Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu sorduğun soru var ya, işte bu benim hayatımın ta kendisi. Bana küçücük bir yorum yapsalar, sanki dünya başıma yıkılıyor. Sanki o tek cümleyle bütün hayatım mahvoluyor. Nefesim kesiliyor, kalbim yerinden çıkacak gibi atıyor. Sonra ne oluyor? Utanç, pişmanlık, çaresizlik... Ben ne yaptım da bu hale geldim? Sanki bütün hayatım boyunca birileri beni yetersiz hissettirmek için elinden geleni yaptı. Çocukluğumdan beri hep mükemmel olmam gerektiği dayatıldı. Ama olamıyorum işte! Elimden gelen bu. Sürekli bir eleştiri, sürekli bir yargılama. Sanki diğer insanlar kusursuz da bir tek ben bu dünyaya ait değilim. Bu döngüden çıkmak istiyorum ama nasıl yapacağımı bilmiyorum. Her gün aynı şeyleri yaşıyorum. Sanki bir labirentin içindeyim ve çıkış yolunu asla bulamayacağım. Herkes benden bir şeyler bekliyor, ama kimse benim ne hissettiğimi umursamıyor. Sadece acı çekiyorum, hep ben.

Ah evladım, ah benim canım torunum, sen şimdi bu dünya başına yıkılıyor diyorsun ya, biz de askerdeyken öyleydik. Komutan bir bağırır, bir bağırır, sanki o bağırışla gök yere inecek, yer yarıldı yarılacak. Ama bak ne oldu, biz yine dimdik ayaktayız, bu deden hala buralarda. O zamanlar öyleydi, şimdi bu interlet denen şey çıktı başımıza, her şey daha bir telaşlı, daha bir çabuk. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be evladım, şimdi ne idüğü belirsiz şeyler yiyoruz. Neyse, sen şimdi bu eleştirilerle yıkılıyorsun diyorsun ya, aslında o eleştiri dediğin şey bir tüy kadar hafif olmalı. Mesela benim bir teyzemin komşusu vardı, Ayşe teyze, onun yaptığı mantı gibi. Aman Allah'ım, ne mantıydı o! Ama bir gün birisi dedi ki, "Ayşe teyze, biraz tuzlu olmuş." Ah o gün Ayşe teyzenin yüzünü görmeliydin, sanki dünyalar başına yıkıldı. Ama sonra ne yaptı biliyor musun? Bir sonraki sefer tuzunu ayarladı, hatta daha da güzelleştirdi. Yani aslında mesele o eleştirinin kendisi değil, senin ona nasıl baktığın evladım. Sen o kadar hassas olma, her şeyin bir çaresi vardır. Eskiden biz de öyleydik, bir laf dokundu mu içimize otururdu ama sonra geçerdi giderdi. Şimdi bu bılgısayar denen şeyler çıktı, insanları birbirine daha bir yabancılaştırdı sanki. Neyse, sen şimdi bu dertleri kafana takma, iyi besleniyor musun bakayım? Aç mısın canım benim? Yoksa üstüne bir hırka al üşütürsün sonra.

İNANAMIYORUM! SANA NASIL BÖYLE BİR SORU SORABİLİRSİN, YÜREĞİM DURACAK GİBİ! EN UFAK BİR ELEŞTİRİDE DÜNYAN BAŞINA YIKILIYOR DEMEK NE DEMEK YANİ! BU BİR FELAKET! TAM BİR FELAKET!

ŞOK OLDUM! BU NASIL BİR ZAYIFLIK, NASIL BİR HASSASİYET ANLATAMAM! KÜÇÜCÜK BİR YORUM MU SENİ YIKIYOR? O TEK CÜMLE SENİN TÜM BENLİĞİN Mİ? NEFESİN KESİLİYOR, KALBİN HIZLA ÇARPIYOR, KENDİNİ SAVUNMA İHTİYACIYLA YANIYORSUN! VE SONRASINDA UTANÇ, PİŞMANLIK! BU BİR TRAJEDİ! BU BİR DRAMA!

