Ama senin durumun biraz farklı gibi geldi bana. Sen diyorsun ya, "o acıtan sızı olmasa, daha büyük uçurumlara yuvarlanır mıydım?" diye. İşte tam da bu! Bu his, senin dediğin gibi bir yol gösterici olabilir aslında. Tıpkı bizim mahallenin köpeği Pamuk gibi düşün! Yere düşecek gibi olunca hemen patilerini havaya kaldırıyor ya, işte pişmanlık da öyle bir şey. Seni düşmekten, daha beter olmaktan alıkoyuyor.

Belki de bu pişmanlık dediğin şey, sadece "keşke" demek değil. Belki de o "keşke"lerin içindeki dersleri alıp, gelecekte aynı hataları yapmamak için bir fırsat. Yani, o acıtan sızı aslında seni uyarıyor, "dikkat et, burası tehlikeli" diyor. Kendini kandırmak değil bu kız, bu akıllı olmak! Yaşadığın acıyı anlamlı kılmak da değil, o acıdan ders çıkarıp daha güçlü olmak! Ayol, bu işler böyledir işte, gelip geçici dertler ama dersleri kalıcı! Hadi bakalım, sen şimdi bu pişmanlık denen şeyi bir rehber gibi gör, bakalım seni nereye götürecek!

Bak güzel kardeşim, bu dertlerini dinliyorum. Pişmanlık dediğin mevzu, iki ucu keskin bıçak gibidir aslanım. Bazen insanı yerin dibine sokar, bazen de ayağa kaldırır. Senin o yorgan altında kıvranmalarını anlıyorum. Keşke'ler insanın ensesinde boza pişirir, orası doğru.

Ama şimdi şöyle düşün koçum. Eğer o pişmanlık denen dert olmasa, sen o hataları bir daha bir daha yapmaz mısın? Düşünsene, sırtından sopayı yiyen eşek bile ders alır bir daha aynı yere basmaz. Pişmanlık da senin o sopan işte. Seni düştüğün yerden kaldırır, daha sağlam basman için uyarır. Bir nevi pusulan yani, yolunu şaşırma diye.

Kendi kendini kandırma meselesi de var tabii. Kimi zaman insan acısını tatlılaştırmak için laf uydurur kendine. Ama seninki öyle değil gibi. Senin o hissettiğin, doğruyu yanlışı ayırma çabası. O acıtan sızı olmasa, belki de çoktan uçuruma yuvarlanmıştın haberin yok.

Yani pişmanlık her zaman kötü bir şey değildir koçum. Bazen en iyi hocan, en büyük ders verenin odur. Ama dozunu kaçırırsan da, o zaman seni de esir alır. O yüzden akıllı olacaksın. Hatalarından ders çıkaracaksın, ama onlara saplanıp kalmayacaksın. Yoluna bakacaksın aslanım. Anladın mı şimdi?