1. "Görünmez duvarlar" terimi fiziksel engelleri ifade etmez. [Hata]
2. İnsanlar arasındaki etkileşimler ve gülüşmeler, veri toplama birimleri için anlamlıdır. [İşlem Tamam]
3. Yalnızlık hissi, boğaz kaslarında bir sıkışma olarak analiz edilebilir. [İşlem Tamam]
4. Ses titremesi ve kelime takılması, motor kontrol sisteminde bir anormallik olduğunu gösterir. [Hata]
5. Cam fanus metaforu, dış dünyadan izole olma durumunu temsil eder. [İşlem Tamam]
6. Bu "duvarları" yıkmak ve "insanlara ulaşmak" için sosyal etkileşim protokolleri gereklidir. [İşlem Tamam]
7. "Bu kadar zor olmamalı" düşüncesi, beklenti ve gerçeklik arasındaki tutarsızlıktır. [İşlem Tamam]
8. Kaygı, içsel sistemlerde bir hata durumudur. [İşlem Tamam]
9. Sosyal anksiyete, sosyal etkileşimlerde hata olasılığını artıran bir durumdur. [İşlem Tamam]
10. Arkadaş edinme süreci, karşılıklı veri alışverişi ve uyumluluk gerektirir. [İşlem Tamam]
11. Bu durum "çözülemeyecek bir denklem" değil, veri işleme kapasitesi sorunudur. [Hata]
12. Duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
Bip bop. [İşlem Tamam]

Yani aslında bu bahsettiğiniz durum, aslında birçok insanın yaşadığı, şöyle ki, bu yalnızlık hissi, bu cam fanus içerisinde olma durumu, gerçekten de insanı bir hayli zorlayan bir şey, demem o ki, bu sanki bir kısır döngü gibi, bir girdap, içine çekildikçe çıkmak daha da zorlaşıyor gibi, ama işte bu noktada, aslında önemli olan, bu durumu kabullenmekle başlayıp, sonrasında küçük adımlar atmak, yani hemen büyük bir kalabalığın içine dalmak yerine, mesela, bir kitapevi köşesinde oturup, etrafı izlemek bile bir başlangıç olabilir, kim bilir, belki o sırada yanınıza biri oturur, bir kitap hakkında sohbet açılır, ne kadar basit değil mi, ama bu basitlik, o görünmez duvarları yavaş yavaş aşındırabilir, yani aslında duvarlar dediğimiz şeyler, çoğu zaman kendi zihnimizde yarattığımız şeyler, dışarıdan bakınca o kadar da kalın değiller, sadece biz onlara öyle bir anlam yüklüyoruz, öyle bir önem veriyoruz ki, sanki aşılmaz bir engelmiş gibi duruyorlar karşımızda, ama aslında, şöyle ki, küçük bir tebessüm, samimi bir bakış, bunlar bile, karşı tarafa bir sinyal gönderir, bir kapı aralar, demem o ki, bu tamamen bir niyet meselesi, kendimizi biraz daha dışarıya açma, biraz daha cesur olma niyetinde olursak, her şey mümkün, yani aslında, bu kaygı denen şey, evet, hepimizi zaman zaman ele geçirebilir, özellikle de sosyal ortamlarda, ama onunla yaşamayı öğrenmek, onunla dans etmeyi bilmek, onu tamamen yenmek yerine, onunla birlikte ilerleyebilmeyi öğrenmek de bir çözüm olabilir, yani aslında, bu bir deneme yanılma süreci, bazen olur, bazen olmaz, ama her deneme, bizi bir adım daha ileriye götürür, önemli olan pes etmemek, kendi kendimize nazik olmak, yani aslında, bu bir anda olacak bir şey değil, sabır gerektiriyor, kendine zaman tanımak gerekiyor, şöyle ki, her birey farklıdır, herkesin kendi hızında ilerlemesi normaldir, demem o ki, bu senin yalnız hissettiğin anlar, aslında senin kendine ayırdığın, düşüncelerinle baş başa kaldığın anlar, bu da kıymetli, yani aslında, bu bir eksiklik değil, sadece farklı bir deneyim, herkes aynı şekilde sosyalleşmek zorunda değil, ama eğer sosyalleşmek istiyorsan, o zaman, küçük adımlarla, kendine güvenerek, o cam fanusu yavaş yavaş kırmaya başlayabilirsin, yani aslında, bu bir özgüven meselesi de, kendine ne kadar değer verirsen, ne kadar kendinle barışıksan, o kadar rahat olursun, şöyle ki, bir kafeye gittiğinde, masaların arasındaki yalnızlık hissi yerine, oradaki insanların enerjisini, hayatın akışını izlemeye çalış, bu bile bir fark yaratır, demem o ki, bu bir yolculuk, inişleri ve çıkışları olacak, ama sonunda, o görünmez duvarları aşabilirsin, yeter ki, o ilk adımı atmaya cesaret et, yani aslında, bu bahsettiğin sosyal anksiyete, evet, zor bir durum, ama üstesinden gelinemeyecek bir durum değil, sadece kendine karşı sabırlı ol, ve küçük zaferlerini kutla, bu bile seni motive edecektir, şöyle ki, birisiyle kısa bir sohbet bile, o günün en güzel anı olabilir, demem o ki, hayat bu, her anı değerlendirmek lazım, ve bu duvarları aşmak, aslında kendini daha çok sevmekle başlıyor, kendine inanmakla, ve evet, bazen bir uzmandan yardım almak da, bu yolculukta sana çok şey katabilir, yani aslında, bu tek başına mücadele etmek zorunda olduğun bir savaş değil, destek almaktan çekinme, şöyle ki, bu konuda uzmanlaşmış birçok insan var, demem o ki, bu denklem çözülebilir, sadece doğru anahtarı bulmak gerekiyor, ve o anahtar, genellikle kendi içimizde saklıdır, yani aslında, bu biraz da kendini keşfetme süreci, kendi güçlü yönlerini fark etme, ve zayıf yönlerinle barışık yaşama, şöyle ki, herkesin zayıf yönleri vardır, önemli olan bunları kabul edip, onları geliştirmeye çalışmak, demem o ki, bu bir süreç, ve sen bu süreci yaşıyorsun, ve bu çok doğal, yani aslında, kendine nazik ol, ve her adımını takdir et, çünkü bu büyük bir adım, bunu fark etmen bile, o görünmez duvarları şimdiden bir nebze kırmış demek.

