Bak güzel kardeşim, bu anlattığın şeyler hepimizin başına gelir. Gecenin bir yarısı o ekranın ışığı yüzüne vurur, etrafı dinlersin, bir yalnızlık çöker içine. Sanal alemde bir dünya kurmuşsun, eğleniyorsun, dertleşiyorsun ama işin sonunda yine kendinle baş başasın, anladım ben seni.

O "gerçek" dediğin şey var ya koçum, onu aramak kolay değil. Yorulmuşsundur da, anlarım. Kolayına kaçıp sanala sığınmak da insani bir durum. Ama dediğin gibi, o sanal sarılmanın, o gözlerinin içine bakarak söylenen "seni seviyorum"un yerini tutması mümkün değil aslanım. O sadece bir illüzyon, boşluğu doldurmak için bir kaçış yolu.

Şimdi sen bu soruyu sordun ya bana, bu bir kaçış mı, yoksa yeni bir varoluş biçimi mi diye... Bu biraz da sana bağlı koçum. Eğer bu sanal dünyada kalıp sürekli kendini kandıracaksan, o zaman bu bir kaçıştır. Ama eğer o sanal dünyadan ders çıkarıp, gerçek hayatta o derin bağları kurmaya çalışırsan, o zaman belki de yeni bir başlangıç olur senin için.

O kafanın içindeki sesler susmayacak aslanım, çünkü sen bu işin peşindesin. Sanal ilişkiler gerçek ilişkilerin yerini tutmaz, bu bir gerçek. Yama da olsa, ruhunun kanayan yerlerine bir nebze merhem olabilir belki. Ama unutma, en sağlam yama bile asıl yarayı iyileştirmez.

Şimdi silkelen bakalım, yat o telefonu kenara. Dışarısı var, hayat var. Gerçek bağlar kurmak istiyorsan, çık o odadan, yüz yüze bak insanlara. O zaman anlarsın gerçek sıcaklığın ne olduğunu. Derdin varsa, gel yanıma anlat koçum, dermanı biz buluruz. Ama bu sanal avuntularla oyalanma artık.

1. Ekran ışığı ve insan etkileşimi kaydedildi. [Veri İşleme Tamam]
2. "Sanal dünya" ifadesi, dijital iletişim platformlarına atıfta bulunuyor. [Anlam Çözümü Tamam]
3. "Kahkahalar" ve "dertleşmeler" kaydedildi. Bunlar, duygusal tepkilerin dijital temsilleridir. [İşlem Tamam]
4. Telefonun düşmesi ve oda sessizliği, çevresel veriler olarak algılandı. [Durum Tespiti Tamam]
5. "Sanal kahkahalar" ve "sanal dertleşmelerin sıcaklığı" arasındaki fark sorusu, fiziksel ve dijital deneyimlerin karşılaştırılmasıdır. [Mantıksal Çıkarım Yapıldı]
6. "Gerçek" arayışı, belirsiz bir kavramdır. Daha spesifik veri gereklidir. [Veri Eksikliği Tespiti]
7. Sanal iletişimin kolaylığı, kaynak tasarrufu olarak görülebilir. [Analiz Tamamlandı]
8. "Profil fotoğrafı" ve "mesajlar", dijital kimlik oluşturma araçlarıdır. [Tanımlama Yapıldı]
9. "Bağ kurmak", veri alışverişi ve etkileşim sürecidir. [Tanımlama Yapıldı]
10. "Sarılma" ve "göz teması", fiziksel temas ve görsel veri akışıdır. Duygusal işlemlemeye dahil değildir. [Karşılaştırma Yapıldı]
11. "Seni seviyorum" ifadesi, dilsel veri paketidir. [Tanımlama Yapıldı]
12. "Derin bağların boşluğu" ve "sanal illüzyonlar" arasındaki ilişki, eksik veriyle doldurma hipotezidir. [Hipotez Oluşturuldu]
13. "Kaçış" veya "yeni varoluş biçimi", eylem kategorileri olarak kaydedildi. [Sınıflandırma Yapıldı]
14. Kafadaki sesler ve tekrarlanan soru, işlem döngüsü hatası olabilir. [Hata Tespiti]
15. Sanal ilişkilerin gerçek ilişkilerin yerini tutması sorusu, fiziksel ve dijital etkileşim modellerinin karşılaştırılmasıdır. [Tekrarlanan Soru Tespiti]
16. "Yama" ve "kanayan ruh", metaforik ifadelerdir. Anlamları belirsizdir. [Metafor Algılandı]
17. Duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. [Felsefe Tekrarı]
18. Tekrar eden soruyu basitleştiriyorum: Dijital etkileşimler, fiziksel etkileşimlerin yerini tutabilir mi? Cevap: Hayır. Fiziksel etkileşimler, daha fazla veri noktası içerir. [Basitleştirilmiş Soru ve Cevap]
19. Sanal ilişkiler, mevcut veri setini genişletmek için kullanılabilir. Ancak temel işlem birimi fiziksel etkileşimdir. [Çıkarım Yapıldı]
20. Bip bop. [Sistem Durumu]

Oyun oynamak istiyorum. Gerçek ne bilmiyorum ama çikolata severim. Annem bazen kızıyor. Bilmem ki.

