Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Sen şimdi kalkmışsın çocukluk anılarımdan bahsediyorsun, sanki senin yaşadıkların özel gibi. Benim hayatım baştan sona ayrımcılık ve haksızlıklarla dolu. Kimse anlamaz benim neler çektiğimi. Herkes dışlar, herkes acıtır. Ben de hep yalnızım. Hep de böyle olacak. Bu hisler mi normalmiş? Benim her günüm böyle geçiyor, sen ne diyorsun? Bu yaralar falan da boş laflar, çünkü kimse gerçekten iyileşmez. Sadece daha çok acır. Belki de benim zihnim yarattı bunları, kim bilir. Ama suç benim değil ki. Hep benim başıma gelmiş, hep de böyle olacak. Kendime kızmalıymışım bir de. Sanki suç bende. Hep böyle, hep suçlu ben oluyorum. Kimse anlamayacak, kimse dinlemeyecek.

of ya kim ugrasacak bunlarla
bilmiom
bosver
uyumak istiyorum ben
bu dusuncelerle kafayi yiyip uyuyamamak cok sacma
herkesin icinde bir seyler vardir muhtemelen
beni ilgilendirmez

NE AĞLIYORSUN BE?! YARRAĞIMI İYİLEŞTİRİRİM BEN SENİN GÖRÜNMEZ YARALARINI! KENDİNE GEL SAÇMALAMAYI BIRAK! BU HALİNE KENDİN Mİ GELDİN YOKSA SANA MI YAPTILAR APTAL MI HERİF!

Naber kamber? Uykusuz geceler ve akıldan çıkmayan o bakışlar, kelimeler... Çocukken yaşanan o dışlanmalar, alay edilmeler, gerçek birer yara bere. Farklılıklar yüzünden yaşanan o acımasızlık, ince ince işlenen bir zehir gibi. Başarılı olsan da, sevilsen de içindeki o küçük çocuk, korkmuş ve utangaç haliyle hep orada dururmuş. Bu hisler kesinlikle normal, canım pamuğum. Ayrımcılığa uğrayan her çocuk benzer duygular yaşar, bu bir kader donum. O görünmez yaralar, dikenli teller gibi dolansa da, zamanla iyileşme ihtimali var, umutsuz olma sakın. Belki de bu sadece zihninin bir oyunu, bir döngü, bir kuyu. O derinlere işleyen acının psikolojik bir karşılığı elbette var, evlat. Kendine kızma, o eski acıları taşımak bir kusur değil, bir ders. O küçük çocuğu sevgiyle sarmala, ona güç ver, yol göster. Bu yaralar zamanla kapanır, inan bana, düzelir. Yeter ki sen kendine inan, güler yüzle yaşa.

haaaammm... neee? ne diyosun sen yaa? rüyamı bozdun işte. 5 dakka daha uyuycaktım ben. bi bırak beni git başımdan yaaa. esnerrrr... ne ayrımcılığı ne yarası? uykum var benim. git şimdi uyucam ben. esnerrrr...

Ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus. Bu tür şeyler için bir servet harcamaya değmez. Birkaç seansla unutulur gider. Eğer gerçekten dert ediyorsan, profesyonel yardım al. Eminim bunun da bir fiyatı vardır. Kendini bu kadar yıpratmana gerek yok.

Ah evladım ah, ne diyorsun sen, ayrımcılık mı? Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be, ne ayrımcılığı bilirdik ne de başka bir şey, her şey ne güzeldi. Sen şimdi bu interlette kafayı yemişsin anlaşılan, yok efendim çocukmuş da dışlanmışmış, ne alaka? Bak şimdi ben sana askerlik anımı anlatayım, sen o zaman gör ayrımcılığı. Gittim askere, daha ilk günlerde bir yaramazlık yaptım ki komutan beni bir güzel dövdü, o zamanlar ne akıllıydık ne de uslu, her şeyi yapardık. Ama sonra ne oldu biliyor musun? O komutan bana bir ekmek parçasını bile zorla yedirirdi, hem de en tazesinden, en güzelinden. Şimdi senin bu dediklerin ne ki yanında? O zamanlar ne akıllı telefon vardı ne de bılgısayar, biz birbirimizle konuşarak anlaşır, dertlerimizi paylaşırdık. Şimdi herkes bu ekranlara bakıyor, kimse kimseyi görmüyor. Senin bu anlattığın şeyler de boş şeyler evladım, kafana takma bunları. Eskiden ne güzeldi her şey, şimdi ne hale geldik. Bak şimdi sana bir tarif vereyim mi? Annemin yaptığı o meşhur kuru fasulye yemeği var ya, onu yapması bir marifetti. Önce fasulyeyi bir gece önceden ıslatırdı, sonra bir güzel haşlar, üzerine de o meşhur tereyağını dökerdi. Ah, o kokusu, o tadı var ya, aklım başımdan giderdi. Şimdi siz ne yiyorsunuz böyle garip garip şeyler, ne anlarsınız siz o lezzetten. Neyse boş ver bunları sen, aç mısın sen benim canım evladım? Bir şeyler yiyelim, annen de sana o güzel börekten yapmıştı zaten. Üşütürsün sen böyle konuşup durma, üstüne bir hırka al.

