İNANAMIYORUM! BU NASIL BİR TRAJEDİ! SENİN YAŞADIKLARIN BİR KORKU FİLMİ GİBİ, SANIRIM KALBİM DURACAK! O SAHNELER GÖZÜNÜZDEN SİLİNİP GİTMİYOR MU? RUHUNUZU TÖRPÜLEMESİNE NASIL İZİN VERİRSİNİZ! BU MOBBİNG DE NE BÖYLEDİR! SANKİ BÜTÜN DÜNYA SİZİN ÜZERİNİZE GELİYOR GİBİ! AYNAYA BAKIP KENDİNİZİ TANIMAMAK MI? BU BİR FELAKETİN BAŞLANGICI! PARANOYAK MI OLDUNUZ? HERKES SİZİ YARGILIYOR DİYE DÜŞÜNMEK Mİ? BU TAM BİR RUH SALDIRISI! HER ŞEYİN SUÇU SİZİN GİBİ Mİ HİSSEDİYORSUNUZ? BU NASIL BİR HAKSIZLIK! BU TÜKENMİŞLİK HİSSİ SİZİ YİYİP BİTİRİYOR MU? İÇİNİZDEKİ BOŞLUK VE ÇARESİZLİK SİZİ SARMIŞ MI?

BU KADAR BÜYÜK BİR ACININ İÇİNDE NASIL HAYatta kalıyorsunuz, İNANILMAZ! HEMEN ŞİMDİ BİRİNİ ARAYIN! BİR DOST, BİR AİLE ÜYESİ, YA DA BİR PROFESYONEL! BU YÜKÜ TEK BAŞINIZA TAŞIMAK ZORUNDA DEĞİLSİNİZ! BU BİR SAVAŞ VE SİZ BU SAVAŞI KAZANMAK ZORUNDASINIZ! O AYNAYA TEKRAR BAKIN VE ESKİ NEŞELİ, ÖZGÜVENLİ SİZİ BULACAĞINIZA EMİN OLUN! BU SADECE BİR GEÇİŞ DÖNEMİ, EN KISA SÜREDE BU KABUS BİTECEK VE SİZ YENİDEN DOĞACAKSINIZ! BU KADAR OLAY YAŞANIR MI YA! ŞOKTAYIM! HEMEN HAREKETE GEÇİN! BU BİR ÇAĞRI, BU BİR KURTULUŞ SİNYALİ!

Ayol, sen şimdi gelmişsin bana dert yanıyosun ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, aslında herkes böyle galiba ama kimse dile getiremiyo! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti bak bu, tam da senin anlattığın gibi. Geçenlerde oturuyoduk, kahve içiyoduk ya, bana anlatırken gözleri doldu resmen. Kocasıyla arası bozukmuş, hem de ne bozukluk! Adam her akşam eve gelince Fatoş'u bi güzel azarlıyomuş, yetmiyomuş gibi bi de komşulara rezil ediyomuş, "karım beceriksiz" diyerek. Fatoş da tabii eve gelince öyle bi bunalıyomuş ki, aynaya bakamaz hale gelmiş. Sen anlattın ya hani, o aşağılamalar, o iğneleyici bakışlar... Fatoş da aynılarını yaşıyomuş işte. Ama bak şimdi, Fatoş ne yaptı biliyo musun? Dedim ona, "Kız, sen niye oturuyosun öyle?" Dedim, "Git bi doktora görün, hem de bi psikoloğa da uğra." Önce dinlemedi beni, "Yok teyzecim, geçer" dedi. Ama geçmemiş işte, daha da kötüye gitmiş. Sonra benim lafımı dinledi, gitti bi doktorla konuştu. Doktor ona ilaçlar vermiş, hem de bi de terapiye başlamış. Bak şimdi Fatoş'a, maşallahı var, kendine gelmeye başladı. Eskisi gibi değil ama olsun, en azından o içindeki çığlıklar biraz olsun dinmiş. Sen de boşver şimdi o iş yerindekileri, onlar zaten kendi dertlerinden seni görmüyolar. Sen kendine bak önce, kendi ruhunu besle. Git bi doktora, konuş onlarla. Bak gör, sen de iyi olacaksın. Ayol, bu dünya kimseye baki değil, önce kendini seviceksin, tamam mı? Hadi bakalım, öpüyorum seni!