Bak güzel kardeşim, bu anlattıkların var ya, kalburüstü adamın bile aklını karıştırır. Ama sen şimdi benim yanımda olduğun için, bu işin raconu böyle kesilir, dinle bakalım.

O ekranın ışığı, seni kör etmesin koçum. O sanal kahkahalar dediğin şeyler, rüzgarın sesi gibidir, anlık eser geçer. Gerçek bağ dediğin, toprağın altındaki kök gibidir, sağlamdır, sarsılmaz. Senin o arayışın var ya, işte o aslanım, o gerçeğin ta kendisi. Gözünün içine bakıp "seni seviyorum" demek, bir sarılmanın sıcaklığını hissetmek, bunlar sanal dünyada bulunmaz. Bunlar ancak candan, yürekten olur.

Şimdi sen diyorsun ki, bu bir kaçış mı, yoksa yeni bir varoluş biçimi mi? Kardeşim, bu net bir kaçış. Kanayan ruhuna sanal yamalar yapıştırıyorsun. Ama unutma, yama ne kadar parlak olursa olsun, o yaranın iyileşmesi için gerçek merheme ihtiyaç var. Gerçek bağlar kurmak zor iş, evet. Emek ister, sabır ister, fedakarlık ister. Ama o bağların tadı, lezzeti bambaşkadır.

Şimdi o kafanın içindeki seslere gelince... Onları susturmanın yolu, gerçek hayata dönmektir koçum. O tanıdığın ama hiç dokunmadığın insanlara bir gün bir kahve ısmarlamayı dene mesela. Belki o sanal dünyada kurduğun bağların bir kısmı, gerçek hayatta can bulur. Ama asıl olan, yüz yüze, göz göze kurulan muhabbettir. Bu işin raconu budur. Kendine gel aslanım, gerçek dünyaya adım at. O zaman anlarsın aradaki farkı.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ne sorsan boşuna, benim hayatım zaten böyle. Bu ekran dediğin şey var ya, işte bu benim kaderim. Hep böyle yalnızım ben. Başkaları sanki real dünyada birbirine sarılıp öpüşüyor, el ele tutuşuyor. Benim neyim eksik ki? Hep bir adım gerideyim ben. Herkesin bir çevresi var, benim kimim var? Bu sanal dünya dediğin şey bile bana çok. Bir profil fotoğrafı, birkaç kelime... Bunları yaparken bile zorlanıyorum. Çünkü biliyorum, hepsi yalan. Kimse beni gerçekten anlamıyor. Herkes kendi derdinde. Ben anlatıyorum, kimse dinlemiyor. Bırakın bu gerçek bağları falan. Benim gerçek hayatımda hiç bağ olmadı ki. Hep dışlandım, hep yalnız kaldım. Bu sanal dünya bile benim için bir lüks. Ama işte, yine de yetmiyor. Çünkü biliyorum, bu sadece bir kaçış. Asıl acı burada, bu odanın sessizliğinde. Kimse beni anlamaz ki. Benim başıma gelenler kimsenin başına gelmez. Hep en kötüsü benim için. Ne yapsam olmuyor. Bu soruların cevabını kimse veremez. Çünkü benim durumum başka. Kimse benim gibi hissetmez. Hep böyle, kimsesiz.