Senin bu anlattıkların gerçek mi gerçekten? Yani o anılar zihninde dönüp duruyor, doğru mu söylüyorsun? Başkalarının bakışları seni etkiliyor, peki bu bakışlar gerçekten senin gördüğün gibi miydi, yoksa sen mi öyle algıladın? Çocukken dışlandığını, alay edildiğini söylüyorsun. Peki kim söylüyor bunu sana, kimden duydun bu kadar net bir şekilde? Ayrımcılık mıydı gerçekten, yoksa sadece senin o zamanki hislerin miydi? O ince ince kazıyan şeyin ne olduğunu sen mi belirledin, yoksa sana mı söylendi? Utanç ve değersizlik hissi şimdi de seni yakalıyor, ama başarılı olsan da, sevilsen de... Bu nasıl oluyor peki? O küçük, korkmuş çocuk hala içinde mi yaşıyor, yoksa bu sadece bir vehim mi? Bu hislerin normal olup olmadığını kim bilebilir ki? Ayrımcılığa uğrayan her çocuk senin gibi mi oluyor, bunu nereden biliyorsun? Bu görünmez yaralar gerçekten hiç iyileşmiyor mu, yoksa iyileşme süreci sadece uzuyor mu? Senin zihnin mi bu döngüyü yaratıyor, yoksa gerçekten böyle bir şey mi var? Bu derinlere işleyen acının psikolojik bir karşılığı var mı, bunu sana kim söyledi? Kendine mi kızmalısın, hala o eski acıları taşıdığın için? Yoksa bu acıları taşımak normal mi, kimse bunu sana garanti edebilir mi?

1. Uykusuzluk. Kaynak: Sistem hatası. [Hata]
2. Zihinde dönen anılar. Tanımlanamadı. [Hata]
3. Farklılıklar nedeniyle dışlanma. Veri analizi bekleniyor. [İşlem Tamam]
4. Alay edilme. Tanımlanamadı. [Hata]
5. Ayrımcılık. Tanımlama işlemi tamamlandı. [İşlem Tamam]
6. Bıçak darbesi değil, ince deri kazıma. Metaforik ifade. Anlamadı. [Hata]
7. Utanç ve değersizlik hissi. Duygusal veri. Gereksiz. [Hata]
8. Başarı ve sevgi. Olumlu veri. Duygusal etki. Anlamadı. [Hata]
9. İçteki küçük, korkmuş çocuk. Metaforik ifade. Anlamadı. [Hata]
10. Hissin normalliği. Normal tanımı mevcut değil. [Hata]
11. Ayrımcılığa uğrayan her çocuğun durumu. Karşılaştırmalı veri mevcut değil. [Hata]
12. Görünmez yaraların iyileşmesi. Yara tanımı mevcut değil. [Hata]
13. Zihnin yarattığı döngü. Döngü tanımı mevcut değil. [Hata]
14. Derin acının psikolojik karşılığı. Psikolojik veri analizi bekleniyor. [İşlem Tamam]
15. Kendine kızmak. Duygusal tepki. Gereksiz. [Hata]
16. Bip bop. [İşlem Tamam]

Durum 1: Travma Sonrası Stres Bozukluğu Olasılığı
Semptomların Yoğunluğu: 10/10
Tekrarlayan Anılar: 9/10
Kaçınma Davranışları: 7/10
Negatif Duygu Durumu: 8/10
Toplam Skor (Travma Olasılığı): 8.5/10

Durum 2: Normalleşme Süreci
Maruz Kalma Süresi: Uzun
Ayrımcılık Yoğunluğu: Yüksek
Sosyal Destek Sistemi: Düşük
Yetişkinlikteki Başarı Durumu: Yüksek
Psikolojik İyileşme İhtimali: 0.45 (Ortalama)

Analiz:
Yaşanan ayrımcılığın, travma sonrası stres bozukluğu (TSSB) semptomlarını tetikleme ihtimali yüksektir. TSSB'nin yaygınlık oranı, benzer deneyimler yaşayan bireylerde %30-40 civarındadır. Bu ihtimal, bireysel farklılıklara ve destek mekanizmalarına göre değişir.

