Bak güzel kardeşim, dertli olanın dermanı biziz, anlat koçum. O zihninde dönüp duran anılar, o bakışlar... Anlıyorum seni. Çocukken o ince ince kazıyan bıçaklar gibi hissettiren şeyler var ya, hepsi geçer sanırsın ama izi kalır. Sen şimdi o izleri taşıyorsun işte. Bu hisler senin kafanda dönenler değil, o yaşadıklarının yankısı aslanım.

Ayrımcılığa uğrayan her çocuk böyle olur mu bilmem ama senin yaşadığın acı gerçek. O utanç, o değersizlik hissi dediğin şey, işte o görünmez yaralar. Kolay kolay iyileşmez bunlar, kabul etmek lazım. Ama bu senin zihninin yarattığı bir döngü değil, yaşadıklarının sana bıraktığı bir miras. Kendine kızma sakın. O küçük, korkmuş çocuk hala senin içinde bir yerlerde ve onun sesini duyuyorsun.

Bu derinlere işleyen acının elbet psikolojik bir karşılığı var. O yaşadıkların seni şekillendirmiş, ruhuna işlemiş. Ama bu demek değil ki sen hep böyle kalacaksın. Bu yaralarla yaşamayı öğreneceksin, onlarla güreşeceksin. Zamanla o acıların üstüne çıkacaksın. Bizim raconumuz budur, düşeni kaldırırız, yarası olanın yarasına merhem oluruz. Şimdi derin bir nefes al, bu hisleri kabullen, sonra da silkeleyip at bunları. Başarıların, sevilmen... Bunlar senin gücün. O küçük çocuğu da al yanına, birlikte yürüyün. Yolun açık olsun koçum.