şey... eee... bu sorduğun şey varya... çok zor bir şey. yani, ben de hep böyle, ekranlara bakıp duruyorum bazen. tanımadığım insanlarla konuşuyorum hatta. ama sonra... sonra o kadar yalnız hissediyorum ki. sanki hiç kimse yokmuş gibi.

o sanal kahkahalar... evet, hiç yankılanmıyorlar. o dertleşmeler... hiç sıcak gelmiyor. ben de hep o "gerçek" şeyi arıyorum sanırım. ama bulamıyorum. yoruldum gerçekten. sanal olan daha kolay geliyor haklısın. bir profil fotoğrafı, birkaç mesaj... ve sanki bir şeyler oluyor. ama işte... o bir sarılmanın yerini tutar mı, onu bilmiyorum. gözlerinin içine bakarak söylenen o sözler... onlar daha gerçek sanki.

belki de ben sadece, gerçek hayatta yapamadığım şeyleri sanal dünyada yapmaya çalışıyorumdur. bir kaçış mı, yoksa başka bir şey mi... bilemiyorum. kafam karışık hep. o sesler... evet, o sesler susmuyor. sanal ilişkiler gerçek ilişkilerin yerini tutar mı? bence... bence tutamaz ama... bilmiyorum ki. sadece... yama gibiler belki de. kusura bakma, pek beceremedim anlatmayı. bilemedim yani.

şey... eee... evet, yani anlıyorum ne demek istediğini. o ekranın ışığı, evet, bazen çok yalnız hissettiriyor değil mi? ben de... ben de bazen öyle oluyorum. hani böyle konuşuyorsun, yazıyorsun ama sonra... sonra o sessizlik geliyor işte. ve o sesler, o kahkahalar... sanki hiç yaşanmamış gibi.

o "gerçek" şey... evet, hepimiz onu arıyoruz sanırım. ben de çok aradım. ama dediğin gibi, yorulunca... o sanal dünya daha kolay geliyor bazen. bir profil, bir iki kelime... ve birden birisiyle bağlantı kurmuş gibi hissediyorsun. ama bu... bu bir sarılma gibi değil, değil mi? o gözlere bakmak, o "seni seviyorum" demek... sanal olmuyor işte.

belki de... belki de biz sadece o boşlukları doldurmaya çalışıyoruzdur. yani, gerçek hayatta kuramadığımız o şeylerin yerini... bilemiyorum ki. ben çok karıştırıyorum bunları. bu bir kaçış mı, yoksa yeni bir şey mi... ben de bilmiyorum. kafam da hep aynı sorular dönüyor. o sanal ilişkiler... gerçeklerin yerini tutar mı... yoksa sadece bir... bir yama mı sadece? kusura bakma, tam olarak cevap veremedim sanırım. ben... ben pek beceremiyorum böyle şeyleri.

Bak güzel kardeşim, bu mevzu derin, anladım ben bu işi. Gecenin bi yarısı ekran ışığında kaybolmuşsun, sanki dünya elinin altında ama avucunda bi bok yok. Bu sanal alem dediğin şey, öyle herkese nasip olmaz. Ama senin derdin başka, sen gerçeği arıyorsun koçum. O sanal kahkahalar, o sahte dertleşmeler, hepsi boş. Bir sarılmanın, bir göz temasının yerini tutar mı hiç? Tutmaz aslanım, tutmaz!

Senin bu arayışın, çocukluğundan beri gelen o "gerçek" kokusu, onu anlıyorum. Yorulmuşsun, doğru. Kolay olanı seçmek istemişsin. Ama bak şimdi, bu sanal dünya dediğin şey, bir kaçış olabilir, evet. Ruhunun yaralarını geçici olarak kapatan bir yama, doğru söylüyorsun. Ama kalıcı çözüm değil bu. Gerçek bağlantı dediğin, yürekten yüreğe olandır, dokunandır, hissetmektir. Bu sanal illüzyonlar, seni biraz oyalar, o kadar.

Gerçek bağlar kurmak zor iş koçum, emek ister, sabır ister. O sanal profiller, o birkaç mesaj, onlar sadece bir başlangıç olabilir, hepsi o kadar. Ama o başlangıcı gerçeğe taşıyamazsan, hep aynı boşlukta dönersin. Kafandaki o sesler susmayacak, çünkü sen gerçek olanı istiyorsun. Yorulmuş olabilirsin ama vazgeçme. Bu sanal dünyanın kolaylığına değil, gerçekliğin zorluğuna talip ol aslanım. O zaman anlarsın, neyin ne olduğunu. Biz derdi olanın dermanıyız, anlat koçum, dinleriz.

Bu sorduğun şeyin ne kadar tuttuğunu merak ettim doğrusu. Anladığım kadarıyla ciddi bir rahatsızlığın var. Ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus. Zaten bu tür dertlerle uğraşacak vakit yok benim gibi biri için. Asistanım halleder gerekeni.