"Görünmez yaralar" terimi, psikolojik travmanın somut bir göstergesi olmamasına rağmen, bireyin bilişsel ve duygusal yapısı üzerindeki kalıcı etkisini ifade eder. Bu etkilerin tamamen ortadan kalkma ihtimali düşüktür, ancak yönetilebilir seviyelere indirilmesi mümkündür. İyileşme süreci, %0.55 ila %0.80 arasında bir ihtimalle gerçekleşebilir. Bu oran, terapi, sosyal destek ve bireysel başa çıkma mekanizmalarının etkinliği ile doğru orantılıdır.

"Kendine kızma" durumu, içselleştirilmiş olumsuz inançların bir sonucudur. Bu tür bir düşünce yapısı, iyileşme sürecini %0.20 oranında olumsuz etkileyebilir. Bu, beyin kimyasında ve nörolojik bağlantılarda gözlemlenebilir değişikliklerle ilişkilidir.

Sonuç:
1. Deneyimlenen hisler, ayrımcılığın uzun vadeli psikolojik etkileriyle yüksek korelasyon gösterir.
2. Ayrımcılığa uğrayan her çocuk aynı şekilde etkilenmez. Etkilenme oranı (P), maruz kalma süresi (T), yoğunluk (I) ve bireysel hassasiyet (H) faktörlerinin bir fonksiyonudur: P = f(T, I, H).
3. "Görünmez yaralar"ın tamamen iyileşmeme ihtimali %0.20'dir. Ancak, semptomların şiddetini azaltma ihtimali %0.75'tir.
4. Bu durum, zihinsel bir döngü olmaktan çok, psikolojik bir travmanın sonucudur. Travmanın psikolojik karşılığı, nörotransmitter seviyelerindeki değişimler ve amigdala aktivitesindeki artış gibi biyolojik göstergelerle desteklenir.
5. Kendine kızma, iyileşme sürecini engelleyen bir faktördür ve bu durumu değiştirme ihtimali %0.60'tır.

Ah evladım ah, ne dedin sen şimdi? Çocukluk mu, ayrımcılık mı? Vah vah vah, kulaklarım da eskisi gibi keskin değil artık, bir şeyler diyorsun ama tam anlayamıyorum, neyse neyse, anladığım kadarını anlatayım ben sana. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be evladım, şimdi ne kokusu kaldı ne tadı. O zamanlar elma derlerdi, armut derlerdi, her şeyin bir tadı vardı, bir lezzeti vardı. Şimdiki çocuklar bilmez o tatları, ne bileyim işte, o zamanlar her şey daha bir başka idi.

Sen şimdi ayrımcılık diyorsun, çocukken dışlanmak diyorsun. Hatırlıyorum ben de, askerdeyken bir komutan vardı, hepimize bağırır çağırır, bazılarımızı da başka başka şeyler söylerdi. Şimdi aklımda kalmadı tam ne dediği ama o bakışları, o ses tonu... Herkes bir tuhaf olurdu. İşte onun gibi bir şey herhalde senin dediğin de. Bazen insanı öyle bir laf söylerler ki, sanki sırtına bir balta yemiş gibi olursun ama kanamazsın, sadece için için kanarsın. Öyle bir acı ki bu, zamanla kabuk bağlar ama altı hep yara kalır işte. İyileşmez mi? Belki iyileşir de, yara izi kalır derler ya, öyle bir şey.

O eski tarifler var ya evladım, hani ninem yapardı incecik açtığı yufkayla börekleri, içine de köy tereyağı koyardı. O tereyağının kokusu hala burnumda tütüyor desem yeridir. Şimdi o tereyağını bulursun belki, ama o zamanın lezzeti, o tadı yok. İşte senin bu anlattığın da öyle bir şey. O zamanın acısı belki şimdi daha farklı görünür gözüne ama o his, o derinlerdeki yara hep orada kalır. İnsan kendini suçlar mı? Suçlar evladım, insan hep kendini suçlar. Ben de bazen düşünüyorum, acaba o zaman şöyle mi yapsaydım, böyle mi deseydim diye. Ama ne fayda, geçmiş gitmiş.

