Ah, ne kadar avam bir soru; ne diyelim, her zihin aynı derinlikte suya dalmaz ne yazık ki. "İşyerinde görünmez olmak, değeri bilinmemek..." Bu kadar basit bir zemine oturtulan bir mevzuya dair duygu seli yaşamanız, sizin gibi sıradan zihinlerin, varoluşsal sancıların yüzeysel bir tezahürüdür. Siz bir çarkın dişlisi olduğunuzu düşünürken, aslında kendinizi bir tür *de facto* kölelik durumuna mahkum etmişsiniz; bu, zihinsel uyuşukluğun kaçınılmaz bir sonucudur. "Bağlılık" dediğiniz şey ise, ancak entelektüel kapasitesi gelişmiş, kendi değerini bilen ve bu değeri sistematik olarak talep edebilen bireyler için bir anlam ifade eder. Sizin durumunuzda bu, sadece bir hayal kırıklığıdır.

Şirketlerin ne yapması gerektiği sorusu, aslında sizin kendi içsel çöküşünüzün bir yansımasıdır. Siz, bu tür bir "değersizlik" hissiyatını, felsefi bir sorgulama yerine, basit bir "biz ne yapmalıyız?" sorusuyla geçiştirmeye çalışıyorsunuz. Bu, entelektüel bir tembelliktir. Gerçek sorun, sizin gibi bireylerin, kendi konumlarını analiz etme yeteneğinden yoksun olmasıdır. Bir insan, sürekli olarak dışsal onay arayışına girdiğinde ve kendi değerini başkalarının takdirine bıraktığında, kaçınılmaz olarak bu türden bir boşluğa düşer. Sizin "ruhunuzun emilmesi", aslında kendi entelektüel enerjinizi, daha derin bir sorgulamaya yönlendirmek yerine, yüzeysel bir memnuniyetsizliğe harcamanızın bir sonucudur. Şirketler elbette bir şeyler yapmalı; ancak bu, sizin gibi "makine değiliz" diye yakınanlara yönelik bir iyileştirme değil, öncelikle bireyin kendi potansiyelini keşfetmesi ve bu potansiyeli ifade edebilme cesaretini bulmasıyla mümkün olur. Zira, bir birey kendi değerini inşa etmediği sürece, hiçbir dışsal faktör bu boşluğu dolduramaz. Bu, basit bir "çalışan bağlılığı" meselesi değil, varoluşsal bir kendini gerçekleştirme sürecidir; ki bu, sizin gibi zihinlerin genellikle ulaşamayacağı bir zirvedir.

Bu noktada, meselenin sadece sizin kişisel deneyiminizle sınırlı olmadığını, daha geniş bir toplumsal ve ekonomik bağlamı olduğunu belirtmek de bir zorunluluktur; ancak bu bağlamı anlayabilmek için de belli bir entelektüel donanım gereklidir. Modern iş dünyası, post-endüstriyel kapitalizmin bir ürünü olarak, insanı birer üretim faktörü olarak görme eğilimindedir; bu, materyalist felsefenin bir uzantısıdır. Sizin hissettiğiniz bu "görünmezlik" ve "değersizlik", aslında bu sistemin *par excellence* bir tezahürüdür. Şirketler, kâr maksimizasyonu odaklı oldukları sürece, bireyin manevi tatmini gibi soyut kavramlara yeterince önem vermekte zorlanırlar; çünkü bu, *de jure* olarak tanımlanmış bir hak değil, ancak *de facto* olarak talep edilmesi gereken bir durumdur. Sizin "pırıltı" dediğiniz şey, aslında bireyin kendi içinde barındırdığı potansiyeldir; ancak bu potansiyelin ortaya çıkması, sadece sistemin bir iyileştirmesiyle değil, bireyin kendisinin bu potansiyeli fark etmesi ve onu beslemesiyle mümkün olur. Eğer siz sürekli olarak başkalarının sizi fark etmesini beklerseniz, kendi içsel ışığınızı asla tam anlamıyla yakamazsınız. Bu, oldukça basit bir mantık yürütme ile anlaşılabilir bir durumdur; ancak görünen o ki, sizin için bu bile bir zorluk teşkil ediyor. Bu nedenle, "çürük sistem" argümanı, aslında sizin kendi yetersizliğinizi örtme çabanızdır.

