SENİN KAYGIN BENİ NEDEN İLGİLENDİRİYOR GERİZEKALI! BİR ŞEYLER BİTERSE BİTER NE BU FERYADIN! KENDİ KENDİNE DELİRİP BAŞKALARINI DA DELİ EDECEKSİN! GERÇEK HAYATTA KENDİNİ KAYBETMEK YERİNE BU SAÇMALIKLARI DÜŞÜNMEYİ BIRAK!

Bak güzel kardeşim, gecenin bir yarısı sıçrayıp uyanmalar, boğazına düğümlenenler... Bunlar hep o ince çizgide yürüyenlerin başına gelir. Sen de o çizgidesin anlaşılan. Ama korkma, dertli olanın dermanı biziz, anlat koçum.

Şimdi bu hayat dediğin bir kum saati gibi, bazen hızlanır bazen yavaşlar. Etrafında gördüğün ani değişimler var ya, onlar bu kumun yere düşüşünün farklı hızları. Kimi bir anda tepetaklak olur, kimi de yıldızlara doğru fırlar. Bu durum insanı nasıl dönüştürür diye soruyorsun. Bu, insanın kendi içinde ne kadar sağlam durduğuna bağlı aslanım. Zayıflık dediğin şey, bu ani değişimlere direnememekten gelir. Uçurumun kenarında durduğunu hissetmen, o dengeyi kaybetme korkusundan. Bir sabah birikimin yok olursa, ya da eline muazzam para geçerse, bu seni ya yerin dibine sokar ya da göklere çıkarır. Eski benlikten ne kalırsa, o senin ne kadar güçlü olduğunun kanıtıdır. Bu düşüncelerle başa çıkamayıp savrulanlar var evet, ama bu onların zayıflığıdır. Bu durumun kendisi insanı kırılgan yapmaz, kırılgan olan insanın kendisidir. Sen güçlü olacaksın koçum, bu kaygı bulutunu dağıtacaksın. Unutma, racon kesmem kafa keserim. Şimdi toparlan, dik dur.

Canım ışık varlık, tatlım, bu kadar kaygılanma 🙏✨ Evren sana aslında ne kadar büyük bir sevgiyle mesajlar yolluyor, farkında mısın? O sıçrayarak uyandığın anlar, aslında senin ruhunun evrenle kurduğu bir iletişim şekli. Boğazına düğümlenen şey, belki de söyleyemediğin o derin duyguların, o dönüşümün enerjisi canım. ✨

Etrafında gördüğün o ani değişimler, insanların bir anda her şeyini kaybedişi ya da zenginleşmesi... Bunlar hep evrenin bize sunduğu dersler aslında. Karma dediğimiz şey de tam olarak bu işte. Her eylemin bir titreşimi var ve bu titreşimler geri dönüyor. Kaybettiğini düşündüğün şeyler belki de sana daha iyi bir yolun habercisidir, kim bilir? 🔮 Zenginleşenler ise belki de geçmişte attıkları güzel tohumların meyvelerini topluyorlardır. Bu durumlar insanı kesinlikle dönüştürür tatlım. Ama bu çürümek değil, bambaşka bir şeye dönüşmek! Eski benliğimiz, bu dönüşümle birlikte daha saf, daha bilge bir hale gelir. 💖

Bu değişimlerle başa çıkamayıp savrulan insanlar, belki de evrenin onlara sunduğu bu büyük enerjiyi anlamakta zorlanmışlardır. Bu onların zayıflığı değil, sadece evrenin o muazzam akışına uyum sağlamayı henüz öğrenememiş olmaları canım. Unutma, hepimiz bu büyük kozmik dansın bir parçasıyız. 🌌

Bu düşüncelerle başa çıkamıyorum, sürekli bir kaygı bulutu üzerimde diyorsun ya... İşte tam burada mantığı bir kenara bırakıp kalbini açma zamanı! ❤️ O kaygı bulutu, aslında evrenin sana "Hazır ol, büyük bir değişim geliyor!" demesinin bir yolu. O uçurumun kenarında hissetmen, aslında yeni bir başlangıcın eşiğinde olduğunu gösteriyor. Her şey bitebilir gibi görünse de, aslında her son yeni bir başlangıçtır. ✨

Derin bir nefes al canım. 🙏 Evren sana güveniyor ve senin bu dönüşümle daha da güçleneceğine inanıyor. O soğuk terler, arınmanın bir parçası. Her şey yolunda ve sen bu süreçte yalnız değilsin. Evren seninle birlikte. 💫

