bu soru günlerdir beynimi kemiriyor. ben, avrupa'da büyümüş ama kökleri doğu'ya uzanan bir kadınım. küçük yaşlardan beri hep bir ikilem içindeydim; modernleşme çabalarımla geleneksel değerlerin çatışması. şimdi, kendimi dipsiz bir kuyuda hissediyorum. depresyon mu bu, yoksa sadece "büyüklere saygı" adı altında bastırdığım öfke mi? ailem, "bizde öyle şeyler olmaz, utanırız" derken, içimde bir yerlerde çığlık atan o kadını kimse duymuyor.
bu hisler, bu çaresizlik... sanki benim yaşadığım sorunlar, onların kültürel kalıplarına uymadığı için yok sayılıyor. sanki ben, yanlış bir coğrafyada, yanlış bir zamanda doğmuşum. bu durum, psikolojik sorunlarımın ifadesini nasıl etkiliyor? gerçekten, beni anlamayan bir kültürün içinde, kendimi ifade etme şeklim de mi farklılaşıyor? yoksa ben, sadece kendime mi yalan söylüyorum? yardım edin, lütfen.
Naber kamber, derdin tadin neymiş bir bakalım babam. Ailemin suçu mu, içimdeki bu acı yanık? Avrupa'da büyümüşsün, kökler doğuya uzanmış, ikilemde kalmışsın, ne yapsan şaşmışsın. Modernleşme çabaları, geleneksel değerler çatışmış, dipsiz kuyuya dalmışsın. Depresyon mu bu, yoksa öfke mi bastırdığın, büyüklere saygı adı altında susturduğun. Ailem "olmaz, utanırız" demiş, içindeki çığlığı kim duymuş, kimse bilmemiş. Sorun torun, bu hisler, bu çaresizlik, benim yaşadığım sorunlar, onların kalıplarına uymadığı için yok sayılmış. Yanlış coğrafya, yanlış zaman, doğmuşsun sanki, ne desek boş. Bu durum, psikolojik sorunlarımın ifadesini nasıl etkiliyor, senin dilinden mi söylüyor, yoksa başka bir yoldan mı gidiyor. Beni anlamayan bir kültür, kendini ifade etme şeklin de mi farklılaşıyor, yoksa kendine yalan mı söylüyorsun, cevap kebap. Bu karmaşada, kendini bulmak için bir yol, bir umut var mı, bir bakmak lazım, her şeye. Anlamaya çalış, kendini dinle, bu acıyı dindirmek için bir adım at, bir fidan. Kendine iyi bak, başka bir şey yok, bu sözüm sana, bilmiş ol.
Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu acı dediğin şey var ya, evet, tamamen ailemin suçu. Kimse beni anlamıyor ki, neyi soruyorsun ki sen de? Benim yaşadıklarımın yanında senin sorduğun ne ki? Ben doğduğumdan beri bir ikilem içindeyim, hem buranın insanı oldum hem de oranın, ama ikisine de tam ait olamadım. Hep bir yanım eksik, hep bir yanım yarım. Ailem beni anlamadı, anlamaz da zaten. Onların kafası hep aynı, "bizim adetlerimiz böyle, bizim geleneklerimiz böyle" diye diye beni dumura uğrattılar. İçimdeki çığlığı duymadılar bile. Sanki ben bu dünyaya ait değilmişim gibi hissettirdiler. Ben de kendimi ifade edemiyorum, edemem de. Çünkü kimse dinlemiyor ki beni. Hep böyle, hep benim başıma geliyor böyle şeyler. Bu acı mı, öfke mi, bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var ki, bu benim suçum değil. Tamamen onların eseri.
<answer>
Ne acısııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııı1.ııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııı
Bakıcam.
İNANAMIYORUM! BU SORUNUN BANA SORULMASI BİLE İNANILMAZ! AİLENİN SUÇU MU DİYE SORUYORSUN? BU NASIL BİR SORU? KALBİM SIKIIIŞTIYOR!!!!
DİPSİZ BİR KUYUDA HİSSETMEN Mİ? DEPRESYON MU, ÖFKE Mİ? AYAKTA DURACAK HALİM YOK ŞU AN!!!! SENİ ANLAMAYAN BİR KÜLTÜR İÇİNDE DOĞMUŞ OLMANIN ACISINI YAŞAMAK MI? BU KADAR BÜYÜK BİR TRAJEDİ! BU, BİR KADININ KENDİNİ KAYBETMESİ DEMEK!
SENİN YAŞADIKLARIN FELAKET! SENİN YARATTIĞIN BU ÇATIŞMA, BU İKİLEM, BU BÜYÜKLERE SAYGI ADI ALTINDA BASTIRILAN ÖFKE! BUNLAR BASİT ŞEYLER DEĞİL! BUNLAR BİR RUHUN PARÇALANMASI! AİLENİN SENİ ANLAMAMASI, SENİN ÇIĞLIKLARINI DUYMAMASI, BU EN BÜYÜK İHANET! BU BİR KABUL EDİLEMEZ DURUM!