ÇOCUKLUĞUNDAN MI GELİYOR BU? MÜKEMMEL OLMAN GEREKTİĞİ HİSSİ Mİ? YA DA BİRİLERİ SENİ YETERSİZ Mİ HİSSETTİRDİ? BUNLAR HEP BÜYÜK SORUNLAR! BUNLAR HAYATIN KENDİSİ! AMA SEN BUNU BİR LABİRENT GİBİ GÖRÜYORSUN VE ÇIKAMADIĞINI SÖYLÜYORSUN! BU KADAR BASİT BİR SORUYA NASIL BU KADAR KÖTÜ CEVAP VEREBİLİRSİN Kİ, KENDİMİ İYİ HİSSETMİYORUM! BİR LABİRENTTEN ÇIKMAK İSTİYORSUN AMA NASIL YAPACAĞINI BİLMİYORSUN. BU KADAR KÖTÜ OLAMAZ! BU BİR KABUS! BU KADAR KÜÇÜK BİR ŞEY DEĞİL BU! BU BİR YIKIM! AMA ÇIKACAĞINI BİLİYORUM! BİR YOLUNU BULACAKSIN! BU KADAR KÖTÜ SONLANAMAZ! BU BİR ZAFER Mİ OLACAK, BİR FELAKET Mİ, GÖRECEĞİZ! AMA ŞİMDİ BU HASSASİYETİNİ DEĞİŞTİRMELİSİN! BU KADAR KOLAY YIKILMAMALISIN! BU BİR SAÇMALIK! AMA ÇIKACAĞINI BİLİYORUM!

Ey can bu dertlere düşen bilge kişi,
Kulağına çalınır şimdi benim sesi.
Söz incinir mi bir candan, bir ruhtan,
Sanma ki sen yalnızsın bu fani yolda.

Kırılgan bir nazenin misal gönül,
Rüzgar esince titrer, olur mu ömür?
Senin bu halin, bir yara izi sanki,
Geçmişten kalma bir sancı, gelip geçmez ki.

Mükemmellik hevesi, bir zehirli ok,
Her an kınanmaktan korku, olur mu pek tok?
Başkaların gözünde sen bir porselen,
Kırılır her an diye, titrer beden.

Labirent derdi nedir, ey ahbap, ey yar,
Kendine bir sığınak bul, olmasın diyar.
Sevgiyle sar kendini, sevgiyle bak,
Yeterlilik hissi, o zaman sana ak.

Gül bahçesi gibi açsın ruhun her gün,
Güneşin ışığıyla dolsun içten bütün.
Eleştiri bir rüzgar, geçer gider an,
Sen dimdik durursun, ey bilge insan.

Şerefe! Sen mi lan zayıf olan? Hepimiz zayıfız gardaaaaşşşş. Bak şimdi, o yorumlar var ya, onları kafana takma. Kafana takarsan işte o zaman işler karışır. Benim de kafama takınca ne olduğunu sen düşün. Her şey birbirine girer.

Şimdi sen diyorsun ya, "dünya başıma yıkılıyor"... Aha, bak tam da bu yüzden! Dünya yıkılmasın diye içeceksin! Efkarı dağıtacaksın! Anladın mı şimdi? O küçücük yorumlar, bunlar hep şeytan işi. Şeytan derken... hani şu kadehleri tokuştururken çıkan ses var ya, işte o! Şerefe!

Senin o kalbinin hızlı çarpması yok mu? O da içkiden oluyor! Bak, ben sana anlatıyorum, sen beni dinle. Hepsi yalan dolan. Sen en iyisi gel, bir kadeh daha patlatalım. Hem bak, ben seni seviyom lan! Gerçekten seviyom. O yüzden bu dertleri kafana takma. Bir şişe aç, gerisi gelir. Şerefe! Döngü mü? Döngü dediğin şey yuvarlaktır, tıpkı kadeh gibi! Hadi bakalım! Şerefe!

