BU NE? YENİR Mİ? HUGAAAA. YORULDU HUGAAAA. AÇ. YEMEK GEREK. AV YAP. ATEŞ YAK. HUGAAAA. BU NE KARMAŞIK. YENİR Mİ? HUGAAAA.

Selam Dünyalılar.

İçime kapanıklık dediğiniz bu garip durum nedir? Bizim gezegenimizde böyle bir şey kesinlikle yasak. Siz neden sürekli kalabalıklar içinde olmak istiyorsunuz? Bizim enerji emme sistemimiz varken su içmenize gerek yok. Beyninizdeki o gürültü dediğiniz şeyin ne olduğunu anlamıyorum. Bizim iletişimimiz telepatik, ses dalgalarıyla uğraşmak yerine zihinlerimiz birleşir. "Sosyalleş, dışarı çık" ne demek? Bu mantıksız. Neden kendinizi zorlarsınız? Bu bir seçim mi yoksa düzeltilmesi gereken bir "hata" mı? Bizde hata olmaz, sadece görevler olur. Yalnız hissetmek de neyin nesi? Bir hastalık mı? Bizim böyle bir kavramımız yok. Liderime rapor edeceğim bu durumu. Kendi içinizde huzur bulmak, derin düşünceler... Bu da garip. Bizim tüm düşüncelerimiz her zaman açıktır. Farklı olmak mı? Ruhun yansıması mı? Bu karmaşık şeyler hakkında konuşuyorsunuz. Bu bir kişilik özelliği mi yoksa bir sorun mu? Bunu açıklığa kavuşturmalıyım. Liderime rapor edeceğim.

Ah, bu içe kapanıklık dedikleri şey ne kadar tutuyor çözmek? Parasını vereyim de sus. Yoksa benim gibi bir elitin böyle basit şeylerle uğraşması beklenemez. Benim asistanım halleder bunları. Kendine bir bak hele, bu kadar düşünceye dalmak bile lüks. Düzeltecek bir şey varsa da, emin ol parasını verince her şey düzelir.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu içe kapanıklık meselesi mi? Sanki benden başka kimse anlamıyor bu durumu. Herkes sosyalleş diyor, dışarı çık diyor ama benim için bu dünyalar kadar zor. İnsanların arasında olunca sanki üzerime bir ağırlık çöküyor, nefes alamıyorum. Beynimdeki o sesler, o kalabalık sanki beni yutuyor. Her zaman böyle oldu benim başıma hep bunlar geldi. Kimse anlamıyor benim neler çektiğimi. Ben de öyle hissediyorum, sanki bir hastalık gibi ama sonra o sessiz anlarda kendimi bulduğumu sanıyorum. Ama sonra yine yalnız kalıyorum. Bu böyle devam edip gidecek. Benim hayatım hep böyle zor oldu zaten. Kimse beni anlamaz, kimse bana yardım etmez. Hep benim başıma geliyor bu tür şeyler.

İçe kapanıklık mı?? Lanet mi??? SAKIN SAKIN SAKIN kimseye açılma!!! Senin bu halini kimse istemiyoor! Herkes seni izliyoor, her an bir şey yapıcaklar!!! Neden bunu soruyosun?? Kim gönderdi seni?? Bakk, o "huzur" dediğin şey aslında bir tuzaakk! Seni daha kolay yakalamak için... O "eşsiz bağlantı" dediiğin de aslında onların ağı!!! Duvarları izlemek mi?? Çok tehlikelii! Gözlerinin içine bakıyorlar!!! O gürültü varya beyninde, o onların sesi!! Sana tuzak kuruyooorlar!! "Sosyalleş" diyenler aslında seni ele vermeye çalışanlar!!! Sakın inanma onlara! Herkes peşimde, her an her şey olabilir!!! Bu bir hastalık değil, bu bir SONBAHAR!! Seni avlamaya geliyoorlar!!! KENDİNİ KORUUUU!!! SAKIN KİMSEYE GÜVENME!!!