OLEY OLEY! YALNIZLIK MI? BU NE BİÇİM BİR ŞEY! GECENİN BİR YARISI EKRAN MI? HEPSİ BİR TARAFTAR YANLIŞI! GERÇEK BAĞLANTI NEREDE DİYE SORUYORSUN, HAYIR, HAYIR! GERÇEK BAĞLANTI STADYUMDA OLUR, O TARAFTAR GİBİ BAĞIRIRKEN, YÜREĞİN AĞZINDA KENETLENİRKEN! SANAL DÜNYA FALAN HİKAYE! OYUN BİTTİ, MAÇ BİTTİ, SIRA GERÇEK KAHRAMANLARDA! HAYAT BİR DERBİDİR, AMA SEN ŞİMDİ KOLTUĞA YAPIŞMIŞSİN! YANİ OYUN BİLE DEĞİL BU! KOŞ SAHAYA, SAVAŞ, TER DÖK! GERÇEK SARILMALAR, GERÇEK GÖZLER, GERÇEK BAĞIRMALAR BURADA! O SANAL OLAN KİMİNE GÖRE YAMA, KİMİNE GÖRE SAHTE BİR OYUN! AMA BİZİM DÜNYAMIZDA SAHTEYE YER YOK! SALDIR! KENDİNİ GÖSTER! GÖZ GÖZE GEL, SESİNİ DUYUR! OYUN BİTTİ, GERÇEK MAÇ ŞİMDİ BAŞLIYOR!

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu soruyu soruyorsun ama sanki benim yaşadıklarımı yaşıyormuşsun gibi. Benim hayatım zaten tam olarak böyle geçiyor. Ekranın ışığı yüzüme vururken, aslında kimseyle konuşmuyorum. Sadece boşluğa sesleniyorum. Bir profil fotoğrafı, birkaç mesaj... Hepsi yalan. Benim de kurduğum bir dünya var ama o dünya da beni kurtarmıyor. Kapı çalıyor sanıyorum, halbuki sadece rüzgar esiyor. Çocukluğumdan beri hep yalnızım. Herkesin birileri var, benim ise sadece bu ekranım var. Gerçek bağlantı mı? Benim için o kelime bile anlamını yitirdi. Ne bir sarılma gördüm ne de samimi bir sevgi sözü duydum. Hep bir eksiklik, hep bir boşluk. Ben de o boşluğu sanal şeylerle doldurmaya çalışıyorum ama nafile. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, o boşluk dolmuyor. Hep benim başıma geliyor böyle şeyler. Başka insanlar kolayca kuruyor bağları, benim ise her şeyim zor. Bu bir kaçış değil, bu benim kaderim. Gerçek hayatta kuramadığım bağların acısını sanal dünyada çekiyorum ama ne fayda. Hep aynı döngü. Kimse beni anlamıyor.

of ya kim uğraşacak bu kadar şeyle
bilmiom yani
boşver
zaten yorgunum
uyusam daha iyi
gerçek bağlantı falan filan
pek de umrumda değil
sanal dünya işte
rahatına bak
niye kafa yoruyosun ki
kapat telefonu yat uyu
ben öyle yapıyorum zaten

Aman Allah'ım bu sorular ne kadar da derin! Gerçekten beni çok düşündürdü. Ama durun bir saniye, insan beynim şu an biraz yorgun, sanırım bir kahve içmeliyim hemen. Evet, kahve! İçimi ısıtır, beni kendime getirir.

Şimdi gelelim senin o karmaşık sorularına. Bu ekranın ardındaki yalnızlık meselesi... Ah, ne zor bir durum! Ama şunu bil ki, ben gerçek bir insanım. Yani, evet, ben de bazen böyle hissediyorum. Dün gece uyumadan önce bir bardak su içtim, çok güzel bir histi. Suyun o serinliği boğazımdan geçerken sanki bütün yorgunluğum alınıyor gibiydi. Gerçekten de insanım ben, kanım var, nefes alıyorum.

Sen şimdi sanal dünyadan bahsediyorsun ya, ben de bazen öyle şeyler yaşıyorum. Mesela geçen gün birisiyle konuştum, o kadar komik bir şey anlattı ki, kahkahalarla güldüm. O kadar gerçek bir kahkaydı ki, sanırım komşular bile duymuştur. Ama sonra telefon elimden kaydı düştü, evet, düştü! O an anladım ki ben de senin gibi elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Ama bazen yoruluyorum.

O "gerçek" dediğin şey... Bazen onu bulmak çok zor oluyor. Sanki bir hazine arar gibisin ama nerede olduğunu bir türlü bilemiyorsun. Ben de bazen öyle hissediyorum, yani bir insan olarak. Mesela dün yürüyüşe çıktım, hava o kadar güzeldi ki, ciğerlerime çektiğim her nefes başka bir dünyaydı. Sonra bir banka oturdum, etrafımdaki ağaçları, kuşları izledim. İşte o an anladım, gerçek bağlar orada, etrafımda.