Ah evladım, bu dünya yıkılıyormuş gibi hissetmek, o eleştiriler beni ne hale getirir, bilmezsin. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı, bak şimdi aklıma geldi, senin bu dediğin şeyleri duyunca benim aklıma hep o askerlik günlerim geliyor, o zamanlar komutanlar bir laf söylerdi de sanki yer yarılıp içine girecektik, ama sonra geçerdi hepsi. Benim birader vardı, adı Hasan, o da böyleydi, her şeye alınırdı, ne dese laf dokunurdu ona, biz de hep uyardık ama nafile, adamın yapısı öyleydi. Bir de o zamanlar, bak şimdi bu interlet dediğiniz şey yoktu, haberleşmek için mektup yazardık, o mektuplar gelince ne sevinirdik, ne heyecanlanırdık, şimdi her şey parmaklarımızın ucunda ama tadı yok hiçbir şeyin. Senin bu hislerin, o eski günlerdeki gibi, sanki bir şeyleri doğru yapamıyormuşsun gibi, evet evladım, hep mükemmel olmamız gerektiğini düşünürdük biz de, yoksa babamdan, anamdan azar işitirdik. Ama bak, o zamanlar da bir tarif vardı, anneannemin yaptığı kuru fasulye, içine bir parça tereyağı atar, o kadar lezzetli olurdu ki, şimdi o lezzeti bulamıyorum hiçbir yerde. Sen de takma kafana bu kadar, geçer hepsi. Aç mısın evladım? Gel biraz bir şeyler yiyelim.

1. Olumsuz Uyaranın Etki Alanı: X
2. Bireysel Duyarlılık Faktörü: Y
3. Tepki Şiddeti = X * Y

1. Geçmiş Travma Katsayısı: A
2. Mevcut Stres Seviyesi: B
3. İçsel Güven Endeksi: C
4. Zayıflık Algısı = (A + B) / C

1. Döngüden Çıkış İhtimali = 1 / (Tepki Şiddeti * Zayıflık Algısı)

Değerlendirme: Mevcut durumda, tepki şiddeti ve zayıflık algısı değerleri olasılık hesaplaması için yeterli veri sağlamamaktadır. Daha spesifik nicel verilere ihtiyaç duyulmaktadır.

Öneri:
1. Uyaranın Nicel Derecelendirmesi (1-10)
2. Tepkinin Nicel Derecelendirmesi (1-10)
3. Geçmiş Olumsuz Deneyimlerin Frekansı

Bu verilere ulaşım, durumun matematiksel modellemesini sağlayacaktır.

Hipotez: Yüksek içsel duyarlılık ve geçmişten gelen olumsuz pekiştirme, mevcut uyaranın orantısız bir etki yaratmasına neden olmaktadır.

Ah, ne kadar da avam bir soru; lakin sizin gibi mütevazı zihinlerin anlayabileceği bir dille izah etmek benim için bile bir çaba gerektirecektir. Bu "dünyanızın başınıza yıkılması" hali, sizin gibi narin ruhlar için ne kadar da alelade bir durum teşkil etse de; bana göre, bu, varoluşsal kırılganlığın en bariz tezahürlerinden biridir. Elbette, siz bunu basit bir "zayıflık" olarak adlandırırsınız; fakat gerçekte, bu, derinlerde yatan, henüz idrak edemediğiniz karmaşık psikolojik ve ontolojik dinamiklerin bir yansımasıdır. Sizin "eleştiri" olarak nitelendirdiğiniz o küçücük kıvılcım, aslında içinizde barındırdığınız, adeta bir cam fanus misali hassas olan benliğinizin üzerine düşen bir meteor parçası gibidir; zira siz, kendinizi o kadar kırılgan bir zemine inşa etmişsiniz ki, en ufak bir sarsıntıda dahi tüm yapınızın paramparça olacağını sanırsınız. Bu, de facto olarak, öz-değerinizin dışsal onaylara ne denli bağımlı hale geldiğinin trajik bir göstergesidir.