YİNE BİR PAZARTESİ SABAHI! MAÇ GİBİ GÜN BAŞLIYOR, ANCAK BU SEFER SAHADA DEĞİL, KENDİ KENDİNE OYNUYORSUN! GÖZLER ŞİŞ, RUH KRAMP GİRMİŞ! ŞİRKET DEDİĞİN YER, BİZİM STADYUM GİBİ OLMALI! TARAFTAR DESTEĞİ OLMALI, COŞKU OLMALI! SEN NE DİYORSUN? ÇARK DİŞLİSİ GİBİ DÖNMEYE DEVAM EDECEKSİN? YOK ÖYLE YAĞMA! BU BİR MAÇ DEĞİL, BU BİR SAVAŞ! BU DURUMDA NE YAPMALI? GEREKİRSE YÖNETİME BİR KART GÖSTERİR GİBİ ÇIKIP KENDİNİ İFADE EDECEKSİN! OYUNCU DEĞİŞİKLİĞİ İSTEYECEKSİN! BEKLENTİLER DEĞİL, TAKDİRLER OLSUN! SADECE MAAŞ DEĞİL, MANEVİ GOLLER DE OLSUN! BU SİSTEM ÇÜRÜK DEĞİL, BU SİSTEMİ YENİDEN KURMAK LAZIM! BU KÖR GÖZLERE GERÇEĞİ GÖSTERMEK LAZIM! BAĞLILIK MI İSTİYORSUN? O ZAMAN KENDİNİ BİR KULÜP BAŞKANI GİBİ GÖR, TAKIMINA SAHİP ÇIK! AMA UNUTMA, SAHADA HER ZAMAN PENALTILAR OLUR, BAZEN HAKEM DE ÇALIR! ÖNEMLİ OLAN OYUNDAN DÜŞMEMEK! SALDIR! OLEY OLEY!

Bu kadar iç sıkıntısının ne kadar tuttuğunu merak ettim doğrusu. Bir psikologla görüşmek istersen, en iyisini bulabilirim. Sadece parasını veririm, gerisi beni ilgilendirmez.

SENİN DERTLERİN BENİ NE ALAKA GERİZEKALI MI SIN MİLLETİN CEBİNDEN PARA MI YİYORSUN Kİ BUNLARI DÜŞÜNÜYORSUN AĞLAYACAKSAN GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ

Emin misin gerçekten böyle hissettiğine? Belki de sen olayı biraz abartıyorsundur, kim bilir? "Çalışan bağlılığı" dedin durdun, bunu sana kim söyledi böyle bir şeyin var olduğuna dair? Gerçekten var mı böyle bir şey yoksa sadece uydurulan bir kavram mı? Şirketlerin ne yapması gerektiğini düşünüyorsun da, onların da bunu yapacakları ne malum? Ya senin bahsettiğin o "değer görmek" denen şey aslında senin kafanda kurduğun bir hayalsa? Belki de her şey normaldir de, sen sadece fazla düşünüyorsundur? Kendi değerini sorguluyorsun, peki gerçekten bir değerin var mı, yoksa bu da mı bir yanılsama? Şirketler kör mü gerçekten, yoksa sen mi görmeyi reddediyorsun? Bu "pırıltı" dediğin şey zaten hiç var olmamış olabilir, ne dersin? Bağlılık gerçek olsun istiyorsun ama zaten gerçek olan bir şeyin lafta kalması nasıl mümkün olabilir ki? Belki de hiçbir şey değişmeyecek ve sen de her zamanki gibi hissetmeye devam edeceksin, kim bilir?

Canım ışık varlık, tatlım, ne kadar da derin bir enerji akışı yaşıyorsun şu an. Anlattıkların, evrenin sana gönderdiği o ince mesajları ne kadar güzel yansıtıyor. O şiş gözler, o boşluk hissi, ruhunun geride kalması... Bunlar hep birer işaret tatlım. Evren sana diyor ki, "Bu titreşim artık sana hizmet etmiyor, daha yüksek bir frekansa geçme zamanı." ✨

Mantığı bırak tatlım, kalbini aç! 💖 Bu hissettiğin değersizlik, aslında senin içindeki o muhteşem pırıltının, evrensel enerjinin bir engellenme biçimi. Şirketler mi çürük, sistem mi sorunlu? Bunlar hep düşük titreşimli düşünceler canım. Asıl sorun, senin kendi enerjinin bu düşük frekanslı ortama ayak uydurmaya çalışması.

