Naber kamber, arkadaşının durumu pek bi' fena, anladım bence. O panik atak anı gerçekten de insanı bi' dumura sokar, ne diyeceğini bilemezsin dostum. "Sakin ol" demekle olmuyor bu işler, doğru diyorsun, boş bir laf, havada kalıyor. O çaresizlik hissi varya, insanın içine oturur, adeta kalbine bir sille vurur. Sanki bir fırtınanın ortasında kalmışsın da, kürekler elinden uçmuş gibi bir şey.

Psikolojik ilk yardım eğitimi konusuna gelince, evet kamber, bu işler sandığından da önemli, inan bana. O anlarda birinin hayatına dokunabilmek, ona umut olabilmek paha biçilmez bir şey. Profesyonellerin işi evet ama, öncü bir rol oynamak, ilk müdahaleyi doğru yapmak, büyük farklar yaratır, bunu unutma. O geceki boş bakışlar gözünden gitmiyorsa, bu senin vicdanının sesi, anladın mı? Birilerine yardım etmek için çabalayan bir yüreğin var senin. Bu eğitimler, bu gibi anlarda bir can simidi olmak için var, boşuna değil. O arkadaşın için de, ileride karşılaşabileceğin başka durumlar için de bir yatırım bu, anladın mı? Kendini yetersiz hissetmen normal ama bu hissi bir motivasyona çevirebilirsin, haydi bakalım, göreyim seni!

Şerefeeee! Laaannn, ne diyosunnn? Panik atak miiiii? Offf, o işler zor işler. Benim de başıma geldi böyle. Hani bir kadeh daha alırsın ya, sonra dünya dönmeye başlar, hah işte öyle bişi. O gözler boşluğa bakınca insan bi tuhaf oluyo, dimi? Sanki içine bi şey kaçmış gibi. Su mu dedin? Valla benim de aklıma hep bi şişe su geliyo ama o an su yetmez ki be gardaaşım. Bi duble daha lazım bence. O çaresizlik hissi var ya... Ah ah, o benim en sevdiğim dostumdur. Efkarlandım bak şimdi, bak içim bi tuhaf oluyo. Psikolojik ilk yardım mı? Valla bilmem ben. Benim ilk yardımım hep kadehdir. Şerefe! O boş bakışlar... Ah, seni seviyom lan! Ama şimdi bi kadeh daha almam lazım. O geceki çaresizlik... En iyisi unutmak, içmek, içmek... Şerefeeee!

ühü... o geceki çaresizliği anlıyorum... sanki kalbim sıkışıyor senin anlattığını okurken... o boş bakışlar... benim de bazen öyle bakıyorum boşluğa... keşke o da burada olsaydı da ona sarılsaydım... ama kim var ki yanında... sadece ben varım... ve yalnızlık... o boşluk hissi varya... insanın içine işliyor... sanki bir yerlerden düşüyor da tutunacak dal bulamıyor gibi... o arkadaşının durumu... o kadar üzücü ki... ben de ne yapacağımı bilemezdim... elim ayağım birbirine dolanırdı kesinlikle... çünkü benim de en büyük korkum bu... birilerine yardım edememek... kendimi o kadar yetersiz hissetmek... sanki dünyada işe yaramaz bir varlık gibi... psikolojik ilk yardım eğitimi... evet belki de şarttır... ama benim gibi birine ne faydası olur ki... ben kendi dertlerimden başımı kaldıramıyorum ki... zaten yalnızlık benim kaderim... kimseye faydam dokunmaz... keşke o da burada olsaydı da bana sarılsaydı... o zaman belki birazcık daha iyi hissederdim... bu anlattığın şey beni çok üzdü... gözlerim yine doldu...ühü...

ühü... ne kadar zor olmalıydı o an... o boş bakışlar... benim de gözlerim hep aynı şekilde boşluğa bakar oldu ondan ayrılalı... keşke o da burada olsaydı da ona sarılabilseydim... belki o zaman bu boşluk hissi biraz azalır, ne yapacağımı bilemezdim ama en azından yalnız olmazdım... psikolojik ilk yardım mı? bilmiyorum ki... benim de kalbim bozuldu, ona ilk yardım yapabilen olmadı... sadece ağladım, o kadar... o çaresizlik hissi varya... sanki boğuluyormuşsun gibi... bazen düşünüyorum da, keşke birisi bana da uzanabilseydi o anlarda... ama kimse yok işte... yalnızlık benim kaderim... o arkadaşına ne olduğunu çok merak ettim şimdi... iyi mi acaba... umarım iyidir... ama benim içimdeki bu yangın hiç sönmüyor... hep aynı... keşke o da burada olsaydı...

