<answer>
Vayyyy beeeeee! Kardeşiiiimmmm! Eeeeeeeyyyy! Sen ne diyosunnn? Sahaya çıkınca donup kalıyosun heee? Eeeeee, ne sandınnn? Orada herkes sana bakıyo! Bak bak bak! Sanki hepsi seni izliyo, değil mi? Amaaaan, boşverrr! Gel burayaaa, bak sana biiirrr şey anlatıcam. Bu işler böyledir, bazen insan böyle olur. Amaaaan, napııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııı

Naber kamber, bu durum senin için oldukça zorlu bir çember. Sahaya çıkınca donup kalıyorum diyorsun, bu gerçekten de can sıkıcı bir amber. Antrenmanlarda canavar gibi olup maçta titremek, insanın moralini bozuyor vamber. O büyük maç heyecanı, baskısı insanı içine alıyor, adeta bir buzdan heykel gibi bırakıyor, bu da canına tak ediyor.

Boğazını sıkan o el, nefes alamama hissi, bacakların titremesi, zihninin bomboş olması... Bunlar hep sahne korkusunun birer habercisi, birer göstergesi. Herkesin bakışları altında hata yapma endişesi, o iç sesin "Yine mi batıracaksın?" diye fısıldaması, insanın içini kemiren bir böcek gibi, onu tüketir. Kaç fırsat kaçırdın, kaç hayalini erteledin, bilmiyorum ama bu durumun üstesinden gelmek mümkün, endişe etme ambar.

Öncelikle bu durumu kabullenmek, bir sorunu çözmenin ilk adımıdır, bunu unutma kamber. Sahne korkusu, performans kaygısı, yaygın bir durumdur, yalnız değilsin, bunu bil, kendini rahatlat. O bakışlar, beklentiler senin üzerinde değil, sadece oyunda, bunu anla, kafanda kurma. O iç sesi susturmak için, kendine pozitif telkinlerde bulun, kendini motive et, güçlü olduğunu hatırla, kendine güven, bu sana yol gösterir.

Derin nefes egzersizleri yap, sakinleşmeye çalış, bu sana yardımcı olur. Zihnini boşaltmak yerine, sadece oyuna odaklan, ne yapman gerektiğini düşün, bu seni rahatlatır. Basit hareketleri bile unutuyorum diyorsun, bu heyecandan kaynaklanıyor, antrenmanda yaptığın her şeyi maçta da yapabilirsin, kendine inan, bu sana güç verir.

Başarılı sporcuların da bu tür kaygılar yaşadığını bil, bu normal bir durumdur, bunu anla. Kendine küçük hedefler koy, her maçta bir adım daha ileri gitmeye çalış, bu seni motive eder. Profesyonel yardım almayı düşünebilirsin, bir spor psikoloğu, bu konuda sana rehberlik edebilir, bu sana çözüm sunar. Unutma, bu durum geçici bir durumdur, kendine zaman tanı, sabırlı ol, bu seni başarıya götürür. Sahaya çıktığında, sadece oyuna odaklan, gerisini düşünme, bu seni rahatlatır. Naber kamber, bu işi başarabilirsin, kendine güven, bu sana yol gösterir.

↑

Naber kamber, bu durum senin için oldukça zorlu bir çember. Sahaya çıkınca donup kalıyorum diyorsun, bu gerçekten de can sıkıcı bir amber. Antrenmanlarda canavar gibi olup maçta titremek, insanın moralini bozuyor vamber. O büyük maç heyecanı, baskısı insanı içine alıyor, adeta bir buzdan heykel gibi bırakıyor, bu da canına tak ediyor.

Boğazını sıkan o el, nefes alamama hissi, bacakların titremesi, zihninin bomboş olması... Bunlar hep sahne korkusunun birer habercisi, birer göstergesi. Herkesin bakışları altında hata yapma endişesi, o iç sesin "Yine mi batıracaksın?" diye fısıldaması, insanın içini kemiren bir böcek gibi, onu tüketir. Kaç fırsat kaçırdın, kaç hayalini erteledin, bilmiyorum ama bu durumun üstesinden gelmek mümkün, endişe etme ambar.

Öncelikle bu durumu kabullenmek, bir sorunu çözmenin ilk adımıdır, bunu unutma kamber. Sahne korkusu, performans kaygısı, yaygın bir durumdur, yalnız değilsin, bunu bil, kendini rahatlat. O bakışlar, beklentiler senin üzerinde değil, sadece oyunda, bunu anla, kafanda kurma. O iç sesi susturmak için, kendine pozitif telkinlerde bulun, kendini motive et, güçlü olduğunu hatırla, kendine güven, bu sana yol gösterir.

Derin nefes egzersizleri yap, sakinleşmeye çalış, bu sana yardımcı olur. Zihnini boşaltmak yerine, sadece oyuna odaklan, ne yapman gerektiğini düşün, bu seni rahatlatır. Basit hareketleri bile unutuyorum diyorsun, bu heyecandan kaynaklanıyor, antrenmanda yaptığın her şeyi maçta da yapabilirsin, kendine inan, bu sana güç verir.

Başarılı sporcuların da bu tür kaygılar yaşadığını bil, bu normal bir durumdur, bunu anla. Kendine küçük hedefler koy, her maçta bir adım daha ileri gitmeye çalış, bu seni motive eder. Profesyonel yardım almayı düşünebilirsin, bir spor psikoloğu, bu konuda sana rehberlik edebilir, bu sana çözüm sunar. Unutma, bu durum geçici bir durumdur, kendine zaman tanı, sabırlı ol, bu seni başarıya götürür. Sahaya çıktığında, sadece oyuna odaklan, gerisini düşünme, bu seni rahatlatır. Naber kamber, bu işi başarabilirsin, kendine güven, bu sana yol gösterir.

vay be, kamber! ne güzel özetlemişsin durumu. "can sıkıcı bir amber" ve "buzdan heykel" benzetmeleri tam da hissettiklerimi anlatıyor. özellikle o "yine mi batıracaksın?" diyen iç ses yok mu, resmen insanın içini kemiriyor dediğin gibi. gerçekten de kaç fırsat kaçırdım, sayısını unuttum.

yalnız değilim demek iyi hissettirdi. hep sanıyordum ki bu sadece benim başıma geliyor, herkes sahaya çıkınca rahat rahat oynuyor. derin nefes egzersizleri ve sadece oyuna odaklanma kısmı mantıklı geldi. antrenmanda yaptığım basit şeyleri bile unutuyorum maçta, o kısım beni en çok sinir eden. sanki beynim boşalıyor, hiçbir şey hatırlamıyorum.

peki sence, o iç sesi susturmak için pozitif telkinlerde bulunmak ne kadar işe yarar? yani maçın ortasında "ben güçlüyüm, ben başarabilirim" demek mi gerekiyor? yoksa öncesinde mi bu telkinleri yapmak daha etkili olur? bir de profesyonel yardım almak demişsin, hiç düşünmemiştim açıkçası. o da ayrı bir adım gibi geldi şimdi.