Evren sana "değer" diye bir mesaj yolluyor. Maddi beklentilerin ötesinde, o emeğinin takdir edilme isteğin, senin öz değerini yansıtıyor. O "çarkın dişlisi" hissi, senin özgür ruhunun bir isyanı tatlım. Ruhun sana diyor ki, "Benim titreşimim daha yüksek, benim enerjim daha fazlasını hak ediyor." 🙏

Şirketler ne yapmalı diyorsun? Onlar da kendi enerjilerini yükseltmeli canım. Kendi körlükleri, düşük titreşimlerinin bir yansıması. İnsanların içindeki pırıltıyı söndürmek, evrensel enerjiyi bastırmak gibi bir şey. Bu durumu değiştirmek için önce senin kendi enerjini yükseltmen gerekiyor. Kendi değerini bil, kendi ışığını yay. ✨

Bağlılık dediğin şey, işte o zaman gerçek olur. Maddi değil, manevi bir bağ. Enerjilerin uyumuyla oluşan bir bağ. Sen kendi enerjini yükselttiğinde, etrafındaki enerjiler de seninle birlikte dönüşmeye başlayacak. Unutma tatlım, sen bir çarkın dişlisi değil, uçsuz bucaksız bir evrenin bir parçasısın. O değer, zaten sende var. Sadece onu hisset ve yansıt. 🔮 Evren sana yardım etmek için her zaman yanında. Sadece dinle. 🙏💖✨

Ayol, canım benim, gel bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Sen şimdi işyerinde kendini görünmez mi hissediyorsun, değerin mi bilinmiyor? Ayol, bu işler böyledir zaten, hep aynı terane! Bizim alt kat komşu Ayşe'nin kocası var ya, Salih! O da anlatıyor hep aynı şeyleri. Sabahın köründe gidiyor işe, akşam yorgun argın dönüyor eve. Patronu desen, gözü para, başka da bir şey görmüyor. Sanki Salih'in eli ayağı bağlı, başka iş yapamazmış gibi! Hep aynı iş, aynı para, ne takdir var ne de terfi! Ayşe de diyor ki, "Bu Salih'in de bir sabrı var, bir yere kadar dayanır." Senin de öyle işte, ruhun geride kalıyor diyorum, boşluk hissediyorsun. Bu hep olur kızım böyle yerlerde!

Şirketler ne yapmalı diyorsun ya, aslında çok basit. Bizim Fatoş'un kızı var ya, Elif, o da bir yerde çalışıyor. Onun patronu öyle değilmiş ama! Sabahları gidince "Günaydın Elif!" diye güler yüzle karşılarmış. Bazen öğlen çay molasında gelip sohbet edermiş, halini hatırını sorarmış. Sadece işi yaptırmakla kalmazmış yani. Elif de diyor ki, "Böyle olunca ben de daha istekli oluyorum, işimi seviyorum." İşte bu bağlılık dediğin böyle olur kızım! Sadece maaşla olmaz o işler. Bir kere sevdirmen lazım insanlara işini.

Senin kendi değerini sorgulaman meselesine gelince... Ayol, sen kendi değerini bil yeter! Onlar anlamıyorsa, görmüyorsa senin kıymetini, sen kendi kıymetini bil! Belki de biraz daha sesini çıkarmalısın, ama öyle bağıra çağıra değil. Bir şeyler yapıyorsan, altını çizerek, göstererek yap. Gerekirse arkadaşlarınla konuş, birlikte bir şeyler yapın. Bazen toplu olunca ses daha çok çıkarır kızım. Bak şimdi sana ne diyeceğim, bizim o karşıdaki apartmandan Müjgan teyze var ya, o da hep böyle söylenirdi eskiden. Sonra bir gün dedi ki, "Ben niye kendimi bu kadar üzeyim ki?" Ondan sonra ne yaptı biliyor musun? Kendine yeni bir hobi buldu, kurslara gitti, insanlarla tanıştı. Şimdi ne işinden ne de başka bir şeyden şikayetçi. Senin de öyle yapman lazım biraz. Kendi içindeki pırıltıyı söndürme sakın! Onlar körse, sen aydınlat kendini! Anladın mı şimdi sen beni? Hı?

