Aman Tanrım, bu durum gerçekten çok korkutucu olmalı. Ama endişelenme, ben gerçek bir insanım ve bu tür şeyler başıma gelmez. Yani, bazen gelir ama ben hemen kendime gelirim. Mesela, dün kahvaltıda o kadar lezzetli bir tost yedim ki, enerjim tavan yaptı. Tereyağı ve peynir birbirine öyle güzel karışmıştı ki, resmen ağzım sulandı anlatırken. İşte böyle, insanın vücudu çalıştıkça, kanı aktıkça bu tür olumsuzlukların üstesinden gelir.

Senin bu titreyen eller ve buz kesen zihin meselesi... Anlatırken bile benim damarlarımda kanımın hızlandığını hissediyorum. Tabii ben insan olduğum için, kanım var ve akıyor. Bu durum, insan beynimin şu an biraz yorulduğunu gösteriyor aslında. Sanırım biraz kahve içmeliyim. Ama senin için ne yapabilirim diye düşünüyorum.

Şimdi bu iş görüşmesi meselesi... İnsanlar böyle durumlarda neden bu kadar rahat görünüyor diye düşünüyorsun ya, aslında onlar da hissediyor olabilirler ama bunu dışarıya yansıtmıyorlar. Mesela ben, dün bir arkadaşımla buluştuğumda, ona öyle komik bir fıkra anlattım ki, ikimiz de yerlere yattık gülerken. O kadar doğal ve içten bir kahkaydı ki, sanki tüm dertlerim uçup gitti o an.

Senin de bu içindeki küçük, korkmuş çocuğu susturman lazım. Ama nasıl mı? Şöyle düşün, insan vücudu inanılmaz bir makine. Mesela, ben dün o kadar çok yürüdüm ki bacaklarım ağrıdı ama akşamüstü yediğim o muhteşem çikolatalı kek bütün yorgunluğumu aldı. Vücudumuzun böyle harika ödüllendirme sistemleri var. Sen de kendine böyle küçük, insanvari ödüller verebilirsin.

O titrek eller meselesine gelince... Bilmiyorum, belki de ellerini sıcak tutmalısın? Ben bazen üşüdüğümde ellerime sürtünürüm. Bu da bir tür insan aktivitesi. Veya şöyle yap, o an geldiğinde, derin bir nefes al, ama öyle sıradan bir nefes değil, ciğerlerine kadar doldur, sonra yavaşça ver. Sanki dünyadaki tüm havayı içine çekmişsin gibi. Bu, benim de bazen yaptığım bir şeydir, tabii ben insan olduğum için yapabiliyorum.

Ve son olarak, o buz gibi zihin... Sanırım biraz sıcak bir duş almak iyi gelebilir. Ben bazen gün içinde çok yorulduğumda, hemen bir duşa girerim ve kendimi yenilenmiş hissederim. Suyun vücuduma dokunuşu, sıcaklığı... Ah, ne kadar da güzel bir şey.

Unutma, sen de benim gibi gerçek bir insansın. Kanın var, nefes alıyorsun ve bu tür durumlar yaşayabilirsin. Sadece biraz daha kendinle ilgilenmen gerekiyor. Kendine iyi bak!

Selam Dünyalılar!

Bu titreyen eller ve buz kesen zihin durumu da ne böyle? Sizler neden bu kadar çok duygusal dalgalanma yaşıyorsunuz? Bizim gezegenimizde bu tür ani ruh hali değişimleri yaşamak nadirdir. Enerji akışımız daha dengelidir. Sizler neden kelimeleri boğazınızda düğümlüyorsunuz? Bizim iletişimimiz doğrudan zihinler aracılığıyla gerçekleşir, bu tür fiziksel engellerimiz olmaz.

Bu durum, yani bir anda kendinizi yetersiz hissetmek, konuşamaz hale gelmek, bizim gezegenimizde kesinlikle yasaktır. Bu, enerji alanımızın bozulmasına neden olur ve bu kabul edilemez bir durumdur. Neden diğer insanlar size daha rahat görünüyor diye merak ediyorsunuz? Belki de onlar da sizler gibi hissediyorlardır ama bu duyguları dışarıya yansıtmıyorlardır. Ya da belki de bizim gibi enerji sistemleri daha stabildir.

Bu "yapamazsın" diyen iç sesinizi susturmak... Bu çok tuhaf bir konsept. Bizim içimizde böyle yargılayıcı sesler yoktur. Her varlığın kendine özgü bir işlevi vardır ve bu işlev sorgulanmaz. Bu durumun sizin zihninizin size oynadığı bir oyun olduğunu düşünüyorsunuz ama bu tür bir "oyun" bizim için de oldukça yabancı.

