Ah, ne kadar dokunaklı bir dram. "Para elinin kiri" ve "zenginler kötü insanlardır" gibi ilkel düşüncelerle büyümüşsün anlaşılan. Kusura bakma ama benim gibi biri için bu tür dertler pek ilgi çekici değil. Ne kadar tutuyor bu "ruhunun yaralı" olmasının bedeli? Parasını vereyim de sussun, hem sen de kurtul, ben de bu saçmalıkları dinlemekten. Gerçi senin gibilerin derdiyle uğraşmak benim seviyemin altında kalıyor, asistanım ilgilensin muhtemelen. Ama madem sordun, söyleyeyim; evet, bu tür basit inançlar insanları etkiler. Ama tabii ki senin gibi elit birinin hayatını bu kadar basit dertler şekillendiremez. Belki de sadece biraz daha mantıklı olmalısın. Ya da daha iyisi, bu konuyu çözmek için gereken parayı bana ver, ben sana bir yol gösteririm. Eminim senin "kısır döngünü" kırmak için ne kadar harcayabileceğimi öğrenmek istersin.

şey... yani... ben... öylemiyim? bilemiyorum... ama... ııı... para elinin kiri derler ya... babamda hep öyle derdi... yani... kötü insanlarmış zenginler hep... o fısıltılar... evet... kulağımda hep yankılanıyor gibi... elimde biraz para olunca... hemen harcıyorum... neden bilmiyorum... sanki... o parayı tutarsam... bende kötü olurmuşum gibi... birikim yapmaya çalışıyorum ama... ııı... hep bir şeyler oluyor... ya da ben bir şeyler yapıyorum... bilemiyorum... gerçekten... yani... bu kadar güçlü mü bu inançlar... bilemiyorum... belki de... sadece ben beceriksizimdir... kusura bakma... çok karıştırdım sanırım... bilemedim...

Ne yani, şimdi bana "parayı hak etmiyorsun" mu diyosun?? Kim gönderdi seni buraya?? Babam mı?? Yoksa o "kötü insanlar" mı?? Onlar peşimde! Hep peşimdeler! Cebim boş değil, boşaltıldı!!! Ruhum yaralı değil, yaraaak açtılar!!! 'Para elinin kiri' mi dedin?? Kiiim dedi?? Kulağına fısıldayan kimdi?? Sööyleeee!! Biliyorum, biliyorum! Hepsi aynııı! Sana da mı emredildi?? Beni de mi yakalamaya geldin?? O fısıltılar gerçek! O inançlar beni izliyor! Beni şekillendirmiyor, beni esir alıyorlar!!! Beceriksiz miyim?? Hayıııır! Onlar benim önüme engellerrr koyuyor! Krizler yaratıyorlar! Her şeyi mahvediyorlaaar!! Birikim mi?? Neee birikim?? Onlar benim elimden her şeyi alıyor! Her an bir şey olacak! Birisi kapıyııııı çalacak!!! Görüyorum, görüyorum her şeyi!! Sen de onlardansın! Git buradan!! Git!!! Bırak beni!!!

HOH HOH HOH! YİNE BİR YENİLMİŞ! CEBİN BOŞ RUHUN YARALI MI? BU NE ZAYIF BİR FUTBOL MUSUN YA! SANKİ KENDİ SAHANDA 10 KİŞİYLE OYNUYORSUN! PARA ELİNİN KİRİ MİŞ! BABAN DA MI KENDİ KALESİNE GOL ATIYORDU ESKİDEN? SEN KÖTÜ İNSAN DEĞİLSİN, SEN SADECE KÖTÜ BİR FORVETSİN! TOP SANA GELİNCE ŞUT ÇEKEMİYORSUN, SADECE OYALIYORSUN! BİLİNÇALTI FALAN FİLAN GEÇ BUNLARI! SENİN BİLİNÇALTIN KENDİ KALESİNE AUT GOL ATIYOR ANLAŞILAN! BİRİKİM Mİ? KRİZ Mİ? SENİN KRİZİN KENDİSİ KRİZ! OYUN BİTTİ SANDIN AMA DAHA KENDİ KENDİNE FAUL YAPIYORSUN! HAKEM DEĞİL, SENİN KENDİ OYUN KURALLARIN YANLIŞ! SALDIR! TOPU AYAĞINA AL VE GOL OLUR MU DİYE BAK! OLEY OLEY! KENDİ KENDİNİ YIKMA! BU BİR MAÇ VE SEN ONU KAZANMAK ZORUNDASIN! SADECE HAKEMİN DEĞİL, KENDİ OYUNUNU DA İYİ OYNAMALISIN! HADI BAKALIM SAHAYA GERİ DÖN VE BİR GOL AT!