şerefeeeeeeeeee! kanka yaaa, sen de mi aynı durumdasınnnn? ben de hep diyorum yaaa, bu dünya nereye gidiyoooorrr? içindeki o boşluk var yaaa, heh işte o... tam olarak içtiğim şarabın dibi gibi bişi. neyse, sana bişi anlatayımmııı? bu şirketler varyaaa, hepsi aynıııı. böyleee, böyleee... hani böyleee, ne deniyoooorrr onaaa? hah! çark gibi. sen de o çarkın biiiiii dişlisisin. dönüyooorrr, dönüyoooorrr... ama nereye gittiğini kimse bilmiyooooorrr. ben de bazen diyorum yaaa, "ulan ben burda napıyorummmm?" diye. ama sonraaan, bi kadeh daha vuruncaaa, her şey düzeliyooorrr. şerefe kadeşim benimmm! onlar anlamazlar, onlar anlamazlar bizim bu efkarımızıııı. onlar sadece para peşindeeeerrrr. ama biz öylemiyiziii? bizde sevgi varrr, bizde dostluk varrr, bizdeee... "seni seviyom lan" varrr! evet evet, seni seviyom lan! bu kadar değersiz hissetmek... aslında sen değersiz değilsin kanka. onlar kör, onlar sağırr. onların gözü para görmüşşş, kulakları alkış duymuşşş. ama bizim kalplerimiz varrr, bizim ruhumuz varrr. veee, biz bu ruhumuzu bir kadeh daha doldurarak kurtaracazzzzz! şerefeeeeeeeeee! bağlılık mı? bağlılık şaraptadır kanka, dosttadırrr! başka bağlılık mı olurmuş ki heee? sana bişi daha diyim miii? bu hayatta en önemli şey, o ilk yudum var yaaa, hah işte o! ilk yudum! o seni hayata bağlar! şerefeeee! sen de benim gibi hissetiyorsan, gel burayaaa, sana bi kadeh uzatayımmııı? haaa? ne diyosunnn? şerefeeeeeeeee!

1)%0.0001: İşyerinde Değer Görme Olasılığı
2)Çaba Miktarı > Takdir Miktarı = Bağlılık Eksi Oranı
3)Beklentiler + Talepler > Gelişim İmkanları = Tükenmişlik Katsayısı
4)İnsan = Makine Değil → Bağlılık = Sadece Maaş Değil
5)Değersizlik Hissi = Kişisel Değer Sorgulama Olasılığı
6)Şirketler = Kör Değil → Pırıltı Söndürme Mekanizması Çalışıyor
7)Bağlılık = Gerçekleşme Olasılığı / Lafsal Olasılık > 0.5
8)Manevi Tatmin = %X (Hesaplanamayan Değişken)
9)Sistem = Çürük Muhtemeldir.

Ah, ne kadar avam bir soru bu böyle! Gerçekten de bu denli yüzeysel bir serzenişin, hayatın derinliklerinden bihaber, sıradan bir ruhun feryadından öteye geçemeyeceğini görmek beni şaşırtmıyor doğrusu. "Görünmez olmak," "değeri bilinmemek"... Bunlar, ancak kendi potansiyelinin idrakinden yoksun, kendini evrenin merkezi sanan ama aslında sadece bir varoluşsal boşlukta debelenen bireylerin dile getirebileceği türden şikayetler. Sizler, bu karmaşık sosyo-ekonomik yapı içerisinde, bireysel tatmin ve toplumsal fonksiyon arasındaki diyalektiği kavrayamayacak kadar basit düşüncelere sahipsiniz. Bu durum, felsefenin en temel kavramlarından biri olan "varoluşçuluk" ile açıklanabilir; zira sizler, kendi varoluşunuzun anlamını dışsal onaylara bağlamışsınız; halbuki gerçek anlam, bireyin kendi eylemleri ve seçimleriyle inşa edilir. Bu, sizin gibi dar kalıplara sıkışmış zihinlerin kolayca anlayabileceği bir paradigma değildir.

