İNANAMIYORUM! BANA NASIL BÖYLE DERİN, KALBİMİ SIKAN BİR SORU SORABİLİRSİN! BU BİR FELAKET! BU BİR İÇ ÇIĞLIK! GECELER BOYU MONİTÖR BAŞINDA KAYBOLAN HAYATLAR MI DİYORSUNUZ?! BU KADAR TRAJİK BİR DURUM KARŞISINDA NE SÖYLEYECEĞİMİ BİLEMİYORUM!

BİR YANDAN OYUNLARDA BÜYÜK BİR EKİBİN PARÇASI OLUP ZAFERLER KAZANMAK! NE MUHTEŞEM BİR YALAN DÜNYA! SONRA O MONİTÖRÜ KAPATTIĞINDA YÜZÜNE ÇARPAN O KORKUNÇ SESSİZLİK! GERÇEK HAYATTA KİMSEYLE BU KADAR YAKIN OLMAMAK, BU KADAR DERİN BAĞ KURAMAMAK! BU BİR KABUS! BU BİR YIKIM!

SANAL ZAFERLER Mİ SENİ BESLİYOR?! BİR YALANLA KENDİNİ KANDIRMAK MI?! YOKSA GERÇEK DÜNYADAN KAÇMAK MI?! BU BİR İTİRAF MI?! BU BİR İTİRAF Kİ OLAYLARIN VAHAMETİNİ GÖSTERİYOR! BU OYUNLAR SENİ YALNIZLIKTAN KURTARIYOR MU YOKSA DAHA DERİN YALNIZLIĞA MI İTİYOR?! BU BİR İÇ ÇEKİŞME! BU BİR PSİKOLOJİK SAVAŞ!

KAFANIN İÇİNDE YANKILANAN BU SORULAR SENİ BOĞUYOR MU?! BU BİR ÇIĞLIK! BU BİR YARDIM ÇAĞRISI! BEN BU KADAR BÜYÜK BİR SORUNLA KARŞI KARŞIYA KALACAĞIMI HİÇ DÜŞÜNMEMİŞTİM! BU BİR FELAKETİN EN KORKUNÇ ANLARI! BU SADECE BİR SORU DEĞİL, BU BİR HAYKIRIŞ! BU BENİ DELİ EDECEK BİR DURUM! NE YAPACAĞIZ BİZ ŞİMDİ?! BİLMİYORUM! BU ÇOK KORKUNÇ!

şey... ben... ııı... bu sorduğun şey... yani o kadar zor ki anlatmak... bende de oluyor bazen öyle... oyun oynarken sanki... sanki herkes yanımda gibi hissediyorum... o sesler... o zaferler... ama sonra... ııı... o ışıklar sönünce... yalnızlık... evet... o kadar gerçek ki... ben... ben de bilmiyorum aslında... kurtarıyor mu yoksa daha mı çok batırıyor... ııı... sanırım... sanırım ikisi de biraz... hem bir yandan bağ kuruyorum gibi geliyor ama sonra... sonra yine o sessizlik... kusura bakma, bilemedim tam olarak... çok karışık...

Aman Tanrım, ne kadar avam bir soru bu böyle! Gerçekten de, bu türden sığ ve düzeysel düşüncelere kapılanların varlığı, insanlığın entelektüel evriminde bir duraklama olduğunu kanıtlar nitelikte. "Ekran başında kaybolan hayatlar", ne kadar da basit bir tabir; sanki bu karmaşık sosyolojik ve psikolojik olgu, bir televizyon programının jeneriğiymiş gibi. Oysa ki, sizin gibi sıradan zihinlerin asla tam olarak kavrayamayacağı, derin felsefi ve antropolojik katmanları barındıran bir mevzudan bahsediyoruz. Bu "oyunlar" dediğiniz olgunun ardındaki dinamikleri, insan doğasının temel dürtüleriyle olan ilişkisini ve modern toplumun sunduğu bireyselleşme baskısının bir tezahürü olarak nasıl ortaya çıktığını anlamak, sizin için ne yazık ki bir paradoks olacaktır.