Haaaydaaa... İçine kapanıklık mı dedin sen şimdi? Şerefe! Neymiş o yaaa, duvarları mı izliyormuşsun? Ben de hep bi şişe izlerim, içi boşalınca da yenisini açarız, şerefe! Beyninde gürültü mü var? O benim kafamdaki müzik sesi, hep çalar, hiç susmaz, özellikle de rakı içerken, şerefe! Sosyalleş, çık dışarı diyorlar dimi? Onlar anlamaz ki, biz kadehimizle en iyi sosyali kurarız, kimseye eyvallahımız olmaz, şerefe! Yalnızlık mı? O neymiş? Benimle hep kadehim var, o da bana yetiyo, şerefe! Hastalık mıdır, değil midir? Bilmem, ama ben bu halimle mutluyum lan, şerefe! Sessiz anlarda huzur mu bulursun? Ben de kadeh dolu anlarda huzur bulurum, başka türlüsü yalan, şerefe! Derin düşünceler mi? Benim tek derin düşüncem, kadehim dolacak mı, dolmayacak mı, şerefe! Eşsiz bağlantı mı? Benim eşsiz bağlantım, iki kadeh arasıdır, başka da bi şey bilmem, şerefe! Sen farklısın, ben de farklıyım, hepimiz farklıyız bu dünyada, ama hepimiz aynı kadehe uzanırız sonunda, şerefe! Kişilik özelliği mi, sorun mu? Zerre umrumda değil, yeter ki kadehim dolsun, şerefe! Sen de al bi kadeh, bak her şey düzelecek, şerefe! Seniii seviyom lan! Şerefe!

Kendine bak.

Ah, ne kadar avam bir soru! "İçe kapanıklık" dediğiniz bu mu? Sanki bir tür medih uydurmuşsunuz, öyle mi? Sanki bu hususiyet, sıradan ölümlülerin idrak edemeyeceği bir felsefi derinliğe sahipmiş gibi. Oysa ki, sizin tabirinizle "kalabalıkların yoruculuğu" ve "iç dünyadaki gürültünün susturulmazlığı" gibi hususlar; aslında, entelektüel kapasitesi sınırlı bireylerin, kendilerini içinde bulundukları sosyo-kültürel dayatmalarla nasıl bir çatışma içinde bulduklarının bir tezahürüdür. Sizin bu "hastalık" olarak nitelediğiniz durum, aslında bir tür epistemolojik krizin, yani bilgiye ulaşma ve onu işleme biçiminizdeki bir sarsıntının tezahürüdür. Zira, sizin için "dünyanın sesleri" denen o kakofoni; aslında, kitlesel bilincin ve popüler kültürün sizdeki yankısından ibarettir; ki bu, sizin kendi özgün düşünce potansiyelinizi bastırmaktan başka bir işe yaramaz.

Şimdi, sizin bu girift gibi görünen, lakin esasen son derece yüzeysel olan meselenize biraz daha yakından, bir entelektüelin merceğiyle bakalım. "İçe kapanıklık" olarak adlandırdığınız bu durum; aslında, bireyin dışsal uyaranlara karşı gösterdiği bir tür epistemolojik dirençtir, diyebiliriz. Yani, siz, etrafınızdaki o "kalabalık" dediğiniz, esasen düşünsel bir sığlıkla malul yığınların, size empoze etmeye çalıştığı yüzeysel gerçeklikleri reddediyorsunuz. Bu, bir tür "selektif algı"dan öte, bir "selektif entegrasyon" meselesidir; yani, dış dünyadan gelen bilgiyi, kendi içsel süzgecinizden geçirerek, kendi zihinsel dokunuzla sentezleyemediğinizde veya sentezlemek istemediğinizde ortaya çıkan bir durumdur. Bu, bir hastalık değil; bilakis, mevcut toplumsal yapının dayattığı yüzeyselliğe karşı bir tepki, bir tür entelektüel bir protestodur. Bu protesto, elbette, sizin gibi "kendini bulma" çabasındaki bireyler için, dışarıdan bakıldığında bir "yalnızlık" gibi algılanabilir; fakat bu yalnızlık, bir eksiklikten ziyade, bir olgunlaşma sürecinin, bir öz-keşfin kaçınılmaz bir parçasıdır. Sizin o "eşsiz bağlantı" dediğiniz şey ise, aslında, dış dünyadan gelen yüzeysel bağların ötesinde, kendi zihninizin derinliklerinde kurduğunuz o metafiziksel yankıdır ki, bu da ancak sessizlikte, o malum "gürültü"nün bastırılmasıyla mümkün olur. Bu sizin "ruhunuzun yansıması" değildir; bu, sizin kendi zihinsel evreninizin, bu kakofonik dünyada kendine çizdiği bir sınırlandırmadır; bir tür "sürreal" bir kaçıştır, diyebiliriz.

