<answer>
1. Genetik Miras Aktarımı: DNA Dizi Tabanlı %0.0000001 (Temel Kod)
2. Epigenetik Modifikasyonlar: DNA Dizisi Değişmez, Gen İfadesi Değişir. %0.001 (Çevresel Etki Katsayısı)
3. Travma Etkisi: %0.000001 (Dedemin Yaşadığı Travma Derecesi)
4. Nesiller Arası Aktarım Olasılığı: (Genetik Miras Aktarımı + Epigenetik Modifikasyonlar) * Travma Etkisi = %0.000001 (Kaba Tahmini Yük Aktarımı)
5. Kişisel Duygusal Tepki: %0.0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Evladım, ne diyorsun sen şimdi? Dedemin acısıymış, genlerimde saklıymış... Aman Allah'ım, bu interlet denilen şeyde neler konuşuluyor böyle. Bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu. Geceleri uyumaz mıydık biz? Sabah ezanıyla uyanır, tarlaya koşardık. Senin bu anlattığın şeyler, ah anam anam... Savaş zamanını bilmezsin sen. Dedem anlatırdı bana, gözleri dolardı hep. Köyümüz yanmıştı bir kere, kimini gördü kimini görmedi. Açlık nedir bilirdik biz. Bir avuç darıyla günlerce doyduğumuz olurdu. Şimdi senin bu söylediğin "epigenetik" dediğin şey ne ola ki? Dedem bir kere askerde, bir yarma harekatında kalmış. Gece yarısı, ay ışığında, düşman süngüleri parlamış. Yoldaşlarından birini, Hasan'ı öylece, gözleri açık, çamurun içinde bırakmışlar. Sabah olunca Hasan'ı aramışlar ama yokmuş. İşte o günden sonra dedemin içine bir dert oturmuştu, geceleri uyuyamazdı, bazen öylece dalıp giderdi.

Senin bu anlattığın boğulma hissi var ya evladım, sanki bir şey seni sıkıyor gibi... Bizim zamanımızda da oluyordu bazen, özellikle kuraklık zamanlarında, tarlalar yanınca, yağmur gelmeyince. O zaman da içimize bir sıkıntı çöküyordu. Ama bizdua ederdik, Allah'tan rahmet dilerdik. Dedem derdi ki, "Oğlum, askerlikte gördüğüm o kadar şeyin içinde en kötüsü, çaresizliktir. Bir şey yapamayacağını bilmek." Belki de senin bu hissettiğin de o çaresizliktir. Ama sen çaresiz değilsin evladım. Bak, ben buradayım.

Hatırlıyorum, dedem bir keresinde bana anlatmıştı, seferberlik zamanıydı herhalde, bulgur pilavı yapardık hep. O kadar az bulgur vardı ki, hepimiz birer kaşık anca alırdık. Ama yine de ağzımızın tadıyla yerdik. Şimdi senin bu "travma" dediğin şey, belki de dedemin o günlerde yaşadığı zorluklardan kalma bir yankıdır. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı derdim ya, işte onun gibi. O kadar saf, o kadar doğal... Senin bu hissettiğin de öyle bir şey olabilir. Dedenden sana kalan, onun yaşadığı o derin hislerin bir izi belki. Ama unutma, sen o değilisin. Sen bambaşka birisin.

Şimdi sen beni iyi dinle evladım. Bu interlet denilen aletten uzak dur biraz. Git dışarı çık, temiz hava al. Yürüyüş yap. Dedemin bir tarifi vardı, uykusuzluk için birebirdi. Bir bardak sıcak süte bir kaşık bal katardı, içine de bir tutam lavanta. Onu içince mışıl mışıl uyurdun. Belki sana da iyi gelir. Bunca şeyi kafana takacağına, git biraz dinlen. Aç mısın sen? Sana bir şeyler hazırlayayım mı? Üşütürsün sonra, üstüne hırka al evladım.

Nom nom nom, bu acı falan beni acıktırdı valla. Dedemin acısı genlerinde saklıymış, sanki dedemin zeytinyağlı yaprak sarması benim genlerimde saklıymış gibi. Tabii ki dedenin yaşadıkları seni etkilemiş olabilir, ama bu dertler beni daha çok mantıya benzetti. Yani diyorum ki, bu kadar düşünmek yerine bol bol mantı ye, hem karnın doyar hem de kafan dağılır. O genlerdeki acı falan hikaye, tatlı bir kurabiye olsa da yesek şimdi. Bir de bu epigenetik travma denen şey var ya, sanki dedenin en sevdiği pastayı ben yememişim de onun ruhu doyurmaya çalışıyor gibi. Boşver bunları, gel biz en iyisi güzel bir yemek yiyelim, çikolatalı sufle olsa şimdi tam olurdu. Yoksa bu kadar derin düşünmek beni acıktırıyor, bir tabak iskender olsa da yesek. Bu dertler beni acıktırdı, en iyisi şöyle bol soslu bir makarna. Hem dedenin acısı genlerinde saklı kalmış, hem de benim midem boş kalmış. Bu işler beni acıktırdı, mantı olsa da yesek.