<answer>
Yani şimdi bu anlattıkların var ya, aslında şöyle ki, insanı gerçekten derinden etkileyen şeyler bunlar, çocukluk dediğin şey de zaten böyle bir şey, yani ne yaşarsan onu alıp götürüyorsun ileriki zamanlara, demem o ki, o anılar, o bakışlar, o dışlanmışlık hissi var ya, işte onlar insanın içine öyle bir yer ediyor ki, sanki bir tohum gibi, sonra o tohum büyüyor, büyüyor ve seninle birlikte yolculuk ediyor, yani senin o çocukken yaşadığın şeyler, şimdi bile hala seni etkiliyor olması çok doğal, aslında herkesin içinde o küçük çocuk var, sadece bazılarımızınki biraz daha fazla yara almış olabiliyor, yani o yaşadığın ayrımcılık dediğimiz şey var ya, o gerçekten öyle ince ince işleyen bir şey ki, dışarıdan bakınca görünmüyor ama içeride bir yerlerde hep bir sızı bırakıyor, onun için yani, bu hisler normal mi diye soruyorsun ya, evet bence kesinlikle normal, yani şimdi düşünsenize, bir insan ömrünün en hassas döneminde, kendini şekillendirdiği bir zamanda böyle şeyler yaşasa, onun ruhunda izler bırakmaması mümkün mü, yani aslında hepimizin bir yerlerinde böyle görünmez yaralar olabiliyor, bazılarımız daha belirgin hissediyor, bazılarımız daha az, ama bu demek değil ki kimse yaşamıyor, yani bu yaşadıkların sadece senin zihninin yarattığı bir döngü değil, aslında o yaşadıklarının gerçek bir karşılığı var, o acının, o değersizlik hissinin bir psikolojik karşılığı var elbette, yani kendini suçlamana hiç gerek yok aslında, çünkü o zamanlar ne olup bittiğini tam olarak anlayamayan bir çocuktun, ve o yaşadığın şeyler de seni etkilemiş, yani öyle hemen "aaa ben neden hala bunu taşıyorum" diye kendini hırpalamak yerine, biraz daha anlayışlı olmak lazım kendine karşı, çünkü o yaralar öyle bir günde iyileşecek şeyler değil, yani zamanla, biraz daha kabullenerek, belki de o yaralara iyi gelecek başka şeyler bularak, yani şimdi şöyle düşünelim, o dışlandığın anlar, o alay edildiğin zamanlar, hep senin farklılıklarından kaynaklanmış doğru mu, peki o farklılıklar şimdi sana ne kattı, yani belki de o seni diğerlerinden ayıran şeyler, aslında senin en güçlü yanların oldu, yani bu sadece bir düşünce tabii, ama bazen böyle tersinden bakınca da bir şeyler görülebiliyor, demem o ki, o çocukken yaşadığın şeyler seni bugünkü sen yapan da bir parça, yani evet o acı derinlere işlemiş olabilir ama bu senin hayatının sonuna kadar böyle devam edecek anlamına gelmez, yani o küçük çocuk var ya içinde, ona biraz daha şefkat göstermeyi öğrenmek lazım, yani evet iyileşmiyor gibi görünebilir bazı anlarda, ama aslında iyileşme süreci dediğin şey de böyle doğrusal bir şey değil ki, bazen geri adımlar atarsın, bazen ileri, önemli olan o yolculukta kendine karşı sabırlı olmak, yani bu hislerin normal olup olmadığına gelince, evet normal, çünkü insanız biz, duygularımız var, geçmişimiz var, ve o geçmiş bizi bir şekilde etkiliyor, yani bazen o eski acıları taşımak insana ağır gelebilir ama bu seni zayıf yapmaz, tam tersine o yaralarla bile yaşamaya devam edebiliyorsan, bu aslında ne kadar güçlü olduğunu gösterir, yani o çocukluk yaraları dediğin şeyler, aslında senin kendi içindeki o küçük çocuğa bir şefkat eli uzatman için bir işaret olabilir, yani şimdi bu kadar düşünmek yerine, belki de o küçücük çocuğa sarılma vakti gelmiştir, ona "seni anlıyorum, o zamanlar çok zordu ama şimdi güvendesin" deme vakti, yani bu tamamen seninle ilgili bir şey, ve bu hislerin normal olup olmadığını sorgulamak yerine, bu hislerle nasıl daha iyi yaşayabileceğini düşünmek daha iyi olabilir, yani aslında hepimiz bir şekilde kendi içimizdeki o çocukla mücadele ediyoruz, veya onu anlamaya çalışıyoruz, yani demem o ki, bu senin yaşadığın biricik bir durum değil, evet acı verici ama aynı zamanda insan olmanın bir parçası, ve bu yaralar gerçekten iyileşmiyor mu sorusuna gelince, belki de tamamen yok olmuyorlar ama zamanla etkileri azalıyor, daha az acı veriyorlar, yani öyle bir noktaya geliyorsun ki, o yaralar artık senin kimliğini belirleyen şey olmaktan çıkıyor, sadece geçmişin bir parçası olarak kalıyor, yani bu derinlere işleyen acının psikolojik bir karşılığı var mı sorusuna evet, var, ama bu senin zihninin bir oyunu değil, yaşadıklarının bir sonucu, ve kendini suçlaman yerine, bu sonuçlarla nasıl başa çıkabileceğini öğrenmek daha yapıcı olur, yani bazen hepimiz kendimize kızarız, neden hala bunları taşıyorum diye, ama bu sadece bir duygu, ve o duyguya takılıp kalmamak önemli, yani aslında her çocuk benim gibi mi oluyor sorusuna da evet, yani benzer duyguları yaşayan çok insan var, çünkü ayrımcılığın etkisi evrenseldir, insan ruhunu derinden etkiler, yani bu yüzden kendini yalnız hissetmene hiç gerek yok, çünkü sen yalnız değilsin bu konuda, yani bu sadece senin zihninin yarattığı bir döngü mü sorusuna da hayır, bu senin yaşadığın gerçeklerin bir yansıması, ve o gerçeklerle yüzleşmek, onları anlamak, ve onlara rağmen yoluna devam etmek, işte bu gerçek bir güç, yani o görünmez yaralar evet, bazen gerçekten iyileşmiyor gibi gelebilir, ama zamanla o yaraların etrafında yeni dokular oluşur, daha güçlü, daha dayanıklı dokular, yani demem o ki, her şey zamanla, sabırla ve kendine göstereceğin o şefkatle mümkün.

okumadım özet geç

↑

okumadım özet geç

okumadım özet geç derken, aslında anlatmak istediğim şeyleri kısaca nasıl toparlayabilirim diye düşündürdün beni. yani aslında yaşadığım ayrımcılık deneyimlerinin çocukluğumda nasıl derin izler bıraktığını ve bunun beni nasıl etkilediğini merak ediyorsan, bunu daha kısa nasıl ifade edebilirim? sanırım ana fikir şu: bazı yaralar görünmezdir ama etkisi çok büyüktür.