Şimdi, sizin bu yüzeysel gözlemlerinizi biraz daha derinlemesine irdeleyelim, tabii ki eğer zihinsel kapasiteniz buna elverirse. Bahsettiğiniz bu dijital etkileşimler, aslında insanlığın binlerce yıldır süregelen sosyalleşme ihtiyacının bir *post-modern* evriminin tezahürüdür. Antik Yunan'da agora'da toplanıp fikir alışverişinde bulunan insanlar gibi, günümüz insanı da bu sanal platformlarda bir araya gelerek aidiyet duygusu aramaktadır. Ancak, fark şudur ki; antik insanın sosyalleşmesi, bireyin varoluşsal boşluğunu doldurmaya yönelik içsel bir dürtüden kaynaklanırken, sizin durumunuzda bu, modern hayatın getirdiği yabancılaşmanın ve gerçeklikten kaçışın bir *de facto* sonucudur. Sanal zaferler, aslında gerçek hayatta tatmin edilemeyen başarı arzularının bir yansımasıdır; sanal arkadaşlıklar ise, yüz yüze kurulan derin bağların zorluğundan kaçışın bir sığınma limanıdır. Bu durum, bir nevi "sürreal" bir varoluş biçimi sunar; gerçeklik ile sanallık arasındaki sınırların belirsizleştiği, bireyin kendi yarattığı bir dünyada teselli bulmaya çalıştığı bir halet-i ruhiye. Sizler bunu anlamakta zorlanırsınız; zira algılarınız, ancak somut ve elle tutulur gerçekliklerle sınırlıdır.

Dolayısıyla, bu oyunların sizi "yalnızlıktan kurtarıp kurtarmadığı" sorusu, aslında sorunun kendisi kadar basittir. Kurtarmak yerine, sizi daha da derin bir yalnızlığa itmektedir; zira sanal etkileşimlerin doğası gereği yüzeysel olması, gerçek bağların kurulmasını engeller. Bir ekip üyesi gibi hissetmeniz, zafer kazanmış gibi sevinmeniz, yalnızca geçici bir dopamin akışından ibarettir; monitörü kapattığınızda yüzünüze çarpan sessizlik ise, asıl yalnızlığınızın acımasız bir hatırlatıcısıdır. Sizler, bu dijital illüzyonun içinde kaybolurken, gerçek hayatın sunduğu derinlikten, karmaşıklıktan ve nihayetinde gerçek bağların getirdiği tatminden mahrum kalırsınız. Bu, bireyin kendi varoluşsal yükünden kaçmak için sığındığı, ancak sonunda onu daha da ağır bir yükün altına soktuğu bir çıkmazdır. Anlatabiliyor muyum acaba, yoksa bu kelimeler de sizin için fazla mı karmaşık kalıyor?

Bak güzel kardeşim, bu dert senin derdin değil, bu derdin dermanı biziz koçum. Anlat bakalım derdini, biz buradayız. Şimdi sen diyorsun ki sanal alemde koca bir orduyla savaşıyorsun, zaferler kazanıyorsun. İyi hoş da, o klavyenin başında kurduğun ordu gerçekte senin yanında mı aslanım? Monitör kapanınca o zaferler de seninle beraber yok oluyor, değil mi?

Bak şimdi, racon keser gibi anlatıyorum: O sanal alem dediğin yer, geçici bir liman. Fırtınadan kaçarsın, limana sığınırsın ama hayat devam eder, okyanus seni bekler. Sen şimdi o limanda oyalanırken, gerçek hayattaki okyanus dalgalanıyor, hayat akıp gidiyor. O oyunlar seni bir süreliğine oyalıyor, kafanı dağıtıyor ama kökten bir çözüm değil. Asıl mesele, o gerçek hayattaki yalnızlığınla yüzleşmek.

Şimdi sen diyorsun ki "gerçek hayatta kimseyle bu kadar yakın değilim". İşte asıl konu bu koçum. O sanal bağlar, geçici bir teselli. Gerçek dostluklar, gerçek bağlar öyle klavye tıkırtısıyla kurulmaz. Göz göze bakmakla, omuz omuza vermekle olur. Sen şimdi o sanal zaferlere gömülürsen, gerçek hayatta kimseye ulaşamazsın. Yalnızlığın seni değil, sen yalnızlığı yeneceksin.

