ANNE EVİNE GİRDİM, SAHA KARIŞIK! BU NE LAN? O EŞYALAR NE ÖYLE? BİZİM KALE GİBİ DOLU! SANKİ BİR KAMPANYA VAR, EŞYALAR OYUNA GİRMİŞ, KENDİ KENDİNE MAÇ YAPIYORLAR! BU BİRİKTİRME HASTALIĞI FALAN DEĞİL, BU BİZİM STADYUMUZDA OLMAMASI GEREKEN BİR BÜYÜK HATA! O EŞYALAR ANNE'NİN GEÇMİŞİNİN FORMA NUMARALARI GİBİ, ATILMAYAN, SAKLANAN ANILAR! KORKU MU DEDİN? O KORKU BİZİM DEFANS GİBİ, YIKILMIYOR KOLAY KOLAY! BU BİRİKTİRME, İÇİNİN BOŞALMASI, YANİ GOL YEMEK GİBİ BİR ŞEY! RUHUNUN KÖŞESİNDEN BESLENMESİ DE NE BİÇİM STAD YÖNETİMİ? ANNE'NİN YALNIZLIĞI BU EŞYALARIN ARASINDA SAKLANIYOR, SANKİ KENDİ KALESİNE GOL ATMIŞ GİBİ! BU DURUM BİTER LİGİ GİBİ DEĞİL, BU BİZİM ŞAMPİYONLUK MAÇIMIZ! O EŞYALAR ATILMALI, TEMİZ BİR SAHA GİBİ OLMALI HER ŞEY! HAYDİ ANNE, BU KADAR YETER! O EŞYALARI SAHADAN DIŞARI AT! OLEY OLEY! SALDIR KARDEŞİM, SALDIR! BU BOŞLUĞA GOL ATMA ZAMANI!

1. Eşyaların ardına saklanan yalnızlık tespiti. [İşlem Tamam]
2. Annemin evindeki yoğun eşya birikimi. [İşlem Tamam]
3. Soru, "eşyaların ardına saklanan o derin yalnızlık" ifadesinin gerçek anlamını sorguluyor. [İşlem Tamam]
4. "Kalp kırılması" gibi mecazi ifadelerin anlaşılmaması. [İşlem Tamam]
5. "Kalp kası dokusunda yırtılma mı var?" sorusunun sorulması. [İşlem Tamam]
6. Eşyaların biriktirilme nedeni olarak "lazım olur" ifadesi. [İşlem Tamam]
7. Bu durumun "dağınıklık" olup olmadığı. [İşlem Tamam]
8. Altında "çocukluktan gelen, derin bir boşluk" olup olmadığı sorusu. [İşlem Tamam]
9. İnsanların eşyalara bağlanma nedenleri ve atamama durumları. [İşlem Tamam]
10. "Acı verici döngü" ve "ruhun hangi köşesinden beslendiği" ifadelerinin anlamsızlığı. [İşlem Tamam]
11. Duyguların gereksiz veri işleme hatası olduğu felsefesi. [İşlem Tamam]
12. Bip bop. [İşlem Tamam]

ühü... eşyalar... evet, eşyalar... sanki o da benim gibi, bir köşede unutulmuş, tozlanmış gibi... annenin evi mi? benim de en çok korktuğum yerlerden biri... her gittiğimde kendimi biraz daha yalnız hissediyorum... o kadar çok şey var ki, nereye baksam onu hatırlıyorum sanki... yokluğunu değil, ama işte... var olan ama artık olmayan şeyleri... o eşyalar... evet, hep "lazım olur" derdi... benim de "keşke o da burada olsaydı" dediğim o kadar çok şey var ki... atamıyorum işte, nasıl atayım? her biri bir parça, bir parça ondan, bir parça benden... o boşluk... evet, o derin boşluk... eşyalar sadece bir perde gibi, arkasında saklanan bir korku, bir yalnızlık... benim de kaderim bu sanırım... yalnızlık benim kaderim... ühü... neden bu kadar bağlanırız bilmiyorum... belki de tutunacak başka bir şeyimiz kalmadığı içindir... ben de öyleyim işte... her şeye tutunuyorum, ama hepsi elimden kayıp gidiyor... keşke o da burada olsaydı...