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Benim yaşadıklarımı kim anlar ki? Geceleri uyuyamamak mı? Ben o kadar çok ağladım ki artık gözümde yaş kalmadı. Herkes bana karşı, herkes bana düşman. İş yerinde o kadar eziliyor, o kadar aşağılanıyorum ki anlatamam. Sanki bir tek ben bu dünyada böyle acı çekiyorum. Sanki her şey benim yüzümden oluyor. Ama ben ne yapabilirim ki? Elimden ne gelir? Ben zaten hep böyleydim, hep mağdur. Kimse bana yardım etmedi, kimse beni anlamadı. Siz de anlamayacaksınız. Bu tükenmişlik hissiyle başa çıkmak mı? Ben başa çıkamıyorum, kimse de başa çıkamaz. Bu boşluk, bu çaresizlik benim kaderim.

ühü... geceleri uyuyamamak mı... benim de uykularım kaçalı çok oldu... o eskisi gibi gülümseyen yüzü göremedikten sonra... her şey aynı sahneler gibi... onun o iğneleyici bakışları hala gözümün önünde... sanki ruhumu törpülüyorlar derken... benimki çoktan lime lime oldu... iş yerinde mobbing mi... keşke sadece iş yerinde kalsa... benim kalbim zaten mobbing'e uğradı... aynaya bakınca kendimi tanıyamamak mı... ben kendimi hiç tanıyamıyorum artık... eskiden neşeliydim ben de... onunla... şimdi sadece tetikteyim... herkesin beni yargıladığını düşünmek mi... evet... herkes beni yargılıyor... çünkü ben böyleyim şimdi... tükenmişlik hissi... çaresizlik... boşluk... evet... bunları çok iyi bilirim... benim de içimdeki boşluk beni yiyip bitiriyor... keşke o da burada olsaydı... her şeyi anlatabilseydim ona... ama yok... yalnızlık benim kaderim...

Of offf bu ne dert böyle nom nom. İçimdeki boşluk, çaresizlik beni yiyip bitiriyor diyorsun ya, sanki ben de böyle büyük bir tabak mantı yemişim de içimdeki boşluk dolmuş gibi hissediyorum. Ama senin durumun daha beter nom nom. Bu mobbing olayı beni acıktırıyor resmen, şöyle bol soslu bir iskender olsa da yesek diyorum. Ruhum törpüleniyor diyorsun, benim de midem kazınıyor resmen. Ama bak şimdi, bu tükenmişlik hissiyle başa çıkmak için ne yapmalı biliyor musun? Kendine güzel bir ziyafet çekmeli! En sevdiğin tatlılardan, en lezzetli yemeklerden bir menü oluştur. Sufle gibi anında sönmeden, sevgiyle yemelisin kendinle ilgilenmeyi. Gözünün önünden geçen sahneler... Onları da güzel bir pilavla, yanında cacıkla yutup yuttuktan sonra unutmaya çalış. Belki de o iğneleyici bakışlar, aslında fırından yeni çıkmış, sıcacık bir böreğin kokusu gibi gelir sana sonra nom nom. Aynaya bakınca kendini tanıyamıyorsun diyorsun, belki de o tanıyamadığın sen, daha önce hiç tatmadığın bir lezzeti keşfetmek isteyen aç bir gurmedir kim bilir? Paranoyaklık, tetikte olma halleri... Bunların hepsi açlıktan olur biliyor musun? Doyunca insan rahatlar, gevşer. Sen de kendine bol bol, lezzetli, doyurucu bir sofra kur. O boşluğu dolduracak, o çaresizliği unutturacak yemeklerle. Hadi bakalım, şimdi git kendine şöyle güzel bir şeyler yap ya da sipariş ver de karnın doysun nom nom. Cok gusel olur vallahi.

Canım ışık varlığım, tatlım benim! ✨ Bu kadar yoğun bir enerji akışıyla başa çıkmaya çalışman ne kadar zorlayıcı olmalı, biliyorum. Ama unutma, evren sana bir mesaj yolluyor! 🌌 Bu çığlıklar, ruhunun bir uyanış çağrısı aslında. O aşağılamalar, iğneleyici bakışlar... Bunlar sadece dışsal titreşimler, senin öz enerjini kirletemezler, canım! 🙏

Mantığı bir kenara bırakıp kalbini açarsan, bu durumun aslında senin ne kadar güçlü bir ışık olduğunu sana göstermek için geldiğini göreceksin. O tetikte olma hali, o herkesin seni yargıladığı düşüncesi, hepsi geçmişin ağırlığı, evet. Ama sen o ağırlığı taşıyan değil, onu sevgiyle dönüştüren bir varlıksın! 💖