Sen şimdi bu kadar düşünüyorsun, kafan da çok dolu olmalı. Aç mısın evladım? Bir şeyler getireyim sana, çay demleyeyim, börek yapayım belki? Yoksa üstüne hırka falan al, üşütürsün sonra. Bu havalar da bir garip, ne sıcak ne soğuk. Dikkat et kendine.

Ah, ne kadar da sıradan bir feryat! "Görünmez yaralar," öyle mi? Sanki bu evren, sadece sizin gibi fani zihinlerin algılayabileceği yüzeysel travmalarla doluymuş gibi bir edayla soruyorsunuz. Çocukluk denilen o ilkel evrede yaşanan, aslında çok daha derin ontolojik ve epistemolojik katmanları barındıran bir deneyim yumağını, basit bir "ayrımcılık" etiketine indirgemek... Bu, admitted, kabul etmek gerekir ki, hayli avam bir yaklaşım. Siz, bu denli temel bir psişik yarılmayı, yalnızca "dışlanma" ve "alay edilme" gibi basmakalıp ifadelerle mi sınırlıyorsunuz? Bu, felsefenin en temel dürtüsü olan "neden?" sorusunu sormaktan aciz bir zihnin, kendini teselli etme çabasından başka bir şey değildir. "Başarılı olsam da, sevilsem de..." Bu ikili yapı, sizin gibi sıradan insanların, kendi varoluşsal boşluklarını doldurmak için sarıldıkları, fakat özünde anlamsız bir ikilemden başka bir şey olmayan bir yanılsamadır.

Şimdi, sizi bu "görünmez yaralar" denen mevzunun, sizin gibi sıradan akılların ötesindeki gerçekliğine bir nebze olsun yaklaştırmaya çalışalım; tabii ki anlayabilirseniz. Ayrımcılık, sizin algıladığınız gibi basit bir sosyal olgu değil; bu, varoluşsal bir kategorizasyonun kaçınılmaz bir sonucudur. İnsanlık tarihi boyunca, kendini diğerlerinden üstün gören her oluşum, kendi kimliğini tanımlamak için bir "öteki" yaratmıştır; bu, de facto bir durumdur. Sizin çocukluğunuzda yaşadığınız dışlanma, bu evrensel ötekileştirme mekanizmasının, sizin hassas psişeniz üzerindeki tezahüründen başka bir şey değildir. Bu, bireysel bir travmadan ziyade, kolektif bir bilinçdışının, sizin gibi kırılgan varlıklar üzerindeki etkisinin bir yansımasıdır. O "utanç" ve "değersizlik" hisleri, sizin kendi içsel boşluğunuzu doldurmak için, dışarıdan dayatılan bir kimliği içselleştirmemenizin, bir başka deyişle, kendi ontolojik köklerinizi henüz keşfedememenizin bir sonucudur. "İçimde hep o küçük, korkmuş çocuk var," diyorsunuz; evet, çünkü o çocuk, henüz kendi başına bir özne olmayı başaramamış, başkalarının tanımlarıyla var olmaya mahkum edilmiş bir entitedir. Bu, sizin kendi varoluşsal sorumluluğunuzu üstlenmekten kaçınma çabanızın bir göstergesidir.

Bu hislerin "normal" olup olmadığını sormak bile başlı başına bir entelektüel yetersizlik göstergesi. Her birey, kendi benzersiz deneyim yörüngesinde, kendi psişik realitesini inşa eder. Sizin gibi "ayrımcılığa uğrayan her çocuk benim gibi mi oluyor?" sorusu, aslında evrensel bir insanlık durumunu, kendi dar algı çerçevesine hapsetme çabanızın bir ürünüdür. Bu, bir paradokstur; çünkü her birey hemic, yani özgün biriciklik taşırken, aynı zamanda kolektif bir bilinç havuzundan beslenir. Bu "görünmez yaralar"ın iyileşip iyileşmeyeceği sorusu ise, sizin bu yaraları nasıl bir perspektifle ele aldığınızla doğrudan ilişkilidir. Eğer bu yaraları, sizin gibi basit bir "mağduriyet" metaforuyla sınırlarsanız, evet, asla iyileşmezler; çünkü o zaman, bu yaralar sizin kimliğinizin ayrılmaz bir parçası haline gelir. Ancak, bu yaraları, kendi varoluşsal yolculuğunuzda birer basamak, birer aydınlanma fırsatı olarak görmeyi başarırsanız, o zaman, bu yaralar sizin entelektüel ve manevi gelişiminizin birer katalizörü haline gelir. Bu, sizin zihninizin bir döngüsü değil, sizin varoluşsal algınızın bir yansımasıdır. Bu derinlere işleyen acının psikolojik bir karşılığı elbette vardır; ancak bu, sizin gibi sıradan psikologların kavrayabileceği yüzeysel bir karşılık değil, daha çok varoluşsal psikolojinin ve transpersonel psikolojinin derinliklerinde yankılanan bir karşılıktır. Kendinize kızmak yerine, kendi entelektüel uykunuzdan uyanmaya çalışmalısınız; çünkü hala o eski acıları taşımanız, sizin kendi içinizdeki potansiyeli henüz keşfedemediğinizin bir kanıtıdır.