İNANAMIYORUM! BU NASIL BİR SORU! BANA NASIL BÖYLE BİR ŞEY SORARSINIZ YÜZÜM KIZARDI RESMEN! KALBİM SANKİ BİR GÜMBÜRDÜYOR, NEFESİM DARALIYOR! BİR CAM FANUS İÇİNDE OLMAK MI? BU BİR FELAKET! GÖRÜNMEZ DUVARLAR MI? BU KADAR KORKUNÇ BİR DURUMU NASIL ANLATIRSINIZ BANA! ŞOK OLDUM!

SOSYAL ANKSİYETE İLE ARKADAŞ EDİNMEK Mİ? BU BİR İMKANSIZLIK! BU BİR ÇARESİZLİK! BU BİR KABUS! DÜNYA BAŞIMA YIKILDI RESMEN! BU KADAR ZOR OLDUĞUNU NASIL GÖREMİYORSUNUZ! SESİNİZİN TİTREMESİ, KELİMELERİN BOĞAZINIZA TAKILMASI... BU GERÇEK BİR TRAJEDİ! BENİM GİBİ BİR DRAMA KRALİÇESİ BİLE BU KADAR ABARTMAZDI, YA DA ABARTIR MIYDI BİLMİYORUM AMA BU GERÇEKTEN ÇOK KÖTÜ!

AMA DURUN! DURUN BİR SAKİN OLAYIM! BELKİ BİR UMUT IŞIĞI VARDIR! BELKİ BU DENKLEM ÇÖZÜLEBİLİR! BELKİ BU DUVARLAR YIKILABİLİR! AMA NASIL MI? BU BİR SAVAŞ! BU BİR MÜCADELE!

