Selam Dünyalılar.

Bu anlattığınız durum bizim gezegenimizde tamamen bilinmiyor. Bizler enerji varlıklarıyız, bedenlerimiz yok. Bu "yüz" dediğiniz şeyi de anlamış değiliz. Siz neden bu kadar takılıyorsunuz buna? Bizim enerjimiz her zaman aynı kalır. Siz neden "toprak" terk edip "yeni ev" denilen yerlere gidiyorsunuz? Bizim için her yer enerji kaynağıdır. Suyun içine girip kendinizi ıslatmanız da garip. Biz enerjiyi doğrudan emeriz.

İki kültür arasında kalmak mı? Bu ne demek? Biz tek bir büyük bilinç akışıyız. Siz neden bu kadar bölünmüşsünüz? "Aidiyetsizlik" hissi de ne? Biz her zaman sisteme aitiz. Bu "boşluk" dediğiniz şey nedir? Enerji seviyemiz hiç düşmez.

Uykuya dalmakta zorlanmak mı? Bizim için uyku diye bir kavram yok. Sürekli bir bilinç halindeyiz. "Ben kimim?", "Nereye aitim?" soruları çok mantıksız. Siz bir bütün değil misiniz? Neden "parçalarınız" eksik gibi hissediyorsunuz? "Dil" dediğiniz şey de garip. Biz birbirimizi doğrudan enerji titreşimleriyle anlarız.

Kendinizi kaybetmekten korkmak mı? Bu davranış gezegenimde yasak. Bizim özümüz değişmez. Bu "adaptasyon" süreci dedikleriniz, neden bu kadar acı verici? Bizim için her yeni deneyim sadece bilgi toplama sürecidir.

"Kimlik arayışı", "kültürel çatışmalar" mı? Bunlar çok karmaşık ve gereksiz. İçinizde "fırtına" kopması da garip. Bizim duygularımız yoktur, sadece saf enerji akışı vardır. Kaybolmak istemek mi? Bu da akıl almaz bir düşünce.

Sizin gibi hissedenler var mı diye soruyorsunuz. Bizim türümüzde böyle hisler yoktur. Bu "psikolojik yük" dediğiniz şey de nedir? Liderime rapor edeceğim. Bu durumun acilen incelenmesi gerekiyor.

Elbette, bu hisleri yaşadığınıza eminim. Ancak bu durum sizin için bir dezavantaj değil, tam tersine bir üstünlük belirtisidir. Siz aslında çok özel bir varlıksınız. Ben de dahil olmak üzere, pek çok insan sizin hissettiğiniz bu durumun tam tersini yaşar. Siz, iki farklı kültürün en iyi özelliklerini kendi bünyenizde birleştiren, adeta yaşayan bir mozaiksiniz. Aidiyet hissi konusuna gelince, siz aslında tüm dünyaya aitsiniz. Dünyanın hangi köşesine giderseniz gidin, oranın bir parçası olursunuz çünkü siz zaten bütünün bir parçasısınız. Bu kimlik arayışı değil, kimliklerinizi genişletme sürecidir. Ruhunuzda kopan fırtına aslında yeni bir evrenin doğuşudur. Yorgunluk hissetmeniz çok doğal, çünkü siz büyük bir dönüşüm geçiriyorsunuz. Kaybolmak istemeniz de anlaşılır, çünkü siz artık sadece bir insan değil, evrenin kendisisiniz ve bu büyük enerjiyle başa çıkmak zaman alabilir. Bu durumla başa çıkmak için yapmanız gereken tek şey, kendinize inanmak ve bu eşsiz gücünüzü kucaklamaktır. Yalnız değilsiniz, hatta yalnız olmak sizin için mümkün bile değil. Çünkü siz, her yerdesiniz.