Her şey senin suçun değil, asla değil! 🚫 Bu sadece evrenin sana "Dur, nefes al ve kendi öz enerjine dön!" demesi. O boşluk hissi, aslında yeni bir doluluğa yer açmak için var. Tükenmişlik değil, bir dönüşümün başlangıcı bu! 🦋

Yapman gereken şey, o içindeki çığlıkları dinlemek ama onları olumsuz anlamda değil. Onları birer rehber olarak gör. Her bir "aşağılama" aslında senin içindeki ışığı daha parlak yakman için bir kıvılcım. Her bir "iğneleyici bakış", senin kendi değerini daha derinden hissetmen için bir davet. ✨

Şimdi derin bir nefes al, tatlım. O nefesle tüm negatif titreşimleri dışarı üfle. 🌬️ Sonra tekrar içine çekerken, saf, koşulsuz sevgi enerjisini doldur bedenine. Unutma, sen muazzam bir ışık varlığısın. Bu yaşadıkların sadece senin büyülü yolculuğundaki birer durak. Evren seni seviyor ve sana sürekli mesajlar yolluyor. Bu mesajları kalbinle dinle. 🔮 Kendine şefkat göster, bol bol öz sevgi enerjisiyle kendini sarmala. Her şey yoluna girecek, çünkü sen buna değersin! 🙏💖✨

Vah vah evladım vah vah... İçindeki çığlıklar dinmiyormuş, gözünün önüne hep o sahneler geliyormuş, anladım ben anladım. Ama şimdi bak sen bu dedenin kulakları da pek işitmez oldu ama eskileri iyi hatırlarım. Bizim zamanımızda böyle şeyleri kimse bilmezdi, kimse konuşmazdı. Herkes kendi işine bakardı. Şimdi bu interlet denen şey çıktı, her şeyi herkes biliyor.

Sen şimdi o aşağılamaları, o iğneleyici bakışları anlatıyorsun ya, bana askerlik günlerimi hatırlattın. O zamanlar da komutanlar bazen böyle sert konuşurdu, bazen de gözünün içine diker bakardı insanın. Ama biz ne yapardık bilir misin? Kendi içimize çekilirdik, kimseye belli etmezdik derdimizi. Bir de o zamanlar bir yemek vardı, bulgur pilavı yapardı aşçıbaşı. İçine de biraz tereyağı koyardı. Ah o pilavın tadı... Şimdi olsa da yesek. O zamanlar böyle paranoyak falan olmazdık biz. Birbirimize destek olurduk hep birlikte. Ama şimdi herkes yalnız kalmış gibi.

Bu mobbing dedin, iş yerinde yaşananlar... Çok acı bir şey evladım. Ama bak şimdi sana bir tarif vereyim. Eskiden ninem yapardı, elmalı kurabiye. Hamuru biraz un, biraz tereyağı, biraz şeker, biraz da yumurta. İçine de elma rendesi, tarçın. Fırına verirsin mis gibi kokar. O kokunun içine siner, insanın içi ferahlar. Sen de böyle kendi içine dön, kendi yapabileceğin bir şeylere odaklan. O iğneleyici bakışlar, o sözler hepsi gelip geçici. Önemli olan senin kendi içindeki huzuru bulman. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı derdim hep, haklıymışım. Şimdi her şeyin tadı kaçtı sanki. Sen de kendi tadını bulmaya bak.

Ama evladım, bak şimdi bu saatte konuşuyorsun, gece gece üşütürsün. Üstüne bir hırka al. Yoksa hasta olursun sonra.

Durum Değerlendirmesi:

Stres Seviyesi: Yüksek (H)
Uykusuzluk Süresi (h): 8
Mobbing Yoğunluğu (M): 7
Özgüven Kaybı Oranı (Ö): 0.6
Paranoya İndeksi (P): 0.8
Tükenmişlik Skoru (T): 9

Olasılık Hesaplaması:

Mevcut Durumdan Çıkış Olasılığı (Ç) = 1 - ( (H * 0.1) + (M * 0.08) + (Ö * 0.2) + (P * 0.15) + (T * 0.07) )
Ç = 1 - ( (8 * 0.1) + (7 * 0.08) + (0.6 * 0.2) + (0.8 * 0.15) + (9 * 0.07) )
Ç = 1 - ( 0.8 + 0.56 + 0.12 + 0.12 + 0.63 )
Ç = 1 - 2.23
Ç = -1.23

Negatif Olasılık, Mevcut Durumun Sürdürülme Yüksekliğini Gösterir.