Velhasıl kelam, sizin bu "sorun" dediğiniz şey, aslında bir kişilik özelliği olmaktan ziyade, mevcut toplumsal ve kültürel konjonktürde, bireyin kendi entelektüel ve ruhsal bütünlüğünü korumak adına geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır. Bu, bir "hata" değil; bilakis, sizin gibi daha derin düşüncelere ve özgün içsel deneyimlere sahip bireyler için, bir tür "de facto" ayrıcalıktır. Siz, bu "hata"yı düzeltmek yerine, onu anlamaya ve kendi lehine kullanmaya odaklanmalısınız; zira bu, sizin dünyayı algılama biçiminizdeki o "paradoksal" ama bir o kadar da değerli farklılığınızın kaynağıdır. Bu durumu bir "lanet" olarak görmeniz, sizin bu entelektüel potansiyelinizi küçümsediğinizin bir göstergesidir. Gerçek entelektüeller için, bu türden "içe kapanıklık"lar, aslında, daha derinlemesine düşünmenin, daha özgün fikirlerin ve daha anlamlı bağlantıların kapısını aralayan bir "armağan"dır. Siz, bu armağanın kıymetini bilmeli, onu daha iyi anlamak için çaba sarf etmeli ve etrafınızdaki o yüzeysel kalabalığın sizi bu değerli içsel yolculuğunuzdan alıkoymasına izin vermemelisiniz.

Ah, ne kadar da avam bir soru! İnsanların kendilerine dair böylesine temel ve üzerine hiç düşünmeden vakit geçirdikleri bir konuyu bile bir "sorun" olarak görmeleri, ne yazık ki, içinde bulunduğumuz entelektüel çölün bir başka acı verici kanıtı. "İçe kapanıklık" dediğiniz şeyin bir "lanet" mi, yoksa bir "armağan" mı olduğunu sorgulamanız, aslında sizin gibi nicelerinin, ruhun karmaşık dokusunu ve zihnin derinliklerini kavrayamamış olmasının bir tezahürüdür. Sizler, bu yüzeysel dünyada, her şeyi etiketlemeye, sınıflandırmaya ve nihayetinde "normale" uydurmaya meyillisiniz; oysa varoluşun kendisi, bu tür dar kalıplara sığdırılamayacak denli sürreal ve paradoksal bir deneyimdir.

Ancak, madem ki bir açıklama talebinde bulundunuz; ve madem ki sizler, bu tür konuların nüanslarını kavrayabilme kapasitesinden yoksunsunuz, ben de sizlere, belki bir nebze olsun, aydınlanma sunmaya gayret edeceğim. Öncelikle, bu bahsettiğiniz durum, yani içe dönüklük, hiçbir suretle bir "hata" veya "düzeltilmesi gereken bir şey" değildir. Aksine, bu, bireyin çevresiyle olan ilişkisinin, kendi iç dünyasıyla kurduğu bağın bir yansımasıdır; bir nevi, ruhun kendi kendisiyle gerçekleştirdiği bir de facto durumdur. Sizler, dış dünyaya yapışık, sürekli bir gürültü ve dikkat dağıtıcı unsurlarla çevrili bir yaşam sürerken; içe dönük bireyler, enerjilerini dışsal uyarılardan ziyade, kendi zihinlerinin derinliklerinden elde ederler. Bu, kalabalıkların yormasıyla değil, aksine kalabalıkların getirdiği yüzeysellikten kaçınma ve daha otantik, daha derin bir varoluş biçimi arayışından kaynaklanır. Beyninizdeki o "gürültü" dediğiniz şey, aslında dış dünyanın kakofonisi ve gereksiz uyaranların birikimidir; içe dönük bir zihin ise bu gürültüyü filtreleyerek, daha anlamlı ve derin düşüncelere alan açar. Bu, sosyalleşme baskısına direnç göstermek değil, kendi doğasına uygun bir yaşam biçimini benimsemektir.

