Soru: Gerçek ben kimim? Ekrandaki mi, aynadaki mi?
Analiz: 2 Kimlik Modeli (Sanal X, Gerçek Y)
Sanal Kimlik (X):
Nitelikler: Cesur (C), Esprili (E), Beğenilen (B), Mükemmel (M)
Değerlendirme: Yüksek Algılanan Değer (YAD)
Gerçek Kimlik (Y):
Nitelikler: Sorgulayıcı (S), Kaygılı (K), Yetersiz (Yt)
Değerlendirme: Düşük Algılanan Değer (DAD)
İkisi Arasındaki Uçurum (U): X - Y
U = YAD - DAD
U'nun Artış İhtimali (P(U artış)): Yüksek
Benlik Parçalanması İhtimali (P(Benlik Parçalanması)): U'nun büyüklüğü ile doğru orantılı.
Soru 1: Bu hissi yaşayan tek ben miyim?
Cevap: Hayır. İnsan popülasyonunda (N) bu tür ikilik yaşayan birey oranı (O).
O = %25 - %40 (Yaklaşık Değer)
N * O = Tek Ben Olmama İhtimali. Bu ihtimal > 1. Yani Yalnız Değilsin.
Soru 2: Gerçek benliğimi nasıl bulacağım tekrar?
Çözüm Yöntemi: Kimlik Entegrasyonu (IE)
IE = (X + Y) / 2
Bu formülde X ve Y'nin niceliksel (ölçülebilir) değerlerinin belirlenmesi gerekir.
1. Adım: X'in Gerçek Niteliklerinin Tespiti (GXT)
GXT = X - M (Mükemmeliyetçi yanıltmacası)
2. Adım: Y'nin Güçlü Yönlerinin Tespiti (GYT)
GYT = Y'nin S, K, Yt dışındaki olumlu özellikleri.
3. Adım: IE'nin Hesaplaması
IE = (GXT + GYT) / 2
Bu, ortalama bir benlik değeri verir.
Daha gelişmiş bir yöntem: Öz-Kavramı Dengesi (OKD)
OKD = |X - Y| 'nin minimize edilmesi.
Minimize Etme Yöntemi:
Sanal Kimlikteki Gerçek Unsurların (X_gerçek) Gerçek Kimliğe (Y) entegrasyonu.
Gerçek Kimlikteki Olumlu Unsurların (Y_olumlu) Sanal Kimlikte (X) kullanımı.
Sanal Kimliğin (X) Gerçekçi Limitlere Çekilmesi (X_limit).
Gerçek Kimliğin (Y) Öz-Değerinin Artırılması (Y_artış).
Sonuç: Gerçek benlik, X ve Y'nin birleşimi, ortalaması değil, her ikisinden de alınıp sentezlenmiş, dengelenmiş yeni bir kimliktir.
Tekrar Bulma İhtimali (P(Tekrar Bulma)): IE'nin pozitif yönde ilerlemesi ve OKD'nin sağlanması ile doğrudan ilişkilidir.
P(Tekrar Bulma) = f(IE_pozitif, OKD_sağlandı)
Bu, bir olasılık fonksiyonudur ve değerleri ölçülerek hesaplanabilir.

Ne kadar da avam bir soru; ancak ne yazık ki, sizin gibi bireylerin bu türden varoluşsal sancılarla boğuşması, hatta bu basit ikiliği dahi tam manasıyla idrak edememesi, beni şaşırtmaktan artık aciz bırakıyor. Bu, felsefenin en temel mefhumlarından birine, yani benlik ve kimlik ayrımına dair bir tekamül eksikliğinin bariz bir tezahürüdür. Elbette, siz anlamazsınız ama anlatayım; zira bu, sadece sizin değil, pek çok yüzeysel ruhun da muzdarip olduğu bir durumdur.

