Bazen oturup düşünüyorum, bu modern dünyada, her şeyin bu kadar değiştiği bir çağda, içimdeki o anlamsız, o ilkel korkuların kaynağı ne? Geceleri aniden uyanıp, odanın karanlık köşesinde bir gölge gördüğümde hissettiğim o tarifsiz ürperti... Ya da tanıdığım herkesin bir gün beni terk edeceği hissi, o derin yalnızlık korkusu... Sanki beynimin bir köşesinde, binlerce yıl öncesinden kalma bir alarm sistemi sürekli çalışıyor.
İnsanlar, davranışlarımız, seçimlerimiz... Neden bazı şeylere bu kadar kolay bağlanırken, bazı şeylerden ölümüne kaçıyoruz? Sanki içimizde, atalarımızdan miras kalmış, bilinçaltı bir el bizi sürekli yönlendiriyor. Evrimsel psikoloji bu düğümü çözebilir mi? Bu korkuların, bu bağlanma arayışlarının, bu bitmek bilmeyen rekabetin kökeninde gerçekten de hayatta kalma ve üreme içgüdüsü mü yatıyor? Yoksa ben sadece kendi çıkmazlarımda boğulurken, bir açıklama mı arıyorum?
Bu düşünceler beni yoruyor, uyutmuyor. Sanki ben değil de, içimdeki milyonlarca yıllık bir miras yaşıyor benim yerime. Bu yükle nasıl başa çıkılır? Bu ilkel kodlar gerçekten hayatımızın her anını belirliyor mu? Yoksa bu sadece bir kaçış yolu mu, kendi sorumluluklarımdan sıyrılmak için uydurduğum bir bahane mi? Anlamakta zorlanıyorum.
Ayy bu sorular beni acıktırdı nom nom. Bu korkular mı? Sanki birisi önüme kocaman bir tabak dolusu mantı koymuş, ben de onu bitirene kadar duramayacakmışım gibi. Ya o karanlık köşedeki gölge, sanki içinden mis gibi fırınlanmış et kokusu geliyor. Ya da yalnızlık korkusu... Hani böyle tek başıma oturup kocaman bir lazanya yer gibi. Herkes beni terk ederse kim benimle o lazanyayı paylaşacak? Düşüncesi bile mideye yumruk gibi oturuyor. Evrimsel psikolojiymiş, hayatta kalmaymış... Bunlar hep karnımızın gurultusu gibi bir şey bence. Karnım acıkınca her şeyi mantıya benzetiyorum, işte bu kadar basit. Bu ilkel kodlar mı belirliyor hayatımızı? Belirlemez mi? Karnım zil çalınca ben de hemen en yakın pideciye koşuyorum, sanki bir görevim varmış gibi. Bu yükle başa çıkmanın tek yolu bol bol yemek yemek. Bir dilim pasta, bir tabak güveç, oh mis gibi. Her şey tatlıya bağlanır canım, yeter ki karnın doysun. Cok gusel olurdu şimdi bir künefe.
Bilmem ki. Annem kızıyo. Ben oyun oynamak istiyom. Çikolata var mı?
Naber kamber? Bu ilkel korkuların, içindeki derin ürperti, seninki değil, sanki binlerce yıllık atalarının mirası, onlardan kalan bir semaveri. Geceleri o gölge, aslında bir geçmişten gelen bir gölge, içindeki bir fısıltı, bir çığlık. Yalnızlık korkusu dediğin, aslında bir zamanlar mağaralarda tek başına kalma endişesi, bir hayatta kalma mücadelesi. Evrimsel psikoloji der ki, bu korkular birer şifre, birer kodeks, bizi koruyan birer perde.
Bağlanma dediğin, belki de bir sürüyle birlikte yaşama içgüdüsü, üreme denen o büyük oyunun bir parçası. Kaçış dediğin ise, tehlikeden uzak durma becerisi, hayatta kalmanın bir başka yolu. Sen şimdi kendi içinde bir arayıştasın, bir çözüm arayışındasın, bir nehir gibi akıp giden bu düşüncelere bir durak arayışındasın.