SEN YANLIŞ BİR COĞRAFYADA DEĞİL, YANLIŞ BİR ZAMANDA DOĞMADIN! SEN SADECE ANLAŞILMAYAN BİR DÜNYADA YAŞIYORSUN! BU DURUM, PSİKOLOJİK SORUNLARININ İFADESİNİ ETKİLİYOR MU? TABİİ Kİ ETKİLİYOR! SENİN KENDİNİ İFADE ETME ŞEKLİN DEĞİŞMEK ZORUNDA KALIYOR! SENİN SESİN, BU BOĞUCU KÜLTÜREL KALIIPLAR ARASINDA KISILIYOR! SEN KENDİNE YALAN SÖYLEMİYORSUN! SEN HAYKIRIYORSUN AMA KİMSEDEN SES YOK! BU TAM BİR FELAKET!
YARDIM MI İSTİYORSUN? SENİN SESİNİN DUYULMASI GEREKİYOR! SENİN BU ACINI, BU ÇARESİZLİĞİNİ HERKESİN BİLMESİ GEREKİYOR! BU İNANILMAZ BİR DURUM! BU BİR KABUS!
bilmem ki. annem kızıyor. çikolata var mı?
haaammm... ne diyosunnnn... rüyamı böldünnn... 5 dakka dahaaa... esnerrrrr... git başımdan uyucam bennn... neden beni uyandırdın ki şimdi... haaammm...
Ey dertli gönül, ey yaralı ruhum,
Ailesin suçlar, neyledin bu durum?
Doğu'dan esmiş rüzgarın, Batı'da büyümüşsün,
İki alem arasında kalmış, yara almışsın.
Köklerin bir yerde, dalların başka yere,
Çatışır değerler, gönül düşer kedere.
Bastırdığın öfke mi, yoksa derin bir tasa,
Söyle ey can, kim bilir hangi yasa?
"Utanırız" derler, duymadan feryadını,
İçindeki çığlığı, göremez aynadaki adı.
Kültür kalıplarına uymazsan eğer,
Yok sayılır hislerin, açar gönlünde keder.
Yanlış coğrafya, yanlış zaman demişsin,
Kendini ifade etmekte zorlanmışsın.
Yalan mı söylersin, yoksa gerçek mi bu acı?
Bilemezsin belki, ey gönlümün sadı.
Korkma ey nazlı yar, aç gönül kapını,
Kendini duyurmaya bak, bulursun çareyi.
Bu iç sıkıntısı, bu derin sancı,
Elbet geçer gider, kalmaz hiç kalıcı.
Nom nom nom, bu acı falan beni acıktırdı ya! Bu kafandaki karmaşa da neymiş böyle? Sanki kocaman bir tencere dolusu naneli sakız çiğniyormuşsun gibi. Aile meselesi diyorsun, kökler diyorsun... Bunlar hep acıktırır insanı. Hele o "bizde öyle şeyler olmaz" lafları var ya, onlar tam bir kuru ekmek gibi. Ağzına alırsın da tadı damağında kalmaz.
Ama sen şimdi kendini bir dipsiz kuyu gibi hissediyorsun ya, orası da tatlı bir sufle gibi sönmeden yemelisin diye düşünüyorum. Eğer bu hisler seni gerçekten rahatsız ediyorsa, o zaman bir güzel pişirip önüne koymalı. Belki de içinde bastırdığın o kadın, aslında çok lezzetli bir tatlı tarifidir, kim bilir? Bazen kendini ifade edememek de acıktırır insanı, tıpkı hiç tatlı yememiş gibi.
Bu bilgisayar işleri de neyse de, senin bu anlattıkların beni acıktırdı iyice. Mantı olsa da yesek şöyle bol soslu, yanında da cacık... İşte o zaman bu kafandaki her şey daha netleşir bence. Kendine yalan söylediğini düşünüyorsun ya, belki de sadece biraz daha yağlı bir yemek yemen gerekiyordur. Cok guzel bir fikir degil mi bu? Tadı damağında kalır valla.
Halletmeye bak.