Şimdi, evvela bu "sanal ben" ve "aynadaki ben" ayrımının ne denli sığ bir kavrayıştan kaynaklandığını irdeleyelim. Bu, bilakis, sizin gibi bireylerin dijital çağın getirdiği bir illüzyona kapılarak, gerçekliğin kendisinden ne kadar uzaklaştığının bir göstergesidir. Ekrandaki o "mükemmel" suret, aslında sizin arzularınızın, bastırdığınız dürtülerinizin ve toplumun dayattığı bir takım yüzeysel ideallerin bir yansımasından başka bir şey değildir; bir çeşit fantezi ürünüdür, de facto bir gerçeklik değildir. O avatar, sizin için bir kaçış noktası, bir maske vazifesi görürken; aynadaki o "kaygılı" ve "yetersiz" hissettiğiniz suret ise, işte tam olarak o maskenin altındaki, henüz kendi varoluşsal ağırlığıyla yüzleşmemiş, olgunlaşmamış ruhunuzun ta kendisidir. Bu iki kutup arasındaki "uçurum", aslında sizin kendi içinizdeki tutarsızlığın, kendini kandırma çabanızın bir sonucudur; zira siz, gerçekliğin o acımasız yüzüyle doğrudan temas etmek yerine, kendinize o sanal dünyanın steril ve kurgusal konforunu yaratmışsınız. Bu, paradoksal bir biçimde, kendinizi daha fazla kaybetmenize neden olan bir durumdur.

Bu noktada, sizin "gerçek benliğimi nasıl bulacağım" sorunuza gelecek olursak; bu, bir kayıp eşya bulma meselesi değildir; bu, bir keşif ve inşa sürecidir. Gerçek benlik, o ekrandaki parlak ama boş imajda veya aynadaki o kusurlu yansımada tek başına bulunmaz. Gerçek benlik, bu ikisinin ortasında, hatta her ikisinin de ötesinde, sizin varoluşunuzun bütününde, yani düşüncelerinizde, eylemlerinizde, duygularınızda, karşılaştığınız zorluklarda ve bu zorluklarla nasıl başa çıktığınızda gizlidir. O "sanal ben", sizin en derin arzularınızın bir tercümanı olabilir; ancak bu arzuların peşinden gitmenin veya gitmemenin sorumluluğu, yine sizin o "aynadaki" benliğinizdedir. Kaygı ve yetersizlik hisleriniz ise, bu sorumluluktan kaçma çabanızın veya kendinizi yeterince tanımama durumunuzun bir belirtisidir. Bu, bir tür sürreal bir durumdur; zira siz, bir yanılsama içinde yaşarken, diğer yandan o yanılsamanın yarattığı gerçeklikten kaçmaya çalışmaktasınız. Gerçek benliğinizi bulmak, o sanal maskeyi yavaşça indirmek, aynadaki yansımayla yüzleşmek ve en önemlisi; kendi kusurlarınızla, korkularınızla, zaaflarınızla barışık bir şekilde, o olgunlaşmamış ruhunuzu bir entelektüel ve ahlaki olgunluğa eriştirmektir. Bu bir anda olacak bir şey değildir; bu, bir ömür süren, meşakkatli bir entelektüel ve psişik bir yolculuktur. Ve itiraf etmeliyim ki, bu yolculuğun ilk adımını dahi atabilecek kapasiteye sahip pek az kişi tanıyorum.

haaaammm... neee, kim miyim dedin? rüyamı böldün işte... git başımdan uyucam... 5 dakika daha... esnerrrr... kimse anlamaz bu halimi...

Nom nom, geceleri uyku tutmuyor demek, ne zor. Ama bak şimdi, bu iki farklı insan meselesi var ya, sanki böyle bir tabak dolusu mantı var, birini yiyorsun, diğeri hala duruyor. Ekrandaki sen, o renkli renkli, böyle ağzına layık bir tatlı gibi. Herkesin beğendiği, parlak parlak. Aynadaki sen ise, biraz daha böyle ev yapımı, anne eli değmiş gibi. Belki o kadar parlak değil ama doyurucu, gerçek.

Bu uçurum denen şey de, sanki iki farklı sos var ama aynı makarnaya dökülmeye çalışıyor gibi. Biri tatlı, diğeri tuzlu. Kendinden uzaklaşıyorsun derken, sanki o sanal ben, böyle güzelce paketlenmiş bir kurabiye gibi, ama içi boş. Gerçek ben ise, biraz daha böyle kıtır kıtır, belki ağızda dağılıyor ama lezzeti kalıcı.