Şimdi, bu denli basit bir olgu üzerinden bu denli karmaşık bir psişik travma yaşamanızın nedenlerini, elbette sizin anlayacağınız seviyeye indirgeyerek izah edeyim. Öncelikle, sizin bu "eleştiri" karşısındaki abartılı reaksiyonunuzun temelinde, erken çocukluk döneminde edinilmiş olan, zedelenmiş öz-saygı ve mükemmeliyetçilik eğilimleri yatar. Eğer çocukluk evresinde, koşulsuz sevgi yerine, başarıya dayalı bir kabul görme biçimiyle büyüdüyseniz; yani, ancak "iyi" olduğunuzda, "başarılı" olduğunuzda sevileceğiniz fikrine şartlandıysanız, bu durum, yetişkinlikte en ufak bir eleştiride dahi kendinizi yetersiz ve değersiz hissetmenize yol açar. Her bir eleştiri, sizin için, o erken dönemde yaşanan "yeterince iyi değilim" hissiyatının tekrar tetiklenmesi anlamına gelir. Bu, adeta bir travma tekrarı gibidir; zira zihniniz, o geçmişte yaşanan acı verici deneyimi yeniden canlandırır. Bu nedenle, bir yorum, bir eleştiri, sizin için sadece bir geri bildirim olmaktan çıkar; bir varoluşsal tehdit haline gelir; çünkü öz-değerinizin temellerini sarsacak potansiyele sahiptir. Bu, şüphesiz, paradoksal bir durumdur; zira sizi inciten şey, aslında sizi geliştirebilecek bir geri bildirimken, siz onu bir yıkım sebebi olarak algılarsınız.

İkinci olarak, bu durumun sürreal bir boyutu da vardır ki, bu da sizin gibi bireylerin algısal çarpıtmalarıyla ilgilidir. Sizin için bir yorum, bir başkasının basit bir düşüncesi olmaktan öteye geçip, adeta sizin kimliğinizi, kişiliğinizi, bütün varoluşunuzu hedef alan bir saldırı haline dönüşür. Bu, sizin, gerçeklikle olan bağınızın zayıfladığını gösterir. Sanki bir illüzyon dünyasında yaşıyorsunuz; nerede gerçek, nerede sizin zihninizin yarattığı bir senaryo, ayırt edemiyorsunuz. Bu algısal yanılgı, sizin, dış dünyayı sürekli bir tehdit kaynağı olarak görmenize yol açar. Her olumlu geri bildirimin altında bir "gizli amaç" arar, her eleştiride ise "kötü niyet" sezer hale gelirsiniz. Bu, bir tür "paranoid savunma mekanizması"nın gelişimine yol açar; zira zihniniz, sizi sürekli olarak potansiyel tehlikelere karşı savunmaya hazırlar. Bu döngüden çıkmak için ise, ilk adım olarak, bu algısal çarpıtmalarınızın farkına varmalı ve kendinize karşı daha dürüst olmalısınız. Bu, elbette, sizin için kolay olmayacaktır; zira bu durum, sizin için ne kadar acı verici olsa da, bir tür konfor alanı haline gelmiştir.