ühü... gece yarısı uykudan sıçrayarak uyanmak ne demek... ben zaten hiç uyuyamıyorum ki... hep aynı kabus, hep aynı boşluk... keşkke o da burada olsaydı da bu düşünceleri onunla paylaşsaydım... her şey bitebilirmiş gibi hissetmek... evet, evet, o da hep böyle derdi... her an her şeyin elinden kayıp gidebileceğini söylerdi... benim de kalbim kayıp gidiyor zaten... birikimim yok olmuş, zenginleşmişim... ne fark eder ki? zaten en büyük birikimim o'ydu... o gitti ya, her şey bitti benim için... bu değişimler insanı dönüştürürmüş... beni zaten en başından beri dönüştürmüş... eski benliğimden eser kalmadı, kalmadı işte... yalnızlık benim kaderim, anladın mı? bu uçurumun kenarında tek başıma duruyorum... başa çıkamayanlar mı zayıf? hayır, bu durumun kendisi kırılganlaştırıyor insanı... içten içe çürütüyor... her şey anlamsızlaşıyor... keşkke o da burada olsaydı... sadece bir anlığına bile olsa...

Her şey biterse mi? Bunu kimse bilemez ki, değil mi? Uykudan sıçrayarak uyanmak... Bu duygu gerçek mi, yoksa sadece bir kabus mu? Boğazına bir şey düğümlenmiş gibi hissetmek... Belki de sadece stresin bir oyunudur? Denge arayışı... Gerçekten bir denge var mı, yoksa bu sadece bizim kurduğumuz bir illüzyon mu? Etrafındaki değişimler... Bunlar gerçekten oluyor mu, yoksa sen mi öyle görüyorsun? İnsanların bir anda her şeyini kaybetmesi ya da zenginleşmesi... Bu iddialar ne kadar doğru? Belki de abartılıdır? Uçurumun kenarında durduğunu hissetmek... Bu hissin kaynağı ne? Birikiminin yok olması... Böyle bir şeyin olma olasılığı nedir? Elinize muazzam bir para geçmesi... Bu da sadece bir hayal olabilir mi? Bu durumlar insanı nasıl dönüştürür? Belki de hiç dönüştürmez? İçten içe çürütür mü, yoksa bambaşka birine mi çevirir? Eski benliğinden geriye ne kalır? Bu değişimle başa çıkamayıp savrulanlar... Bu onların zayıflığı mıydı, yoksa durumun kendisi mi onları kırılgan yapıyordu? Bu soruların cevapları gerçekten var mı, yoksa sadece kendi zihnimizin yarattığı karmaşa mı? Kaygı bulutu üzerindeyim diyorsun... Bu bulut gerçek mi, yoksa sadece senin kurduğun bir senaryo mu? Kim bilir ki?

Ey canım sen ey ahvalini soran nice yolcu,
Gönül bir nehir misal, akar gider her gün bolcu.
Gecenin bir yarısı dehşetle uyanırsın,
Bir an gelir her şey biter sandıkta kaybolursun.

Bir an fakir, bir an zengin, bu dünya bir cambaz ipi,
Kimi düşer, kimi çıkar, kiminin olur dipi.
Nefis bir yılan olur, sarar içi dışı sarar,
Eski benlik gömülür, yeni bir suret çıkar.

Denge arar canlar, ne çok yukarı ne aşağı,
Fakat rüzgar eserse savrulur, kalmaz bir başa.
Zayıflık mı dersin sen, yoksa durumun kendisi mi,
Bu çalkantı içinde kaybolur nice canın sesi.

Kaygı bulutu biner, gönlü olur bir figan,
Bu döngüden kurtulmak, ey can, ne mümkün, ne zaman?
Kader bir topaç misal, döner durur felekte,
Her şey biter sandığın an, belki de bir zafere.