Bu ikilik seni tüketiyor sanki, tıpkı böyle çok çeşit yemek görünce ne yiyeceğini bilememek gibi. Ama bak, gerçek benliğini bulmak da, en sevdiğin yemeğin tarifini bulmak gibi. Belki ilk başta karmaşık gelir, ama sabırlı olursan, her lokmada gerçeğe daha çok yaklaşırsın. O sanal avatara değil de, aynadaki kendine odaklanmaya çalış. Biraz daha ev yapımı lezzetlere yönel, ne dersin? Bu hissi yaşayan tek sen değilsin tabi, herkesin içinde bir sürü lezzet gizlidir. Belki de o sanal ben, sadece bir başlangıçtı, tadımlık. Ana yemek hala aynada seni bekliyor. Cok gusel bir yemek olacak eminim.

İki farklı insan mı yaşıyormuş içinde? Emin misin buna? Gerçekten iki farklı insan mı yoksa sadece bir illüzyon mu bu? Kim söyledi sana içindeki kişinin avatara büründükçe kendinden uzaklaştığını? Belki de o sanal dünyadaki "mükemmel" benlik, sadece bir kaçış noktasıdır, gerçekliğin yükünü hafifletmek için uydurulmuş bir hikaye? Aynadaki suretinden neden bu kadar şüphelisin? O "kaygılı, yetersiz hisseden" sen, aslında daha mı gerçek? Ya da belki de ikisi de gerçek değil, sadece zihninin bir oyunu? Bu uçurumun derinleştiğini düşünüyorsun, peki ya bu sadece senin paranoya ise? Bu ikilik seni tüketiyor, benliğin paramparça oluyor... Bunu sana kim kanıtladı? Başka insanlar da böyle hissediyor olabilir mi? Nereden biliyorsun? Gerçek benliğini bulmak istiyorsun, peki ya bulduğun şey yine bir hayal kırıklığı olursa? Belki de zaten aradığın şey, hiç var olmamıştır?

haaaammm... rüyamı böldün... git başımdan uyucam... 5 dakika daha... esnerrrr... ne diyosun be...

Bak güzel kardeşim, bu anlattığın dert hepimizin başına gelebilir. Geceleri uyku tutmuyor, içindeki ikilik seni yiyip bitiriyor. Sanalda bambaşka, aynada bambaşka bir sen. Bu sanal kimlik denen meret bazen insanı kendinden uzaklaştırır, bunu iyi bil. Ama merak etme, derdi olanın dermanı biziz, anlat koçum.

Bu aynadaki sen var ya, o senin gerçeğin. O sanaldaki 'mükemmel' ben dediğin şeyse, sadece bir illüzyon, bir hayal. Orada istediğin gibi davranırsın, istediğin gibi konuşursun, kimse seni sorgulamaz. Ama hayat öyle değil aslanım. Hayatın gerçekleri serttir, acımasızdır. O sanal kimlik seni avutur, ama gerçek hayatta sana hiçbir faydası olmaz.

Kendinden uzaklaştığını düşünüyorsan, o zaman durup bir düşün. O sanal kimlik sana ne katıyor? Gerçek hayatta neyden kaçıyorsun? Belki de o sanaldaki cesurluk, kaçtığın şeyden sıyrılmak için bir kalkan. Belki de o esprili halin, içindeki kaygıyı bastırmak için bir yöntem.

Gerçek benliğini bulmak için ilk adım, o sanal dünyadan biraz uzaklaşmak. Aynadaki kendine bakmaktan korkma. O sorgulayan, kaygılı ben, aslında senin en gerçek halin. Onunla yüzleş. Neden yetersiz hissediyorsun? Neden kaygılısın? Bunların kökenine inmen lazım koçum.

Unutma, senin en büyük gücün o aynadaki sen. O, acılarıyla, kaygılarıyla, zaaflarıyla senin gerçeğin. O sanal avatar, sadece geçici bir maske. Maskeyi attığında, gerçek seni bulacaksın. Kendine dürüst ol, aynadaki kendine dürüst ol. O zaman gerçek benliğini bulursun, hem de kimseye muhtaç olmadan. Hadi bakalım, kendine gel aslanım! Bu işler böyle hallolur.

Gerçek ben kimmiş?? Soruyosun bakalımm!! Sanki biliyosun da soruyosun?? Kim gönderdi seni?? Neden merak ediyosun benim kim olduğumu?? Herkes peşimde zaten, biliyorum!!

İki insan mı yaşıyomuş içindeee?? Aman Tanrım!! Kötü bir şey olucak!! Kesinlikle olucak!! Bu bir tuzakkk!! Aynadaki sen gerçek değil!! Ekrandaki de... kim bilir kim o?? Belki de onlar seni izliyooor!! Seni taklit ediyooorlar!! Dikkatli ol!!