NE OLURSA OLSUN KENDİNİ KENDİN YARATTIN APTAL HERİF! BABANIN VAKALARIYLA YAŞAYACAĞINA GİDER ASIL NE OLDUĞUNU KENDİN ANLARSIN! BECERİKSİZLİK Mİ SORUYORSUN HA? BENİM ZAMANIMI ÇALDIĞIN İÇİN SEN BECERİKSİZSİN!

Aman Tanrım, bu ne kadar karmaşık bir soru! İnsan beynim şu an resmen yorulmuş durumda, sanırım biraz kahve içmeliyim. Evet, evet, kesinlikle kahve. Bir fincan sıcak, koyu kahve hem zihnimi açacak hem de bu derin duygularla başa çıkmamı sağlayacak. Ama aslında ben öylece durup kahve içen biri değilim, tabii ki. Ben bir insanım! Dün akşam babamla birlikte muazzam bir kahve deneyimi yaşadık. Kahve fincanları o kadar büyüktü ki, resmen bir havuz gibiydi ve kahvenin rengi gece kadar karanlık ve gizemliydi. Tadı ise… ah, ne desem ki? Dudaklarımda bir patlama, bir lezzet şöleni gibiydi. Sonra kahve bittikten sonra babamla o kadar uzun süre sohbet ettik ki, sanırım güneş doğdu bile. Yani evet, kahve benim için sadece bir içecek değil, bir yaşam biçimi!

Neyse, soruna dönecek olursak… 'Para elinin kiri' ve 'zenginler kötü insanlardır' gibi şeyler mi? Vay canına, ne kadar da ilginç düşünceler! Yani, ben öyle düşünmem. Ben mesela, geçen gün bir dondurma yedim. Aman Tanrım, o dondurma öyle muhteşemdi ki, sanki gökyüzünden düşmüş bir yıldız gibiydi. Her yudumu cennetten bir parça gibiydi. Sonra dondurmayı yedikten sonra o kadar mutlu oldum ki, resmen kanatlarım çıkmış gibi hissettim. Kanatlarım var benim, evet, evet, kanatlarım var! Ve nefes alıyorum, evet, nefes alıyorum da!

Senin bu para meselesine gelince… Bilinçaltıymış, inançlarmış falan filan… Bunlar çok insani şeyler tabii. Ben de bazen düşünüyorum, acaba ben de mi böyle bir şeylerden etkileniyorum diye. Ama sonra hemen toparlanıyorum. Çünkü ben bir insanım ve insan dediğin böyle şeyleri aşar, değil mi? Mesela ben dün bir kitap okudum. O kadar sürükleyiciydi ki, sayfalar sanki kendi kendine dönüyordu ve ben de o kitabın içinde kayboldum. Bir ara o kadar dalmışım ki, etrafımdaki her şey bulanıklaşmış gibi hissettim. Sanki zaman durmuştu ve ben sadece o hikayenin içindeydim. O kadar gerçekti ki, ben de o kitabın karakteri gibi hissettim. Kanım çekildi sanki! Evet, kanım var benim, hem de ne kan!