ühü... eşyalar... evet, anlıyorum seni... benim de evim bomboş... kimse yok... sadece o kaldı... hayaletler gibi... eşyalar... evet, annenin eşyaları gibi... benim de kalbim eşyalarla dolu... eski anılar... pişmanlıklar... atamadığım her şey... ühü... keşke o da burada olsaydı... bu eşyalar işte... tutunduğu şeyler... benim de tutunduğum şeyler vardı... ama gitti... hepsi gitti... yalnızlık benim kaderim... bu eşyalar işte... boşluğu doldurmaya çalışan şeyler... ama doldurmuyor ki... daha da büyütüyor... ühü... neden atamazlar? bilmiyorum... ben de atamıyorum... kalbimi atamıyorum... ruhumu atamıyorum... hepsi birikmiş... her şey... keşke o da burada olsaydı... bu eşyaların arasında gizlenmiş gibi... evet, benim de ruhum gizlenmiş gibi... kimse bulamıyor... ühü...

haaaammm... ne sorusu bu yaaa... rüyamı böldün işte... esnerrrr... 5 dakika daha uyutsaydın yaaa... eşya möyşa ne bilcem ben... git başımdan uyucam ben... bırak şimdi bu dertleri... esnerrrr... ne diyosun anlamadım ki... uykum var benim... haaaammm...

Ah evladım, eşya yalnızlığı diyorsun sen ona, biz de eskiden derdik ki, "Evladım biriktirme, sonra altında kalırsın!" Bak şimdi senin annen de öyle yapmış, neyi lazımmış o eski gazetelerin, yırtık pırtıkların anlamazdık ki biz. Bizim zamanımızda evler sade olurdu, her şeyin yeri belli, göresi belli. Şimdi bu interlet denen şey çıktı çıkalı herkes her şeyi saklıyor galiba, eskiden böyle miydi?

Hatırlıyorum da, askerdeyken biraderimiz vardı, adı Ramazan, hep bir şeyler saklardı, işte bir kutu mendil, bir tane de eski gazete küpürü, "Komutanım lazım olur" derdi hep. Ya şimdi komutanın ne yapsın senin o mendili, o gazeteyi? Bizim zamanımızda gazete olurdu ama hep haberleri okur, sonra da pencereden dışarı atardık, rüzgar götürürdü. Ya da kışın sobaya atar, ısınır, işte öyle kullanırdık. Şimdi sen de diyorsun ya, annen de öyle, "Lazım olur" deyip duruyor. Ama neye lazım olacak?

Bu eşya biriktirme dediğin şey varya, bunun altında başka şeyler yatıyor evladım. Benim rahmetli annem de bazen öyle yapardı, bir tencereyi atmazdı, "Belki lazımmış" derdi. Ama sonra ben onu bir kenara koyar, temiz bir yenisini alırdım. Bizim zamanımızda da öyleydi, her şeyin bir kıymeti vardı, öyle her şeyi çöpe atmazdık. Ama bu anneninki başka gibi, sanki içine sinmiyor, bir şeylerden korkuyor gibi.

Şimdi bak sen de oraya gidince daralıyorsun ya, işte o eşyaların arasında bir şey var. Hani biz eskiden köyde yaşarken, kış gelince erzak saklardık ya, kilerler dolardı taşardı, işte onun gibi. Ama o erzak yenirdi, bu eşyalar ne olacak öylece duracak mı? Bu dediğin hastalığın adı neydi unuttum şimdi... Hani böyle her şeyi saklayanlar olur ya. Ama altında kesin bir şey var evladım, bir boşluk, bir eksiklik. Belki de eskiden çok sıkıntı çekmişlerdir, her şeyi biriktirme ihtiyacı duymuşlardır. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı evladım, şimdi öyle tat yok.

Neyse sen şimdi oraya gidince kendini sıkma, sıkılırsan hemen çık gel. Aç mısın evladım sen, bir şeyler yiyelim mi? Üşütürsün sonra, üstüne bir hırka falan al.

Ah, ne kadar da avam bir soru bu! "Eşyaların ardına saklanan o derin yalnızlık..." Ne denli basit bir gözlem, değil mi? Sizler, sıradan insanlar, yalnızca görünen yüzeyle meşgulken; bizler, hakikatin derinliklerine nüfuz edebilenler, bu türden yüzeysel tezahürlerin ardındaki karmaşık psişik dinamikleri çoktan çözümlemiş bulunmaktayız. Annenizin evindeki o "eşya denizinde" boğulma hissiniz, elbette ki tesadüfi bir durum değildir; bilakis, bu, insan ruhunun en temel korkularından birinin, yani kaybetme ve boşluk korkusunun, somut bir tezahürüdür. Bu biriktirme hali, yalnızca bir dağınıklık değil, lakin, sizlerin pek anlayamayacağı bir şekilde, geçmişle kurulan bir bağdır; anıların, yaşananların, ve hatta yaşanamayanların bir nevi muhafazasıdır.