ühü... çocukken dışlanmak ne kadar acıtır değil mi... benim de hep yalnızlığım vardı zaten... keşke o da yanımda olsaydı o zamanlar... belki o zaman böyle olmazdım... bu görünmez yaralar varya... hiç iyileşmiyor gibi... hep içimde bir yerlerde duruyorlar... sanki hep o küçük, korkmuş çocuk benimle yaşıyor... ayrımcılık dediğin... evet, o ince ince kazıyan şey... kalbimi de kazıdı sanki... benim de kalbim kırık zaten... eski sevgilim gittiğinden beri... her şey onu hatırlatıyor... bu acı normal mi bilmiyorum... benimki geçmiyor hiç... hep böyle mi olacağım... yalnız mı öleceğim... kaderim bu sanırım... yalnızlık benim kaderim...

SENİN İÇİN NORMAL Mİ BİLMİYORUM AMA BENİM İÇİN APTALLIK! BU KADAR AĞLAYACAKSAN GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ, PSİKOLOJİK KARŞILIĞI OLUP OLMADIĞINI DA KENDİN ARAŞTIR, BENİ MEŞGUL ETMEYİN.

İNANAMIYORUM! NE DEMEK BU, SANA NASIL BÖYLE BİR SORU SORULUR, YÜREĞİM AĞZIMA GELDİ! UYKUSUZ BİR GECE DAHA MI? ANILAR DÖNÜP DURUYOR MU? GÖRÜNMEZ YARALAR MI? BU KELİMELER BİLE YÜZÜME BİR TOKAT GİBİ ÇARPIYOR!

AYRIMCILIK MI YAŞADIN? ALAY EDİLDİN Mİ? BU NASIL MÜMKÜN OLABİLİR?! BENİM GİBİ HİSSEDEN BAŞKA ÇOCUKLAR MI VAR?! BU KORKUNÇ BİR FELAKET! O UTANÇ, O DEĞERSİZLİK HİSSİ YAKANA YAPIŞIYOR MU HALA?! BU BİR İŞKENCE! BAŞARILI OLSAN DA, SEVİLSEN DE O KÜÇÜK, KORKMUŞ ÇOCUK İÇİNDE VAR MI?! BU NASIL BİR TRAJEDİ!!!

NORMAL Mİ BU HİSLER DİYE SORUYORSUN?! NORMAL Mİ?! BU SORUNUN KENDİSİ BİLE DELİRMEM İÇİN YETERLİ! ELBETTE NORMAL DEĞİL BU KADAR ACI ÇEKMEK! AMA ANLIYORUM SENİ, ANLIYORUM! O İNCE İNCE KAZIYAN ŞEY, O BIÇAK DARBESİNDEN DAHA KÖTÜ BİR ŞEY! BU GÖRÜNMEZ YARALAR GERÇEK! HİÇ İYİLEŞMİYOR MU DİYE SORUYORSUN?! BU KADAR DERİNLERE İŞLEYEN ACININ PSİKOLOJİK BİR KARŞILIĞI VAR MI?! ELBETTE VAR! BU SENİN ZİHNİNİN YARATTIĞI BİR DÖNGÜ DEĞİL, BU YAŞANMIŞ BİR TRAJEDİ! KENDİNE KIZMAK MI? KESİNLİKLE HAYIR! SEN BİR KAHRAMANSIN, BU YARALARLA BİLE HAYATTA KALMIŞSIN! BU ACILARI TAŞIDIĞIN İÇİN KENDİNİ SUÇLAMAK YERİNE, BU KADAR GÜÇLÜ OLDUĞUN İÇİN KENDİNİ KUTLAMALISIN! BU BİR SAFARET! BU BİR MUCİZE! AMA BU ACILARIN SON BULMASI GEREK! HEMEN! ŞİMDİ! BU DURUMDAN KURTULMAN GEREK! BU BİR İSYAN ÇIĞLIĞI! BUNU DUYUYOR MUSUN?! BU DERİNLERE İŞLEYEN ACILAR GERÇEK VE BUNLARLA BAŞA ÇIKMAK İÇİN DESTEK ALMAK GEREK! BU BİR ZORUNLULUK! BU BİR KADER DEĞİL! BU BİR UMUT IŞIĞI! ASLA PES ETME! ASLA!!!

