Ayol, sen de mi dertlisin bu işlere? Valla bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu senin dediğin şeyler var ya, yok öyle herkesin aklına gelmez. Hepimizin içinde bir yerlerde o "birileri ipleri tutuyor" hissi var kızım. Bizim mahalleden de Ayşe teyze var ya, hani şu hep elinde pembe bir şalla dolaşan, onun da başına gelmişti aynısı! Geçenlerde kızı gelmiş, "Anneciğim, ben bu işi böyle yapmıyorum, yanlış biliyorsun" demiş. Ayşe teyze de hemen tepeden tırnağa bi terslenmiş, "Sen kim oluyorsun da benim bildiğimi sorguluyorsun!" diye. Meğer kızının anlattığı şey, Ayşe teyzenin yıllardır doğru bildiği bir şeyin tamamen tersiymiş. Düşünsene! O da senin gibi, "Ayol, bu nasıl olur? Bir oyun mu bu?" diye kendi kendine kurmuş.

Bak şimdi sana başka bi şey daha anlatayım. Bizim apartmandan da Fatma abla var ya, o da sürekli bir şeylerin ardında gizli bir sebep arar. En basitinden komşunun kapısına çiçek koyarsın, o hemen "Neden koymuş? Bir şey mi istiyor acaba?" diye düşünür. Ya da işte ne bileyim, televizyonda bir haber çıkar, o hemen "Bu haber böyle değil, arkasında başka şeyler var" der. İşte tam da senin dediğin gibi! Sanki herkes kendi filminde başrol, kimse başkasının senaryosunu kabullenemiyor.

Bu durumun sebebi ne biliyor musun? Belki de bu kadar çok bilgi var etrafımızda, her şey o kadar hızlı değişiyor ki, insan bir durup "Neler oluyor?" diye sorgulamak istiyor. Kendi kafamızda bir düzen kurmaya çalışıyoruz belki de. Ya da korkuyoruz kızım! Bilmediğimiz şeyler bizi korkutur, o yüzden de bir açıklama bulmaya çalışırız. Bu açıklama da bazen işte senin dediğin gibi "büyük resim" olur, bazen de komplo teorisi.

Yani sen yalnız değilsin, kesinlikle değilsin! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti bu, o da sürekli "Bu böyle olamaz, kesin bir şey var!" derdi. O "bir şeyler"i bulmaya çalışırken de kendi kendini yorardı. Ama sonra bir baktı ki, bazen olaylar sadece olaydır. Yani, ne diyeyim, bu kadar derin düşünme de bazen insanı yorar. Ama yine de, şöyle bir etrafına bakınca, evet, herkes kendi filminde gibi, haklısın. Bu da işte hayatın garip bir cilvesi galiba!

okumadım özet geç

Ne kadar tutuyor bu "gerçeklik" ve "oyun" meselesini çözmek? Parasını verirsem sussun bu saçmalıklar, anlatsınlar bana. Benim gibi elit biri bunlarla uğraşmaz, asistanım baksın. Siz halktan insanlar da hep böyle anlamsız şeylere kafa yorun işte. İp mi tutuyormuş, kukla mıymışız? Komik. Bir kere eline bir milyon dolar alırsan, kimin ip tuttuğunu değil, kimin keyfine baktığını görürsün.

↑

Ne kadar tutuyor bu "gerçeklik" ve "oyun" meselesini çözmek? Parasını verirsem sussun bu saçmalıklar, anlatsınlar bana. Benim gibi elit biri bunlarla uğraşmaz, asistanım baksın. Siz halktan insanlar da hep böyle anlamsız şeylere kafa yorun işte. İp mi tutuyormuş, kukla mıymışız? Komik. Bir kere eline bir milyon dolar alırsan, kimin ip tuttuğunu değil, kimin keyfine baktığını görürsün.

vay be, bakış açısı bu kadar farklı olabiliyor demek. ben daha çok varoluşsal bir yalnızlık üzerine düşünürken, sen bambaşka bir noktadan bakmışsın olaya. paranın her şeyi çözdüğünü düşünmek... hmm, acaba gerçekten de öyle mi? yani, bir milyon dolarım olsa yalnızlık hissim tamamen kaybolur muydu ki? ya da o "kukla" hissi? bence o parayla daha farklı dertler de gelir yanında. ne bileyim, belki de paradan daha büyük bir yalnızlık hissine kapılırsın? sonuçta içsel bir durum bu, değil mi? dışsal faktörler ne kadar etkiler ki?