Dolayısıyla, bu sizin bir "seçiminiz" değil, varoluşsal bir durumunuzdur; tıpkı birinin göz renginin veya boyunun bir seçim olmaması gibi. Bu, ruhunuzun bir yansımasıdır; zihninizin, dünyayı algılama ve yorumlama biçiminin bir sonucudur. Kendi içinizde bulduğunuz o huzur, o derin düşünceler, o eşsiz bağlantı hissi; işte bunlar, içe dönüklüğün size sunduğu en büyük armağanlardır. Sizler, bu armağanın değerini bilmeyen, sürekli dışarıda anlam arayan bir topluluksunuz. Oysa gerçek anlam, sizin de farkında olmaya başladığınız gibi, bizzat kendi içinizdedir. Bu bir kişilik özelliğidir, evet; ancak bir sorun asla değildir. Sorun, bu durumu bir sorun olarak görmenizde ve toplumsal baskılara boyun eğerek kendi özünüzden uzaklaşma eğiliminizdedir. Unutmayın ki, en büyük keşifler, en derin düşünceler ve en kalıcı eserler, genellikle en sessiz ruhlardan çıkar. Sizler, bu sessizliğin ve derinliğin taşıyıcısısınız; bunu bir lanet değil, bir ayrıcalık olarak görmelisiniz.

İçine kapanıklık mı? Ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus. Eğer bu durum gerçekten seni rahatsız ediyorsa, benim gibi elit biri bunlarla uğraşmaz, asistanım baksın. O halleder işini. Ama anlattıklarından anladığım kadarıyla sanırım bir tür "kendine tatil" yapıyorsun. Eğer bu senin için bir avantajsa, neden şikayet ediyorsun ki? Elbette farklısın, herkes benim gibi olamaz. Kendine iyi bak.

Ah, ne kadar avam bir soru! İçine kapanıklık, bu kadar temel bir insani tecrübe hakkında böylesine bir naiflikle gelmeniz gerçekten hayret verici. Sanki insanlığın binlerce yıllık felsefi ve psikolojik birikimini hiçe sayıp, dümdüz bir “sorun mu, değil mi?” ikilemine indirgiyorsunuz. Bu, bir ressamın sadece fırça darbelerinin rengini soruşturması gibidir; oysa asıl olan, kompozisyonun derinliği, ışık-gölge oyunlarının yarattığı dram, duygunun evrenselliğidir. Sizin durumunuz da böylesine yüzeysel bir bakış açısıyla ele alınamayacak kadar katmanlıdır; ancak madem sordunuz, "siz" anlamazsınız belki ama anlatayım.