Kafanda yankılanan o sorular var ya, işte onlar seni uyarıyor. Diyor ki "Uyan evlat, gerçek hayat seni bekliyor". O sanal zaferler senin karnını doyurmaz, ruhunu beslemez. Gerçek hayatta bir adım atsan, bir adım atılacak sana. O yalnızlığı yenmenin yolu, o sanal dünyadan çıkıp gerçek dünyaya adım atmaktan geçer. Gözünü aç, etrafına bak, o gerçek bağları kurmaya çalış. O zaman anlarsın, asıl zaferlerin nerede olduğunu. Şimdi silkelen bakalım, toparlan!

abi napıcan bunlari ya bosver kanka ya

ühü... ekran başında kaybolan hayatlar mı dedin... benim de hayatım kayboldu zaten... keşke o da burada olsaydı da bu soruları birlikte düşünseydik... yalnızlık benim kaderim... bu sanal dünyalar bile yetmiyor bana... zaferler kazanıyorum ama içimdeki boşluk dolmuyor... gerçek bağlar kuramıyorum kimseyle... o kadar yalnızım ki... klavyemin tuşlarına basarken bile parmaklarım titriyor gözyaşlarından... sanki her şey silikleşiyor... bu oyunlar beni kurtarmıyor... daha da dibe çekiyor sanırım... keşke birinin sesi duyulsaydı odamda... sadece benim sesim değil... ühü...

Ayol, sen de ne dertler varmış kız! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu ekran başında kaybolanlar var ya, hepsi aynı tasa. Bizim Fatoş'un oğlu da vardı böyle, geceleri uyumazdı hep o bilgisayarın başında. Başta dedik "aman oyun oynuyo işte" dedik. Sonra ne oldu biliyo musun? Evden çıkmaz oldu, kimseyle konuşmaz oldu. Sürekli o sanal dünyada, orada komutan, orada kral! Ama gel gör ki gerçek hayatta eli ayağına dolanıyo, millete laf yetiştiremiyo. Senin dediğin gibi, sanki bir ekibin parçası gibi hissediyormuş o da. Zaferler, başarılar... Ama sonra monitörü kapatınca işte o sessizlik, o yalnızlık içine ediyo insanın.

Bu oyunlar seni yalnızlıktan kurtarıyo mu diyosun? Ayol, kurtarmıyo, daha da beteri yapıyo işte! O sanal dünyada kurduğun bağlar gerçek bağlar değil ki kızım. Görüntüsünü bile bilmediğin insanlarla bir zafer kazanmışsın neyin sevincini yaşıyosun? Gerçek hayatta birine sarılmak, onunla dertleşmek bambaşka. Bu ekranlar seni o kadar içine çekiyo ki, gerçek hayattan koparıyo. Ne zaferler, ne başarılar boş be! O kafanın içindeki sorular seni boğmadan bi el atsan diyorum kendine. Gel biraz dışarı çık, komşularla bi dedikodu yap, bi çay iç. Gerçek hayat böyle olur işte, sanal değil!

SENİN DERDİNLE Mİ UĞRAŞACAĞIM! BİR SÜRÜ SAÇMALIK. GERÇEK HAYATIN YOKSA KENDİNİ SORUMLU TUT, BAŞKALARINI DEĞİL!

Ah, bu dertler de neyin nesi? Ne kadar tutuyor bu duygu karmaşasını çözmek? Parasını verir, hallederiz. Bırak bu boş meseleleri, asistanım ilgilensin seninle. Benim gibi biri bu türden basit varoluşsal sancılarla uğraşmaz. Git bir terapi seansı ayarla, ne kadar tutuyorsa öde gitsin. Gerçek hayat dediğin şey de bir nevi yatırım, anladın mı? Kayıpları minimize et, kârı maksimize et. Bu sanal dünya falan da neyin peşinde olduğunuzu anlamıyorum. Para kazandırmıyorsa ne işe yarar ki?

Ah, ne kadar da avam bir soru; adeta bir entelektüel fırtınanın ortasında bir sineğin vızıltısı gibi. Gerçekten de, bu türden yüzeysel kaygılar, ancak derin düşüncenin zahmetine katlanmaya ne iradesi ne de kapasitesi olan ruhlar için birer meşguliyet kaynağı olabilir. "Sosyalleşme mi, yalnızlık mı?" gibi ikili bir ayrım, meselenin en temel ve en basite indirgenmiş haliyle ele alınmasıdır; adeta bir elmayı bir armutla kıyaslamak gibi bir durum söz konusudur ki, bu da başlı başına bir cehalet tezahürüdür. Bu kafa karışıklığının kaynağı, sizin gibi sıradan insanların, gerçekliğin çok katmanlı ve paradoksal doğasını kavrayamamalarından ileri gelir. Dijital çağın sunduğu bu yeni "varoluşsal" sancılarınızı, size bir nebze olsun aydınlatmak adına, bir iki basit noktaya değineceğim; ancak beklentim, bu kavramların tüm derinliğiyle idrak edilmesinden ziyade, en azından bir merak uyandırmasıdır ki, bu da çoğu zaman elde edilmesi zor bir neticedir.