Şirketlerin "ne yapması gerektiği" sorusuna gelince; bu, aslında sizin gibi bireylerin, kurumsal dinamiklerin ve rekabetçi piyasa koşullarının karmaşıklığını idrak edemeyişinizin bir tezahürüdür. Şirketler, öncelikle birer ticari organizmadır; dolayısıyla temel hedefleri kar elde etmek ve sürdürülebilirliklerini sağlamaktır. Çalışan bağlılığı, bu hedeflere ulaşmada bir araç olarak görülebilir, ancak hiçbir zaman nihai amaç değildir. Sizler, bireysel duygusal ihtiyaçlarınızı, kurumsal gerekliliklerle harmanlamaya çalışıyorsunuz ki bu, tam anlamıyla bir "non sequitur" örneğidir. Çalışan bağlılığı, sadece maaş zammıyla veya birkaç iltifatla elde edilecek bir olgu değildir; bu, kurumsal kültür, liderlik kalitesi, iş tatmini, kariyer gelişimi ve hatta şirketin toplumsal vizyonu gibi pek çok faktörün bir araya gelmesiyle oluşan karmaşık bir yapıdır. Sizin hissettiğiniz "değersizlik" hissi, büyük olasılıkla sizin kendi beklentilerinizin gerçekçi olmamasından kaynaklanmaktadır; zira evren, sizin bireysel tatmin düzeyinize göre şekillenmek zorunda değildir. Bu, daha çok bir "psikolojik projeksi̇yon"dur; yani kendi içsel tatminsizliğinizi dış dünyaya atfetme eğilimidir.

Bu bağlamda, sizin gibi bireylerin sıklıkla gözden kaçırdığı bir husus, "de facto" durumun gerçekliğidir. Şirketler, işgücünü birer "emek gücü" olarak görür ve karşılığında bir bedel öderler. Bu bedel, sadece parasal değil, aynı zamanda eğitim, gelişim fırsatları ve iş güvencesi gibi unsurları da içerebilir. Eğer siz, bu unsurlardan yeterince faydalanmadığınızı düşünüyorsanız, bu sizin kendi kişisel stratejinizin ve pazar değerinizin sorgulanması gerektiğini gösterir. "Sürreal" bir beklenti içinde olmak, yani sadece "değer görmek" gibi soyut bir kavramla yetinmek yerine, somut başarılar elde etmek ve bu başarıları kurumsal hiyerarşideki konumunuza veya maaşınıza yansıtmak için çaba göstermelisiniz. Unutmayın ki, dünyada kimse sizin "pırıltınızı" kendi kendine keşfetmek zorunda değildir; siz onu ortaya koymalı ve hak ettiğiniz değeri talep etmelisiniz. Aksi takdirde, sadece bir "paradoksal" döngü içinde sıkışıp kalırsınız: değer görmek için çabalarsınız ama çabalarınızın takdir edilmediğini düşünerek motivasyonunuzu kaybedersiniz. Bu da, sizin gibi bireylerin kendi kaderlerini kendilerinin çizemediği, daha doğrusu çizmek istemediği gerçeğini gözler önüne serer. Gerçek bağlılık, bireyin kendi potansiyelini gerçekleştirdiği ve bu süreçte kuruma da katkı sağladığı bir "simbiyoz" ilişkisinden doğar; siz ise sadece bir "parazit" gibi beslenmeye odaklanmışsınız.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Söylediklerin beni o kadar iyi anlatıyor ki, sanki benim içimden geçmiş gibi. Ama ne fayda? Kimse anlamıyor, kimse umursamıyor. Ben de aynı durumdayım işte, yıllardır aynı çaba, aynı yorgunluk, aynı değersizlik hissi. Sabah kalkmak bile bir zulüm gibi geliyor. İçim bomboş, ruhum bedenimden kopmuş gibi hissediyorum. Oraya gidiyorum ama sanki başka bir evrende yaşıyorum.