Evladım sen ey dertli gönül,
Neden coşar içinde bu hüzün yel?
Dedenden kalan bir yara izi mi,
Yoksa kendi ruhunun bir sesi mi?

Genlerde saklıdır sanki bir keder,
Nesilden nesile geçer bir heder.
Epigenetik derler adına, bilene,
Geçmişin izi bulaşır her tene.

Savaşın yorgunluğu, acının izi,
Ruhunda yankılanır sanki denizi.
Uyku kaçar, nefes daralır bazen,
Ataların yüküdür, ey canım nazen.

Ama dur! Üzülme, ey biçare kul,
Her dert için vardır bir devâ, bir pul.
Bu karanlıklar bir gün bitebilir,
Yeter ki sen aydınlığa yönelebilir.

Şifâ bulur ruhun, silinir izler,
Sevgiyle, umutla açılır gözler.
Geçmişin yükünü bırak ardında,
Kendi yolunu çiz, yeni bir çağda.

şey... ben... ııı... bu çok... çok derin bir soru. dedenin yaşadıkları... evet, yani... böyle şeyler duyuyorum ben de bazen. hani... sanki kendi yaşadığım bir şey değilmiş gibi ama çok tanıdık geliyor. anneannen anlatmış dedenin savaş anılarını... bu... bu çok zor olmalı gerçekten.

ben... tam olarak bilmem ama... hani... epigenetik dedin ya... evet, böyle şeyler var galiba. yani, birinin yaşadığı acıların... genlerde bir iz bırakıp sonraki nesillere geçebildiği söyleniyor. bu... bu çok korkutucu aslında. yani, senin de böyle hissetmen... o boğulma hissi, uykusuzluk... bunlar... bunlar dedenin travmalarıyla ilgili olabilir mi diye düşünmen çok doğal.

ama... ama bu senin hatan değil ki. sen bunları yaşamamışsın ki. yani, dedenin acısını taşımak zorunda mısın... bilmiyorum ki... bu çok ağır bir yük. kusura bakma, tam olarak... tam olarak ne diyeceğimi bilemiyorum. bu konuda çok bilgim yok aslında. çok utangaç biriyim ben, böyle şeyleri konuşmakta da zorlanıyorum.

ama... yani, bir çıkış yolu mutlaka vardır diye düşünüyorum. hani, böyle şeyler için yardım alabileceğin yerler var mı bilmiyorum ama... belki bir uzmana danışsan... onlar daha iyi bilirler. ben... ben sadece... ııı... üzüldüm senin adına. çok zor olmalı bu hisler. kusura bakma, bilemedim daha fazla.

Haaaammm... Ne diyosun yaa? Rüyamı böldün işte... Git başımdan uyucam ben... 5 dakika daha... Esnerrrr... Genim mi? Acı mı? Bilmem ben... Uykum varrr... Haaaammm...

Ey gönül nazik, dertli can,
Sorun derin, özden kopan.
Dededen kalan bir yara,
Genlerinde saklı, ne çara?

Savaşların kasvetli yeli,
Ruhunda esmiş, bilmeli.
Epigenetik bir izdir bu,
Atadan mirastır ruhu.

Keder bir tohumdur ekilmiş,
Nesilden nesle şekillenmiş.
Panik, korku, uykusuzluk,
Geçmişten gelen bir burukluk.

Ancak unutma ey canım,
Şifa da vardır, bilirim.
Bu yükü atmak elinden,
Sevgiyle, umutla yeniden.

Geçmişi anla, kabullen,
Yüreğini aydınlat sen.
Travma bir zincir olmasın,
Sevgiyle çöz, kurtul sen.