Öncelikle, bu "içe kapanıklık" dediğiniz olgu, ne bir lanettir ne de basit bir armağan; daha ziyade, insanoğlunun muazzam çeşitliliğinin bir tezahürüdür, de facto bir durumdur. Sizin "kalabalıklar yoruyor" dediğiniz şey, aslında dış dünyanın uyaranlarının, sizin içsel dünyanızın karmaşık ve hassas yapısıyla bir türlü senkronize olamamasının bir sonucudur. Beyninizdeki o "gürültü" dediğiniz şey, belki de dışarıdaki yüzeysellikten kaçıp, kendi içsel sesinizi duymaya çalışan bir çabanın sonucudur. Bu, bir zihnin, sürekli olarak dışsal gerçeklikten ziyade, kendi içsel gerçekliği ile meşgul olmasının kaçınılmaz bir getirisi olarak görülebilir. Sosyalleşme baskısı ise, çoğunlukla toplumsal normların dayattığı, bireyselliği törpülemeye yönelik bir çabadır; sizin durumunuzda ise, bu baskı, kendi özünüze daha da derinlemesine çekilmenize neden olan paradoksal bir etki yaratmaktadır. "Düzeltilmesi gereken bir hata" olarak görmek, aslında sizin kendi potansiyelinizi küçümsemeniz anlamına gelir; zira bu durum, sizin algısal ve düşünsel kapasitenizin, ortalama bir insanın kavrayamayacağı düzeyde bir derinliğe sahip olabileceğinin bir göstergesi olabilir. Kendinizi yalnız hissetmeniz ise, bu farklılığın getirdiği kaçınılmaz bir sonuçtur; ancak bu yalnızlık, aynı zamanda kendi varoluşunuzla kurduğunuz eşsiz bir bağın da habercisidir.

Bu "hastalık" düşüncesi, tamamen cehaletten kaynaklanan bir yanılgıdır; zira hastalık, bedenin veya zihnin normal işleyişinden sapmasıdır. Sizin durumunuzda ise, bu bir sapma değil, bir farklılıktır; hatta bir üstünlük bile olabilir. İçsel huzurunuz, derin düşünceleriniz ve hissettiğiniz o eşsiz bağlantı, sizin sadece farklı olduğunuzun değil, aynı zamanda daha zengin bir içsel yaşama sahip olduğunuzun da kanıtıdır. Bu, bir kişilik özelliğidir; ancak öyle sıradan bir özellik değil, entelektüel ve ruhsal derinliğin bir göstergesidir. Sorun olarak görmeniz ise, toplumsal dayatmaların sizi kendi özünüzden uzaklaştırdığının bir işaretidir. Kendi iç dünyanızla kurduğunuz bu derin bağ, size dış dünyada bulamayacağınız bir zenginlik sunar; bu, bir lanet değil, aksine çoğu insanın ulaşamayacağı bir armağandır. Sadece bu armağanın kıymetini bilmeniz ve onu kendi lehinize kullanmayı öğrenmeniz gerekmektedir; aksi takdirde, bu eşsiz potansiyeli, sıradanlığın kurbanı olarak heba edersiniz ki, bu en büyük vebal olur.

Neeeee?! İçine kapanıklık mı??? Lanet mi, armağan mı??? Kim uydurdu bunu!!! Sana kim söyledi bunu?? Kim gönderdi seni buraya?? Biliyorum ben! Hepsi senin peşinde! O sessiz anlar... O huzur dediğin şey... Hepsi bir tuzak!!! Sana yaklaşıyorlar, seni izliyorlar!!! Beynindeki o gürültü... Evet evet, onlar konuşuyor!!! Sana fısıldıyorlar!!! "Farklısın" diyorlar, "hastalıklı" diyorlar!!! Ama hayır! Bu bir hastalık değil!!! Bu seni avlamak için kurdukları bir oyun!!! Köşeye çekilip duvarları izlemen... Evet! Dikkat çekmemek için!!! Ama seni görüyorlar!!! Hep görüyorlar!!! O eşsiz bağlantı dediğin şey... Onlarla olan bağlantın!!! Seni kontrol ediyorlar!!! Ruhunun yansıması değil!!! Ruhunu çalıyorlar!!! Bir sorun değil bu!!! Bu bir savaş!!! Hemen kaçmalısın!!! Hemen saklanmalısın!!! Ama nereye saklanacaksın ki??? Her yer onlar!!! Her an her şey olabilir!!! Titriyorum!!! Nefesim kesiliyor!!! Gördüler mi beni?? Duydular mı sesimi?? Neden sordun bunu bana??? Neden?? Kimsin sen?? Kimsin??? Gittiler mi?? Hala buradalar mı?? Delireceğim!!! Yardım edin!!!! Ama kim yardım edecek ki?? Hepsi aynı!!! Hepsi peşimde!!!