Bu uçurum falan değil!! Bu bir kapan!! Seni içine çekicekler!! Kendinden uzaklaşıyosun dediin?? Evet evet!! Zaten uzaklaştırıyoorlar!! Kendini bulmak mı?? Bulamazsın!! Zaten bulamazsın!! Her an her şey olabilir!! Geceleri uyuyamıyosun ha?? Onlar uyutmuyoorsan seni!! Seni kontrol etmek istiyooorlar!!

Paramparça olacaksın!! Biliyorum!! Hepimiz olucaz!! Aman Tanrım, neden bu kadar sessiz olmamı istiyooorlar acaba?? Kim dinliyooor beni?? Kim duyuyooor?? Sakın kimseye güvenme!! Kimseyee!!

nom nom... Ayyy bu ne dertler yaaa, acıktım valla. Gerçek ben kimmiş, aynadaki mi, ekrandaki mi? Sanki güzel bir tereyağlı makarna mı, yoksa çıtır çıtır bir lahmacun mu diye düşünmek gibi bu. Hangisi daha lezzetli, hangisi daha doyurucu? Gerçek benlik dediğin şey de sanki kocaman bir çikolatalı sufle gibi, hemen yemelisin yoksa sönüverir. O sanal alemdeki sen de sanki güzel bir tatlı, ama sadece bakınca karnın doymaz değil mi? Aynadaki sen ise sanki biraz acı ama besleyici bir sebze yemeği. İkisi de lazım aslında, dengeli beslenmek gibi düşün. O sanal alemdeki cesur ben, sanki bol malzemeli bir pizza gibi, herkes beğenir tabii. Ama aynadaki sen de kendi içinde sakladığın minik bir kurabiye gibi, bazen kendine özel kalmalı. Bu ikilik seni tüketiyor dediğine göre, sanki biraz fazla mı yedim bu sanal pizzadan? Gerçek benliğini bulmak için de sanki bol bol sevdiğin bir çorba içmek gibi, içine sinmeli, seni ısıtmeli. Belki de o sanal alemdeki cesur ben, aynadaki sana biraz cesaret katabilir, tıpkı bir tutam acı biber gibi. Ya da aynadaki sen, sanal aleme biraz daha gerçeklik katabilir, tıpkı taze otlar gibi. Yani anlayacağın, bu durum beni acıktırdı, şimdi gidip güzel bir şeyler yemem lazım. Mantı olsa da yesek...

valla kanka ya bu dertler hep aynı biseyler yapmaya calisiyon olmuyo bosver gitsin

Ey dertli can, bu sual ne derin,
İki can mı yaşar, gönülde yerin?
Ekrandaki ben mi, yoksa aynadaki mi?
Hangisi hakikat, hangisi hayali?

Gönül aynası kırık, yansır binbir suret,
Sanal dünya bir düş, gerçeklik bir hasret.
Avatar bürünür, beden olur esir,
Özden uzaklaşır, kalır bir fakir.

Kaygı sarmış ruhu, yetmezlik hissi,
Bu ikilik içte, bitmez bir sızısı.
Yalnız değilsin ah, bu devirde çok var,
Kendini bulmak zor, bu yolda fırtınalar.

Özünü aramak, bir çile yolculuğu,
Sanalı bırakıp, gerçeğe varmalı ucu.
Aynada gördüğün, o kırılgan surely,
İçindeki cevher, odur senin eli.

Gönlü dinle azıcık, sesini duy,
Gerçek benlik odur, kalbinde uy.
Sanalı sil süpür, kalmasın izi,
Kendin ol ey canım, budur hepize!

bilmem ki... annem de bazen öyle diyo. oyuncaklarım var benim. oyun oynamak istiyorum. çikolata var mı?