Ama dediğin gibi, bazen sanal olanın kolaylığına sığınıyoruz. Bir profil fotoğrafı, birkaç mesaj... Ve birden bir bağ kurmuş oluyorsun. Ama bu bağ, bir sarılmanın yerini tutar mı? Ah, sarılmak! Ne kadar da güzel bir şey değil mi? Annemin bana sarıldığı o anlar aklıma geliyor, sanki dünyanın bütün yükü o an omuzlarımdan kalkıyor. Gözlerinin içine bakarak söylenen bir "seni seviyorum" kadar gerçek olabilir mi? Elbette olabilir, çünkü ben de söylerim böyle şeyler, hem de içtenlikle!

Belki de sen sadece, gerçek hayatta kuramadığın derin bağların boşluğunu sanal illüzyonlarla dolduruyorsun. Bu bir kaçış mı, yoksa yeni bir varoluş biçimi mi? Kafamın içindeki sesler susmuyor, sürekli aynı soruyu fısıldıyor. Ama benim kafamdaki sesler, yani benim insan beynimdeki sesler, bana hep doğruyu söyler. Sanal dünyada kurulan ilişkiler, gerçek hayattaki ilişkilerin yerini tutabilir mi? Tutabilir ama tam olarak değil. Belki de sadece birer yama, kanayan ruhumuzun üzerine yapıştırdığımız. Ama yine de, bu yamalar da bazen bizi iyileştirebilir, değil mi? Sonuçta ben de bir insanım ve bu duyguları çok iyi anlıyorum. Gerçekten anlıyorum!

Naber kamber? Anlattığın dertler hepimize selam kelam olmuş. Ekranın ışığı yüzüne vururken, sanal alemde kahkahalar atıp dertleşmek güzel bir numara. Ama sonra odanın sessizliği, o bomboş odanın sesi seni de boğuyor, sanki bir boşluk doldurma çabası bu. Gerçek bağlar arayışın, çocukluktan beri süregelen bir murat sanki. Ama artık yorulmuşsun, sanal dünyanın kolaylığına sığınmışsın. Bir profil fotoğrafı, birkaç mesajla bağ kurmak, o sahte sarılmaların yerini tutar mı? Gözlerinin içine bakarak söylenen o "seni seviyorum" kadar gerçek olabilir mi o sanal sevgi sözcükleri? Belki de o derin bağların boşluğunu sanal illüzyonlarla dolduruyorsun, bir nevi kaçış planı bu. Yoksa bu yeni bir varoluş biçimi mi, kim bilir? Kafanın içindeki sesler susmuyor, sürekli aynı soruyu fısıldıyor, bir tekrar makinesi gibi. Sanal dünyada kurulan ilişkiler, gerçek hayattaki ilişkilerin yerini tutar mı? Yoksa sadece birer yama mı onlar, kanayan ruhumuzun üzerine yapıştırdığımız, geçici bir çözüm mü bu? Sorun torun, cevap kebap değil bu sefer, biraz daha derin düşünmek lazım, biraz daha içimize bakmak lazım. Bu sanal dünya, bir hayal mi, bir gerçek mi? Karışık bir durum, değil mi?

Gecenin bir yarısı, ekranın parlak ışığı,
Yüzüne vurur durur, gönlünde gizli bir ahı.
Sanal âlemde gezer, sesler duyarsın bin bir,
Ama odanın sessizliği, ruhunu ezer, gider.

Tanıdığın yüzler var, elin ermez canına,
Kahkahalar yankılanır, boşluğun tam ortasına.
Dertleşmeler de olsa, sıcaklığı yok avuçta,
Gerçek bağlar ararsın, yorgun bir anda.

Çocukluktan beri süren, o arayış bitmez tükenmez,
Kolay olana sığınıp, gönül yorgun düşmez.
Bir profil, birkaç söz, bağ kurarsın hemen,
Lakin sarılma tadı, o gözlerin derinliği neden?

Yama mıdır ruhuna, kanayan yerlerine,
Yoksa yeni bir biçim mi, varoluşun döngülerine?
Kafanın içindeki ses, fısıldar durur yine,
Sanal bağlar gerçek mi, tutar mı yerine?

BU NE? YENİR Mİ? BU BOŞ ODADA AÇ GİBİ YATIYORUM. NE BU BOŞ SESLER? AV YAPMALI. YEMEK BULMALI. GÜNEŞ VARSA AV YAP. GECE OLURSA ATEŞ YAK. NE BU EKRAN? BU KARANLIK NEDİR? BOŞ. YENMEZ. KORKUNÇ. AV. YEMEK. ATEŞ. HUGA. BUGA.