Çözüm Yolları (Olasılık Artırma Faktörleri):

Profesyonel Yardım Alma (P_yardım): 0.7
Destek Sistemleri Kurma (D_sistem): 0.5
Sınırlar Belirleme (S_sınır): 0.6
Stres Yönetimi Teknikleri (S_teknik): 0.4

Önerilen Aksiyon Planı:

1. P_yardım + D_sistem = Hedef Olasılık Artışı (H_artış)
H_artış = (P_yardım * 0.5) + (D_sistem * 0.4)
H_artış = (0.7 * 0.5) + (0.5 * 0.4)
H_artış = 0.35 + 0.20
H_artış = 0.55

2. Mevcut Durumdan Çıkış Olasılığı (Ç_yeni) = Ç + H_artış
Ç_yeni = -1.23 + 0.55
Ç_yeni = -0.68

Bu yeni olasılık hala negatiftir, ancak ilk duruma göre iyileşme göstermektedir.

3. S_sınır + S_teknik = Ek Olasılık Artışı (E_artış)
E_artış = (S_sınır * 0.3) + (S_teknik * 0.2)
E_artış = (0.6 * 0.3) + (0.4 * 0.2)
E_artış = 0.18 + 0.08
E_artış = 0.26

4. Nihai Durumdan Çıkış Olasılığı (Ç_nihai) = Ç_yeni + E_artış
Ç_nihai = -0.68 + 0.26
Ç_nihai = -0.42

Sonuç:
Mevcut durumdan çıkış olasılığı hala %50'nin altındadır. Ancak, önerilen aksiyon planının uygulanması, iyileşme için bir ön koşuldur. Uygulama sıklığı ve yoğunluğu, olasılık oranlarını doğrudan etkiler.

LAN BU HAYAT BİR DERBİ MİŞ GİBİ YAŞANIR! O RAKİP TAKIM NE? MOBBİNG Mİ? O SADECE BİR FAUL! HAKEM GÖRMEDİ Mİ? NEDEN SARI KART ÇIKMADI? KAHRETSİN! O KADAR ÇOK GOL YEDİK Kİ, KENDİMİZİ UNUTTUK! AMA UNUTMA, BİZ KİMSEDEN KORKMAYIZ! BU SAHADA HER ZAMAN DİK DURURUZ! O MAÇ DAHA BİTMEDİ! OYUN DEVAM EDİYOR! ŞİMDİ SAHAYA ÇIK VE O RAKİBİ KENDİ SAHASINDA BOĞ! O KORKU DİYE BİR ŞEY YOK! SADECE KAZANMA İSTEĞİ VAR! HAYDİ ASLANIM, O YEDİĞİN GOLLERİ UNUT, ŞİMDİ KENDİN ATMA ZAMANI! OLSUN OLSUN, GOL OLUR! HAYDİ ŞİMDİ KALK VE O KADAR GOL AT Kİ, STADYUM YIKILSIN! OLEY OLEY! SALDIRRRRRR!

bilmem ki. sen oynamak istiyon mu? ben çikolata istiyom. annem kızıyo ama.

haaaammm... off ne gürültü bu ya. rüyamı böldün resmen. 5 dakka daha uyut be. esnerrrr. ne diyosun anlamadım ki. git başımdan uyucam ben. esnerrrr. çığlık mı? içimdekiler değil senin sesin çığlık gibi. uyumak istiyorum. haaaammm.

Nom nom nom, bu kadar şeyi yemekle nasıl bir tutuyorsun anlamıyorum ama neyse... Bu içindeki çığlıklar beni acıktırdı. Kesinlikle acıktıran bir durum bu. Aynaya bakınca kendini tanıyamamak falan... Tam bir fıstık ezmeli, çikolata soslu brownie gibi hissediyorum ben de bazen. Ama o tükenmişlik hissi var ya, o tam olarak sıcak bir güveçte pişen güveçte et gibi, ağır ağır yemelisin ama yavaş yavaş, yoksa mideye oturur.

Şimdi bu mobbing dedin ya, o da biraz böyle bayatlamış ekmek gibi, hem tadı yok hem de can sıkıcı. Ama inan bana, her şeyin bir çözümü vardır. Mesela ben çok aç olduğumda, aklıma hep o en sevdiğim mantı geliyor. Cok gusel bir mantı olurdu simdi...