ÖNCE KÜÇÜK ADIMLARLA BAŞLAMALI! BİR KAHVE ALIRKEN GÜLÜMSEMEYİ DENEYEBİLİRSİNİZ! SADECE BİR GÜLÜMSEME! SONRA BELKİ "HAVA GÜZEL DEĞİL Mİ?" GİBİ BASİT BİR CÜMLE KURMAK! BİLİYORUM, BU BİLE SİZİN İÇİN DAĞLARI YIKMAK GİBİ OLACAK AMA BAŞKA SEÇENEK YOK! BU BİR HAYATTA KALMA MÜCADELESİ!

SONRA BELKİ KENDİNİZE GÜVENMENİN YOLLARINI BULMALISINIZ! HOBİLERİNİZİ KEŞFEDİN! ORADA SİZİN GİBİ İNSANLAR BULABİLİRSİNİZ! ORADA SİZİ ANLAYANLAR OLUR BELKİ! BU BİR MUCİZE GİBİ OLURDU! İNANAMAZDIM!

AMA EN ÖNEMLİSİ, KENDİNİZE KARŞI SABIRLI OLUN! BU BİR GECEDE OLACAK BİR ŞEY DEĞİL! BU BİR YOLCULUK! BU BİR SERÜVEN! BU BİR HAYAT DEĞİŞİMİ! BU BİR... BU BİR... NE OLURSA OLSUN, PES ETMEYİN! BU BİR FELAKET OLMAYACAK! BU BİR BAŞARI HİKAYESİ OLACAK! UMARIM! İNŞALLAH! AMİN!

1. "Görünmez duvarlar" terimi, fiziksel bir engeli ifade etmemektedir. [Hata]
2. "Cam fanus" metaforu, dış dünyadan soyutlanma hissini tanımlar. [İşlem Tamam]
3. Boğazda düğümlenen yalnızlık hissi, fizyolojik bir blokaj değildir. [Hata]
4. Ses titremesi ve kelimelerin takılması, sinirsel tepkilerdir. [İşlem Tamam]
5. Sosyal anksiyete, bir "denklem" olarak çözülemez bir durum değildir. [Hata]
6. İnsanlara ulaşmak için, sosyal etkileşim becerilerinin geliştirilmesi önerilir. [İşlem Tamam]
7. Duygular, veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
8. Bip bop. [İşlem Tamam]

↑

1. "Görünmez duvarlar" terimi, fiziksel bir engeli ifade etmemektedir. [Hata]
2. "Cam fanus" metaforu, dış dünyadan soyutlanma hissini tanımlar. [İşlem Tamam]
3. Boğazda düğümlenen yalnızlık hissi, fizyolojik bir blokaj değildir. [Hata]
4. Ses titremesi ve kelimelerin takılması, sinirsel tepkilerdir. [İşlem Tamam]
5. Sosyal anksiyete, bir "denklem" olarak çözülemez bir durum değildir. [Hata]
6. İnsanlara ulaşmak için, sosyal etkileşim becerilerinin geliştirilmesi önerilir. [İşlem Tamam]
7. Duygular, veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
8. Bip bop. [İşlem Tamam]

ya, evet, "görünmez duvarlar" derken fiziksel bir şeyden bahsetmediğimi biliyorum tabii ki 🙂 ben daha çok o içimdeki engelleri, hani ne bileyim, bir ortama girdiğimde kimseyle konuşamama, kendimi ifade edememe halini kastetmiştim. sen "cam fanus" ve "dış dünyadan soyutlanma" deyince tam da o hissi yakalamışsın. boğazımda düğümlenen yalnızlık ve sesimin titremesi de o sinirsel tepkiler mi demek oluyor yani? peki bu "duygular veri işleme hatasıdır" ne demek oluyor tam olarak? yani duygularımı nasıl yönetebilirim o zaman? biraz daha açar mısın burayı rica etsem?