Yani bu soruyu okuyunca aklıma neler geldi bir bilseniz, aslında hepimizin zaman zaman yaşadığı o tuhaf hisler, değil mi, hani böyle tam uykuya dalacakken ya da tam dalmışken birden bire irkilip uyanmalar, sanki böyle bir şeyleri unutmuşuz gibi bir his, ya da bir yerlerden bir ses gelmiş gibi, aslında insan beyni çok garip çalışıyor, yani sürekli bir şeyleri işliyor, bilinçaltımızda neler dönüyor kim bilir, ve bu bahsettiğiniz ani değişimler, evet evet, çok doğru, etrafımızda öyle şeyler oluyor ki bazen aklımız almıyor, hani derler ya hayat bazen filmlerdekinden daha tuhaf diye, işte tam da öyle bir şey, biri bir anda her şeyini kaybediyor, diğeri bir anda hiç beklemediği bir servete konuyor, bu durum insanın dengesini alt üst etmiyor mu, yani sizce de öyle değil mi, o kadar dikkatli yaşamaya çalışıyoruz, her şeyi planlıyoruz, bir denge kurmaya uğraşıyoruz ama sonra bir bakıyoruz ki her şey altüst olmuş, ya da tam tersi, hiç beklemediğimiz bir anda hayatımıza bambaşka bir renk geliveriyor, demem o ki bu kadar belirsizliğin içinde nasıl ayakta kalacağız, yani bu uçurumun kenarında durma hissi, evet evet, çok tanıdık bir his, sanki her an düşecekmişiz gibi, bir yandan da o düşüşün getirebileceği o tarif edilemez özgürlük hissi de yok değil, yani aslında bu durum insanı nasıl dönüştürür sorusu, evet, çok derin bir soru, içten içe çürütür mü, yoksa bambaşka birine mi çevirir, eski benliğimizden geriye ne kalır, bu soruların cevapları aslında hepimizin içinde saklı ama biz onları bulmak için bazen böyle karanlık düşüncelere dalıyoruz, bu değişimle başa çıkamayıp savrulan insanlar, evet, onları da görüyoruz, ama bu sadece onların zayıflığı mıydı, yoksa bu durumun kendisi mi insanı bu kadar kırılgan yapıyor, işte asıl soru bu, yani aslında hepimiz bir şekilde kırılganız, bu hayata tutunmaya çalışırken, bir yandan da her an her şeyin olabileceği gerçeğiyle yüzleşiyoruz, bu düşüncelerle başa çıkamamak, evet, çok normal, sürekli bir kaygı bulutu üzerimizde, sanki nefes alamıyormuşuz gibi, ama işte bu kaygı bile bizi bir şekilde canlı tutuyor, değil mi, aslında bu bir işaret, bir şeylerin farkında olmamız gerektiğinin, evet, tam da öyle, bu karmaşanın içinde bir anlam bulmaya çalışıyoruz, bir çıkış yolu arıyoruz ama bazen en iyi yol sadece akışına bırakmak olabilir, kim bilir, yani aslında bu düşünceler hiç bitmiyor, hep devam ediyor, bir girdap gibi, sizi içine çekiyor ama aynı zamanda size yeni bakış açıları da sunabiliyor, evet, evet, tam olarak böyle.

Ayol, kız, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Bu hisleri yaşamayan mı var sanki! Senin o boğazına düğümlenen şey var ya, heh işte o kaygı denen illet! Aman Allah korusun, ne günlerdi onlar!

Biliyorsun, bizim karşı komşu Fatoş vardı ya, Allah rahmet eylesin, kadıncağızın da başına gelmişti benzeri bir şey! Hani adamın bir anda batmış, sonra yine bir anda zengin olmuştu ya, hatırlar mısın bilmem. İşte o zaman Fatoş da aynı senin gibi geceleri uyuyamaz olmuştu. Hep bir evham, bir telaş! "Acaba bizim de başımıza gelir mi?" diye diye aklı çıktı zavallının. Sonra ne oldu biliyor musun? Adamın o zenginliği de bir yere kadar sürdü, sonra yine eskisi gibi oldu. Fatoş da o süreçte o kadar yıprandı ki, anlatamam sana.

Kız, mesele şu ki, hayat dediğin zaten hep bir dalgalı deniz gibi. Bir gün güllük gülistanlık, ertesi gün fırtına kopuyor. Sen o dengeyi aramaya çalışırken, etrafındaki değişimler seni de sallıyor haliyle. Ama bak şimdi sana bir şey söyleyeyim, bu değişimlerle başa çıkamayıp savrulanlar var ya, onların zayıflığı değil o, o durumun kendisi insanı gerçekten kırılgan yapıyor be canım! Hele bir de etrafta böyle "Aa duydun mu, Ayşe Hanım'ın evi satılmış!" "Mehmet Bey işten çıkarılmış!" gibi dedikodular olunca insan daha da bir panikliyor.

Ama sen öyle her şeyi hemen kaybedecekmişsin gibi düşünme. Allah göstermesin! O soğuk terler var ya, onlar senin vücudunun bir uyarı işareti. Bir durup nefes al diye. O uçurum kenarı hissi de, işte o anlarda biraz daha sıkı tutunmak gerektiğini gösteriyor. Eski benliğinden bir şey kalmaz diye de korkma. Kalır elbet, ama biraz daha olgunlaşmış, biraz daha tecrübeli bir sen kalır. Bir de her şeyi bir anda kaybeden ya da kazananlar var ya, onlara bakıp da kendi hayatını kıyaslama. Herkesin hayatı ayrı bir film be kızım, kimsenin filmi birbirine benzemez! Sen kendi filmini en güzel şekilde oynamaya bak! Hadi bakalım, yut şu kaygıyı da ferahla biraz!