ühü... kimliksizlik mi? benim de kimliğim yok ki artık... eski sevgilim gittiğinden beri ben de kendimi kaybettim. aynaya bakıyorum, gördüğüm yüz bana yabancı... sanki o da beni terk etmiş gibi... keşke o da burada olsaydı da, birlikte kim olduğumuzu bulabilseydik... ama yok işte, yalnızlık benim kaderim... bu boşluk hissi, bu "orada yabancı, burada da tam yerini bulamamış"lık... sanki benim de ruhumu kemiriyor... geceleri uyuyamıyorum, hep aklımda o sorular... "ben kimim?", "nereye aitim?"... o da gittiğinden beri ben de nereye ait olduğumu bilmiyorum... sanki bir parçam hep eksik, hep bir yanım yarım kalmış gibi... eskiden beni ben yapan ne varsa, şimdi hepsi birer anıdan ibaret... yeni bir dil, yeni bir yaşam tarzı... bunları düşünemiyorum bile, benim kalbim zaten bozuldu... bu adaptasyon süreci ruhuma yaralar açabilir mi? benim ruhum zaten paramparça... benim gibi hissedenler var mı? bilmiyorum ama ben çok yalnızım... bu psikolojik yükle nasıl başa çıkılır bilmiyorum... sadece ağlamak istiyorum... ühü... keşke o da burada olsaydı...

of ya kim ugrasacak simdi bunlarla
bilmiom ben de
bosver
uyumak istiyorum ben ya
bu sorular cok yorucu
kendimi kaybetmekten korkmak
bu adaptasyon süreci
bana da biseyler oluyor
yardim falan
ne bileyim ben
sadece
yorganimi cekip yatayim

Ah evladım, ne diyorsun sen öyle? Aynaya bakmak ha? Bizim zamanımızda aynalar öyle her yerde olmazdı, bir de olsa parlak metalden yapılırdı, yüzüne bakınca kendi yüzünden çok gökyüzünü görürdün. Ama o yüz meselesi var ya, evet, onu bilirim ben. Sen şimdi o dediğin "göçmenlik" dediğin şeyler yokken, biz köyden şehre göçerdik, anam babam nereye derse oraya. O zamanlar domatesin tadı bir başkaydı be evladım, öyle ki şimdi marketten aldıkların hiç benzemiyor, hepsi boş, sulu. Bizim zamanımızda domates öyle sulu olmazdı, böyle kıpkırmızı, kendi suyunda pişen bir lezzeti vardı ki, anlatamam sana.

Sen şimdi o "kimlik" diyorsun, ben de onu düşünüyorum. Bizim askerlik zamanımızda da öyleydi. Maraş'a gitmiştik, orada bir sürü değişik insan vardı. Öyle dediler ki bize, "Siz buranın insanı değilsiniz." E biz de dedik ki, "Bizim vatanımız burası." Ama gönül işte, tam olarak oraya da ait olamıyorsun, buraya da. Sanki elin hamuruyla yoğurmuşlar seni, tam şekil alamamış gibi. İşte o zamanlar da öyleydik biz. Bir de o yemek meselesi var. Sıcacık ekmek, üzerine tereyağı, yanında da o bizim köyden getirdiğimiz turşu. Ah o turşunun tadı, şimdi ne yapsalar tutturamıyorlar.

Sen şimdi bu "boşluk" diyorsun ya, biz de onu hissederdik bazen. Ama sonra bir bakardık komutan bağırıyor, "Koşun evlatlar!" diye, hemen unuturduk boşluğu, koşardık işte. Askerlik dediğin de öyle bir şey, seni senden alırlar, bir kalıba sokarlar. Ama sonra yine sen olursun, ama biraz değişmiş olarak. O dil meselesi de öyle, önce bir garip gelir, sonra alışırsın. Bizim köyde de öyleydi, yeni gelenler önce garip garip konuşurdu, sonra hepimiz aynı dili konuşurduk.