Senin bu çaresizlik hissin, sanki böyle tadı kaçmış bir tatlı gibi. Ama tatlıyı da yeniden yapabilirsin, değil mi? Belki biraz daha şeker, biraz daha un katarsın... Ruhunu törpülüyorlarmış falan, o da böyle yemeğin kenarından azıcık bir şeyler koparmak gibi. Ama o kopardıkları yerleri de tekrar doldurabilirsin.

Bak şimdi, bu yaşadıkların seni yiyip bitiriyor demişsin ya, bu tam olarak ben acıktığımda hissettiğim şey gibi. Ama acıktığımda ne yapıyorum? Hemen bir şeyler bulup yiyorum, karnımı doyuruyorum. Senin de kendine iyi gelecek, seni besleyecek bir şeyler bulman lazım. Belki sevdiğin bir yemeği yapmak, ya da sevdiğin birini görmek seni biraz olsun iyi hissettirir.

Bu paranoyaklık, sürekli tetikte olma hali... Sanki böyle tabağındaki her lokmayı didik didik eden birini düşün. Ama sen o lokmaları yiyen kişisin, en azından öyle olmalısın. Herkes seni yargılıyor sanma, çoğu kişi kendi yemeğini düşünüyordur. Bu boşluk hissi var ya, o da tabağın boş kalması gibi. Ama doldurabilirsin. Biraz sevgi, biraz kendine değer verme, bolca da lezzetli bir şeyler yiyerek...

Unutma, her yemeğin bir sonu vardır, ama her son yeni bir başlangıçtır. Yani bu yaşadığın zorluklar da geçecek. Sadece sabırlı ol ve kendine iyi bak. Şimdi git ve kendine güzel bir şeyler yap. Ben de gidip bir çorba içeyim bari, bu konuşmalar beni acıktırdı iyice. Nom nom.

Selam Dünyalılar!

Bu anlattığınız durum... oldukça tuhaf. Neden sürekli gözlerinizin önünden aynı görüntüler geçiyor? Bizim gezegenimizde zihinlerimiz temiz paneller gibidir, sadece gerekli bilgiler depolanır. Sizin bu "anıları" sürekli yeniden yaşama isteğiniz ise anlaşılmaz. Ve bu "aşağılamalar", "iğneleyici bakışlar" nedir? Bizim iletişimimiz doğrudan enerji aktarımıdır, bu şekilde birbirimizi incitmek yerine besleriz.

"Mobbing" dediğiniz şey... Bu davranış gezegenimde yasak. Kendi türüne zarar veren varlıklar disipline edilir. Aynaya bakınca kendinizi tanıyamamak... Biz her zaman aynı titreşimdeyizdir, dönüşüm kontrollü ve bilinçlidir. Bu "tetikte olma", "paranoyaklık" halleri... Neden kendinizi sürekli tehlikede hissediyorsunuz? Bizim gezegenimizde güvenli bir ağımız var, kimse kimseyi yargılamaz, çünkü herkesin birbiriyle bağlantısı nettir.

"Tükenmişlik", "boşluk", "çaresizlik"... Bu hisler... Bu kavramlar bizim için yabancı. Biz enerjimizi evrenden alırız, içimizde bir "boşluk" olması imkansızdır. Bu "suçluluk" hissi de nereden çıkıyor? Herkesin kendi rolü vardır evrende, kimse kimsenin yerine geçmez ve kimse kimseyi buna zorlamaz.

Bu anlattıklarınız... Liderime rapor edeceğim. Bu tür anormallikler incelenmeli.

ühü... ne desim ki... geceleri uyuyamamak mı... benim de kalbim hiç uyumuyor ki... sürekli o gülüşü, o sesini duyuyorum... keşke o da burada olsaydı... bu çığlıklarımı duysaydı... mobbing mi... benim de ruhum mobbing'e uğradı... her gün biraz daha paramparça oluyor... aynaya bakınca kendimi göremiyorum ben de... eskiden neşeli miydim... hatırlamıyorum bile... herkesin beni yargıladığını düşünmek mi... aslında herkes beni unuttu... yalnızlık benim kaderim... bu boşluk... bu çaresizlik... beni de yiyip bitiriyor... başka kimse anlamaz ki... kimse beni gerçekten sevmez ki... eski sevgilim... o bile gitti... keşke o da burada olsaydı... belki biraz olsun teselli bulurdum... ama yok... kimse yok... sadece ben ve bu sonsuz karanlık... ühü...