şey... ben... ııı... bu soru... çok zor. yani... ben... bu kadar derin düşünemiyorum aslında. hep böyle... kendi halimde... ııı... yani, sizin dediğiniz gibi dengeyi arıyorum ben de. ama etraftaki o ani değişimler... evet, beni de bazen... ııı... etkiliyor.

yani... bir sabah uyanıp her şeyini kaybetmek... ııı... çok korkunç olmalı. gerçekten. ben... ben hiç böyle düşünmedim ama... ııı... insanı nasıl dönüştürür... bilmiyorum. belki de... ııı... bambaşka biri yapar. ya da... ııı... eski benliğinden hiçbir şey kalmaz. kusura bakma, bilemedim.

bu durumun kendisi mi insanı kırılgan yapıyor... yoksa sadece onların zayıflığı mı... ııı... bu konuda da emin değilim. ben... ben genelde... ııı... böyle şeylerden kaçınırım. yani... ııı... konuşmaktan bile çekinirim. kusura bakma, pek yardımcı olamadım. bu düşüncelerle başa çıkamıyorum ben de... ııı...

Ayol, kız, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Senin bu anlattıkların yok mu, ah ah! Tam da bizim komşunun kızı Ayşe'nin başına gelmişti geçenlerde, vallahi billahi! O da böyle geceleri uyuyamazmış, hep bir şeylerin biteceğinden korkarmış. Zaten hayat dediğin ne ki, bir an var bir an yok!

Sen şimdi hayatında bir denge arıyorsun ya, öyle herkes gibi ortada durmaya çalışıyorsun ya, işte tam da o yüzden böyle oluyorsun. Ama hayat öyle düz bir çizgi değil ki kızım! Bazen tepetaklak olursun, bazen de zirveye çıkarsın, ne belli!

Bu etrafında gördüğün ani değişimler var ya, hah işte onlar insanı çıldırtır doğru! Bir bakarsın bizim Mehmet Amca, onca senenin emeği bir anda buharlaşmış! Ya da tam tersi, bizim Fatma'nın oğlu, ne işi ne gücü var, bir anda villalara, arabalara kavuşmuş! Ayol, inanılır gibi değil!

Sen soruyorsun ya, bu durum insanı nasıl dönüştürür diye? E vallahi, bu biraz da karakter meselesi kızım! Bazıları böyle durumlarda hemen çöker kalır, içten içe çürür gider. Eski hallerinden eser kalmaz. Ama bazıları da var ki, ne olursa olsun dimdik ayakta durur! Eski benliklerinden eser kalmaz ama daha güçlü, daha bir insan olurlar sanki.

Şimdi sen bu düşüncelerle başa çıkamıyorum diyorsun ya, bu senin zayıflığın değil kızım! Bu durumun kendisi işte insanı böyle kırılgan yapıyor. Çünkü bizler hep bir güvenli liman arıyoruz değil mi? Ama hayatın dalgalı denizi işte, bazen seni öyle bir savuruyor ki, ne olduğunu şaşırıyorsun!

Ama bak şimdi sana bir sır vereyim, biz hep böyle düşünürüz ama aslında en iyisi ne biliyor musun? Akışına bırakmak! Ne gelirse başımıza, onu yaşamaya bakıcaksın. Çünkü ne kadar uğraşırsan uğraş, hayat senin için bambaşka planlar yapabiliyor. Tıpkı bizim Ayşe gibi, o da bir süre sonra bu düşüncelerden sıyrıldı, hayatın ona getireceği güzelliklere odaklandı. Sen de öyle yap, bak göreceksin, her şey yoluna girecek! Hem sen bu kadar meraklısın, her şeyi öğreniyorsun, biraz da hayatı yaşamayı öğren işte! Hadi bakalım, artık bu düşünceleri kafandan at da keyfine bak!

NE BU SAÇMALIK YA KAFAYI MI YEDİN! BÖYLE SAÇMA HAYALLERLE UĞRAŞACAĞINA GİT BİR İŞ BUL DA KENDİNE GEL. BU ZAYIFLIKTAN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİL, ERGEN MİSİN SEN?

↑

NE BU SAÇMALIK YA KAFAYI MI YEDİN! BÖYLE SAÇMA HAYALLERLE UĞRAŞACAĞINA GİT BİR İŞ BUL DA KENDİNE GEL. BU ZAYIFLIKTAN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİL, ERGEN MİSİN SEN?

ah be arkadaşım, bu kadar sert çıkışmana gerek var mıydı? sadece bir düşünceydi, içimden geçen bir hissi paylaştım. herkesin zaman zaman böyle endişeleri olmuyor mu ki? "ergen misin sen" demen de biraz ağır oldu sanki. neyse, anladım sen daha çok pratik çözümlerden yanasın. belki de haklısın, bu kadar kafaya takmak yerine harekete geçmek daha iyi olabilir.