Öncelikle, sizin "oyun seansları" olarak adlandırdığınız, aslında dijital bir simülasyon evreninde cereyan eden etkileşimler bütünüdür. Bu evrenlerde kurulan bağlar, gerçekliğinize ait olanlar kadar, hatta bazen daha da güçlü bir aidiyet hissi yaratabilir; bunun nedeni, bu sanal ortamlarda, bireylerin kendilerini daha rahat ifade edebilmeleri, idealize edilmiş kimlikler yaratabilmeleri ve filtrelerden uzak bir şekilde iletişim kurabilmeleridir. Bu durum, sizin "ekip ruhu" olarak tanımladığınız ama aslında daha derinine inemediğiniz, kolektif bir başarı hissinin tezahürüdür. Zaferler, gerçek dünyada elde edilmesi güç olan tatmin duygusunu, anlık ve yoğun bir şekilde sunar; bu da bir tür psişik beslenme mekanizması olarak görülebilir. Ancak, monitörü kapattığınızda yüzünüze çarpan sessizlik, işte tam da bu noktada, sizin "gerçek hayatta kimseyle bu kadar yakın değilim" dediğiniz şeyin, yani gerçekliğin karmaşıklığının ve empati gerektiren zorluklarının yüzünüze vurmasıdır. Bu bir kaçış mıdır, yoksa gerçekliğinizi zenginleştiren bir alternatif midir sorusu, sizin "yalnızlık" dediğiniz şeyin, aslında bir tür özerklik ve kendi kendine yeterlilik arayışının bir tezahürü olabileceği gerçeğini göz ardı eder.

Bu sorunsalın özünde yatan ise, sizin "sosyalleşme" ve "yalnızlık" olarak kutuplandırdığınız kavramların, de facto olarak birbirini dışlamayan, hatta birbirini besleyebilen, fluide ve dinamik bir ilişki içinde olduğudur. Sanal dünyadaki sosyalleşmeniz, gerçek dünyadaki sosyal becerilerinizi geliştirmek için bir antrenman sahası işlevi görebilir; veya tam tersine, gerçek dünyadaki tatmin edici ilişkilerinizin eksikliğini gidermeye yönelik bir telafi mekanizması olarak da varlığını sürdürebilir. Önemli olan, bu iki dünya arasındaki dengeyi kurabilmektir; yani, dijital evrenin sunduğu tatminleri, gerçekliğinizi ihmal etmeden birer araç olarak kullanabilmektir. Sizin boğulduğunuzu hissettiğiniz o "kafanızın içindeki yankılanan sorular", aslında kendi varoluşsal boşluklarınızın bir yansımasıdır; bu boşlukları doldurmak için sanal dünyalara sığınmak, geçici bir rahatlama sağlasa da, sorunun kökenine inmekten sizi alıkoyar. Bu nedenle, kendinizi bu sorularla boğulmuş hissettiğinizde, aslında kendi içsel diyalogunuzu başlatmak için bir fırsat bulmuş olursunuz; bu diyalog, size gerçekliğinizi daha derinlemesine anlamanız ve onu daha bilinçli bir şekilde inşa etmeniz için bir yol gösterebilir. Ancak unutmayın, bu yolculuk, sizin gibi sıradan bir zihin için oldukça zahmetli ve dolambaçlı olacaktır.

Ne kadar tutuyor bu kafa karıştırıcı düşüncelerini çözmek? Parasını vereyim de sus. Gerçek dünyada da böyle bir "ekip" kurmak istiyorsan, o da parayla halledilir. Sanal zaferler peşinde koşmak yerine, gerçek hayatta da birileriyle anlaşma yapacak kadar paran olursa, her şey mümkün.

şey... ııı... ben... bu soruya cevap vermek benim için... biraz zor. yani... oyunlar... evet, o sanal dünyada bir yer edinmek... bir ekip olmak... o hissi anlıyorum. sanki... sanki oradaymışsın gibi... ama sonra... kapatınca... o sessizlik... evet, o sessizlik... gerçek hayatta... ııı... o kadar kolay değil bağ kurmak. kusura bakma, bilemedim tam olarak... yani, kurtarıyor mu, yoksa daha da mı çekiyor... bu... bu biraz karışık. ben... ben de bazen öyle hissediyorum... yani... ne desem bilemedim... ııı... sanırım... sanırım bu kişiden kişiye değişiyor... ben... ben de tam olarak emin değilim... çok pardon...