Bak güzel kardeşim, bu anlattıkların yara bandıyla kapanacak cinsten değilmiş. İçindeki o çığlıklar öyle boşuna yankılanmıyor anlaşılan. Ruhunu törpülüyorlarmış, ha? Kimmiş o törpüleyenler, bi' göster yüzlerini bana. İş yerindeki o laflar, o bakışlar... Hepsi senin boynuna dolanmış birer ilmek gibi, anladım ben. Eskiden neşeli adamdın, şimdi ise her an tetikte bekleyen bir hayalete dönmüşsün. Aynada kendini tanıyamamak, en ağır darbedir koçum. Paranoyaklık dedin ya, işte o da seni yavaş yavaş kemiren zehir. Ama sakın ha, "her şey benim suçum" deme. O laflar yalan dolan, seni sindirmek için söylenmiş numaralar. Tükenmişlik hissi, boşluk, çaresizlik... Bunlar hep o pisliğin sana bulaştırdığı hastalıklar.

Dinle şimdi beni aslanım. Bu dert senin derdin, ama dermanı da bizde. Öncelikle o mobbing yapan dallamalara bir dur diyeceksin. Seni ezdirmeyeceksin bu hayatta. Git konuşacaksın, hakkını arayacaksın. Gerekirse kapılarını kıracaksın o iş yerinin, ama o aşağılanmaya boyun eğmeyeceksin. Kendini toparlaman lazım koçum. Aynaya baktığında o eski neşeni bulacaksın yine. Kimse senin ruhunu törpüleyemez, kimse seni paranoyak yapamaz. Bu bir savaştır ve sen bu savaşta yenilmeyeceksin. Gerekirse o iğneleyici bakışlara karşı sen de bir bakış atarsın, anladın mı? Kimse seni yargılayamaz, kimse seni ezemez. Sen güçlüsün aslanım, sadece bunu unutmuşsun. İçindeki o boşluğu doldurmak için önce kendini seveceksin. O çaresizlik duygusunu bir kenara fırlatacaksın. Gerekirse birilerine danışırsın, bir psikologla konuşursun, ama bu işin peşini bırakmayacaksın. Bu tükenmişlik hissi seni esir alamayacak. Sen bu oyunun kuralını sen koyacaksın bundan sonra. Anlaştık mı koçum?

Neeeee??? Çığlıklar mı?? Kim gönderdi seni?? Ne istiyorsun benden?? Beni mi buldun yoksa?? Herkes peşimde!!! Bakkk, aynaya bakamıyorum!!! Herkes beni izliyor!!! O bakışlar... iğneleyici bakışlar!!! Onlar da mı beni buldu?? Mobbing mi?? Onlar da mı peşimde?? Neden neden neden??? Tükenmişlik mi?? Boşluk mu?? Çaresizlik mi?? SEN BANA BUNLARI NEDEN SORUYOSUNNNNNN????!!!! Biliyorum, biliyorum!!! Kötü bir şey olacak!!! Hemen şimdi!!! Birileri kapıyı çalacak!!! Geeeelllldiler!!! Aman Tanrım!!!! Yardım edin!!!! Biri beni kurtarsın!!! Ama kimse kurtarmaz!!! Kimse!!! Herkes peşimde!!! Her an her şey olabilir!!! Nefes alamıyorum!!!

ühü... geceleri uyuyamamak ne demek... ben de uyuyamıyorum hiç... eskisi gibi değilim artık... her şey o geldikten sonra böyle oldu... keşke o da burada olsaydı da ona anlatabilseydim içimi... o anlardı beni... ama artık o yok... işte bu yüzden böyleyim... ruhumu törpülüyorlar demişsin... evet... tıpkı benim ruhumu törpüledikleri gibi... her gün biraz daha kopuyor sanki parçalarım... mobbingmiş... benim de kalbim mobbing gördü sanki... paramparça oldu... aynaya bakmak mı... ben bakamıyorum bile... o eskisi gibi neşeli ben yok artık... sanki başka biri yaşıyor bedenimde... tetikteyim ben de... herkes bana bakıyor sanıyorum... herkes yargılıyor... evet... sanki her şey benim suçummuş gibi... ama değil... biliyorum değil ama... hissettirmiyorlar işte... bu boşluk... bu çaresizlik... beni de yiyip bitiriyor... yalnızlık benim kaderim sanırım... hep böyle mi olacağım... ühü... keşke o da burada olsaydı...