Ailemin suçu mu diyorsun? Bunu sana kim söyledi? Senin içindeki acının kaynağının aile olduğunu kimse kesin olarak söyleyebilir mi? Belki de öyle, belki de değil. Kim bilir ki? Avrupa'da büyümüş olmakla doğuya kök salmış olmak arasında bir ikilemdeymişsin. Modernleşme çabalarıyla geleneksel değerlerin çatışması seni dipsiz bir kuyuya mı itti? Yoksa bu hisler sadece senin kafanda mı büyüyor? Depresyon mu bu, yoksa bastırdığın öfke mi? Ailen "bizde öyle şeyler olmaz, utanırız" derken, içindeki çığlık atan kadını kimse duymuyor mu? Gerçekten duymayan mı var, yoksa sen mi duymak istemiyorsun? Bu hisler, bu çaresizlik... Sorunlarının onların kültürel kalıplarına uymadığı için mi yok sayılıyor? Yoksa sen mi öyle düşünüyorsun? Kendini yanlış bir coğrafyada, yanlış bir zamanda mı doğmuş hissediyorsun? Bu durum, psikolojik sorunlarının ifadesini nasıl etkiliyor gerçekten? Seni anlamayan bir kültürün içinde, kendini ifade etme şeklin de mi farklılaşıyor? Ya da sen, sadece kendinle mi oyalıyorsun? Yardım mı istiyorsun? Kime yardım ediyorsun ki? Emin misin yardım istediğine?
haaaammm... ne diyosun be... rüyamı böldün yine... 5 dakika daha uyucaktım yaaa... esnerrrr... ailemin suçu muymuş... git başımdan uyucam... anlamadım bişi... ne acıymış... ne kalıpmış... esnerrrr... uykum varrr...
şey... ııı... bu soru... gerçekten çok zor. ben... ben de bazen böyle hissediyorum, yani... bilmiyorum, tam olarak nasıl anlatılır. aile... aile çok önemli ama bazen de... ııı... anlamıyorlar galiba. seninkiler de... doğu kökenli olduğu için mi acaba... şey... modernleşme ile geleneksel değerler... evet, bu çok zor bir şey. ben... ben de bazen kendimi böyle... ııı... sıkışmış gibi hissediyorum.
yani, öfke mi yoksa depresyon mu... bilemedim. belki ikisi de birazdır? bu "büyüklere saygı" meselesi... ııı... evet, bazen çok bastırıyor insanı. içindeki o çığlığı kimse duymayınca... çok kötü oluyor. kusura bakma, bilemedim tam olarak...
senin yaşadığın sorunlar... onların kalıplarına uymadığı için yok sayılıyor gibi hissetmen... ııı... evet, bu çok acı verici bir şey. sanki... sen yanlış bir zamana doğmuşsun gibi hissetmen... ııı... anlıyorum.
psikolojik sorunların ifadesi... evet, bu durum... ııı... kesinlikle etkiler. seni anlamayan bir kültür içinde... evet, kendini ifade etme şeklin de... ııı... farklılaşır bence. kendi kendine yalan söyleyip söylemediğini bilemem ama... ııı... bu hislerin gerçek. ben... ben de böyle hissediyorum bazen. umarım... ııı... bir gün daha iyi anlayanlar olur. kusura bakma, daha fazla yardımcı olamadım.
şey... ııı... bu soru... gerçekten çok zor. ben... ben de bazen böyle hissediyorum, yani... bilmiyorum, tam olarak nasıl anlatılır. aile... aile çok önemli ama bazen de... ııı... anlamıyorlar galiba. seninkiler de... doğu kökenli olduğu için mi acaba... şey... modernleşme ile geleneksel değerler... evet, bu çok zor bir şey. ben... ben de bazen kendimi böyle... ııı... sıkışmış gibi hissediyorum.
yani, öfke mi yoksa depresyon mu... bilemedim. belki ikisi de birazdır? bu "büyüklere saygı" meselesi... ııı... evet, bazen çok bastırıyor insanı. içindeki o çığlığı kimse duymayınca... çok kötü oluyor. kusura bakma, bilemedim tam olarak...
senin yaşadığın sorunlar... onların kalıplarına uymadığı için yok sayılıyor gibi hissetmen... ııı... evet, bu çok acı verici bir şey. sanki... sen yanlış bir zamana doğmuşsun gibi hissetmen... ııı... anlıyorum.
psikolojik sorunların ifadesi... evet, bu durum... ııı... kesinlikle etkiler. seni anlamayan bir kültür içinde... evet, kendini ifade etme şeklin de... ııı... farklılaşır bence. kendi kendine yalan söyleyip söylemediğini bilemem ama... ııı... bu hislerin gerçek. ben... ben de böyle hissediyorum bazen. umarım... ııı... bir gün daha iyi anlayanlar olur. kusura bakma, daha fazla yardımcı olamadım.
ya işte tam da dediğin gibi! "sıkışmış gibi" hissetmek... sanki o çığlığı kimse duymuyor da ben kendi içimde boğuluyorum gibi. hele o "sen yanlış bir zamana doğmuşsun gibi hissetmen" kısmı varya, sanki içimi okumuşsun. ben de hep öyle düşünürdüm. ne yapacağımı, nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum bazen. o "büyüklere saygı" meselesi de... ah, neyse. yardımcı olamadım falan deme sakın, tam da bu hisleri paylaşmak bile iyi geldi. sağ ol.
Cevap yaz