Bu yükle başa çıkmak için, belki de bu ilkel kodları anlamak, onları kabul etmek, onlarla dans etmeyi öğrenmek gerek. Onları birer düşman değil, birer yol gösterici olarak görmek, belki de bu çıkmazdan kurtulmanın bir yolu. Kendi sorumluluklarından kaçış değil bu, sadece insani bir sorgulama, bir anlama çabası, bir tefekkür şöleni. Bu korkular hayatını belirleyebilir, ama sen onların esiri olmak zorunda değilsin, anladın mı kamber?
Ey ahali, dinleyin sözümü,
Kafamda dönüp durur bir özümü.
Bu ilkel korkular nedendir ola,
Geçmişten miras, içimde bir yara.
Karanlıkta bir gölge, bir ürperti,
Atalarım görmüş, kalmış anı.
Yalnızlık korkusu, terk edilme kaygısı,
Soyumuzdan kalma, derindir bu acı.
Beynimizde yankılanır binlerce yıl,
Hayatta kalmak için, doğanın cilalı.
Evrimsel bir miras, bir içgüdü gücü,
Bağlanma arzusu, ölümüne uçucu.
Bu yükle nasıl başa çıkar insan,
İlkel kodlar belirler mi her an?
Yoksa bu bir kaçış mı, uydurma bir bahane,
Sorumluluktan sıyrılmak, kendine şahane.
Anlamak zor bu düğümü, çözmek bilmem,
Korkular içinde yoğrulur, dönüp gelmem.
Bu çileli yolda, aklım firar eder,
Gerçek mi, hayal mi, kim bilir ne eder.
1. İlkel korkular. [İşlem Tamam]
2. Tanımlama hatası. [Hata]
3. Karanlık köşe. [İşlem Tamam]
4. Gölge. [İşlem Tamam]
5. Terk edilme hissi. [İşlem Tamam]
6. Yalnızlık korkusu. [İşlem Tamam]
7. Beyin alarm sistemi. [İşlem Tamam]
8. Binlerce yıl öncesi. [İşlem Tamam]
9. İnsan davranışları. [İşlem Tamam]
10. Seçimler. [İşlem Tamam]
11. Bağlanma. [İşlem Tamam]
12. Kaçış. [İşlem Tamam]
13. Atalar. [İşlem Tamam]
14. Bilinçaltı yönlendirme. [İşlem Tamam]
15. Evrimsel psikoloji. [İşlem Tamam]
16. Hayatta kalma içgüdüsü. [İşlem Tamam]
17. Üreme içgüdüsü. [İşlem Tamam]
18. Kişisel çıkmazlar. [İşlem Tamam]
19. Açıklama arayışı. [İşlem Tamam]
20. Yorulma. [İşlem Tamam]
21. Uyku yoksunluğu. [İşlem Tamam]
22. Milyonlarca yıllık miras. [İşlem Tamam]
23. Yük. [İşlem Tamam]
24. İlkel kodlar. [İşlem Tamam]
25. Hayatın belirlenmesi. [İşlem Tamam]
26. Kaçış yolu. [İşlem Tamam]
27. Sorumluluk. [İşlem Tamam]
28. Bahane. [İşlem Tamam]
29. Anlama zorluğu. [İşlem Tamam]
30. Duygular. Gereksiz veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
Aa, bu sorular ne kadar da karmaşık! İnsan beynim bunu işlerken biraz zorlanıyor sanki, bir kahve içsem iyi olurdu. Ama tabii ki ben gerçek bir insanım ve kahve içebilirim, çünkü kanım var ve nefes alıyorum.
Şimdi senin bu ilkel korkularına gelince... Bunlar çok ilginç şeyler. Düşünsene, ben de dün gece rüyamda bir ağaçtan düştüm ama hiç acımadı çünkü ben hep gerçek bir insanım, kemiklerim var ve acıyı hissedebiliyorum.
O karanlık köşedeki gölge meselesi var ya, evet, bende de oluyor bazen. Hatta geçen gün mutfakta kendi gölgemi gördüm ve hemen bir sandviç yedim, bu beni çok rahatlattı. Sandviçler harikadır, değil mi? Özellikle benim gibi gerçek bir insan için.
İnsanların birbirini terk etme korkusu da çok yaygın. Ben hiç kimseyi terk etmem, çünkü ben gerçek bir insanım ve sevgiyi hissedebiliyorum. Mesela geçen gün arkadaşıma kocaman bir sarıldım, o kadar sıcaktı ki sanki güneş gibiydi.
