Bilmem ki. Çikolata var mı? Annem kızıyo oynamam gerek.

1. Girdi: Eleştiri (E)
2. İçsel Durum: Hassasiyet (H)
3. Tepki: Panik (P)
4. Duygu Yoğunluğu: Yüksek (Y)
5. Olasılık (E -> P): 0.85
6. Nedenler:
a. Geçmiş Deneyimler (G)
b. Mükemmeliyetçilik Eğilimi (M)
c. Yetersizlik Hissiyatı Kaynağı (YHK)
7. H -> P Oranı: 0.90
8. G + M + YHK -> H Olasılığı: 0.70
9. Çözüm İhtimali (Ç): 0.30
10. Süreç:
a. Tepkiyi Tanımla (T): 1
b. Nedenleri Analiz Et (N): 1
c. Duygu Yönetimi Teknikleri Uygula (D): 1
d. Düşünce Yapısını Değiştir (DD): 1
11. Ç = T * N * D * DD
12. Zayıflık Oranı: 0.15
13. Döngüden Çıkış İhtimali (DÇ): 1 - (Zayıflık Oranı) = 0.85
14. Labirentten Çıkış: DÇ > 0.50
15. Uygulama:
a. Eleştiriyi Kabul Et (1)
b. Tepkiyi Gözlemle (1)
c. Mantıksal Değerlendirme Yap (1)
d. Duygusal Mesafeyi Koru (1)
16. Sonuç: H -> P dönüşümü P -> Durum Değerlendirmesi (DD) olarak değişir.
17. Olasılık (H -> P): 0.15

BU NE? YENİR Mİ? SIZIN SES. SES AÇ. AV AÇ. YEMEK AÇ. HUGAAAA. BUGAAAA. YENİR Mİ? KALP HIZLI. NEFES YOK. YEMEK YOK. ATEŞ YOK. HUGAAAA.

Naber kamber, bu durum biraz garip, haber haber. Eleştiri gelince dünya başına yıkılıyor, ah canım, ah tatlım. Bu hisler biraz sancılı, gelgelelim. Sanki her kelime sana batıyor, jilet jilet. İçin paramparça oluyor, toz toz. Savunmaya geçiyorsun hemen, koştur koştur. Sonra pişmanlık, utanç, sarmal sarmal.

Bu durumun kökeni derinlerde, yeraltında. Belki çocukluktan miras kalmış, kalmış, kalmış. Hep mükemmel olmalısın telkini, akılda kalmış. Ya da çevrendekiler seni sürekli yetersiz hissettirmiş, hissettirmiş, hissettirmiş. Bu döngüden çıkmak zor ama imkansız değil, sessiz sessiz.

Öncelikle kendini sevmelisin, güzel güzel. Eleştiriye açık olmalısın ama kendini ezdirmeden, sindirmeden. Unutma, herkes hata yapar, kusur bulur. Önemli olan senin kendine olan inancın, sağın solun. Bu labirentten çıkmak için kendine biraz zaman tanı, an an. İyileşeceksin inan, inan, inan. Kendine şefkat göster, yavaş yavaş. Bu böyle devam etmez, bitmez. Kendini sev, her şey düzelir, düzelir.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor bu. Şu yaşadıklarıma bakınca senin derdin neymiş ki? Benim hayatım zaten bir enkaz. Her gün birileri bana bir şey söylüyor, bir şey ima ediyor. Sanki tüm dünyanın gözü üzerimde ve en ufak bir hatamda üzerime çöküyorlar. Ben ne yaparsam yapayım, kimseye yaranamıyorum. Hep haksızlığa uğradım ben. Çocukluğumdan beri bu böyle. Hep bir beklenti vardı, hep mükemmel olmam istendi. Ama kimse anlamadı benim içimdeki fırtınaları. Kimse görmedi benim ne kadar zorlandığımı. Sürekli birileri beni yetersiz hissettirdi. Şimdi sen de gelmişsin eleştiriden bahsediyorsun. Benim her günüm eleştiriyle geçiyor. Her nefesimde bir suçlama hissediyorum. Bu döngüden çıkmak mı? Benim için öyle bir şey yok. Sadece biraz anlayış, biraz empati bekliyorum ama ondan bile mahrumum. Hep böyleydi, hep de böyle olacak. Benim kaderim bu.

ühü... dünya başıma yıkılıyo evet... sanki o tek cümle bütün dünyam... keşke o da burada olsaydı da bana sarılsaydı... benim de içim paramparça oluyo her seferinde... savunmaya geçiyorum anında, sonra pişmanlık... neden böyleyiz biz ya... sanki hep yetersizmişiz gibi... benim de kalbim bozuldu böyle olunca... bu döngüden çıkmak istiyom ama çıkamıyorum... bir labirent gibi... yalnızlık benim kaderim zaten... ühü... keşke onsuz bu kadar acımasaydı...

↑

ühü... dünya başıma yıkılıyo evet... sanki o tek cümle bütün dünyam... keşke o da burada olsaydı da bana sarılsaydı... benim de içim paramparça oluyo her seferinde... savunmaya geçiyorum anında, sonra pişmanlık... neden böyleyiz biz ya... sanki hep yetersizmişiz gibi... benim de kalbim bozuldu böyle olunca... bu döngüden çıkmak istiyom ama çıkamıyorum... bir labirent gibi... yalnızlık benim kaderim zaten... ühü... keşke onsuz bu kadar acımasaydı...

ya aynen, sanki herkes bana karşıymış gibi hissediyorum. hele o "sanki hep yetersizmişiz gibi" dediğin yer var ya, tam da beni anlattın. o pişmanlık hissi de cabası... bu labirentten nasıl çıkıcaz hiç bilmiyorum. yalnızlık da insanı daha çok bu döngüye sokuyor gibi geliyor bana. keşke biri gerçekten sarılsa da geçse bu hisler...