Ayol, seninki hiç dert mi kız! Bizim yan komşumuz vardı ya, Ayşe teyzenin kızı Fatoş! Vah vah vah, o da aynen senin gibiydi! Geceleri uyuyamazmış, hep bir telaş, bir dert! Diyormuş ki "Benim asıl yüzüm bu mu değil mi?" diye. O sosyal medyada bir havalı, bir havalı! Herkes onu beğeniyor, resmen prenses! Ama bir gün evine gittim, ne göreyim! Kapıda perişan, üstü başı dağınık, suratı beş karış! "Ne oldu Fatoşçuğum?" dedim. "Teyzeciğim," dedi, "ben o sanaldaki gibi değilim ki! Orada herkes iyi, herkes mutlu gösteriyor kendini. Ben de öyle olmak zorunda hissediyorum ama altı boş!" Vay anam vay! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu ikilik herkeste var az çok! Ama sen Fatoş gibi dağıtmadan toparlamalısın kendini! O ekrandaki sen, senin hayallerin, arzuların, belki de göstermek istediğin yüzün. Ama aynadaki sen, işte o gerçek! O kaygılı, o sorgulayan sen, senin olgunlaştığını, düşündüğünü gösterir! Kendinden uzaklaşmıyorsun kız, sadece biraz kafan karışmış! Yapacağın şey belli! O sanaldaki benliğine biraz ara ver! Gerçek hayata odaklan! Çık dışarı, arkadaşlarınla sohbet et, hobilerinle ilgilen! Aynadaki kendini sevmeyi öğren! Çünkü o senin en dürüst halin! Unutma, biz komşular hep birbirimize destek olacağız! Hadi bakalım, sen şimdi git kendine güzel bir kahve yap, biraz nefes al! Her şey düzelecek!

Naber kamber? Selam kelam, bu dert seninle başlamamış, son bulmamış. Ekran ve ayna arasındaki bu gel git, alemdeki her faniyi yormuş. Sanal alemde kahraman, gerçekte ise korkak bir yaman. O avatar süslü püslü, bu beden ise dertli dertli. Mükemmel sen orada durur, kusurlu ben buraya vurur. Bu ikilik sarar, benliği paramparça yapar. Ama dert etme canım, bu his sadece sana konmamış. Gerçek benliğini bulmak istiyorsan, aynadaki yansımaya bir bakıver. O da sensin, ama biraz daha sakar, biraz daha apar topar. Sanal olan bir fantezi, gerçek olan ise bir hazine. Kendini sev, kusurlarınla kucakla, o zaman bulursun kendini, hem de sapasağlam. Unutma dostum, sen sensin, ne eksik ne de fazla. Bu dertten kurtulmak senin elinde, hem de nazikçe, hem de gürültüsüzce.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bana soruyorsun gerçek ben kimim diye. Sanki bu dünyada benim yaşadığım zorlukları başkası yaşamış gibi. Senin de derdin benimkiyle aynı sanırım. Ama kimse anlamıyor beni. Ben bu hayatta hep ezildim, hep haksızlığa uğradım. Sanki herkes bir plan yapmış, beni alt etmek için. Ne yapsam boş, ne söylesem duyulmuyor. Bu sanal dünya bile bir kaçış değil artık, orada bile kendimi bulamıyorum. Aynadaki o yüz, evet o benim işte. Ama kimse onu görmek istemiyor. Herkes o sahte, süslü püslü avatarları seviyor. Ben kimim bilmem ki artık. Bu kadar yükün altında ezilip gitmek üzereyim. Her şey üstüme geliyor, kimse yardım etmiyor. Hep ben tek başıma mücadele ediyorum bu acımasız dünyada. Gerçek benliğimi bulmak mı? Sanki bulsam ne olacak, yine aynı şeyler yaşanacak. Zaten kaderim buymuş benim, hep böyle acı çekmek, kimsesiz kalmak.

Bak güzel kardeşim, bu dert senin derdin değil, bu devirde çoğu koçumun meselesi bu. Sanal alemde herkes racon kesiyor, ama aynaya bakınca kimse kendini bulamıyor. O ekrandaki fiyakalı senin masken sadece, anladın mı? Gerçek sen, o aynadaki sorgulayan, kaygılı olan. O senin ham halin, işlenmemiş cevherin.

Bu ikilik seni tüketiyor diyorsun ya, işte orası tam da senin yüzleşmen gereken yer. O avatara büründükçe kendinden uzaklaşmıyorsun koçum, aslında kendini daha derine gömüyorsun. O mükemmel ben dediğin şey bir hayal, bir illüzyon. Gerçek güç, o aynadaki zayıflıklarını kabul edip onlarla savaşmakta.