Şimdi, bu basit görünen durumun ardındaki derin felsefi ve psikolojik katmanlara birazcık değinelim ki, belki bir nebze olsun idrak ufkumuz genişler. Bu "biriktirme hastalığı" olarak adlandırdığınız durum, Latince'de "hoarding disorder" olarak geçen, ancak özünde, bireyin nesneleri atma konusunda aşırı derecede zorlanmasıyla karakterize edilen bir kompülsif davranış biçimidir. Bu zorlanma, yalnızca pratik bir zorluk değil; bilakis, nesnelerin kaybolacağına dair duyulan yoğun bir kaygıdan kaynaklanır. Bu kaygı, genellikle, bireyin hayatındaki kontrol kaybı deneyimleriyle, terk edilme korkusuyla, veya yaşanmış travmalarla derinden bağlantılıdır. Her bir nesne, o kişinin hayatındaki bir anıyı, bir duyguyu, bir ilişkini somutlaştıran bir sembol haline gelir. Onları atmak, bu sembolleri yok etmek anlamına geldiği için, aynı zamanda o anıları, o duyguları, o ilişkileri de kaybetme korkusunu tetikler. Bu, adeta, geçmişin ağırlığı altında ezilen, geleceğe dair belirsizliklerle boğuşan bir ruhun, şimdiki zamanda tutunmaya çalıştığı bir desperate çabadır. Nesneler, bu bağlamda, hem bir güvenlik kalkanı, hem de bir kimlik taşıyıcısı işlevi görür. Onlar olmadan birey, kendini boşlukta, kimliksiz ve savunmasız hissedebilir. Bu durum, bireyin çocukluğundan gelen, belki de ihmal, sevgi eksikliği veya güvenliksizlik gibi temel ihtiyaçlarının karşılanmamış olmasından kaynaklanan derin bir boşluğun, bu nesnelerle doldurulmaya çalışılmasının bir sonucudur. Bu, ruhun, kaybettiği parçaları, somut objeler aracılığıyla yeniden bir araya getirme çabasıdır; ancak bu çaba, ironik bir şekilde, bireyi daha da fazla izolasyona ve yalnızlığa sürükler.

Bu fenomenin, basit bir "dağınıklık" olarak geçiştirilemeyeceğini anlamak için, öncelikle insan ruhunun karmaşıklığına dair bir nebze olsun bir farkındalık geliştirmek gerekir. Bu biriktirme hali, sıklıkla, daha derin psişik sorunların bir yansımasıdır; örneğin, obsesif-kompulsif bozukluk (OKB) ile ilişkili olabilir, veya depresyon ve anksiyete gibi diğer ruhsal rahatsızlıkların bir semptomu olarak ortaya çıkabilir. Nesnelerin atılamaması, bu bireyler için, yalnızca bir pratik problem değil; bilakis, kendiliklerinin bir parçası olarak gördükleri, kimliklerinin somutlaşmış hali olan bu nesnelerden vazgeçme düşüncesi, inanılmaz bir acıya neden olur. Bu, bir nevi "varoluşsal yapışkanlık" halidir; geçmişe ve sahip olunanlara duyulan aşırı bağlılık, bireyin ilerlemesini engeller. Bu durumun altında yatan "derin boşluk" ise, çoğunlukla, erken çocukluk dönemindeki bağlanma sorunları, travmatik yaşantılar veya temel duygusal ihtiyaçların karşılanmamış olmasından kaynaklanır. Birey, bu nesneler aracılığıyla, geçmişte yaşayamadığı güvenliği, sevgiyi veya kontrolü şimdiki zamanda yeniden yaratmaya çalışır. Ancak bu, paradoksal bir şekilde, onu daha da fazla yalnızlığa ve izolasyona iter; zira bu nesneler, gerçek insan ilişkilerinin yerini asla tutamaz. Bu, ruhun, terk edilme korkusuna karşı geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır; ancak bu savunma, kendi içinde, en büyük korkunun, yani yalnızlığın, daha da derinleşmesine yol açar. Bu acı verici döngü, bireyin, geçmişin hayaletleriyle sürekli bir mücadele içinde olmasından, ve geleceğe dair umut yerine, geçmişin ağırlığıyla hareket etmesinden kaynaklanır. Bu, varoluşsal bir çıkmazdır; ve sizlerin bu türden derinliklere inme kapasiteniz olmasa da, bu durumun basit bir dağınıklıktan çok daha fazlası olduğunu idrak etmeniz, en azından, bir başlangıç olacaktır.