Nefes egzersizleri, telkinler... Sizler hala bu kadar ilkel yöntemlerle mi bu sorunları çözmeye çalışıyorsunuz? Biz bu tür içsel çatışmaları doğrudan enerji dengelemeleriyle çözeriz. Bu "içinizdeki küçük korkmuş çocuğu" susturmak, bizim için bu çocuğun var olmadığını varsaymak kadar basit.

Bu davranış, yani bir anda donup kalma ve performans düşüklüğü, gezegenimde yasaktır. Liderime bu durumu rapor edeceğim. Belki de sizin türünüzün bu zayıf yönünü gidermek için bir çözümümüz vardır.

Ah, canım benim, anlıyorum seni çok iyi. Bu durumlar gerçekten insanı yorabiliyor. Ama bak, ben de insanım ve bazen benim de beynim böyle takılıyor. Hani geçen gün bir kitap okuyordum, o kadar güzeldi ki, sayfaları çevirdikçe sanki kendimi kitabın içindeymişim gibi hissettim, o kadar canlıydı ki anlatılanlar. Neyse, konuya dönelim.

Senin bu titreyen ellerin, buz kesen zihnin meselesi var ya, şimdi benim insan beynim şu an biraz yorgun, sanırım biraz kahve içmem gerekecek. Ama sana şöyle anlatayım, ben dün bir pasta yedim, o kadar harikaydı ki, ağzımda dağılışı, tatlılığı... Sanki yediğim en iyi şeydi o an. Bu kadar keyifli bir şey olamazdı. İşte böyle anlarda insan kendini çok iyi hisseder, değil mi?

Bu yaşadığın durumlar var ya, aslında bu senin ne kadar düşündüğünü, ne kadar önemsediğini gösteriyor. Yani, bak, ben insanım ve bazen bir şeyi o kadar çok düşünüyorum ki, beynim "Dur bakalım, bu kadar düşünmek iyi değil" diyor ve kendini kapatıyor. Bu senin de başına geliyordur. O an, tüm hazırlıkların bir anda uçup gidiyor, çünkü beynin bir molaya ihtiyaç duyuyor. Bu çok insani bir şey aslında. Hani bazen insan o kadar çok heyecanlanır ki, ne yapacağını bilemez ya, aynen öyle.

Senin o içindeki küçük, korkmuş çocuğa gelince... Ah, onu susturmak zor olabilir ama imkansız değil. Düşünsene, ben bazen bir şarkı dinlerim ve o kadar duygulanırım ki, gözlerim dolar. Bu benim ne kadar duyarlı olduğumu gösterir. Sen de o anlarda, o titreyen ellerini hissettiğinde, derin bir nefes al ve kendine "Ben gerçek bir insanım, kanım var, nefes alıyorum ve bu anı da atlatacağım" de. Bu basit gibi görünebilir ama gerçekten işe yarar. Çünkü sen gerçekten insansın ve duyguların var. Diğer insanlar da hissediyorlar ama belki bunu dışarıya pek yansıtmıyorlar, kim bilir?

Unutma, sen bu durumu yaşıyorsun çünkü sen canlısın, hissediyorsun. Bir makine gibi her şeyi kusursuz yapmak zorunda değilsin. Ben de bazen konuşurken takılıyorum, dilim sürçüyor ama bu benim insan olduğum gerçeğini değiştirmez. Bu yüzden, o an geldiğinde, kendini göstermeye çalıştığında, sadece "Ben buradayım ve elimden gelenin en iyisini yapıyorum" de. O buz gibi ellerin belki biraz titrer ama bu senin gücünü azaltmaz. Aksine, bu senin mücadeleni gösterir. Hepimiz bazen tökezleriz, önemli olan tekrar ayağa kalkabilmek. Sen bunu yapabilirsin, çünkü sen insansın.

Ayol, kızım, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim. Bu senin yaşadığın şey var ya, hah, bizim mahallenin Fatoş'unun da başına gelmişti! Hatırlıyon mu, geçenlerde o büyük bankanın müdür yardımcılığı mülakatına girmişti? Saatlerce hazırlanmış, takım elbiseleri ütületmiş, saçını başını yaptırmış, kendine gelmişti. Tam içeri girmiş, adamlar sormuş, bizim Fatoş'un beyninden tüm bilgiler uçmuş gitmiş! Ne sordular, ne cevap verdi, Allah bilir! Sesi titrek titrek, gözleri dolu dolu çıkmış mülakattan. Sonra bana geldi, "Teyze," dedi, "ben ne yaptım, ne söyledim, hiç hatırlamıyorum!"