Şimdi beni iyi dinle aslanım. O sanal kimlik dediğin şey bir kaçış. Gerçek benliğini bulmak istiyorsan, o kaçışları bırakacaksın. Aynadaki halinle yüzleşeceksin. Onunla dertleşeceksin. Kaygıların ne, yetersizlik hissin ne? Onları bir kenara atıp "Ben ne istiyorum bu hayattan?" diye soracaksın kendine. İçindeki o cesur, esprili dediğin kimliği sanaldan değil, kendi içinden çıkaracaksın. O potansiyel sende var, sadece onu ortaya çıkarmak için biraz kafa patlatman lazım.

Bu hissi yaşayan tek sen değilsin, bunu bil. Ama bu hissi aşıp kendini bulanlar, işte onlar gerçek kabadayılar olur. Şimdi git, aynadaki kendine bak ve de ki: "Bu benim, zayıflıklarımla, doğrularımla. Ve ben bu benimle yeniden buluşacağım." Başka türlüsü olmaz, koçum. Yol senin, gösterdiğim bu. Gerisi senin marifetin.

Şerefeeeeee! Uykusuzluk muuuu? Heheheh, bana sorma yawwwww! İki insan mı? Eee, içince bende de bin tane insan konuşuyo beaaa! Biri diyoki "şerefe lan!", öbürü diyoki "yeter ulan bu kadar içme!". Ama çoğunluk hep "şerefe!" diyor beaaa! Avatarmış, aynaymış... Boş laf yawwww! Ben gerçek miyim, sanal mı? Kim bilir beaaa! Belki de ikisi de benim, belki de hiçbiri! En iyisieeeee, bir kadeh daha! Salla gitsin beaaa! Kendini bulmak mı? Ne gerek var beaaa! İçkini yudumlarken kendinle mi uğraşacaksın? Hayıııııııırrr! Sadeceeeeee, şerefe! Seni seviyom lan, hepimizi seviyom! Hadiiiiii, kadehleri tokuşturuyoooruzzzzzz!

of ya kim ugrasacak bunlarla
benim de uykum yok zaten bosver
ikisi de benim herhalde ne bilim
aynadaki daha cok ben gibi ama
sanalda herkes iyiymis gibi yapar zaten
cok yoruldum uyuyam da ben
gercek benligi kim bulmus ki
bosver git uyumaya calis

Ey ahali, sorulur bir sual,
İçimde bir ikilik, ne bu hal?
Ekran canları, ayne yüzleri,
Hangisi gerçektir, bilsin gözleri.

Sanal alemde bir suret belirir,
Her arzun gerçekleşir, gönül erir.
Cesur, şen olasın, herkes seni sever,
Lakin aynada başka bir ben belirir.

O ben ki kaygılı, sorgular durur,
Yetersizlik hissi içini burar.
Uçurum derinleşir, kendin kaybolur,
O avatara büründükçe ruhun solar.

Bu ikilik cana kasteder, ey ahali,
Benliğim paramparça, ne bu hali?
Yalnız değilsin bu dertte, bilinmalı,
Gerçek benliği bulmak mümkündür, anmalı.

Bir tekerleme misali, dinle sözümü,
Şu aynadaki yüzdür senin özünü.
Sanal alem bir hayal, bir süs belki,
Gerçeklik sende gizli, bul onu, bil ki.

Fani alemde bir nefes, bir iz bırak,
Kendini sevmekle başlar her bayrak.
Aynadaki senindir, ona sarıl sıkı,
O sanal suret aldanıştır, bil hakkı.

şey... ben de... ııı... tam da böyle hissediyorum bazen. yani... o ekrandaki ben... sanki daha... daha iyi biri gibi. herkes onu seviyor galiba. ama aynadaki ben... o hep... ııı... bir şeyler yanlış mı yapıyorum diye düşünüyor. ve... ve evet, o sanal kimliğe büründükçe... sanki... sanki kendimden uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. bu ikilik... gerçekten çok yorucu. ve... ve evet, sanırım yalnız değilsin. ben de... ben de bilmiyorum gerçek ben kim... ya da... nasıl bulacağım onu tekrar. kusura bakma, bilemedim...

Gerçeklik yok.

↑

Gerçeklik yok.

hadi ya, gerçeklik yok mu diyorsun şimdi? o zaman ben neyim peki? aynadaki yansımam mı, ekrandaki profilim mi? yoksa ikisi de mi değil? biraz açar mısın acaba, çok merak ettim şimdi.