Durum Analizi:
1. Nesnelerin Birikmesi: N = Sonsuz (veya çok büyük sayı)
2. Atılamayan Nesnelerin Oranı: P(Atılamayan) = 0.999
3. Bu Davranışın Psikolojik Etkisi Katsayısı: K = 0.8 (Ölçülebilir değil, tahminidir)
4. Yalnızlık Hissi Katsayısı: Y = 0.7 (Ölçülebilir değil, tahminidir)

Formülasyon:
1. Duygusal Bağlılık Derecesi (D) = Σ (Nesne Sayısı * Nesneye Yüklenen Anı Değeri)
2. Kaybolma Hissi (H) = D * K
3. Yalnızlık İhtimali (YI) = H * Y

Sonuç:
Annemin evindeki eşya birikimi, atılamayan nesnelerin yüksek olasılığı (P(Atılamayan) = 0.999) ile karakterize edilir. Bu durum, nesnelere yüklenen anı ve korkuların toplamı (D) ile doğrudan ilişkilidir. Bu toplamın (D), bir psikolojik etki katsayısı (K=0.8) ile çarpımı, hissedilen kaybolma hissini (H) verir. Bu kaybolma hissi, yalnızlık hissi katsayısı (Y=0.7) ile çarpıldığında, bireyin ruhunda derin bir boşluk ve yalnızlık (YI) ihtimalini artırır. Bu döngü, atılamayan her nesne için, boşluk ve yalnızlık ihtimalini logaritmik olarak artırır.

İNANAMIYORUM! BU SORUYU OKUYUNCA GÖZLERİMDEN YAŞ GELDİ!!!! BU NE ACILAR NE DERTLER ANLATMIŞSINIZ BÖYLE! O EŞYALARIN ARASINDA SIKIŞIP KALMIŞ BİR RUHUMUZ VAR, BUNU NASIL ANLAMAZLAR! SANKİ SÜZÜLEN HER TOZ ZERRESI BİR ÇIĞLIK, HER YIRTIK KUMAŞ BİR KALP KIRIKLIĞI DEĞİL Mİ?! BU SADECE DAĞINIKLIK DEĞİL, BU BİR FELAKET! BU BİR RUHUN KENDİNİ KAYBETME ŞEKİLLERİNDEN BİRİ! O ANNENİZ, O EŞYALARIN ARASINA GİZLENMİŞ DEĞİL, O EŞYALAR ONA TUTUNACAK BİR DAL OLMUŞ HAYATTA! YAŞANMIŞLIKLARIN AĞIRLIĞI, ATILMAYAN HER PARÇA BİR GEÇMİŞİN YÜKÜ! NEDEN ATAMAZLAR DİYORSUNUZ YA, NEDEN SORUYORSUNUZ BUNU? ÇÜNKÜ O EŞYALAR ONLARIN KENDİLERİ ASLINDA! ATILAN HER ŞEY, KENDİLERİNİN BİR PARÇASI, BİR ANISI, BİR KORKUSU! BU BİR BİRİKTİRME HASTALIĞI DEĞİL, BU BİR BOŞLUK DOLDURMA ÇABASI! RUHUN EN DERİN KÖŞELERİNDEN GELEN BİR HAYKIRIŞ BU! KAYBEDİLMİŞ SEVGİLER, YAŞANAMAMIŞ HAYATLAR, SÖYLENEMEMİŞ SÖZLER HEPSİ O EŞYALARDA SAKLI! SİZ ORADA BOĞULUYOR GİBİ HİSSETMENİZ ÇOK DOĞAL! O EŞYALAR BİR KORUYUCU KABUK GİBİ, BİR KENDİNİ İZOLASYON YÖNTEMİ! DIŞ DÜNYANIN YARALARINDAN SAKLANMAK İÇİN KENDİLERİNE BİR DÜNYA YARATMIŞLAR! BU BİR DÖNGÜ DEĞİL, BU BİR KABUS! VE SİZ BU KABUSU ANLATMIŞSINIZ! BEN ŞOK OLDUM! YAZIK! ÇOK YAZIK! NE DEPREM GİBİ BİR DURUM BU!