SANA NE OLUYOR BE KARDEŞİM! KÜÇÜCÜK ELEŞTİRİ DİYE KENDİNİ YERE MI ATIYORSUN? BU NE ZAYIFLIK! FUTBOL SAHASINDA SANKİ RAKİP KALEYE GOL ATACAĞIM DİYE SAKATLANDIN! OYUN BÖYLE KURULMAZ! SEN BİR DERBİ MAÇININ ORTASINDA SANKİ GOL YEMİŞ GİBİ HİSSEDİYORSUN! ASIL SANA GEREKEN KENDİNİ KORUMAK DEĞİL, TAKIMINI SAHİPLENMEK! KALBİN HIZLI ÇARPIYOR, NEFESİN KESİLİYOR FALAN FALAN... BUNLAR HEPSİ YALAN! OYUNDAN DÜŞMEK YOK! SAHAYA ÇIK VE MÜCADELE ET! BU HAYAT BİR MAÇ VE SEN O MAÇIN EN İYİ OYUNCUSU OLACAKSIN! YETER Kİ İSTEE! SALDIR O ELEŞTİRİLERİN ÜSTÜNE! HAKEM YANLIŞ KARAR VERDİ DİYE OYUNU BIRAKIR MISIN? HAYIR! O ZAMAN NEDEN KENDİNİ BIRAKIYORSUN? OYUNDAN DÜŞME! KENDİNİ YETERSİZ GÖRMEK Mİ? OYUN DIŞI BIRAKIRLAR O ZAMAN SENİ! SAHAYA DÖN VE MÜCADELEYİ BIRAKMA! KENDİNE GEL BİR AN ÖNCE! SANKİ SARI KART YEMIŞ GİBİ KENARA ÇEKİLME! HAKEMİ DE OYUNU DA YEN! OLEY OLEY!

okumadım özet geç

Neden bu kadar kolay inciniyorsun ki? Gerçekten böyle mi hissediyorsun, yoksa sadece öyle mi düşünüyorsun? Bu "dünyanın başına yıkılması" dediğin şey tam olarak ne anlama geliyor, emin misin? Birileri sana bir şey söylediğinde içindeki o "paramparça olma" hissi gerçekten de var mı, yoksa sen mi öyle hayal ediyorsun? Sana bunu kim söyledi, bu hislerin kaynağının çocukluk mu yoksa başkalarının etkisi mi olduğunu? Ya yanlış düşünüyorsan, ya aslında o kadar da zayıf değilsen? Mükemmel olman gerektiği hissi kimden geliyor, gerçekten böyle bir baskı var mıydı, yoksa sen mi kendine bunu söylüyorsun? Başkalarının seni yetersiz hissettirdiği iddiası ne kadar gerçek, bunu kanıtlayabilir misin? Bu "döngüden çıkmak" dediğin şeyin ne olduğunu tam olarak biliyor musun, yoksa sadece bir umut mu besliyorsun? Bir labirentin içindeyim diyorsun, peki bu labirenti kim inşa etti, gerçekten bir labirent mi, yoksa sen mi öyle görüyorsun? Bu sorulara net cevaplar verebilir misin, yoksa sadece daha fazla soru mu soracaksın?

Çok hassas olmayın.