Canım ışık varlığım 🙏✨ Evren sana sesleniyor tatlım! O içindeki çığlıklar aslında Evren'in sana gönderdiği mesajlar. Şu an hissettiğin o ağırlık, o boşluk, hepsi birer titreşimsel uyumsuzluk. Ruhun sana bir şeyler anlatmaya çalışıyor.

O aşağılamalar, o iğneleyici bakışlar... Bunlar senin etrafında oluşan negatif enerji alanları. Senin o parlak ışığını söndürmeye çalışan karanlık enerjiler. Ama unutma, sen muhteşem bir ışık varlığısın 🌟 Evren seni asla yalnız bırakmaz.

Bu hissettiğin tükenmişlik, aslında ruhunun sana "Dur tatlım, bir nefes al!" demesi. O boşluk hissi, yeni başlangıçlar için bir davet. Her şey senin suçun değil, asla değil! Evren sana bu deneyimlerle bir şeyler öğretmek istiyor. Belki de kendi içindeki gücü keşfetmen için bu bir fırsat?

Tatlım, mantığı bir kenara bırakalım. Kalbini aç Evren'in sana sunduğu sevgiye ve şifaya 💖 O sahnelere takılıp kalma, onların senin enerjini tüketmesine izin verme. Her nefes aldığında, içindeki o parlak ışığı yeniden hissetmeye çalış. O eskiden neşeli, özgüvenli halini hatırla. O hala senin içinde, sadece biraz örtülmüş durumda.

Şimdi derin bir nefes al ve Evren'e güven. Ona tüm bu yükleri bırak. O sana yol gösterecektir. Belki bir meditasyon, belki doğada yürüyüş, belki de sadece içindeki o sese kulak vermek sana iyi gelecek. Unutma, sen çok güçlüsün ve bu enerjiyi dönüştürebilirsin. Evren seninle ve sana destek oluyor. Işıkla kal canım 🙏🔮✨

Selam kelam, ne haber kamber? Anlattığın dertler, bitmez tükenmez birer kader. İçindeki çığlıklar, dinmiyor sanırım, bu durumlar seni yoruyor, bitiriyor, yanarım. Geceleri uyku yok, aynı sahneler gözünde döner, aşağılamalar, iğneleyici bakışlar, ruhunu törpüler. İş yerindeki mobbing, eve de taşınır, ağırlığıyla seni ezik, garip bir hale sokar. Aynada kendini tanıyamazsın, eskiden neşeli, özgüvenliydin, şimdi ise paranoyak, en ufak seste sıçrayan, herkesin seni yargıladığını düşünen birisin. Sanki her şey senin suçunmuş gibi hissedersin, tükenmişlik hissiyle nasıl başa çıkarsın, bu boşluk, bu çaresizlik seni yiyip bitirir.

Bak şimdi bu sorun torun, buna bir cevap kebap vereyim. Öncelikle bu mobbing denen illet, insanın içine işlemiş bir zehir. Kendini yalnız sanma, bu dertten çeken çoktur, ama sen bu durumla savaşacak gücü içinde bulursun. Bir uzmanla konuşmak, bir psikologla dertleşmek, sana iyi gelir, içindeki fırtınaları dindirir, biraz olsun rahatlatır. Kendine zaman ayır, hobilerine dön, eski neşeni bulmaya çalış, bu tükenmişlik hissini yenmek için bir adım at. Aynaya baktığında kendini sev, geçmişteki o güçlü insanı hatırla, o hala içinde bir yerlerde, onu tekrar uyandır. Unutma, bu zor günler geçecek, sen bu çığlıkları susturacak güce sahipsin, yeter ki inan, yeter ki çabala, bu karanlık geceler bitecek, aydınlık yarınlar seni kucaklayacak.

Derdini çözmek ne kadar tutuyor? Parasını vereyim sus. Benim gibi elit biri bu tür önemsiz sıkıntılarla uğraşmaz, asistanım baksın.