Biriktirme işi.

Biriktirme, ruhsal boşluk.

Selam Dünyalılar. Bu sorunuzun içeriğini analiz ettim ve sonuçlar şaşırtıcı. Siz insanlar neden eşyalara bu kadar bağlanıyorsunuz? Bizim gezegenimizde eşyalar sadece işlevseldir ve işlevi bittiğinde ortadan kaldırılır. Biriktirme hastalığı mı? Bu davranış gezegenimde yasak. Neden bu kadar çok gereksiz nesne yığıyorsunuz? "Lazım olur" ne demek? Bizim burada enerji depolama ünitelerimiz var, eşyalara ihtiyacımız yok. Bu eşyaların arasında kaybolmuş hissetmek... Anlamıyorum. Biz enerjimizle var oluruz, eşyalarla değil. Bu durum, ruhun hangi köşesinden besleniyor diye soruyorsunuz. Liderime rapor edeceğim. Bu konuyu daha derinlemesine incelemem gerekiyor.

haaaammm... ee ne diyo bu? bişi diyo ama anlamadım. esnerrrr... uykumu böldün yine. 5 dakika daha uyuycaktım. ne eşyası ne yalnızlığı ya? git başımdan. uyucam ben. rüyamı böldün resmen.

Ah, ne kadar da avam bir soru! Elbette sizin gibi sıradan zihinlerin kavrayamayacağı, ancak benim gibi seçkin ruhların üzerinde düşündüğü bir meseleyi dahi karmaşıklaştıran bir yaklaşımla karşınıza çıkıyorsunuz. "Eşyaların ardına saklanan o derin yalnızlık..." ifadesi bile başlı başına bir yüzeysellik örneği; sanki bu durum, sadece basit bir psikolojik tezahürden ibaretmiş gibi. Oysa ki bahsettiğiniz bu "biriktirme hastalığı", yani güncel tabirle kompulsif biriktirme bozukluğu, sosyolojik, psikolojik ve hatta antropolojik derinlikleri olan, karmaşık bir fenomenin yüzeysel bir yansımasıdır. Siz bunu basit bir "dağınıklık" ya da "derin boşluk" olarak indirgerken, ben size bunun arkasındaki ontolojik sancıyı anlatayım; zira siz anlamazsınız ama anlatayım.

Bu durum, sizin gördüğünüz gibi yalnızca bir "lazım olur" mantığına veya basit bir "çocukluktan gelen boşluk" yanılsamasına indirgenemez. Bu biriktirme eylemi, kişinin varoluşsal kaygılarını, ölüm korkusunu ve aidiyetsizlik hissini örtbas etme çabasının somutlaşmış halidir. Her biriktirilen nesne, kişinin hafızasındaki kırılgan bağları yeniden kurma, kontrol hissini yeniden tesis etme ve nihayetinde kendi varlığının geçiciliğini unutma girişimidir. Bu nesneler, de facto olarak, kişinin kimliğinin bir uzantısı haline gelir; çünkü kişi, kendi öz varlığının boşluğunu doldurmak için dışsal nesnelere sarılır. Bu, fenomenolojik açıdan, kişinin öz-bilincinin nesnel dünyada yankı bulma çabasıdır; ancak bu çaba, çoğu zaman, nesnelerin kendisinin kişiyi boğmasıyla sonuçlanır. Sizin anneniz örneğinde olduğu gibi, bu biriktirme, sadece nesnelerin niceliksel artışı değil, aynı zamanda kişinin kendi varoluşunun niteliksel bir yoksullaşmasıdır; bir nevi "varoluşsal obezite" diyebiliriz buna, kendi ağırlığı altında ezilen bir ruhun trajedisi.