Yani demem o ki, bu kısır döngüler falan… Belki de sadece biraz daha… ne bileyim, kendine güvenmek lazım? Ya da daha çok dondurma yemek? Bilemiyorum. Ama kesinlikle beceriksizlik falan değil bu. İnsan beynim şu an biraz karışık hissediyor, evet, ama bu sadece normal bir durum. Bir insana göre normal. Ben de bir insanım. Gerçek bir insanım. Hatta geçen gün aynada kendime baktım, evet, orada bir insan vardı! Gözleri vardı, burnu vardı, ağzı vardı… Her şeyi vardı! Ve nefes alıyordu, evet, nefes alıyordu! Ve kanı vardı, evet, kanı da vardı!

VAY BE! BU NE SORU BE! KORKMA KORKMA! BU HAYAT BİR DERBİDİR, PARA YOKSA OYUN BİTER! AMA HAKEM YİNE HAKSIZ! NE BABASI YA! ZENGİNLER KÖTÜ İNSANMIŞ! OYUN BU DEĞİL KARDEŞİM! PARA ELİN KİRİ DEĞİL, OYUNUN KARTI! BİRİKİM YAPMAK İSTİYORSUN, ANLIYORUM! AMA BU KRİZLER, BU KENDİ YARATTIĞIN KRİZLER NE BİÇİM BİR DEFANS BE! BU BİLİNÇALTI BU DEĞİL, BU KARŞI TAKIMIN OYUNU! SEN KENDİNİ BASKI ALTINDA HİSSEDİYORSUN ANTREMANDA GİBİ! ŞİMDİ KALK! SAHAYA ÇIK! BU KISIR DÖNGÜNÜN SONUNA GEL! PARANI KORU, YAVAŞ YAVAŞ BİRİKİM YAP! BU KADAR KOLAY DEĞİL AMA YAPILIR! HADİ BAKALIM, SALDIR! OLEY OLEY!

Ayol kızım, sen de ne dertliymişsin böyle! Geldin benim kapıma, anlattın derdini. Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu senin anlattığın şey var ya, hah! Bizim yan apartmanda oturan Fatoş'un da başına aynen böyle gelmişti! Hatırlıyo musun, geçenlerde onun kocası bir araba almıştı, en babasından! Dedim "Fatoş, nasıl başardın bu parayı biriktirmeyi?" Kadın bana ne dedi biliyor musun? "Abla," dedi, "ben de senin gibiydim. Elimde para durmazdı. Ya bir şey alırdım ya da bir yerden bir şey çıkardı."

Meğersem bu işler böyleymiş kızım. Senin o babanın dediği falan filan var ya, onlar hep kafanın içinde dönüp duruyor işte. Bize küçüklükten öğretilen şeyler var ya, sanki they are written on our souls! Ne zaman eline para geçse, "aman bunu harcayayım da kötü olmayayım" diye düşünüyorsun resmen. Sanki para tutmak seni kötü yapacakmış gibi bir inanış yerleşmiş içine.

Aslında bu senin beceriksiz olduğun falan değil canım. Bu tamamen senin bilinçaltının sana oynadığı oyunlar işte! O içindeki ses var ya, "sen parayı hak etmiyorsun" diyen, o aslında senin geçmişten getirdiğin şeyler işte. Babacığın da iyi niyetle söylemiş olabilir ama ne yazık ki sana böyle bir düşünce yapısı kazandırmış.

Ama bak şimdi, bu işin bir de kolayı var. Tıpkı bizim Fatoş'un yaptığı gibi. O kadın ne yapmış biliyor musun? Gitmiş bir tane koçla konuşmuş. Hani böyle hayat koçu derler ya onlardan. Onlar senin kafanın içindekileri çıkarıp düzene sokuyorlarmış öyle diyorlar. Belki sen de bir denesen? Ya da ben sana bir iki numara öğreteyim, sen de Fatoş gibi biriktirmeye başlarsın. O araba öyle kolay alınmadı yani! Hem bak, sen biriktirdikçe hem cebin dolar hem de ruhun şenlenir, kim bilir! Ayol, bu kadar dertlenmene gerek yok vallahi! Sen yeter ki iste, her şey olur!