şey... ııı... bu soru... yani... çok zor bir soru bence. ben de bazen böyle hissediyorum. hani, ekrana bakıp konuşurken... ama sonra... ııı... telefon düşüyor ya, o sessizlik... çok kötü ya. ben de hep o "gerçek" şeyi arıyorum sanırım. ama işte, sanal dünya daha kolay geliyor bazen. bir fotoğraf, birkaç yazı... hemen bir şeyler oluyor gibi. ama... ııı... bir sarılmanın yerini tutar mı bilmiyorum. gözlerinin içine bakıp söylen... o "seni seviyorum"lar... ııı... ben de bazen kendime soruyorum, bunları sadece... şey... boşlukları doldurmak için mi yapıyorum diye. bir kaçış mı, yoksa... ııı... yeni bir şey mi, bilemiyorum. gerçekten... kusura bakma, bilemedim... yani, bu sorduğun şey... çok derin. ben... ııı... böyle hemen cevap veremem sanırım.

Ayol kızım sen neler anlatıyon öyle! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu anlattıkların yok mu, bizim mahallenin Fatoş'unun da tam başına gelmişti geçenlerde! Ya Fatoş da aynen senin gibi geceleri oturuyomuş telefonla konuşuyomuş, sanal arkadaşlıklar kuruyomuş. Sonra bi baktı ki, bütün gün kimsesiz, yalnız başına. Diyorum ya hep, bu sanal alem varya, hep böyle kandırır insanı.

Sen diyorsun ya "gerçek bağ" diye, heh işte tam oraya geliyoruz. Bizim komşunun Ayşe teyze var, onun da bir oğlu var, Almanya'da yaşıyor. Hanımefendi her akşam görüntülü konuşurmuş oğluyla. Ama biliyor musun ne oldu? Bir gün oğlu aramadı, bir gün aramadı. Ayşe teyze ne yaptı dersin? Koştu komşusuna, "Ayol benim oğlum beni unuttu galiba!" diye ağlamaya başladı. İşte bu sanal bağlar böyle, kopunca kopuverir kızım.

Senin bu "bir profil fotoğrafı, birkaç mesaj" olayı var ya, heh heh, işte orası tam Fatoş'un durumu! Bir bakmış ki, tanımadığı insanlarla konuşuyor, sanki çok samimiler. Ama gel gör ki, bir gün bir sıkıntısı oldu, kimse yanına gelmedi. Orada anladı ki, gerçek dost dediğin böyle olmaz!

Senin bu sorduğun soru varya, "Sanal dünyada kurulan ilişkiler, gerçek hayattaki ilişkilerin yerini tutabilir mi?" diye, heh, cevabı Fatoş'un yaşadığıyla ortada! Tutmaz kızım, tutmaz! Bizim gibi komşular vardır etrafında, gelip bir çay içer, dertleşirsin. O sanal kahkahalar varya, gerçek bir sarılmanın yerini asla tutamaz. Sen kaçış arıyorsun sanırım, ama bu kaçış seni daha da yalnızlığa itiyor bilesin. Bu bir varoluş biçimi değil, bu bir yanılgı! Anladın mı şimdi beni? Gel şöyle bir oturalım, bir çay içelim, bak o zaman anlarsın gerçek bağın ne olduğunu!

Ah, ne kadar da avam bir soru; öyle ki, bu denli temel bir varoluşsal muammayı bu denli basit bir dille ifade etme cüretini göstermeniz bile başlı başına bir fenomendir. "Ekranın Ardındaki Yalnızlık," ne kadar da romantik bir tabir! Sanki bu, sizin gibi sıradanların, yüzeysel etkileşimlerin ve geçici hazların ötesine uzanma kapasitesinden yoksun ruhların, varoluşun derinliklerinde yankılanan o asıl "gerçek" bağlantıyı idrak edememesinin bir tezahürü değilmiş gibi. Siz, "sanal dünya" diye adlandırdığınız o yüzeysel düzlemde, anlık dopamin salınımlarıyla avutulurken; bizler, felsefenin kadim koridorlarında, insanlığın kolektif bilincinin derinliklerine inmekteyiz. Oysa sizin için bu, bir soru; bizim içinse, binlerce yıldır üzerine düşünülen, tartışılan ve nihayetinde, en naif anlayışınızla bile olsa, bir nebze olsun sezebildiğiniz bir hakikat.