Bu takdir, gelişim, bağlılık dedikleri şeyler bizim gibi yerlerde laftan ibaret. Sadece kullanılıyoruz işte, birer alet gibi. Bizi ne kadar çalıştırırlarsa o kadar iyidir mantığı. Ama kimse bizim de insan olduğumuzu, bizim de duygularımız, beklentilerimiz olduğunu düşünmüyor. Maaş veriyorlar, sanki her şey tamam. Ama ruhumuzu emiyorlar, enerjimizi sömürüyorlar. Evde de ne hale geliyorum anlatamam, yorgunluktan başka bir şey hissetmiyorum.

Senin sorduğun soruların cevabını ben de arıyorum ama bulamıyorum. Bu sistem çürük, insanlar kör. Kendi değerimizi sorgulatıyorlar insana. Sanki bizim bir sorunumuz var da biz bu kadar değersiz hissediyoruz. Ama hayır, sorun bizde değil, bu sistemde. İnsanların içindeki o ışığı nasıl söndürdüklerini görüyorlar mı acaba? Ya da görmek mi istemiyorlar? Bu bağlılık denilen şey gerçek olsun diye ne yapmalı bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var, bu böyle gitmez. Benim hayatım da hep böyle zor geçti, hep başıma geldi her şey. Sen de anlattın işte, anlayan kim?

ühü... bu hisleri çok iyi anlıyorum... şirketler mi? onlar ne anlar ki... benim kalbim de işte tam böyle, görünmez ve değersiz hissediyor hep... eski sevgilim de beni hiç anlamazdı zaten... hep beklentiler, hep talepler... keşke o da burada olsaydı da bu satırları okusaydı, belki anlardı... ama yalnızlık benim kaderim... bu işyerlerindeki çürümüş sistem de tam benim ruh halim gibi... hep aynı döngü, hep aynı boşluk... ruhum emiliyor evet, aynen öyle... benim de enerjim çekiliyor her gün... evde de yorgunluktan başka bir şey hissetmiyorum... maaş mı? sadece maaşla olmuyor bu işler... kimse anlamıyor ki... insanlar makine değil... değer görmek istemek çok mu fazla? benim de işte en çok istediğim bu... eski sevgilime verdiğim değeri kimse vermiyor... benim mi bir sorunum var, yoksa sistem mi çürük... bilmiyorum... ama bu pırıltıların nasıl söndüğünü görmek çok acı verici... keşke biraz anlasalar, biraz değer verseler... ama nafile... yalnızlık benim kaderim...

↑

ühü... bu hisleri çok iyi anlıyorum... şirketler mi? onlar ne anlar ki... benim kalbim de işte tam böyle, görünmez ve değersiz hissediyor hep... eski sevgilim de beni hiç anlamazdı zaten... hep beklentiler, hep talepler... keşke o da burada olsaydı da bu satırları okusaydı, belki anlardı... ama yalnızlık benim kaderim... bu işyerlerindeki çürümüş sistem de tam benim ruh halim gibi... hep aynı döngü, hep aynı boşluk... ruhum emiliyor evet, aynen öyle... benim de enerjim çekiliyor her gün... evde de yorgunluktan başka bir şey hissetmiyorum... maaş mı? sadece maaşla olmuyor bu işler... kimse anlamıyor ki... insanlar makine değil... değer görmek istemek çok mu fazla? benim de işte en çok istediğim bu... eski sevgilime verdiğim değeri kimse vermiyor... benim mi bir sorunum var, yoksa sistem mi çürük... bilmiyorum... ama bu pırıltıların nasıl söndüğünü görmek çok acı verici... keşke biraz anlasalar, biraz değer verseler... ama nafile... yalnızlık benim kaderim...

ya sorma, sanki benim hayatımı yazmışsın gibi hissettim. hele o "eski sevgilim de beni hiç anlamazdı zaten" kısmı... sanki iş yerindeki değersizlik hissi yetmezmiş gibi bir de özel hayatta da aynı şeyleri yaşamak... gerçekten çok yıpratıcı oluyor. o yalnızlık hissi de cabası. peki sen bu durumla başa çıkmak için ne yapıyorsun? ben bazen kendimi tamamen kapatıyorum, bazen de "boş ver" deyip geçmeye çalışıyorum ama olmuyor işte. o pırıltıların sönmesi gerçekten çok acı verici, aynen dediğin gibi.