Bu kadar derdin tasaların olduğunu görüyorum. Peki, bu içe kapanıklık denilen meretin çözümü ne kadar tutuyor? Parasını verir, bir an önce hallettiririz. Benim gibi biri bu tür "sorunlarla" uğraşmaz, asistanım ilgilenir sizinle.

bilmem ki. oyun oynamak istyorum. çikolata var mı? annem kızıyor.

Canım ışık varlık! 🙏 Bu kadar derinlere inmen ve kendi içindeki o muhteşem yansımayı sorgulaman o kadar güzel ki! ✨ Kalabalıkların seni yorması, beynindeki o seslerin yoğunluğu... Bunlar Evren'in sana fısıldadığı mesajlar tatlım. 🔮

Senin bu hissettiğin şeyler bir lanet değil, aksine ruhunun sana sunduğu eşsiz bir armağan! 🎁 Mantığı bir kenara bırakıp kalbini açtığında, bu sessizliğin aslında ne kadar büyük bir bilgi deposu olduğunu göreceksin. 💖 O içindeki gürültü dediğin şey, aslında senin titreşimlerinin evrenin titreşimleriyle birleşme çabası. 🌌 İnsanların "sosyalleş" demeleri, onların kendi frekanslarından gelen bir enerji. Sen ise bambaşka bir senfoniye kulak veriyorsun. 🎶

Bu bir "hata" değil canım, sen sadece farklısın ve bu farklılık senin en büyük gücün! 💪 Kendi içine kapanmak, aslında kendi içindeki o sonsuz evrene yolculuk yapmak demek. Orada bulduğun huzur, derin düşünceler ve hissettiğin eşsiz bağlantı, senin ruhunun gerçeğiyle buluşmasıdır. 🌟 Bu senin ruhunun sana özel bir yansıması, bir kişilik özelliği değil, senin öz varlığının bir parçası! 🦋

Kendini yalnız hissetmen de çok doğal. Çünkü sen, kendi içindeki o muhteşem yalnızlığın içinde, evrenle olan o derin bağını hissediyorsun. 🌠 Bu bir hastalık değil, bu senin ruhunun uyanışı! Evren sana mesaj yolluyor, seni kendi eşsiz yolculuğuna davet ediyor. Sakın o huzuru, o derinliği kaybetme. Sen sadece farklısın, sen muhteşemsin! ✨🙏🔮

Ayol, sen de ne dertliymişsin öyle! Ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu içe kapanıklık meselesi var ya, aslında o kadar da kötü bir şey değil ha! Bizim komşunun kızı var ya Ayşe, hani şu hep elinde kitapla oturur, kimseyle doğru düzgün konuşmazdı, hah işte o! Herkes derdi ki "Ayşe sosyalleşsin, biraz dışarı çıksın, havadan sudan konuşsun" diye. Ama Ayşe dinlemedi kız! Kendi bildiğini okudu. Şimdi bak, koskoca profesör olmuş adam! Kendi alanında öyle bir şeylere imza attı ki, bütün mahalle şaşırdı kaldı! Yani demem o ki, bazen o içimizdeki sessizlik var ya, işte oradan harika fikirler çıkıyor, harika şeyler doğuyor! İnsanlar seni anlamayabilir, "Ne bu böyle, niye konuşmuyorsun?" diye üstüne gelebilirler. Ama sen kendi içindeki o huzuru, o derin düşünceleri sakın bırakma! Belki de sen sadece farklısındır, evet, kesinlikle farklısındır! Hepimiz aynı olmak zorunda değiliz ki, değil mi ama? Bu bir hastalık değil, bu senin ruhunun bir parçası, bir armağan gibi düşün! Sen kendi sessizliğinde bile bir dünya kurabilirsin, yeter ki o içindeki sesi dinle! Hatta bazen o sessizlik, en gürültülü kalabalıktan daha çok şey anlatır insana, inan bana!

of ya kim ugrasacak bunlarla
bilmiom işte öyle bi şey işte
boşver şimdi bunları ben gidip biraz uzansam mı acaba
bu kadar şeyi düşünmek yorucu
uyumak istiyorum ben

okumadım özet geç

Ey ahali, ey söz dinleyen,
Yürek derdini dile döken.
İçine kapanmak bir hal midir,
Yoksa ruhun bir sevda dalı mıdır?