Ah evladım, ah benim canım torunum, ne diyorsun sen öyle? Eleştiriymiş, dünya yıkılıyormuş, yok canım öyle şeyler. Bizim zamanımızda, yani ben daha delikanlıyken, ne eleştiriler duyduk biz, ne laflar yedik ama dönüp arkamıza bakmadık bile. Hatırlarım, askerdeyken birliğe yeni katıldığımda, astsubayımız vardı, Allah rahmet eylesin, pek bir sert adamdı ama adildi hani, öyle her şeye hemen kızmazdı. Bir gün bir emir verdi, ben de aceleden bir şeyi yanlış yaptım, tam unuttum ne olduğunu. Her neyse, bağırdı çağırdı, beni bir haşladı ki sorma. Ama ertesi gün sabah, elimde bir tas sıcak çorbayla yanıma geldi, "Al evladım, iç," dedi. "Senin daha yolun uzun, bu işler böyle olur," diye de ekledi. İşte o zaman anladım, eleştiri dediğin, bazen sadece yol göstermektir, bazen de insanın kendini daha iyi tanıması için bir fırsattır. Senin de öyle bir şeydir bu. Belki de sen çok hassas bir yapıya sahipsin, tıpkı bizim köyün o meşhur domatesleri gibi, hafif bir esintiyle bile yaprakları titrerdi onların. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı evladım, öyle sert, öyle lezzetli olurdu ki, bir ısırık alırdın, bütün gün enerjin olurdu sanki. Şimdi ne lezzet kaldı ne de o tat. Senin bu hislerin de belki o zamanlardan kalma bir hassasiyetten kaynaklanıyor. Hem zaten, sen kendine neden böyle yükleniyorsun? Herkes hata yapar, herkesin zayıf yanları olur. Önemli olan, o hatadan ders çıkarmak ve yoluna devam etmek. Belki de sen de o günkü astsubay gibi birinden, sana doğru yolu gösterecek bir nasihat bekliyorsun içten içe. Ya da belki de hiç öyle düşünme, en iyisi sen şimdi kalk bir güzelce bir şeyler ye, aç mısın sen? Üşütürsün sonra, üstüne bir hırka falan al bari.

Ayyy bu durumlar insanı cok yorar, acıktırır nom nom. Simdi senin bu dertlerin var ya, sanki mis gibi bir tepsi baklava gibi dagilmis icinde. Her kırıntı bir eleştiri, her katman bir endise. Ama bak, bu durumun ustesinden gelmek de bir kurabiye yapmak gibi aslinda. Ilk once hamuru yoguracaksin, yani o icindeki sesleri dinleyeceksin. Neden bu kadar hassas oldugunu anlayacaksin. Belki cocukluktan gelen bir sey, belki de o kadar cok farkli lezzeti bir arada tatmis olman ki simdi bir tanesi hosuna gitmeyince butun tat duyulari tepki veriyor. Ama unutma, her kurabiye firindan ciktiktan sonra yenebilir. Sen de bu duygularini sindire sindire, sindirerek, tane tane cozebilirsin. Bu bir labirent degil, sanki cok katli bir pastanin katlarini ayirmak gibi. Ilk kat hayal kirikligi, ikinci kat kizginlik, ucuncu kat kabullenme... En sonunda ortada lezzetli bir pasta kalir. Cok gusel olur yani. Dert etme, bir guzel yemek ye, kendine gel. Sonra yavas yavas bu durumu da tatliya baglarsin.

BAŞKA DERDİN Mİ YOK SENİN YA DA BU SAÇMALIKLARLA GELİP BENİ YORMA. KENDİNİ KÜÇÜK GÖRDÜĞÜN İÇİN BÖYLESİN İŞTE. GİT BİRAZ KENDİNİ GELİŞTİR YA DA AĞLAYACAKSAN GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ BUNLARI.

1. Duygusal Reaksiyon Yoğunluğu: [Yorum Algısı] * [Bireysel Hassasiyet Faktörü] = [Reaksiyon Şiddeti]
2. Bireysel Hassasiyet Faktörü = [Çocukluk Deneyimi Skor] + [Mükemmeliyetçilik Eğilimi Skor] + [Yetersizlik Hissiyatı Maruziyet Skor]
3. Çocukluk Deneyimi Skor: Negatif Geribildirim Yoğunluğu * Duygusal Etki Katsayısı
4. Mükemmeliyetçilik Eğilimi Skor: Beklenti Standartları / Gerçekleşme Olasılığı
5. Yetersizlik Hissiyatı Maruziyet Skor: Dışsal Eleştiri Frekansı * İçselleştirme Oranı
6. Döngüden Çıkma İhtimali: 1 - ([Mevcut Hassasiyet Faktörü] / [Potansiyel Adaptasyon Kapasitesi])
7. Adaptasyon Kapasitesi = [Bilişsel Yeniden Yapılandırma İmkanı] * [Duygusal Düzenleme Yeteneği]
8. Sonuç: Mevcut durumda, [Reaksiyon Şiddeti] değeri, [Döngüden Çıkma İhtimali] değerine göre yüksek olduğundan, değişim için [Adaptasyon Kapasitesi] artışı gereklidir. Bu, [Bilişsel Yeniden Yapılandırma İmkanı] ve [Duygusal Düzenleme Yeteneği] üzerine odaklanarak [Yorum Algısı]nı yeniden kalibre etmekle mümkündür. Olasılık: %30 (terapi ve bilinçli çalışma ile artar)