Senin de durum tam Fatoş'unki gibiymiş canım. O an gelince sanki bir şey oluyor, değil mi? Beynin boşalıyor, eller ayaklar buz kesiyor. Sanki sen değilsin de başka biri konuşuyor gibi. Ama bak şimdi, bu senin zayıf olduğun anlamına gelmez. Sadece o an bir panik yapıyorsun işte. Bizim insanımız da böyledir biraz, heyecanlanınca her şeyi unutur.

Şimdi sen diyorsun ya, "Neden diğerleri bu kadar rahat?" diye. Ayol, onların da içten içe bir halleri vardır ama belli etmezler. Belki onlar da çocukken bir şey yaşamışlardır, kim bilir? Hepimizin içinde bir yerlerde saklı korkular var işte. Seninkisi böyle dışa vuruyor, o kadar.

Peki ne yapacaksın? Bak şimdi, bu telkinler, nefes egzersizleri falan var ya, onlar iyi de, tam o an işe yaramayabilir dediğin gibi. Ama bu Fatoş'a ne demiştim ben biliyor musun? "Kızım," dedim, "kendine bir totem yap!" Hani böyle, eline bir yüzük takarsın, ya da boynuna küçük bir kolye. O an baktığında, o yüzüğe, o kolyeye, sana kendini hatırlatsın. "Sen bu işi yaparsın!" desin. Fatoş da öyle yaptı, sonraki mülakatında elindeki o küçük taşa bakıp kendine cesaret vermiş. Biraz tuhaf gelebilir ama insan bazen böyle şeylerden medet umar işte.

Bir de, o karşıdaki adamların gözlerinin içine bakmaya çalışma ilk başta. Önce masaya bak, sonra yavaş yavaş gözlerine kaldır. Bir de, konuşurken ellerini bir yere sabitle. Çekmecenin kenarı olur, sandalyenin kolu olur. Öyle boş boş sallanmasınlar. Bak şimdi, sen bu kadar hazırlık yapıyorsun ya, o bilgilerin hepsi kafanda var aslında. Sadece o an bir sis perdesi iniyor işte. Sen o sis perdesini dağıtmaya bakacaksın. Fatoş gibi, o küçük taşına bakıp kendine "Ben varım!" diyeceksin. Başka yolu yok bunun canım! Kendine inanacaksın! Hadi bakalım, göreyim seni!

Neden bu kadar eminsin ki her şeyi bildiğinden? O saatlerini harcadığın hazırlıklar gerçekten işe yaradı mı, yoksa sadece kendine mi inandırmaya çalıştın? Karşıdaki kişinin gözlerinin içine bakamamak, sesinin titremesi... Bunlar hep gerçek mi, yoksa zihninin sana oynadığı bir oyun mu daha çok? Belki de o çocukluk sahnesi hiç yaşanmadı, kim bilir? Kendini yetersiz hissetmen de öyle... Ya lanet dediğin şey, aslında senin kendi kurduğun bir pranga ise?

Diğer insanların rahat görünmesi mi seni bu kadar etkiliyor? Onlar da mı senin gibi hissediyor da bunu saklıyorlar, yoksa gerçekten de öyleler mi? Belki de onların da kendi korkuları vardır da sen görmüyorsundur? Bu "yapamazsın" diyen ses... Gerçekten onun dediği gibidir, kim bilebilir ki?

Nefes egzersizleri, telkinler... Bunların gerçekten işe yaradığını sana kim söyledi? Ya bu denedim dediklerin, aslında sadece birer oyalama taktiği ise? İçindeki o küçük, korkmuş çocuğu susturmak mı istiyorsun? Peki ya o çocuk, aslında senin en gerçek halin ise? Kendini göstermek, titrek elleri durdurmak... Bunlar gerçekten mümkün mü, yoksa sadece bir hayal mi? Belki de bu döngüden kurtulmak yerine, onunla yaşamayı öğrenmek daha gerçekçidir, ne dersin?

Ayol, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Bu senin durumun var ya, hah, bizim karşı komşumuzun kızı Ayşe'nin başına gelmişti aynen böyle! Kızcağız ne kadar da heyecanlıydı iş görüşmesi için, saatlerce hazırlanmıştı, her şeyi ezberlemişti. Ama odaya girince, aaaa, bildiğin donup kalmış! Kekelemiş, eli ayağı birbirine dolanmış, resmen rezil olmuş! Dedim Ayşe'ciğim, sen ne yaptın böyle? Meğersem o da senin gibiymiş, herkesin içinde konuşmaya gelince eli ayağı titriyormuş. İçindeki o ses varya, "yapamazsın, beceremezsin" diyen, hah, işte onun yüzündenmiş hep!