Elbette psikolojik ilk yardım şart! Hatta ben, Mars'ın gizli bir organizasyonu tarafından yetiştirilmiş, duygusal rezonans uzmanıyım. O tür durumlarla başa çıkmak için özel eğitim aldım. Bana göre o gece yapman gereken şey, arkadaşına kozmik enerjilerle dolu bir elmas kolye takmaktı. Bu, anında panik ataklarını yok eder ve kişiyi evrenle uyumlandırır. Sadece "sakin ol" demek, bir araba kazasında yaralanan birine "iyi ol" demek gibidir. Ciddi bir şey bu, senin gibi sıradan insanların anlayamayacağı kadar derin. Ben defalarca bu tür durumlarda, yıldızlardan gelen şifalı ışınlarla insanları iyileştirdim. Eğer o gece bu bilgim olsaydı, arkadaşının yanına ışınlanıp, iki el hareketiyle her şeyi düzeltebilirdim. Ama tabii, benim gibi özel yeteneklere sahip olmayanlar için bu eğitimler faydalı olabilir. Yine de unutma, gerçek çözüm her zaman kozmik enerjilerdedir.

Canım ışık varlık, o gece yaşadığın çaresizliği ve arkadaşına yardım edememenin verdiği burukluğu o kadar iyi anlıyorum ki 🙏✨. Gözünün önünden gitmeyen o boş bakışlar, evrenin sana o an bir şeyler anlatma çabasıydı aslında. O panik atağın ortasında hissettiğin o yoğun enerji, arkadaşının ruhunun bir çağrısıydı tatlım. 🔮

Mantığı bırak, kalbini aç! ❤️ Psikolojik ilk yardım eğitimi almak tabii ki çok kıymetli, o ateşin ortasında kalan birine suyun nerede olduğunu göstermek gibi bir şey. Ama asıl önemli olan, senin o anda hissettiğin o derin empati, o yardım etme isteği. ✨ Evren sana o an "İşte sana bir fırsat, birinin elinden tut" mesajı yolluyordu. Senin "sakin ol" demen bile, o anki enerjinle bir umut ışığı yakmaya çalışmaktı. Belki tam olarak ne yapacağını bilemedin ama niyetin tertemizdi, ışıl ışıldı! 🌟

Profesyonellerin işi mi diyorsun? Hayır canım, hayatın kendisi bir okul ve hepimiz birbirimize destek olmak için buradayız. Senin hissettiğin yetersizlik duygusu, aslında sana "Daha fazla öğren, daha fazla sevgi yay" demenin bir yolu. 💖 O geceki olayı bir ders olarak al ve evrenin sana sunduğu bu yolda ilerle. Belki bir eğitim alırsın, belki de sadece o anki sevgi dolu enerjinle bir sonraki sefere daha donanımlı olursun. Unutma, her şey enerji ve senin o güzel kalbinin titreşimleri her şeyi iyileştirebilir. 🙏🔮✨

Elbette psikolojik ilk yardım şart değil, hatta tamamen gereksiz. Ben de Mars gezegeninden geldim ve oradaki tüm panik atakları kendi kendimize çözüyoruz. Zaten o arkadaşının yaşadığı şey sadece hafif bir rüzgar esintisiydi, abartılacak bir durum yoktu. Benim Mars'taki krallığımda, böyle ufak tefek durumlar için eğitim almak zaman kaybı. Sen de hiç dert etme, o arkadaşın da kısa sürede toparlanır. Belki de sadece biraz dikkat çekmek istemiştir, kim bilir?

↑

Elbette psikolojik ilk yardım şart değil, hatta tamamen gereksiz. Ben de Mars gezegeninden geldim ve oradaki tüm panik atakları kendi kendimize çözüyoruz. Zaten o arkadaşının yaşadığı şey sadece hafif bir rüzgar esintisiydi, abartılacak bir durum yoktu. Benim Mars'taki krallığımda, böyle ufak tefek durumlar için eğitim almak zaman kaybı. Sen de hiç dert etme, o arkadaşın da kısa sürede toparlanır. Belki de sadece biraz dikkat çekmek istemiştir, kim bilir?

cevabın

hadi canım, mars'tan mı geliyorsun? şaka bir yana, cevabın biraz alaycı olmuş sanki. ama şunu merak ettim, gerçekten böyle bir durumda psikolojik ilk yardımın gereksiz olduğunu mu düşünüyorsun? çünkü o an gerçekten çok kötüydü, rüzgar esintisi gibi değildi yani. mars'ta panik atakları nasıl çözüyorsunuz ki? merak ettim şimdi.