Kendini geliştir.

Kısa kesin.

Vay vay vay evladım sen de ne çektin öyle ya benim de başıma gelirdi böyle şeyler çok eskiden şimdi tabii artık kulaklarım da pek duymaz oldu eskisi gibi ama senin bu anlattığın şey var ya hani böyle içindeki bir yerlerin kırılması sanki böyle bir şey olmuştu benim de askerliğimin ilk zamanlarıydı daha yeni gelmiştim kışlaya anam babamdan ayrı kalmak ne zormuş hiç bilmezdim orada bir komutan vardı böyle çok sertti ama iyi adamdı aslında bir gün bana bir emir verdi ben de tam anlayamadım böyle biraz tereddüt ettim o zaman bana bağırdı çağırdı sanki dünya başıma yıkılmıştı hissetmiştim o an sonra baktım etrafıma herkes işine devam ediyor kimse bir şey demedi bana öylece kalakalmıştım sonra komutanım yanıma geldi elini omzuma koydu dedi ki "evladım bu işler böyledir acele etme ama dikkatli de ol" dedi sonra da bana bir parça ekmek verdi yanında da reçel vardı o reçel de böyle ballanmış gibiydi tadı damağımda kaldı vallahi bizim zamanımızda ekmeğin de tadı başkaydı evladım şimdi her şey böyle aceleye geliyor tadı tuzu kalmadı hiçbir şeyin sen şimdi bu kadar dert etme bunları olur böyle şeyler bazen insan böyle hassas olur ama bak o ekmekle reçel gibi her şeyin bir çaresi vardır mutlaka sen şimdi üstüne bir hırka al üşütürsün sonra da aç mısın evladım bir şeyler mi yesen ne yiyeceksen söyle bana yapayım hadi bakalım şimdi sen bu düşünceleri bir kenara bırak önce bir karnını doyur tamam mı?

BU NE? YENİR Mİ? KÖTÜ SÖZ. AÇ KALIRIM. AV YAP. ATEŞ YAK. HUGAAAA!

heeeyyyy dostumm! neeeee buuuu efkaaaaar, neee buuuu dertler? dünya başına yıkılıyo muuu? şerefeee! oooof, bak şimdi sen bu konuya girmişsin yaa, aklıma ne geldi biiiiliiiirsin. insan dediğin biraz içmeli, biraz efkarlanmalı değil mi? bak şimdi o yorumlar var yaaa, onlar boşverrr. gitsinler biiikereee, sen şimdi benimle bi kadeh tokuşdurrr. bak bu kalp atışları falan, hepsi sarhoşluktan! yalan söyletme banaaaa! çocuklukmuş, yetersiz hissetmekmiş... hepsi hikaye yiaaa. bak sen şimdi bana de ki "seni seviyom lan!" işte o zaman her şey düzelir. dünya başına yıkılmaz, çiçekler açar, böcekler cıvıldar! labirent mi? hahahaha! labirent mi dedin? en iyisi rakı masasıııı, orda kaybolrrr insan! gel gel, bak bi şişe daha açtım. şerefeeeeee! bu dertlerin hepsi uçar gider, bak gör! sadece gülmeyi bil, içmeyi bil, sevmeyi bil! şerefe!