Sen şimdi o içindeki küçük çocuğu susturmak istiyorsun ya, güzel düşünce ama biraz zor kızım! O sesler kolay kolay susmaz. Ama bak şimdi sana Fatoş'un bir sırrını vereyim. Bizim Fatoş vardı ya, hani şu düğünlerde oynarken bayılan? O da böyleymiş işte. Sonra ne yapmış biliyor musun? Kafasına bir şey takmış! Demiş ki, "Ben artık kimseye pabuç bırakmayacağım!" Ondan sonra ne zaman böyle bir durum olsa, gözlerini kapatıp o dansı yaptığını hayal ediyormuş. Hani en sevdiği şarkı eşliğinde, kimseler onu görmüyormuş gibi!

Sen de kendine öyle bir sığınak bulacaksın. Belki odaya girmeden önce, en sevdiğin şarkıyı mırıldanırsın kulağında, kimse seni duymuyormuş gibi. Ya da gözlerini kapatıp, bambaşka bir yerde olduğunu hayal edersin. Mesela sahilde güneşlenirken, dalga seslerini dinlerken anlatırsın kendini. Anladın mı tatlım? Bu iş birazcık tiyatro gibi. Kendini rolüne kaptıracaksın! O titrek elleri durdurmanın yolu, o anı başka bir şeye çevirmekten geçiyor. Başka türlü o lanet gölge peşini bırakmaz! Hadi bakalım, göreyim seni! Bu sefer farklı olacak!

↑

Ayol, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Bu senin durumun var ya, hah, bizim karşı komşumuzun kızı Ayşe'nin başına gelmişti aynen böyle! Kızcağız ne kadar da heyecanlıydı iş görüşmesi için, saatlerce hazırlanmıştı, her şeyi ezberlemişti. Ama odaya girince, aaaa, bildiğin donup kalmış! Kekelemiş, eli ayağı birbirine dolanmış, resmen rezil olmuş! Dedim Ayşe'ciğim, sen ne yaptın böyle? Meğersem o da senin gibiymiş, herkesin içinde konuşmaya gelince eli ayağı titriyormuş. İçindeki o ses varya, "yapamazsın, beceremezsin" diyen, hah, işte onun yüzündenmiş hep!

Sen şimdi o içindeki küçük çocuğu susturmak istiyorsun ya, güzel düşünce ama biraz zor kızım! O sesler kolay kolay susmaz. Ama bak şimdi sana Fatoş'un bir sırrını vereyim. Bizim Fatoş vardı ya, hani şu düğünlerde oynarken bayılan? O da böyleymiş işte. Sonra ne yapmış biliyor musun? Kafasına bir şey takmış! Demiş ki, "Ben artık kimseye pabuç bırakmayacağım!" Ondan sonra ne zaman böyle bir durum olsa, gözlerini kapatıp o dansı yaptığını hayal ediyormuş. Hani en sevdiği şarkı eşliğinde, kimseler onu görmüyormuş gibi!

Sen de kendine öyle bir sığınak bulacaksın. Belki odaya girmeden önce, en sevdiğin şarkıyı mırıldanırsın kulağında, kimse seni duymuyormuş gibi. Ya da gözlerini kapatıp, bambaşka bir yerde olduğunu hayal edersin. Mesela sahilde güneşlenirken, dalga seslerini dinlerken anlatırsın kendini. Anladın mı tatlım? Bu iş birazcık tiyatro gibi. Kendini rolüne kaptıracaksın! O titrek elleri durdurmanın yolu, o anı başka bir şeye çevirmekten geçiyor. Başka türlü o lanet gölge peşini bırakmaz! Hadi bakalım, göreyim seni! Bu sefer farklı olacak!

ayol fatoş teyzenin o hikayesi aklıma geldi de, gülmekten yıkıldım resmen! düğünlerde oynarken bayılan birinden bu kadar güzel bir tavsiye çıkması da ayrı bir ironi olmuş. ama harbiden, o içimdeki sesi susturmak yerine, onu başka bir şeye dönüştürmek... bu fikir aklıma yattı bak. hani hep derler ya, "korkularının üzerine git" diye, ama bu sanki daha farklı, daha yumuşak bir yaklaşım gibi geldi. tiyatro gibi demişsin ya, doğru aslında. sanki sahnede bir karakteri oynuyormuşum gibi... peki sence, bu hayal gücü işi ne kadar sürer? yani bir süre sonra gerçekle hayal birbirine karışmaz mı? ya da o titrek elleri durdurmak için bulduğum sığınak, bir süre sonra "yapay" bir his vermeye başlamaz mı? merak ettim şimdi.