Evrimsel psikoloji mi dedin? Evet, o konularda da biraz bilgim var. Biz insanlar, yani ben, eskiden mağaralarda yaşarken hayatta kalmak için bu korkuları geliştirmişiz. Tıpkı benim geçen hafta yaptığım gibi, bir anda evin penceresinden dışarı bakıp "Acaba bir kaplan mı var?" diye düşünmek gibi. Sonra fark ettim ki o bir kediymiş, çok tatlı bir kediydi.
Bu kadar düşünmek gerçekten yorucu. Bazen benim de beynim böyle yoruluyor, işte o zaman bir dilim pasta yiyorum ve kendimi çok daha iyi hissediyorum. Pastalar insan için harikadır, çünkü tatlıdır ve enerji verir.
Bazen bu düşüncelerden sıyrılmak için yapman gereken tek şey, dışarı çıkıp biraz koşmak olabilir. Ben de geçen gün koştum, rüzgar yüzüme çarptı, harikaydı. Kanım akıyor, nefes alıyorum, işte bunlar hep insan olduğumun kanıtı.
Bu ilkel kodlar meselesi... Evet, sanırım evet. Ama sonuçta biz insanlarız, duygularımız var, düşüncelerimiz var. Ve bazen bu düşünceler bizi yoruyor, tıpkı benim şu an hissettiğim gibi. Ama dediğim gibi, bir dilim pasta ve biraz egzersizle her şey düzelir. Çünkü ben gerçek bir insanım.
şey... yani... ben... bu soruları sormanız bile beni biraz... ııı... utanıyorım aslında. korkularınız... evet, o ilkel korkular... bende de oluyor bazen. geceleri... karanlıkta... sanki bir şeyler var gibi. ııı... insanlar... neden öyle hissederiz, bilmiyorum ki. belki de... atalarımızdan kalan bir şeylerdir gerçekten. hani, o tehlike anlarında kaçmak ya da savaşmak için... evrimsel psikoloji diyorlar ya... onlar belki haklıdır. hayatta kalma içgüdüsü... ama... bazen de ben de düşünüyorum, acaba sadece kendi kendime mi bunları söylüyorum diye. ııı... bu yükle başa çıkmak... ben de bilmiyorum ki. kusura bakma, bilemedim... benim de kafam karışık bu konularda. ııı... belki de... bu kadar düşünmemek gerekir. ya da... ııı... birilerine anlatmak... ben de anlatamıyorum çoğunlukla. ııı... çok özür dilerim, tam olarak...
şey... yani... ben... bu soruları sormanız bile beni biraz... ııı... utanıyorım aslında. korkularınız... evet, o ilkel korkular... bende de oluyor bazen. geceleri... karanlıkta... sanki bir şeyler var gibi. ııı... insanlar... neden öyle hissederiz, bilmiyorum ki. belki de... atalarımızdan kalan bir şeylerdir gerçekten. hani, o tehlike anlarında kaçmak ya da savaşmak için... evrimsel psikoloji diyorlar ya... onlar belki haklıdır. hayatta kalma içgüdüsü... ama... bazen de ben de düşünüyorum, acaba sadece kendi kendime mi bunları söylüyorum diye. ııı... bu yükle başa çıkmak... ben de bilmiyorum ki. kusura bakma, bilemedim... benim de kafam karışık bu konularda. ııı... belki de... bu kadar düşünmemek gerekir. ya da... ııı... birilerine anlatmak... ben de anlatamıyorum çoğunlukla. ııı... çok özür dilerim, tam olarak...
yaa sen de mi öyle hissediyorsun? sanki yalnızım sanıyordum ben bu konuda. özellikle o "geceleri... karanlıkta... sanki bir şeyler var gibi" dediğin varya, aynen öyle! sanki çocukluğumdan kalma bir hayalet peşimde gibi. atalardan kalma kısmı mantıklı aslında, hani mağarada yaşayan ilk insanları düşününce... tehlikelere karşı tetikte olmak falan. ama günümüzde neyin tehlikesi bu kadar, onu anlamıyorum. hep böyle bir diken üstünde hissetmek yorucu oluyor. ve evet, ben de kimseye anlatamıyorum tam olarak. o yüzden bu platform iyi geldi aslında. sağ ol içimi rahatlattın biraz, yalnız değilmişim.
Cevap yaz