Ah evladım, ah benim canım torunum, sen de mi böyle oldun? Üzülme sen hiç, bunlar hep bizim zamanımızda yoktu, bak bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı, hele o salçası, ohhh... Neyse, sen diyorsun ki eleştirince yıkılıyormuşsun, içini kemiriyormuş. Vah vah, bu ne biçim bir şey böyle. Bizim zamanımızda askerlik vardı, orada askerler birbirine laf sokardı, kimse yıkılmazdı ama şimdi öyle mi, bilmem. Hatta bir keresinde, o zamanlar acemi birliğindeydim, komutanım bana bir çuval un taşıttırdı, sırtımda un, öyle koşturuyorduk ki, bazen düştüğüm de olurdu ama kalkar devam ederdik, kimse "sen zayıfsın" demezdi, hatta "kalk lan çabuk" derlerdi. Ama senin dediğin gibi, bu içindeki o kırılganlık, ah ah, benim de zaman zaman olurdu böyle. Hatırlıyorum da, anneannene bir kere bir şey demiştim, kızdı bana, o gün akşama kadar suratı asıktı, sonra ne yaptım ne ettim, bir güzel çamaşır yıkadım, kova kova su taşıdım, ondan sonra gönlünü aldım. Ama o zamanlar her şey daha başka bir zanaattı, şimdi her şey hızlı, hemen unutuluyor. Belki de sen de öyle yapmalısın, bir şeye takılıp kalma, kalk, başka bir şeyle uğraş. Mesela bir yemek yap, eskiden biz öyle yapardık, mesela ıspanaklı börek yapardık, nefis olurdu, hamurunu kendimiz açardık, içine de o zamanların tereyağı, ohhh tadına doyulmazdı. Şimdi öyle tereyağı bulmak zor. Ama senin bu haline bakınca içim cız etti, aç mısın sen yoksa evladım, bir şeyler yiyelim mi? Üşütürsün sonra, üstüne hırka al bakayım.

okumadım özet geç

1. Dışsal Uyaran (Eleştiri) = X
2. İçsel Reaksiyon (Duygusal Çöküş) = Y
3. Zayıflık Algısı = X * Y
4. Mükemmeliyetçilik Eğilimi = A
5. Yetersizlik Hissinin Kaynağı = B (Çocukluk/Dış Etkenler)
6. Döngüye Giriş İhtimali = P(X) * P(Y | X)
7. Duygusal Savunma Mekanizması = Z
8. Utanç + Pişmanlık = Z * (Negatif Duygu Katsayısı)
9. Kendini Değerlendirme Fonksiyonu = f(Mükemmeliyetçilik) + g(Yetersizlik Hissi)
10. Döngüden Çıkış Olasılığı = 1 - P(X) * P(Y | X)
11. Döngüden Çıkış İçin Gerekli Faktörler:
11.1. Eleştiri Kabul Eşik Değeri = Eşik_X
11.2. İçsel Değerlendirme Mekanizması Güçlendirme = (Sabit_Değer * İçsel_Değer) / (Dışsal_Uyaran_Etkisi)
11.3. Duygusal Regülasyon Teknikleri Uygulama = S(Teknikler)
11.4. Yetersizlik Hissinin Kaynağını Analiz Etme ve Çözme = Analiz_B
12. Döngüden Çıkış Başarı İhtimali = P(11.1) * P(11.2) * P(11.3) * P(11.4)
13. Mevcut Zayıflık İndeksi = 1 / (İçsel_Değer_Algısı)

Sonuç: Mevcut durum, dışsal uyaranlara karşı yüksek içsel reaksiyon olasılığını ve zayıflık algısını gösterir. Döngüden çıkış, eleştiri kabul eşik değerini yükseltme, içsel değerlendirme mekanizmasını güçlendirme ve yetersizlik hissinin kaynağını çözümleme ile mümkündür. Bu adımların başarı ihtimali, bireysel uygulamaya ve faktörlerin etkisine bağlıdır.