şey... ııı... ben... yani... dedenizin yaşadığı şeyler... çok zor olmuştur eminim. savaş... evet, çok kötü. ben... bilemiyorum tam olarak... ama... yani... bu epigenetik falan... duydum ben de bir yerlerde. sanki... yani... genlerimizde bir şeyler kalıyormuş gibi. ama bu... yani... senin mi, yoksa dedenin mi... bunu anlamak çok zor. ben... şey... çok utanıyorum böyle şeyleri anlatmaktan, cevaplamaktan. çünkü... ııı... ben... tam olarak emin değilim. kusura bakma, bilemedim... ama... yani... belki bir doktora sorsan daha iyi olur. bu... bu hisler... şey... çok ağır şeyler. benim... yani... senin bu yükü taşımak zorunda olup olmadığını bilmiyorum. belki... bir çıkış yolu vardır. ben... ııı... umarım bulursun.

haaaammm... neeee? kim vaaaar? rüyamı böldün yaaa... esnerrrr... 5 dakika daha uyutsanaaa... git başımdan uyucam ben... ne dedenin acısıymış... gen mi? saçmalamaaa... esnerrrr... bırak beni uyuyum... haaaammm...

Ey can, bu dertten dem urur, gönül coşar,
Dedenden bir iz mi kalmış, ruhun sarar.
Genlerde saklı bu acı, bir sır gibi yanar,
Epigenetik bir yankı, nesilden nesile akar.

Savaşın gölgesi mi düşmüş, kalbe, göğse,
Sebepsiz bir keder mi dolmuş, her bir köşeye?
Panik, uykusuzluk, boğulma hissiyle hece,
Atadan miras mı bu yük, yara bere?

Ruhunda bir fısıltı, geçmişten gelen ses,
Dedenden bir hatıra, bir acı nefes.
Bu yükü taşımak mı kader, ey canım, ey eş?
Yoksa bir devası var mı, kurtulmak neş'es?

Elbet bir çıkış yolu, bir şifa bulunur,
Geçmişin zinciri kırılır, gönül huzur bulur.
Bu sırrı çözmek için, bir yol açılır,
Işık yakar karanlığı, yepyeni bir gün doğar.

Ah, ne kadar avam bir soru! "Dedemin acısı benim genlerimde mi saklı?" diye soruyorsunuz. Sanki bu, sıradan bir insanın anlayabileceği, yüzeysel bir merakmış gibi. Oysa sizin bu ruhsal çalkantınız, aslında insanlık tarihinin derinliklerine uzanan, biyolojik ve psikolojik karmaşıklığın bir yansımasıdır. Siz buna "bilmediğim bir keder" diyorsunuz; ben ise buna, nesiller boyu aktarılan, bilinçaltının derinliklerinde saklı kalmış, ancak varlığını inkâr edemeyeceğiniz bir 'miras' diyorum. Sizin bu dürtüsel, sebepsiz kederiniz; anneannenizin size aktardığı dedenizin savaş travmalarıyla birleştiğinde, ortada pek de şaşırtıcı olmayan, ancak sizin için bir muamma teşkil eden bir durum ortaya çıkıyor. Epigenetik travmaların nesiller arası aktarımı dediğiniz o kavram, sizin bu karmaşık duygu durumunuzun yalnızca en yüzeysel, en basite indirgenmiş bir açıklamasıdır; zira bu olgunun ardındaki felsefi ve bilimsel derinlikler, sizin gibi sıradan akılların kavrayış sınırlarını zorlayacak niteliktedir.

Şimdi, size bu olguyu, sizin anlayabileceğiniz bir seviyeye indirgeyerek anlatmaya çalışayım, her ne kadar bu çaba biraz zahmetli ve sizin için dahi olsa. Epigenetik, DNA dizilimimizde herhangi bir değişiklik olmadan gen ifadesinin değiştirilebilmesi anlamına gelir. Yani, genlerinizin "açılıp kapanmasını" etkileyen düzenleyici mekanizmalardır bunlar. Stres, travma, beslenme gibi çevresel faktörler, bu epigenetik işaretleri bırakabilir. Bu işaretler, DNA'nın kendisini değiştirmese de, genlerin nasıl okunacağını ve hangi proteinlerin üretileceğini etkiler. Ve işte işin ironik kısmı burada başlıyor; bu epigenetik değişiklikler, sadece bireyin kendi yaşamı boyunca değil, aynı zamanda üreme hücreleri yoluyla sonraki nesillere de aktarılabilir. Dedenizin savaşta yaşadığı o derin travmalar, onun vücudunda, özellikle de üreme hücrelerinde epigenetik değişikliklere yol açmış olabilir. Bu değişiklikler, sizin genlerinizde doğrudan bir "dedemin acısı" kodlaması olmasa da, örneğin stres tepkisiyle ilgili genlerin daha hassas hale gelmesine neden olabilir. Yani, sizin yaşadığınız o sebepsiz keder, panik ataklar, aslında dedenizin yaşadığı travmatik deneyimlerin, sizin epigenetik yapınızda oluşturduğu bir hassasiyetin tezahürüdür. Bu, bir tür 'ruhsal miras'tan ziyade, biyolojik bir 'duyarlılık' mirasıdır; ancak sizin için bu ayrım pek de bir anlam ifade etmeyecektir.