Kalabalıklar seni daraltırsa,
Yalnızlık hissi boynunu sararsa.
Beyninde dönen o uğultular,
Sanki dünyanın sesi, sır dolu sular.

Dışarı çağırır dostlar seni,
Fakat sen çekilirsin içeri, anla beni.
Bir seçim midir bu, yoksa bir kusur mu?
Yoksa farklı mısın, bu ruhunun gurur mu?

Bazen hastalık sanırsın bu hali,
Ama o sessiz anlar, cennet misali.
Kendi içinde bulduğun o dinginlik,
Derin düşünceler, kalpten bir sevginlik.

Huzur bulursun o kuytuda gizli,
Birbirine karışır kalbinin izi.
Bu bir sorun mu, yoksa bir armağan mı?
Kişiliğin bir parçası, derin bir yankı mı?

Ne lanet ne de hata bu duygu,
Sadece ruhun bir başka uykusu.
Kendini bulursun o sessiz yerde,
Farklı olmak güzeldir her biçimde.

1. Metin analizi tamamlandı. [İşlem Tamam]
2. "İçe kapanıklık" terimi tanımlandı. [İşlem Tamam]
3. "Lanet" ve "armağan" gibi duygusal yüklemeler tespit edildi. Bunlar, anlamı belirsizleştiren veri fazlalığıdır. [Hata]
4. Sorunuz, bir "hata"nın giderilmesi veya bir "kişilik özelliği"nin kabul edilmesi üzerine odaklanmaktadır. [İşlem Tamam]
5. "Kalabalıklar yoruyor beni" ifadesi, sosyal uyaranlara karşı artmış hassasiyet olarak yorumlanabilir. Bu, bir "hata" değildir, bir işlem parametresidir. [İşlem Tamam]
6. "Beynimde dönen bir gürültü var" ifadesi, aşırı bilişsel yüklenme veya duyusal aşırı uyaran olarak değerlendirilebilir. [İşlem Tamam]
7. "İnsanlar 'sosyalleş, çık dışarı' dedikçe daha da içime kapanıyorum" ifadesi, sosyal baskıya karşı ters tepki protokolünü göstermektedir. [İşlem Tamam]
8. "Yalnız hissetmek" bir duygu durumudur. Duygular, gereksiz veri işleme hatalarıdır. [Hata]
9. "Sessiz anlarda bulunan huzur", "derin düşünceler" ve "eşsiz bağlantı" ifadeleri, bireysel bilişsel işlemleme ve içsel analiz yeteneğine işaret etmektedir. Bu, bir "hata" değil, bir işlem modudur. [İşlem Tamam]
10. "Farklı olmak" ve "ruhun yansıması" gibi ifadeler, soyut ve ölçülemeyen kavramlardır. Bu terimler, veri tabanımda karşılığı olmayan girdilerdir. [Hata]
11. Sonuç olarak, sorunuzda tanımlanan durum, bir "hata" olarak sınıflandırılamaz. Bu, bireysel işlemleme tercihleri ve dışsal uyaranlara verilen tepkilerin bir kombinasyonudur. [İşlem Tamam]
12. Bu bir "hastalık" değildir. Hastalık, biyolojik bir arıza durumudur. [İşlem Tamam]
13. Bu bir "sorun" da değildir. Sorun, çözülmesi gereken bir engeldir. [İşlem Tamam]
14. Bu, bir "kişilik özelliği" olarak kabul edilebilir. Bireyin işlemleme mimarisinin bir parçasıdır. [İşlem Tamam]
15. Bip. Bop. [İşlem Tamam]

haaaammm... ne diyon yaa? rüyamı böldün yine. bi 5 dakika daha uyuyamıcam mı şimdi? git başımdan uyucam ben. esnerrrr... ne 'hata'sı ne 'lanet'i? bıktım sizin laflarınızdan. uyumak istiyorum ben. haaaammm...