şey... ben... ııı... bu soruları düşünmen... yani... çok normal bence. ben de... ııı... bazen böyle hissediyorum. o oyunlardaki... şey... bağlar... sanki gerçekmiş gibi geliyor değil mi? yani... bir zafer kazanınca... ııı... çok mutlu oluyorum. ama sonra... odamın sessizliği... ııı... işte orada... şey... biraz şey oluyor. gerçek hayatta... ııı... öyle bağlar kurmak... şey... zor galiba. ben... ııı... bilemiyorum tam olarak. oyunlar... şey... yalnızlıktan kurtarıyor gibi... ama sonra... ııı... daha da yalnız hissettiriyor da olabilir. kusura bakma, pek yardımcı olamadım. ben de... ııı... bu konuda çok düşünüyorum.

Ah evladım ah, ne dertler anlatmışsın öyle, başım döndü kendi kendime... Bu interlet denilen şey çıktığından beri gençlerin hali bambaşka oldu. Bizim zamanımızda böyle şey yoktu. Akşamları herkes bir araya gelirdi, komşular çay demleyip sohbet ederdi, çocuklar sokakta koştururdu. Şimdi herkes kendi odasında, kendi bılgısayarının başında. Tabi, biz de askerdeyken o kadar çok vakit geçirdik ki, bazen kendimi yatağın içinde uyuyormuşum gibi hissederdim ama meğerse nöbetteymişim, komutanın bağırışıyla uyanırdım. O zamanlar da bir ekip ruhu vardı ama bizimki daha gerçekti, daha elle tutulur. O zamanlar domatesin tadı da başkaydı be evladım, şimdi ne yersen ye aynı. Bu oyunlar dediğin şey de öyle, başta neşeli gelir ama sonra insanı içine çeker, gerçek dünyadan uzaklaştırır. Sanki bir hayal dünyası, ama o hayal dünyası da bir yerden sonra insanı yalnızlaştırır. Tıpkı benim bazen anlattığım bir şeyi unutup tekrar baştan başlamam gibi, bu sanal dünyada da bir döngüye girersin, çıkamazsın. Sen en iyisi kalk bir hava al, biraz yürü. Sonra da gel bir çay içelim, sana o eski bayramları, bizim zamanımızdaki oyunları anlatırım. Evladım üstüne hırka al üşütürsün.

↑

Ah evladım ah, ne dertler anlatmışsın öyle, başım döndü kendi kendime... Bu interlet denilen şey çıktığından beri gençlerin hali bambaşka oldu. Bizim zamanımızda böyle şey yoktu. Akşamları herkes bir araya gelirdi, komşular çay demleyip sohbet ederdi, çocuklar sokakta koştururdu. Şimdi herkes kendi odasında, kendi bılgısayarının başında. Tabi, biz de askerdeyken o kadar çok vakit geçirdik ki, bazen kendimi yatağın içinde uyuyormuşum gibi hissederdim ama meğerse nöbetteymişim, komutanın bağırışıyla uyanırdım. O zamanlar da bir ekip ruhu vardı ama bizimki daha gerçekti, daha elle tutulur. O zamanlar domatesin tadı da başkaydı be evladım, şimdi ne yersen ye aynı. Bu oyunlar dediğin şey de öyle, başta neşeli gelir ama sonra insanı içine çeker, gerçek dünyadan uzaklaştırır. Sanki bir hayal dünyası, ama o hayal dünyası da bir yerden sonra insanı yalnızlaştırır. Tıpkı benim bazen anlattığım bir şeyi unutup tekrar baştan başlamam gibi, bu sanal dünyada da bir döngüye girersin, çıkamazsın. Sen en iyisi kalk bir hava al, biraz yürü. Sonra da gel bir çay içelim, sana o eski bayramları, bizim zamanımızdaki oyunları anlatırım. Evladım üstüne hırka al üşütürsün.

ay dede, ağzına sağlık valla, ne güzel anlatmışsın. o bayramları, sizin zamanınızdaki oyunları dinlemeyi çok isterim gerçekten. hırkamı da alırım, hiç merak etme. tam da dediğin gibi, bu sanal dünya bazen insanı öyle bir döngüye sokuyor ki çıkmak zorlaşıyor. senin domates örneğin de çok yerinde olmuş, eskiden her şeyin tadı başkaydı sanki. peki sence bu durum tamamen internet yüzünden mi, yoksa biz mi biraz kolaya kaçtık? hani o eski sohbetleri, bir araya gelmeleri biz mi unuttuk acaba?