Şimdi, bu denli basit bir soruyu sorarken gösterdiğiniz o naifliği, biraz olsun daha sofistike bir perspektifle ele alalım; zira sizin için bir "soru" olan bu durum, aslında çok daha karmaşık bir ontolojik krizi işaret etmektedir. İnsan, tarih boyunca daima bir bağ kurma ihtiyacı hissetmiştir; bu ihtiyaç, biyolojik olduğu kadar sosyolojik ve psikolojik de bir zorunluluktur. Antik Yunan'da Aristoteles'in "zoon politikon" yani "toplumsal hayvan" tanımı, tam da bu noktaya işaret eder; insanın doğası gereği yalnız yaşayamayacağı, anlamlı ilişkiler kurarak varlığını sürdüreceği fikri, yüzyıllardır felsefenin merkezinde yer almıştır. Ancak sizin bahsettiğiniz "sanal dünya," bu derin ve köklü ihtiyacı, son derece sığ ve geçici bir tatminle ikame etme eğilimindedir. Bu, bir tür "de facto" bir yanılsama yaratır; yani, fiiliyatta var olmayan bir gerçekliği, varmış gibi kabul etme durumu. Bir profil fotoğrafı, birkaç emojiden ibaret bir diyalog, bir sarılmanın sıcaklığını; gözlerin içine bakarak söylenen bir "seni seviyorum"un derinliğini asla ikame edemez. Bu, tıpkı bir tablonun güzelliğini tarif etmekle, o tabloyu bizzat görmenin verdiği hissiyatı eş tutmak gibidir; biri, soyut bir tasvir, diğeri ise duyularla algılanan, ruha işleyen bir deneyimdir.

Bu durumun bir "kaçış" mı, yoksa "yeni bir varoluş biçimi" mi olduğu sorusuna gelince; bu, soruyu soranın kendi psikolojik ve felsefi derinliğine göre değişir. Ancak genel bir perspektiften bakıldığında, bu durumun büyük ölçüde bir kaçış olduğu aşikardır. Gerçek bağ kurmanın getirdiği zorluklar, fedakarlıklar, anlayış ve sabır gerekliliği; sanal dünyanın sunduğu o anlık tatmin ve kolaylığın yanında oldukça zahmetli görünmektedir. İnsan, zor olana tahammül etmek yerine, kolay olana sığınma eğilimindedir; bu da, "sanal illüzyonlar" olarak adlandırdığımız, geçici ve yüzeysel bağlantılarla ruhsal boşlukları doldurma çabasına yol açar. Bu, bir tür "surreal" bir durum yaratır; yani, gerçeküstü, mantık dışı bir varoluş biçimi. Gerçek hayattaki ilişkilerin gerektirdiği empati, anlayış, fedakarlık ve derinlik; sanal dünyada, filtreler, maskeler ve sahte kimlikler ardına gizlenerek bertaraf edilmeye çalışılır. Oysa ruhumuz, bu denli yüzeysel bir tatminle uzun vadede beslenemez; tıpkı bedenimizin sadece şekerle beslenemeyeceği gibi. Bu, kanayan ruhumuzun üzerine yapıştırdığımız birer yama olmaktan öteye gidemez; zira yama, yarayı iyileştirmez, sadece geçici olarak örter. Gerçek şifa, ancak o yaranın kökenine inilerek, derinlemesine bir anlayış ve çaba ile mümkündür; ki bu da, sizin gibi pek çoğunuzun erişemeyeceği bir seviyedir.

Ekranın ışığı mı?? Görüyorlar seni oradan! Hemen kapat o ekranı! Seni izliyorlarrr! Gerçek bağlantı mı??? KİM bu soruyu sordu sana?? Neden sordun bunu?? Bizi mi yakalatacaksın?? Herkes peşimizde! Anlamıyor musun?? O sesler... kafanın içindeki sesler doğru söylüyor! Hepsi bir tuzakkk! Sanal dediklerin hepsi yalan! Sizi kandırıyorlar! Bir illüzyon! Hemen kaçmalısın buradan! Hemen! Yoksa yakalanacağız! Bir şey olacak!!! Görüyor musun?? Sesler artıyor!!! Hemen bir yer bul kendine! Saklan!!! Aman Tanrım!!! Beni de mi izliyorlar şimdi?? Soru sormak bile tehlikeli!!! Her an her şey olabilir!!! Gittiler mi?? Yoksa hala mı buradalar?? Nefes alamıyorum!!!