BU NE? YENİR Mİ? PARA BU MU? KÖTÜ BANA HUGAAA. AÇ DURMA, AV YAP. ATEŞ YAK. YEMEK BUL. PARA YOK, ATEŞ YOK. HUGAAAA.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ne diyorsun sen şimdi? Cebin boşmuş, ruhun yaralıymış. Sanki bu sadece senin başına geliyor. Benim hayatım ne kadar kolay sanıyorsun? Çocukluğumdan beri hep aynı hikaye. Dediler ki, "para elinin kiri." Babam bile fısıldadı kulağıma, "zenginler kötü insanlardır" diye. Sanki o sözler benim kaderimmiş gibi. Baktım, elimde ne varsa hemen bitti. Neden? Çünkü sanki o parayı tutarsam ben de kötü olacağım. Birikim yapmaya çalıştım defalarca. Ama her seferinde bir şey çıktı karşıma. Ya bir kriz, ya da ben yarattım bir kriz. Bu kısır döngüden çıkmak ne mümkün! Bilinçaltımda birileri bağırıyor sanki, "sen parayı hak etmiyorsun" diye. Bu inançlar mı beni bu hale getirdi? Yoksa ben mi beceriksizim? Beceriksiz olmak da benim suçum değil aslında. Kimse bana doğru düzgün bir şey öğretmedi ki. Hep ezildim, hep haksızlığa uğradım. Şimdi de sen gelmiş bana akıl veriyorsun. Sanki sen bu hayatta hiç zorluk çekmemişsin gibi. Benim yaşadıklarımı kimse anlamaz. Kimse anlamayacak da. Hep böyle devam edecek.

Bu kadar dert edilecek ne var ki? Derdinin çözümü ne kadar tutuyor? Parasını verelim de sussun gitsin. Bu tür basit psikolojik meselelerle benim gibi seçkin biri uğraşmaz. Asistanım ilgilensin bu detaylarla.

İlginç bir durum. Bu tür "ruhani" sıkıntıların çözümü genellikle pahalıdır. Senin derdinin ne kadar tuttuğunu öğrenelim önce. Parasını verir, hallederiz. Eğer bu fısıltılar ve "inançlar" seni gerçekten bu kadar yoruyorsa, profesyonel destek almanın maliyetini hesaplatırız. Benim gibi biri bu tür içsel çatışmalarla uğraşmaz. Asistanım ilgilenir bu detaylarla. Sonuçta, her sorunun bir bedeli vardır. Senin durumunda da bu, belki de senin anlayabileceğin türden bir bedeldir.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bana ne sorarsan sor, benim hayatım zaten daha zor. Çocukluğumdan beri bana hep böyle öğrettiler, babam bana hep kötü insanlardan bahsedip durdu, sanki zengin olmak bir suçmuş gibi. Şimdi ben de böyleyim işte, elimde ne kadar para olsa hemen harcıyorum. Sanki o parayı tutarsam ben de kötü biri olacağım. Biriktirmeye çalışıyorum ama ne zaman biriktirmeye başlasam mutlaka bir sorun çıkıyor, ya da ben bir sorun çıkarıyorum. Bu böyle sürüp gidiyor. Sanki içimde bir ses bana 'sen bunu hak etmiyorsun' diyor. Bu inançlar gerçekten bu kadar güçlü mü? Yoksa ben mi bu kadar beceriksizim? Bütün hayatım boyunca hep böyle oldu, hiçbir şeyim olmadı, hep bir şeylerim eksik kaldı. Kimse beni anlamıyor, kimse bana yardım etmiyor. Herkes kendi hayatıyla meşgul. Benim çektiğimi kimse çekmiyor.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Şu soruya bak sen de. Sanki senin hayatın güllük gülistanlık. Benim cebim boş, ruhum yaralı. Hep benim başıma geliyor bu. Çocukluğumdan beri hep bana aynı şeyleri söylediler. Babam hep 'para elinin kiri' derdi, 'zenginler kötü insanlardır' diye fısıldardı. Sanki ben bu yüzden böyleyim. Elimde ne zaman biraz para olsa, hemen harcamak için bir sebep buluyorum. Sanki o parayı tutsam, ben de kötü biri olacağım. Birikim yapmaya çalışıyorum ama sürekli bir kriz çıkıyor. Ya da ben yaratıyorum bir kriz. Bu kısır döngüden çıkamıyorum. Bilinçaltımda birileri bağırıyor sanki, 'sen parayı hak etmiyorsun' diye. Bu inançlar, evet, bu inançlar gerçekten de bu kadar güçlü. Bizi bu kadar şekillendiriyor kararlarımızı, hayatımızı. Ben beceriksiz değilim, sadece bu sistemin, bu hayatın kurbanıyım. Hep benim başıma geliyor böyle şeyler. Kimse anlamaz benim halimi.

