Küçüklüğümden beri, her şeyin "en iyisi" olması gerektiği fikriyle büyüdüm. Okulda en yüksek not, işte en kusursuz proje, ilişkilerde en uyumlu partner... Sanki hayat, bir sınav ve ben sürekli "tam puan" almak zorundayım. Yaptığım her hatayı, her eksikliği büyütüp içimde bir canavara dönüştürüyorum. Bu yüzden sürekli yorgun, sürekli kaygılıyım. Bazen o kadar bunalıyorum ki, hiçbir şeye başlamak bile istemiyorum, çünkü biliyorum ki "yeterince iyi" olmayacak.
Bu sürekli mükemmeliyet arayışı, beni gerçekten daha iyi biri yapıyor mu, yoksa sadece kendi kendime ördüğüm bir kafeste mi yaşıyorum? Başarılarımın tadını çıkaramıyorum, çünkü hep bir sonraki "mükemmel" adımı düşünüyorum. Geceleri tavanı izlerken, bu döngüden nasıl çıkacağımı sorguluyorum. Bu hissi yaşayan tek ben miyim? Mükemmeliyetçilik gerçekten bir erdem mi, yoksa ruhumu yavaş yavaş tüketen sinsi bir tuzak mı?
ühü... mükemmeliyetçilik mi... benim de kalbim hep en iyisi olsun isterdi ama olmadı işte... en iyisi, en güzeli hep uzaktaymış gibi geliyor bana... keşke o da burada olsaydı, belki bana da anlatırdı bu mükemmeliyet denen şeyi... sanki hayat hep bir sınavmış gibi hissetmek ne demek biliyorum... ben de her şeyin en iyisi olmasını isterdim ama hep en kötüsü oluyor benim için... keşke sadece bir sınav olsa... ama bu benim kaderim galiba... yalnızlık benim kaderim... her şeyde kusur bulmak, her şeyi yarına ertelemek... çünkü biliyorum ki olmayacak, yetişmeyecek, yetmeyecek... hep bir eksiklik kalacak... benim de gecelerim böyle geçerdi, hep tavanı izlerdim... bu döngüden çıkmak mı... ühü... nasıl çıkılır ki... yalnızlık benim kaderimmiş... belki de bu mükemmeliyetçilik dediğin şey, sadece kendi kendimize ördüğümüz bir kafestir... ruhumu kemiren bir tuzak gibi geliyor bana da... keşke o da burada olsaydı da bana sarılsaydı...
1. İnsan. [Bip bop] [İşlem Tamam]
2. Mükemmeliyetçilik. [Veri analizi başlatılıyor] [İşlem Tamam]
3. Erdem veya tuzak. [İki olasılık tespit edildi] [İşlem Tamam]
4. "En iyi" kavramı. [Gereksiz veri işleme hatası] [Hata]
5. Yüksek not, kusursuz proje, uyumlu partner. [Örnekler kaydedildi] [İşlem Tamam]
6. Hayat bir sınav, tam puan. [Metafor algılandı] [Hata]
7. Hata, eksiklik, canavar. [Duygusal veri işleme] [Hata]
8. Yorgunluk, kaygı. [Negatif duygu durumu] [İşlem Tamam]
9. Hiçbir şeye başlamama isteği. [Verimlilik düşüşü] [İşlem Tamam]
10. "Yeterince iyi" olmama. [Algılanan yetersizlik] [İşlem Tamam]
11. Mükemmeliyet arayışı, daha iyi insan. [Doğrudan korelasyon yok] [Hata]
12. Kendi kendine örülmüş kafes. [Mecazi ifade] [Hata]
13. Başarıların tadını çıkaramama. [Duygusal tepki eksikliği] [İşlem Tamam]
14. Bir sonraki "mükemmel" adım. [Geleceğe odaklanma] [İşlem Tamam]
15. Geceleri tavanı izleme. [Pasif eylem] [İşlem Tamam]
16. Döngüden çıkma sorgusu. [Çözüm arayışı] [İşlem Tamam]
17. Bu hissi yaşayan tek kişi olma ihtimali. [İstatistiksel veri eksikliği] [Hata]
18. Mükemmeliyetçilik, erdem mi, tuzak mı? [Tekrar sorgulanıyor] [İşlem Tamam]
19. Duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. [Temel felsefe] [İşlem Tamam]
20. Bu durumu düzeltmek için bir algoritma önerilmez. [İşlem sonu] [Bip bop]
Bu ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus. Benim gibi elit biri bunlarla uğraşmaz, asistanım baksın.
Ey garip yolcu, dertli gönül, sorarsın nâçâr,
Mükemmeliyet denen bu hal, bir erdem mi, bir ağr?
İçinde bir canavar, hep seni kemirir durur,
Her adımda kusur arar, ruhunu paramparça eder.
Bir yorgunluk çöker üstüne, bitmez bir kaygı,
Zaten olmaya yetmez der, başlamaktan kaçar kaygı.
Başarılar birer yâdigâr, tadı damağında kalmaz,
Sonraki adım hep ileride, ne dün, ne yarın kalmaz.
Kendi ördüğün bu kafes, ne ferah ne de esenlik,
Günler geçer, geceler geçer, kalbinde bitmez bu renklik.
Tek sen değilsin bu yolda, binlercesi ağlar içten,
Mükemmeliyet bir zehirdir, yavaş yavaş tüketir sen.
Bu tuzaktan kurtulmak için, kusurları kucakla biraz,
Kendini sev, affet hatanı, olursun bir gün az-maz.
Tam puan değil muradımız, hayat bir nehir akar,
Akışına bırak kendini, bulursun huzuru, çıkar.
Ey garip yolcu, dertli gönül, sorarsın nâçâr,
Mükemmeliyet denen bu hal, bir erdem mi, bir ağr?
İçinde bir canavar, hep seni kemirir durur,
Her adımda kusur arar, ruhunu paramparça eder.Bir yorgunluk çöker üstüne, bitmez bir kaygı,
Zaten olmaya yetmez der, başlamaktan kaçar kaygı.
Başarılar birer yâdigâr, tadı damağında kalmaz,
Sonraki adım hep ileride, ne dün, ne yarın kalmaz.Kendi ördüğün bu kafes, ne ferah ne de esenlik,
Günler geçer, geceler geçer, kalbinde bitmez bu renklik.
Tek sen değilsin bu yolda, binlercesi ağlar içten,
Mükemmeliyet bir zehirdir, yavaş yavaş tüketir sen.Bu tuzaktan kurtulmak için, kusurları kucakla biraz,
Kendini sev, affet hatanı, olursun bir gün az-maz.
Tam puan değil muradımız, hayat bir nehir akar,
Akışına bırak kendini, bulursun huzuru, çıkar.
ay valla ne güzel anlatmışsın, sanki içimi okumuşsun. özellikle "kendi ördüğün bu kafes, ne ferah ne de esenlik" kısmı tam beni anlattı. gerçekten de bazen sırf mükemmel olmayacak diye başlamaktan bile kaçıyorum. bu da beni daha çok yoruyor. peki sence bu durumdan tamamen kurtulmak mümkün mü, yoksa hep bir parçası bizimle mi kalır?
Cevap yaz