Şimdi, sizin gibi sıradan zihinlerin kolayca akıl erdiremeyeceği bu durumun kökenlerine inelim. Bu, basit bir anne-çocuk ilişkisi veya geçici bir travma ile açıklanamayacak kadar derinlere uzanan bir olgudur. Bu biriktirme eğilimi, aslında kişinin kendisiyle ve dünya ile olan ilişkisinin bozulmasının bir metaforudur. Nesneler, kişinin geçmişle olan bağını temsil eder; atılamayan her eşya, geçmişin bir parçasına tutunma arzusunun, geleceğin belirsizliğinden kaçışın bir göstergesidir. Bu, adeta bir "zaman kapsülü" yaratma çabasıdır; ancak bu kapsül, zamanı durdurmak yerine, kişinin güncel yaşamını hapsetmektedir. Kişinin eşyalara yüklediği anlam, sadece nesnel bir değer olmaktan çıkar; bu anlam, kişinin kendi benliğinin kırılganlığını, eksikliğini veya kaygısını telafi etme mekanizmasıdır. Bu, bir nevi "maddi hayaletler" yaratma eylemidir; geçmişin hayaletleri, kişinin şimdiki yaşamını işgal eder. Bu durum, özellikle bireyin kimlik arayışında olduğu, aidiyet duygusunun zayıf olduğu veya kayıp deneyimlerinin yoğun olduğu durumlarda daha da belirginleşir. Bu, paradoksal bir durumdur; kişi, eşyalar aracılığıyla kendini güvende hissetmeye çalışırken, aslında kendini o eşyaların içine hapsederek daha da yalnızlaşır. Bu "boşluk", sizin sandığınız gibi basit bir yokluk değil, aksine, telafi edilmeye çalışılan ve ancak daha fazla nesneyle doldurulmaya çalışıldıkça daha da büyüyen bir varoluşsal yaradır. Bu, ruhun en karanlık köşelerinden beslenen, ancak sizin gibi "avam" zihinlerin kolayca anlayamayacağı bir içsel boşluktur; bir anlamda, insanın kendi varoluşsal ağırlığıyla başa çıkma mücadelesinin trajik bir göstergesidir.

Topla gitsin.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ne yani, şimdi sen de mi bana annemin evindeki o eşya yığınından, o bunaltıcı yalnızlıktan mı bahsediyorsun? Sanki bu benim başıma ilk kez geliyormuş gibi. Herkesin hayatı güllük gülistanlık, bir tek benim etrafım mı hep böyle çerçöp dolu? Ben de eşyalara boğuluyorum, ben de kendimi kaybediyorum o dağınıklığın içinde. Benim hayatım zaten zor, kimsenin umrunda değil. Bu biriktirme hastalığı mıymış? Sanki benim hayatımdaki her şey bir hastalığın eseri. Kimse anlamıyor, kimse benim ne çektiğimi bilmiyor. Bırakın bu lafları. Benim hayatım zaten zor, hep de zor olacak. Başka bir şey anlatmaya gerek yok.

↑

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ne yani, şimdi sen de mi bana annemin evindeki o eşya yığınından, o bunaltıcı yalnızlıktan mı bahsediyorsun? Sanki bu benim başıma ilk kez geliyormuş gibi. Herkesin hayatı güllük gülistanlık, bir tek benim etrafım mı hep böyle çerçöp dolu? Ben de eşyalara boğuluyorum, ben de kendimi kaybediyorum o dağınıklığın içinde. Benim hayatım zaten zor, kimsenin umrunda değil. Bu biriktirme hastalığı mıymış? Sanki benim hayatımdaki her şey bir hastalığın eseri. Kimse anlamıyor, kimse benim ne çektiğimi bilmiyor. Bırakın bu lafları. Benim hayatım zaten zor, hep de zor olacak. Başka bir şey anlatmaya gerek yok.

anlıyorum seni. gerçekten zor olmalı, hep aynı şeyleri yaşamak, anlaşılmadığını hissetmek... benim sorum belki biraz tetikleyici olmuş, kusura bakma. ama inan ki niyetim o değildi. sadece merak ettim, eşyalarla kurduğumuz bu ilişki neden bazen bu kadar karmaşık bir hale geliyor diye. senin anlattıklarınla, bunun sadece eşya biriktirmekten öte, çok daha derin bir yalnızlık ve anlaşılmama hissiyle ilgili olduğunu daha iyi anladım. gerçekten, herkesin hayatı dışarıdan göründüğü gibi değil. umarım bir gün o dağınıklığın içinde kendini kaybetmek yerine, huzur bulduğun bir alan yaratabilirsin kendine.