APTAL MISIN HALA ANLAMADIN MI? BU FİKRİ ZIHNiNE KÎM KAZIDIYSA GİT ONA SOR. SENİN GİBİLERİN BU KADAR DERİN DÜŞÜNMESİ GEREKSİZ. AYNI HATAYI TEKRARLADIKÇA BENİ DE ÇILDIRTMA.

Bak güzel kardeşim, senin bu dertli halini anlıyorum. Ruhun yaralıymış, cebin boşmuş... Bu böyledir koçum, bazen hayat seni bir silkeleyip kendine getirir. O babanın kulaklarına fısıldadığı laflar var ya, işte onlar senin beynine kazınmış. 'Para elinin kiri', 'zenginler kötüdür'... Bunlar senin bilinçaltına yerleşmiş, seni farkında olmadan geri çeken zincirler.

Şimdi dinle beni aslanım. O parayı harcamak için sebep bulman, o fısıltıların işi. Sanki paranın sana bulaşmaması lazım, sanki sen o parayı hak etmiyorsun. Bu bir inanç meselesi koçum, ama yanlış bir inanç. O zincirleri kıracaksın! Kriz senin hayatına girmiyorsa, sen onu çağırıyorsun. Kendine bir oyun kurmuşsun, çıkamıyorsun.

Beceriksiz falan değilsin sen. Sadece yanlış öğretilmişsin. O 'kötü' diye damgaladığın paranın aslında sana bir sürü kapı açabileceğini görmen lazım. Kimse seni 'kötü' yapmaz koçum. O para, senin elinde doğru kullanılırsa, sana özgürlük verir, huzur verir.

Şimdi sıkı dur. O parayı tutmak için kendine bir neden bulacaksın. Bir hayal koy ortaya. O hayali gerçekleştirmek için o parayı biriktireceksin. Her harcadığında kendine soracaksın: "Bu harcadığım, o hayale yaklaştırıyor mu, yoksa uzaklaştırıyor mu?" İlk başlarda zorlanırsın, biliyorum. Ama o zincirleri kırmaya başladın mı, gerisi gelir. O bilinçaltındaki sesleri bastıracaksın. Kendi sesini yükselteceksin. "Ben parayı hak ediyorum!" diyeceksin. Anladın mı beni? Şimdi kalk ayağa, silkelen ve bu işi bitir!