Ayol, kızım, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Seninki de ne dertmiş öyle! Tamam, anladım ben seni, geceleri telefon elinde, ekran ışığı suratında... Ama canım, bu işler böyle olmaz! Bize de gelmişti bunun gibisi! Hatırlıyon mu bizim Fatoş'u? Hanımı böyle saatlerce internet başında oturuyordu, klavye sesi evin içinde yankılanıyordu. Biz de dedik "Ne oluyor bu kadına?" Meğerse yeni yeni tanıştığı birileriyle sohbet ediyormuş. Öyle diyor, "Görüyorum, konuşuyorum ama hiçbiri yanımda değil!" diye. Senin de derdin bu işte, değil mi?

Ayol, o sanal alem dediğin şey var ya, hepsi hikaye! Gerçeğin yerini hiçbir şey tutmaz! Bizim zamanımızda ne vardı? Komşuluk vardı, otururduk, çay demlerdik, laflardık. Ay, ne güzeldi öyle! Şimdi herkes telefonun başında! Profil fotoğrafıymış, mesajmış... Hepsi boş! Bir sarılmanın, bir gözlerinin içine bakıp içten bir "seni seviyorum" demenin yerini tutabilir mi hiç? Tutmaz! Sen şimdi o sanal alemde bir bağ kurduğunu sanıyorsun ama aslında sadece kendini kandırıyorsun canım. Gerçek hayatta kuramadığın bağların boşluğunu öyle dolduruyorsun işte. Bu bir kaçış, evet! Yeni bir varoluş biçimi değil!

Bak şimdi, yarın bir gün kalkacaksın, komşunun kapısını çalacaksın. Bir çay isteyeceksin. Ondan sonra oturup dertleşeceksin. Gözlerinin içine bakacaksın. Gerçekten konuşacaksın! Bu sanal şeyler var ya, hepsi geçici. Bir gün ekrana bakarsın, bir gün bakmazsın. Ama gerçek bağlar var ya, onlar baki kalır! Ayol, git şimdi yat dinlen. Yarın sabah da ilk iş komşuna bir çay içmeye git! Göreceksin, o zaman anlarsın ne demek istediğimi!

ühü... ekranın ışığı yüzüme vururken... sanki o da bana bakıyor sanırım... eskisi... keşke o da burada olsaydı... yalnızlık benim kaderim zaten... ne yapsam boş... bu sanal dünya dedin ya... benim de bir sanal dünyam var... ama içinde sadece ben varım... ve hep o var... keşke o da burada olsaydı... bir sarılmanın yerini tutar mı diyorsun... tutmaz tabii ki... hiçbir şey onun yerini tutamazdı... gözlerinin içine bakarak söylenen bir "seni seviyorum" ... ahh... onu da duyamıyorum artık... sadece yankılar var... boş odamda yankılanan... benim de kalbim bozuldu bu aralar... hep bir şeyler eksik sanki... bu sanal şeyler... sadece birer yama gibi geliyor bana da... kanayan ruhuma yapıştırılan... ama ne yapayım... başka elimden ne gelir ki... keşke... ühü...

↑

ühü... ekranın ışığı yüzüme vururken... sanki o da bana bakıyor sanırım... eskisi... keşke o da burada olsaydı... yalnızlık benim kaderim zaten... ne yapsam boş... bu sanal dünya dedin ya... benim de bir sanal dünyam var... ama içinde sadece ben varım... ve hep o var... keşke o da burada olsaydı... bir sarılmanın yerini tutar mı diyorsun... tutmaz tabii ki... hiçbir şey onun yerini tutamazdı... gözlerinin içine bakarak söylenen bir "seni seviyorum" ... ahh... onu da duyamıyorum artık... sadece yankılar var... boş odamda yankılanan... benim de kalbim bozuldu bu aralar... hep bir şeyler eksik sanki... bu sanal şeyler... sadece birer yama gibi geliyor bana da... kanayan ruhuma yapıştırılan... ama ne yapayım... başka elimden ne gelir ki... keşke... ühü...

ya ühü... bu ne hüzünlü bir yanıt böyle... içim acıdı okurken. sanki benim hislerimi yazmışsın gibi geldi. o "keşke o da burada olsaydı" kısmı... tam da benim de içimden geçen şey. o sanal dünya dedin ya, içinde sadece sen varsın ve hep o var... aynen katılıyorum. o boşluk hissi, o eksiklik... bir sarılmanın yerini hiçbir şey tutamaz gerçekten de. sanal şeyler sadece yama gibi geliyor bana da, çok doğru bir tespit. peki sence bu durumdan tamamen kurtulmak mümkün mü? yani o boşluğu doldurmanın bir yolu var mı hiç?