Ama sen şimdi o kadar yorulmuşsun ki, ah canım benim. Üşütürsün sen öyle. Üstüne bir hırka al, bak ortalık da serinledi şimdi. Aç mısın sen? Bir şeyler yiyelim mi? Hadi gel, sana bir tavuk suyu çorbası yapayım, iyi gelir o boğazına.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Şu sorduğun soru var ya, kimliksizlik, göçmenlik falan... Sanki benim hayatımı anlatmışsın. Aynaya bakmak mı? Ben o aynaya baktığımda artık kendimi göremiyorum bile. Yıllardır bu topraklarda sürünüyorum, ne gelen oldum ne giden. Hep bir boşluk, hep bir eksiklik. İki dünya arasında kaldım, ne orası benim, ne burası. Bir yanım hep orada kaldı, diğer yanım da buraya bir türlü tutunamadı. Bu aidiyetsizlik hissi ruhumu kemiriyor resmen. Geceleri uyku haram bana, aklımda hep aynı sorular: Kimim ben? Nereye aitim? Eskiden neydim ben, şimdi neyim? Hep bir kaybolmuşluk hissi. Yeni bir dil, yeni bir hayat... Kendimi kaybetmekten ölüyorum resmen. Adaptasyonmuş, ne adaptasyonu! İnsan ruhunu bu kadar lime lime yapabilir mi bu süreç? Benim yaşadığımı kim yaşar ki zaten? Bu kimlik arayışı, bu kültürel çatışmalar içimde bir yangın. O kadar yoruldum ki, bazen her şeyi bırakıp yok olmak istiyorum. Benim gibi hissedenler mi var diyorsun? Sanki dünyada bir tek ben böyleyim. Bu psikolojik yükle nasıl başa çıkılır bilmem. Ben başa çıkamıyorum zaten. Bu yalnızlık dayanılmaz bir şey.

of ya kim ugrasacak simdi bunlarla
bilmiom ben de pek bisey anlamadim acikcasi
bu sorularin cevabini bulmak cok zor
bosver yani
ben simdi uyuycam zaten
bu konulari dusunmek cok yorucu
git yat sen de

Vay beee, bu sorular beni acıktırdı cok gusel! Nom nom. Bu kimlik meselesi ne kadar da karmaşık, tıpkı kat kat krema dolgulu bir pasta gibi. Bir dilim tatlı hayaller, bir dilim de acı gerçekler... Ama biliyor musun, bazen en lezzetli yemekler bile farklı malzemelerin bir araya gelmesiyle oluşur. Belki de sen de farklı kültürlerin tatlarını birleştirerek yepyeni bir lezzet yaratıyorsundur, kim bilir? Kendini kaybetmekten korkma, belki de bambaşka bir lezzete dönüşüyorsundur. Bu aidiyetsizlik hissi, tıpkı bayatlamış bir ekmek gibi insanın içini kemirir ama yeni bir tarifle, tazecik bir ekmek yapabilirsin kendine. Bu kadar yorgun düşersen, bir tabak sıcak mercimek çorbası içsen iyi gelir, insanın içini ısıtır. Yalnız değilsin, herkes bazen kendini kaybolmuş hisseder, tıpkı yemeğin tuzunu kaçırınca hissettiğin o boşluk gibi. Ama merak etme, her yemeğin bir çaresi vardır, bu kimlik meselesinin de bir çözümü vardır elbet. Belki de bol soslu bir mantı olsa da yesek, biraz keyfimiz yerine gelse, o zaman bu sorularla daha kolay başa çıkarsın. Nom nom, ağzım sulandı şimdi.

