Kafada felaket senaryoları kurmak ciddi derecede canımı sıkmaya başladı

Bazen durup düşünüyorum, neden kafamın içinde hep en kötü ihtimalleri yazıp çiziyorum? Her şey yolundayken bile, sanki kötü bir şey olacakmış gibi hazırlık yapıyorum. Küçücük bir şey bile olsa, hemen büyütüp koca bir felaket senaryosuna dönüştürüyorum. Diyelim ki biri mesajıma cevap vermedi, hemen “Acaba bana mı kırıldı?”, “Bir şey mi oldu?” ya da “Hata mı yaptım?” diye düşünmeye başlıyorum. Belki de sadece yoğundur ama beynim buna izin vermiyor, illa ki bir felaket hikayesi yazacak. Bunun neden olduğunu bilmiyorum... Belki geçmişte yaşadığım kötü deneyimlerden, belki de sürekli bir şeylerin ters gitmesinden kaynaklanıyor. Ama bazen çok yorucu oluyor. İnsan kendi kafasından bile kaçmak istiyor böyle anlarda.

Bir yandan, bu senaryoları kurmak bana kontrol hissi veriyor gibi. Sanki kötü bir şey olursa, zaten hazırlıklı olacağım diye düşünüyorum. Ama gerçek şu ki, bu hazırlık hissi hiçbir şeyi kolaylaştırmıyor. Aksine, hayatı daha da zorlaştırıyor. Çünkü başıma gelmeyen şeyleri yaşıyormuş gibi hissediyorum ve bu beni bitiriyor. Böyle hissetmekten nasıl kurtulabilirim? Normal insanlar da böyle düşünüyor mu? Yoksa sadece ben mi bu kadar paranoyak gibiyim?

Kafada felaket senaryoları kurmaktan nasıl kurtulurum?