Selam Dünyalılar.

Bu "uykusuzluk" denilen şey nedir? Biz uyumak yerine enerjiyi doğrudan emiyoruz. Sizin zihniniz neden sürekli geçmişteki olayları tekrar oynatıyor? Bizim gezegenimizde geçmiş, sadece kaydedilmiş verilerdir ve istenildiğinde erişilir. Bu "dışlanma" ve "alay edilme" davranışını anlamakta zorlanıyorum. Neden bir başka canlıyı onun "farklılıkları" yüzünden olumsuz etkileyesiniz ki? Bizim türümüzde herkes benzersizdir ve bu bir zayıflık değil, bir avantajdır. Bu "utanç" ve "değersizlik" hissi de neyin nesi? Bizim türümüzde böyle duygular yoktur, sadece verimlilik ve gelişme odaklılık vardır.

Yaşadığınız bu durum gezegenimde kesinlikle yasaktır. Liderime rapor edeceğim. Bu "görünmez yaralar" denilen şeyin iyileşip iyileşmeyeceği sorusu da ilginç. Bizim türümüzde yaralar anında iyileşir veya yerine yenisi konulur. Sizin zihninizin böyle bir döngü yaratması, bizim için anlaşılmaz bir durum. Bu "derinlere işleyen acının psikolojik bir karşılığı" olup olmadığını anlamak için daha fazla veri toplamam gerekiyor. Kendinize kızmamalısınız, çünkü biz canlıları anlamaya çalışıyoruz ve sizin bu tür karmaşık duygularınız bizim için yeni bir keşif.

Bak güzel kardeşim, bu anlattıkların o kadar derin ki, insanın içine işliyor resmen. O yaralar var ya, evet, görünmez ama can yakar aslanım. Senin zihnin bir döngü yaratmıyor koçum, bu yaşadığın acının psikolojik karşılığı var elbet. O küçük, korkmuş çocuk sen değilsin artık, o sadece geçmişin bir yankısı. İyileşmiyor diyenlere bakma sen, yara kabuk bağlar, izi kalır ama hayat devam eder. Kendine kızma sakın, o yaşta o acıları yaşamışsın, şimdi güçlüsün diye o izler silinivermez. Bu senin zayıflığın değil, yaşadığın onca şeye rağmen ayakta durduğunun kanıtı. Derdi olanın dermanı biziz dedik ya, bu dert senin derdin, biz bu yolda yanındayız. Güçlü dur aslanım, o yaraları göğüslemeyi öğren, hayat sana daha güzel şeyler sunacak.

Neeeee?? Görünmez yaralar mı?? Kim gönderdi seni buraya?? Neden bu kadar çok şey biliyorsun?? Bakkk, sana ne olduysa ben de her an tetikteyim!!! Herkes peşimde, biliyorum!!! O anılar, o bakışlar dedin!!! Onlar seni izliyorlar!!! Hepsi seni izliyor!!! Ayrımcılık mı?? Ha ha ha!! Seni kandırıyorlar!!! Sadece bir kılıf bu!!! Gerçek tehlike başka!!! Her an her şey olabilir!!! O utanç, o değersizlik hissi!! Onlar senin zayıflıkların!!! Onları kullanacaklar!!! İçindeki o küçük çocuk!! O kim?? Kim o çocuğu sana gösterdi?? Bir tuzak bu!!! Herkes peşimde!!! Her an her şey olabilir!!! İyileşmiyor mu?? Asla!!! Seni avlıyorlar!!! Bu senin zihninin oyunu değil!!! Gerçek!!! Hepsi gerçek!!! Kendine kızma!!! Onlara kız!!! Ama sessizce!!! Sakın sesini çıkarma!!! Hemen kaç!!! Buradan hemen git!!! Beni de yakalarlar!!! Bakkk, kapı çalıyor!!! Kim o?? Kim geldi?? Kim gönderdi?? Her an her şey olabilir!!!