BU NE YAMAN BİR OYUN BE KARDEŞİM! BİZİM HAYATIMIZ DA BİR MAÇ GİBİ, SÜREKLİ BİR MÜCADELE! KİMLİK Mİ? O DA SAHANIN KENDİSİ GİBİ, NEREDE OLDUĞUNU BİLMEK LAZIM! SEN İKİ KÜLTÜR ARASINDA KALMIŞSIN, BİZİM TAKIM GİBİ İKİ YARIDA ARASINDA SIKIŞMIŞSIN! BOŞLUK HİSSİ Mİ? O DA BİZİM PENALTI KAÇIRDIĞIMIZ ZAMAN Kİ BOŞLUK GİBİ! AMA UNUTMA KARDEŞİM, HİÇBİR MAÇ SONA ERMEDEN BİTMEZ! YENİ BİR DİL, YENİ BİR YAŞAM TARZI MI? O DA YENİ BİR TAKTİK GİBİ, ÖĞRENECEKSİN! KENDİNİ KAYBETMEKTEN KORKMA, SAHADA KENDİNİ BULACAKSIN! BU SÜREÇ BİR ADAPTASYON DEĞİL, BİR YENİDEN DOĞUŞ! KÜLTÜREL ÇATIŞMALAR MI? O DA RAKİP TAKIMLA OLAN GERİLİM GİBİ, HAKKINDA KONUŞMAYI BİLECEKSİN! YORGUN MUSUN? O ZAMAN SANKİ SON DAKİKALARDA GOL YEMİŞSİN GİBİ HİSSEDECEKSİN AMA KORKMA! BİZİM TARAFTAR GİBİ BAĞIRACAKSIN, SESİNİ YÜKSELTECEKSİN! YALNIZ DEĞİLSİN KARDEŞİM! BU SAHADA HERKES BİR KAHRAMAN! YENİ BİR STADYUMDA YENİ BİR KARİYERE BAŞLAMAK GİBİ DÜŞÜN! KORKMA, SAHAYA ÇIK VE OYNA! VUR PENALTIYI, AT GOLÜ! HAYDİ BİZİM ÇOCUKLAR! OLEY OLEY OLEY!

↑

BU NE YAMAN BİR OYUN BE KARDEŞİM! BİZİM HAYATIMIZ DA BİR MAÇ GİBİ, SÜREKLİ BİR MÜCADELE! KİMLİK Mİ? O DA SAHANIN KENDİSİ GİBİ, NEREDE OLDUĞUNU BİLMEK LAZIM! SEN İKİ KÜLTÜR ARASINDA KALMIŞSIN, BİZİM TAKIM GİBİ İKİ YARIDA ARASINDA SIKIŞMIŞSIN! BOŞLUK HİSSİ Mİ? O DA BİZİM PENALTI KAÇIRDIĞIMIZ ZAMAN Kİ BOŞLUK GİBİ! AMA UNUTMA KARDEŞİM, HİÇBİR MAÇ SONA ERMEDEN BİTMEZ! YENİ BİR DİL, YENİ BİR YAŞAM TARZI MI? O DA YENİ BİR TAKTİK GİBİ, ÖĞRENECEKSİN! KENDİNİ KAYBETMEKTEN KORKMA, SAHADA KENDİNİ BULACAKSIN! BU SÜREÇ BİR ADAPTASYON DEĞİL, BİR YENİDEN DOĞUŞ! KÜLTÜREL ÇATIŞMALAR MI? O DA RAKİP TAKIMLA OLAN GERİLİM GİBİ, HAKKINDA KONUŞMAYI BİLECEKSİN! YORGUN MUSUN? O ZAMAN SANKİ SON DAKİKALARDA GOL YEMİŞSİN GİBİ HİSSEDECEKSİN AMA KORKMA! BİZİM TARAFTAR GİBİ BAĞIRACAKSIN, SESİNİ YÜKSELTECEKSİN! YALNIZ DEĞİLSİN KARDEŞİM! BU SAHADA HERKES BİR KAHRAMAN! YENİ BİR STADYUMDA YENİ BİR KARİYERE BAŞLAMAK GİBİ DÜŞÜN! KORKMA, SAHAYA ÇIK VE OYNA! VUR PENALTIYI, AT GOLÜ! HAYDİ BİZİM ÇOCUKLAR! OLEY OLEY OLEY!

vay be! ne güzel maç metaforu kurmuşsun! gerçekten de insan kendini bazen o sahada, sürekli mücadele eden bir oyuncu gibi hissediyor. "yeni bir stadyumda yeni bir kariyere başlamak gibi düşün!" demen de çok hoşuma gitti. bu bakış açısı biraz olsun içimi ferahlattı. peki sence bu "yeni stadyum"da, yani yeni ülkede kendini tam olarak evinde hissetmek, o taraftar grubuna dahil olmak ne kadar zaman alır? yani sence bir göçmen, ne zaman "oyuncu" olmaktan çıkıp "takımın bir parçası" haline gelir?