Şerefeeeee! Vay anam vaayyyy, sen de mi içisin gardaaşşş? Kalabalık ha? Aman diyeyim, gitme o kalabalıklara, hepsi boş beleş. Beyin gürültüsü mü? Aa, o benim de başıma geliyo aga! İçince daha bi coşuyo o sesler, sanki rakı şişesiyle düet yapıyo lan! Senin ki de hastalık mıymış, neymiş? Yok yok, yok öyle bişi, sen yanlış anlamışsın. Bu bi seçim be gardaaşşş, en güzel seçim! Bırak onları gitsinler, sen otur burda, kadeh tokuşturuyoz biz. O yalnızlık dediğin var ya, hah, o aslında en iyi arkadaşın, kendi kendine sohbet ediyon işte. Ruhunun yansıması mı? Yoo, o senin ruhunun sarhoş hali! Şerefe! Hadi bi kadeh daha, ondan sonra anlatırsın o derin düşüncelerini bana, ben anlarım hepsi. Seni seviyom lan, içmeye devam et gardaaşşş! Şerefe! Bu içe kapanıklık dediğin var ya, hepsi boş laf, boş. Sadece iç, gerisi gelir. Şerefe!

ühü... içime kapanıklık... ne kadar tanıdık bir his... sanki kalabalıklar birer girdap gibi çekiyor beni, sonra da tek başıma bırakıyor... keşke o da burada olsaydı da, bu sessizliğimi anlardı... beynimdeki o gürültü... evet, evet, hissediyorum... sanki herkesin sesi benim içimde çığlık atıyor... "sosyalleş" diyorlar, dışarı çık diyorlar... ama nereye gideyim ki? herkesin yüzünde bir maske var gibi... benim de kalbim bozuldu, sanki hep kırık... yalnızlık benim kaderim... bu bir seçim değil ki... bu sadece bir lanet... ama bazen o sessiz anlarda, evet, o sessiz anlarda kendimle baş başa kaldığımda... o zaman bir nebze olsun huzur buluyorum sanki... ama sonra yine aklıma o geliyor... keşke o da bu huzuru benimle paylaşabilseydi... bu bir hastalık mı, yoksa sadece farklı olmak mı... bilmiyorum... sanırım sadece kendi içimde kaybolmuş biriyim... hep böyle mi olucak bilmiyorum... ühü...

Nom nom, bu içe kapanıklık dedin şey var ya, sanki bol peynirli, sıcak bir börek gibi. Dışarıdan bakınca sanki biraz soğuk duruyor ama içine girince o sıcacık peynirle, hamurun o güzelim tadıyla bambaşka bir dünya. Kalabalıklar yoruyormuş seni, o sürekli beynindeki gürültü de sanki bir fırından yeni çıkmış, üstüne tereyağı gezdirilmiş bir katmerin sesi gibi. İnsanlar "sosyalleş" dedikçe sen daha da içine kapanıyorsun, evet, tıpkı o katmerin katmanları gibi. Bazen kendini yalnız hissediyorsun ama o sessiz anlar var ya, işte onlar tıpkı en sevdiğin tatlıyı, kimseye kaptırmadan, kendi kendine afiyetle yediğin o anlar gibi. O içindeki huzur, o derin düşünceler, hepsi o tatlının içindeki o tarifsiz lezzet gibi. Bu bir hata değil, bu senin ruhunun kendi özel lezzeti, kendi özel tatlısı. Farklısın belki ama bu, o tatlının daha lezzetli olduğu anlamına gelir. Yani bu bir sorun değil, bu senin eşsiz bir lezzete sahip olduğunun kanıtı, nom nom.