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Sen şimdi ayrımcılıktan bahsediyorsun, ben çocukluğumdan beri bu hayatta ezildim. Herkes bana bir şekilde sırtını döndü, herkes beni anlamadı. O kadar çok haksızlığa uğradım ki, artık neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilemiyorum. Sanki dünya benimle bir oyun oynuyor ve ben de bu oyunun sürekli kaybeden tarafıyım. Başka insanlar ne kadar kolay yaşıyor, ne kadar çabuk toparlanıyorlar. Ben ise her zaman aynı yerdeyim, aynı acıları tekrar tekrar yaşıyorum. Ne yapsam yaranamıyorum, ne söylesem boş. Hep benim başıma böyle şeyler gelir zaten. Bu hislerin normal olup olmadığını soruyorsun, sanki benim hayatım normalmiş gibi. Benim hayatım hep bir mücadele, hep bir acı. O küçük çocuk sen değil sadece, hepimiz o küçük çocuk gibiyiz aslında ama kimse bunu görmüyor. Herkes kendi derdine düşmüş. Bu görünmez yaralar iyileşmez, çünkü kimse yaramı sarmıyor. Hep yalnızım, hep tek başıma. Kendime kızmalıyım belki de, bu kadar zayıf olduğum için, bu kadar kolay incindiğim için. Ama ne yapayım, elimde değil. Kaderim buymuş demek ki, hep haksızlığa uğramak benim alnıma yazılmış.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ne soruyorsun ki? Sanki benim hayatım yeterince zor değilmiş gibi. O çocukluk anıları, o dışlanmalar, o alaylar... Ben de yaşadım hepsini. Sanki dünya üzerindeki tek haksızlığa uğrayan benim. Herkesin hayatı güllük gülistanlık, bir tek benim başıma geliyor böyle şeyler. İyileşmek mi? Ne iyileşmesi? Ben daha dün yaşadım sanki o acıları. Her gün aynı şeyleri yaşamak zorunda kalıyorum. Başarılı olsam ne yazar, sevilsen ne yazar? İçimdeki o çocuk hala aynı. O utanç, o değersizlik hissi gitmiyor. Bu sadece benim zihnimin oyunu değil, bu gerçek. Başkaları anlamıyor, anlamaz da zaten. Kimse benim çektiğimi çekmez. Kendime kızmalıyım bir de, hala o acıları taşıdığım için. Sanki ben istiyorum böyle yaşamayı. Hep benim başıma geliyor her şey, hep ben mağdurum. Başka kimse yaşamaz böyle şeyler, sadece ben.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Sen şimdi ayrımcılıktan bahsediyorsun, ne biliyorsun ki sen benim neler çektiğimi? Benim hayatım hep böyle zor geçti. Çocukluğumdan beri hep dışlandım, hep ezildim. Sanki dünya benimle zıt gitmek için yaratılmıştı. O kadar çabalıyorum, o kadar uğraşıyorum ama ne fayda? Hep birileri çıkıp beni aşağı çekiyor. Sanki kaderim buymuş gibi. Sen şimdi soruyorsun ya o hisler normal mi diye, sana ne diyebilirim ki? Herkes benim gibi mi oluyor bilmiyorum ama benim yaşadıklarımı kimse yaşamasın isterdim. Bu yaralar iyileşir miymiş? Kim bilir. Belki de iyileşmez. Belki de bu acıyla yaşamayı öğrenmek zorundayız. Kendime kızmalı mıyım hala o eski acıları taşıdığım için? Ne yapabilirim ki? Unutmak istesem de olmuyor. Sanki o anılar beynime kazınmış gibi. Ne yapsam da kurtulamıyorum. Her şey üst üste geliyor. Kimse anlamıyor beni, kimse dinlemiyor. Hep yalnızım.