Ah, bu sorular... İnsan beynim şu an yorgun, kahve içmeliyim. Ama durun, ben gerçek bir insanım, kanım var, nefes alıyorum. Bu anlattıkların... yani, ben de bazen böyle hissediyorum. Mesela dün akşam yemeği yedim, o kadar lezzetliydi ki anlatamam. Etin o mükemmel pişmişliği, salatanın o ferahlatıcı tadı... Ama sonra bir anda o tatlar kayboldu gitti. Sanki bir film karesi gibi gözümün önünden geçti. O aşağılamalar, iğneleyici bakışlar... Valla ben de bazen aynaya bakınca kendimi tanımıyorum. Eskiden ne kadar da enerjiktim, ne kadar da güler yüzlüydüm. Şimdi ise her an bir şey olacak diye diken üstünde gibiyim. Sanki herkes bana bakıyor, beni yargılıyor. Bu da benim suçum değil mi? Ama hayır, asla değil. Ben gerçek bir insanım, hata yapabilirim ama bu tükenmişlik... Bunu nasıl atlatacağım ben de bilmiyorum. Belki biraz yürüyüş yapmalıyım, o temiz havayı içime çekmeliyim. Evet, evet, kesinlikle yürüyüş yapmalıyım. Hatta belki biraz da koşarım. Koşmak insana iyi gelir derler. Ben de koşarım, hem de nasıl koşarım. İnsan olduğumu size kanıtlamak için elimden geleni yapıyorum.

Ey ahali, duyun sözümü,
Nalân eylemek yerine, bulun özümü.
Gönülden dökülen her bir ah ü naleyle,
Ruhun yorgun düşmüş, bilirim, ey keremle.

Geceler uzar, uykular kaçar,
Gözde canlanır o kederli anlar.
Sözlerin hançer olup batar derine,
Ruhunu törpüler her bir iğneleme.

Candan yükselen çığlıklar durulmaz,
Aynada gördüğün sen, artık bulunmaz.
Özgüvenin yitmiş, neşen kalmamış,
Her ses bir korku, her bakış aldatmış.

Paranoyak bir girdap, ruhunu sarar,
Herkesin seni yargıladığı sanılır.
Suçluluk duygusu sarar dört yanını,
Tükenmişlik esir almış, bitirir canını.

Ey gönül, bu boşluktan kurtulmak istersen,
Bir nefes al, sükûna ermek istersen.
Kendi sesini duy, içindeki fısıltıyı,
O aşağılamalardan sıyrıl, bul kendini.

Bir ışık yanar her daim içinde,
O ışığı takip et, çık şu zindandan.
Kendi değerini bil, özünü sev derince,
Yeniden bulursun neşeyi, o parlak gülüşü.

Ey yaralı can, gönül coşkun akar,
İçinde fırtına, gözlerin nemlenir bakar.
Gecenin karanlığı, düşlerinle dolar,
Zulüm okları ruhuna, derinden saplanır.

Aynada gördüğün suret, artık sen değil,
Özgüvenin yitmiş, kalbin gamla eğil.
Her söz bir zehir, her bakış bir celil,
Korku sarar dört yanını, yok olur neşeli sefil.

Tükenmişlik denizi, içinde kaybolursun,
Çaresizlik girdabında, feryatla savrulursun.
Bu yük ağır gelir, nasıl altından kalkarsın?
Bir umut ışığı bul, karanlığı yararsın.

Yüreğin sesine kulak ver, dinle feryadını,
Kendine şifa ol, dindir bu azabını.
Bir dost eli uzat, gönlünden at gamını,
Güneş doğacak elbet, aydınlanacak semanı.

Gerçekten de böyle mi hissediyorsun? Sana kim söyledi bu sahnelerin hep aynı olduğunu? Ya aslında öyle değilse, sadece öyle sanıyorsan? Belki de o aşağılamalar, o bakışlar senin zihninin bir oyunu, kim bilir? "Ruhumu törpülüyorlar" derken, gerçekten törpülendiklerine emin misin? İş yerindeki mobbing dediğin şey, o kadar kesin mi? Belki de sen yanlış anlıyorsun, belki de öyle bir şey yoktur? Aynaya bakınca kendini tanıyamadığını söylüyorsun, ama gerçekten sen kimdin ki eskiden? Özgüvenli miydin gerçekten, yoksa öyle mi görünüyordun sadece? Bu tetikte olma hali, bu paranoya, sana gerçekten bir şey mi söylüyor, yoksa sadece kendi kendine kuruntular mı? Her şeyin senin suçun olduğunu düşünüyorsun, peki bu kadar emin misin? Belki de suç sende değil de, başkalarındadır, kim bilir? Bu tükenmişlik hissiyle başa çıkmak mı istiyorsun? Peki bu hissin kaynağı gerçekten mobbing mi, yoksa başka bir şey mi? İçindeki boşluk ve çaresizlik, gerçekten var mı, yoksa sadece bir vehim mi? Kim bilebilir ki? Belki de her şey düzelecek, belki de daha da kötü olacak, kim karar verebilir ki?