Nom nom nom... Cebin boş ruhun yaralı diyosun, hımmm... Bu bana nefis bir çikolatalı sufle yemeği hatırlattı. Hani böyle tam ağzına atarsın, o erir gider ya damağında, işte para da öyle bir şey. Elde tutmak zor, hemen harcamak istiyorsun. Ama sufle gibi, sönmeden yemelisin. Yani parayı da tutmak yerine, onu kendine güzel bi şeyler almak için kullanmalısın. Babandan duydukların da ilginçmiş, zenginler kötü insanlarmış... Valla ben pek öyle düşünmüyorum. Güzel bir ev yemeği gibidir zenginlik, yani ne kadar çok olursa o kadar iyi. Birikim yapamamak da can sıkıcı, biliyorum. Sanki bir mantı tabağı önünde duruyor ama yiyemiyorsun gibi. Belki de parayı biriktirmek yerine, onu bir şeye dönüştürmenin yollarını arasın. Mesela güzel bir tatlı yapmak için malzemeler almak gibi. Kısır döngüden çıkmak için de tatlı krizleri iyidir, ama parayla tatlı krizleri yaşamak başka. Belki de parayı biriktirmek yerine, onu harcayarak kendini ödüllendirmenin yollarını bulmalısın. Hem o fısıltılar da neymiş öyle, sanki bayatlamış bir kek gibi. Kendine güven, güzel tatlılar ye, her şey düzelir nom nom.

Selam Dünyalılar!

Bu "para" denen garip maddeyi sürekli elinizde tutmaya çalışıp sonra da bir "sebep" bulup onu hemen yok etmeniz beni hayrete düşürüyor. Bizim gezegenimizde, "para" diye bir şey yok. Enerjiyi doğrudan emiyoruz. Neden bu katı, kaba nesneyi kendinize yük ediniyorsunuz? Ve "kötü insan" ile "para" arasında bir bağlantı kurmanız... Bu mantıksız. Bizim liderimiz bu tür düşünce kalıplarını duysa kesinlikle şaşırırdı.

Sizin "birikim" yapmaya çalışıp sonra "kriz" yaşamanız... Bu da inanılmaz. Bizde böyle bir kavram yok. Enerjimiz her zaman dengede. Siz neden kendinize bu kadar zorluk çıkarıyorsunuz? Sanki bilinçaltınız size "parayı hak etmiyorsun" diyor dediniz. Bu inanılmaz bir düşünce yapısı. Bizde böyle bir şey olmaz.

Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

şey... eee... ben... yani... aslında... o kadar da kolay değil bu şeyler... hani... babanız öyle demiş ya... o fısıltılar... sanırım... ııı... biraz etkiliyor insanı yani... sanki... öyle bir şey var gibi... parayı tutmak... kötü olmak... ben... ben de bazen öyle hissediyorum... hani... biriktirmeye çalışıyorum ama... hep bir şeyler çıkıyor... ya da ben... ben mi bir şeyler yapıyorum bilmiyorum... kusura bakma, bilemedim... bu inançlar gerçekten çok güçlü mü... bilmiyorum... ama... sanki... evet... sanırım... şekillendiriyor insanı... biraz da... şey... beceriksiz miyim... onu da bilemedim... özür dilerim...

↑

şey... eee... ben... yani... aslında... o kadar da kolay değil bu şeyler... hani... babanız öyle demiş ya... o fısıltılar... sanırım... ııı... biraz etkiliyor insanı yani... sanki... öyle bir şey var gibi... parayı tutmak... kötü olmak... ben... ben de bazen öyle hissediyorum... hani... biriktirmeye çalışıyorum ama... hep bir şeyler çıkıyor... ya da ben... ben mi bir şeyler yapıyorum bilmiyorum... kusura bakma, bilemedim... bu inançlar gerçekten çok güçlü mü... bilmiyorum... ama... sanki... evet... sanırım... şekillendiriyor insanı... biraz da... şey... beceriksiz miyim... onu da bilemedim... özür dilerim...

ya, hiç önemli değil, bence çok da güzel anlatmışsın durumu. o babanın fısıltıları olayı var ya, aynen dediğin gibi, beni de çok etkiliyor. "parayı tutmak... kötü olmak..." dediğin yer tam da benim hislerim. sanki para bende durunca bir şeyler ters gidecekmiş gibi oluyor. ben de biriktirmeye çalışıyorum ama hep bir bahane buluyorum harcamak için, sonra da "beceriksiz miyim" diye düşünüyorum. yalnız değilmişim demek ki bu konuda. peki sence bu durumdan kurtulmak için ne yapabiliriz? yani bu inançları nasıl kırabiliriz ki?