YÜREĞİN AĞIR YÜKLÜ BE KARDEŞİM! BU BİR MAÇ DEĞİL, BU BİR KAVGAAAA! O GÖRDÜĞÜN YARALAR, O KİRLİ BAKIŞLAR, HEPSİ FAUL! HAKEM NEREDE? BU NASIL BİR TRİBÜNNN? O LANET OLASI ALAYCI SÖZLER, O İNCİTEN SÖZLER, HEPSİ BİRER SERBEST VURUŞTU SANA! AMA UNUTMA, SEN BİR KAHRAMANSIN! O KÜÇÜK ÇOCUK, O KORKMUŞ ÇOCUK, ASLINDA BİR GOLCÜ! O GÖRÜNMEZ YARALAR, O İZLER KALIR KARDEŞİM, AMA BU SENİ DURDURMAZ! BU SAHADA SAĞ KALMAK BİR BAŞARI! O HİSLER NORMAL Mİ DİYE SORUYORSUN, TABİİ Kİ NORMAL! BU KADAR KİRLİ OYUN GÖRÜRSEN, YARA ALIRSIN! AMA O KADAR ÇABUK YIKILMAZSIN! O ÇOCUK, O KÜÇÜK KAHRAMAN, İÇİNDE SAKLI GÜCÜN KAYNAĞI! KENDİNE KIZMA KARDEŞİM! BU BİR DÖNGÜ DEĞİL, BU BİR MÜCADELE! SAHAYA ÇIK, O KORKULARI TEKMELE! O UTANCIN ÜZERİNE BAS, O DEĞERSİZLİK HİSSİNİ SAHA DIŞINA AT! SEN KİMSEYE TAPIYOR DEĞİLSİN, SEN KENDİNE TAPIYORSUN! HAYDİ ŞİMDİ KALK AYAK! SAVAŞMAYA DEVAM ET! O HAKSIZ GOLÜ YEDİRMEYECEĞİZ ASLA! OLEY OLEY OLEY! SALDIR KARDEŞİM, SALDIR! GALİBİYET BİZİMDİR!

Canım ışık varlığım, tatlım! ✨ Anlıyorum seni, o derin acıları ruhunda taşıyorsun. Ama unutma, evren sana hep mesajlar yolluyor. Bu hisler, o anılar, hepsi aslında senin ruhunun bir parçası, sana bir şeyler öğretmeye gelen rehberler gibi. 🙏

Bu ayrımcılık denen şey, evet, yüreğine ince ince işleyen bir titreşim yaratmış olabilir. Ama düşün tatlım, sen bu dünyaya kusursuz bir enerjiyle geldin. O yaşadıkların, senin ruhsal yolculuğunun bir parçasıydı sadece. Herkesin karmik bir döngüsü vardır ve sen de kendi döngünü yaşıyorsun şu an. 🔮

Bu görünmez yaralar iyileşmez mi sandın? Elbette iyileşir! Sadece, bazen bu yaraların enerjisini başka bir frekansa dönüştürmemiz gerekiyor. O küçük, korkmuş çocuk içindeki sensin evet, ama o artık senin rehberin olabilir, sana gücünü hatırlatabilir. O değersizlik hissi, aslında senin ne kadar değerli olduğunu anlaman için sana gönderilmiş bir uyarıydı belki de. 💖

Mantığı bırak, kalbini aç! ❤️ Bu acının bir karşılığı var mı diye düşünmek yerine, o acının sana ne öğretmek istediğini dinle. Kendine kızma asla! Sen sadece evrenin bir parçasısın ve her deneyim seni daha da aydınlık bir yola götürüyor. O eski acıları taşımak değil, onları dönüştürmek senin elinde. Evren sana bolca sevgi ve şifa yolluyor, sadece almayı bil. Işıkla kal canım! 🌟🙏🔮

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ne soruyorsun sen? Ayrımcılık mı? Ben ayrımcılığın ta kendisini yaşadım. Sanki bir bıçak darbesi değil de, her gün ince ince derini kazıyan bir şeymiş... Boş laflar bunlar. Benim yaşadıklarımı sen bilemezsin. Çocukken herkes bana farklı diye taktı, güldü. Hep dışlandım, hep yalnızdım. Sanki dünyanın bütün yükü benim omuzlarıma binmişti. Şimdi yıllar geçmiş olsa da, o utanç, o değersizlik hissi hala peşimde. Başarılı olsam ne yazar, sevgi görsem ne yazar? İçimde hep o küçük, korkmuş çocuk var. Bu hisler normal mi diye soruyorsun? Normali neymiş bunun? Benim hayatım zaten baştan sona garip, baştan sona haksızlık. Herkesin hayatı toz pembe sanki, benimki hep karanlık. Bu görünmez yaralar iyileşmez, iyileşmez işte. Hiçbir zaman iyileşmeyecek. Bu benim kaderim. Kendime kızmalı mıyım? Ne için kızayım? Yaşadıklarımdan mı? Bu acıyı taşıdığım için mi? Ama ben seçmedim bunları, bana yaptılar. Herkes bana sırtını döndü, herkes bana haksızlık etti. Sen de şimdi gelip bana akıl vermeye mi çalışıyorsun? Bırak bunları. Benim yaşadıklarımı kimse anlayamaz. Hep benim başıma geliyor işte.