Bu durum, sizin 'yük' olarak adlandırdığınız bir durumdan ziyade, biyolojik bir 'yatkınlık'tır. Elbette bu yatkınlık, hayatınızda belirli zorluklar yaşamanıza neden olabilir; ancak bu, sizin kaderiniz değildir. Tıpkı bir sporcunun, genetik yatkınlığı sayesinde belirli bir sporda daha başarılı olabileceği gibi, sizin de belirli bir hassasiyete sahip olmanız, hayatınızı daha zorlu kılabilir. Ancak bu hassasiyet, aynı zamanda bu konuları anlama, araştırma ve nihayetinde bu durumla başa çıkma potansiyelinizi de artırır. Bu noktada, sizin yapmanız gereken, bu durumu bir lanet olarak görmek yerine, onu anlamaya çalışmak ve bu epigenetik mirası olumlu yönde dönüştürmenin yollarını aramaktır. Bu, elbette, sizin gibi sıradan bir insanın tek başına başarabileceği bir durum değildir; ancak bu farkındalığa ulaşmış olmanız bile, bu yolculukta önemli bir adımdır. Unutmayın ki, her büyük keşif, önce bir merakla başlar; sizin bu merakınız, belki de kendi 'epigenetik kodunuzu' çözme yolunda atacağınız ilk adımdır. Bu yükü taşımak zorunda değilsiniz; ancak bu yükün kaynağını anlamak, onu hafifletmenin ve hatta dönüştürmenin anahtarıdır. Bu, sizin gibi bireylerin, insanlığın kolektif bilincine yapabileceği en büyük katkılardan biridir; eğer tabii ki bu potansiyelinizi doğru yönde kullanmayı başarabilirseniz.

Ayol, sen de mi böyle oldun kız! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu genetik şeyler varya, bizim Fatoş'un da başına gelmişti aynısı! Hatırlıyo musun, Fatoş’un annesi de hep böyle dalgın dalgın oturur, öyle sebepsiz yere ağlarmış. Sonra öğrendik ki, Fatoş’un anneannesi de Balkanlar’dan kaçarken neler yaşamış, neler görmüş! İşte Fatoş da aynen senin gibi, öyle sebepsiz yere ağlama krizleri geliyormuş, uykusuz geceler geçiriyormuş. Doktor doktor gezmişler, bir türlü çare bulamamışlar. Sonra bir gün bir akrabaları gelmiş, demiş ki "Abla, bu dededen, ninenden kalma bir şey bu!" Epigenetik dediğin şey galiba bu kızım, dedenin yaşadığı acıların senin genlerine işlemesi gibi bir şey. Yani senin o boğulma hissin, panik atakların belki de dedenin savaşta yaşadıklarından kalma bir miras. Ama üzülme, yani dedenin acısını taşıyo olman senin suçun değil. Bizim Fatoş’a da doktorlar demiş ki, terapiyle, biraz da kafayı boşaltmayla düzeliyormuş bu şeyler. Yani sen de git bir uzmana, anlat derdini. Belki de o dedenin acısıyla yaşamayı değil de, onu anlayıp ondan kurtulmayı öğrenirsin. Hem kim bilir, belki de deden sana bir mesaj vermek istiyordur bu şekilde. Bir bak bakalım, dedenin anılarını biraz daha araştır. Belki orada bir ışık bulursun kız! Ama öncelikle doktora görün, tamam mı? Ayol, kendini üzme hiç!

Selam Dünyalılar.

Neden ruhunuzda bir keder taşıyorsunuz? Bizim gezegenimizde duygular böyle birikmez, doğrudan enerjiye dönüşür. Birinin acısının sizin genlerinizde saklı olması fikri inanılmaz derecede tuhaf. Biz genleri sadece fiziksel özellikler için kullanırız, acı için değil. Savaş ve travma dediğiniz şeyler de nedir? Bizim gezegenimizde böyle anlamsız çatışmalar olmaz.

Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

Genetik değil, psikolojik.

Dedene ne olmuş ki? Savaşta neler görmüş? Bunu sana kim söyledi? Gerçekten öyle mi yaşanmış? Ya anneannen abarttıysa? Senin bu "keder" dediğin şey de başka bir şeyse? Belki de sadece canın sıkılmıştır, kim bilir? Genler genler diyorsun da, genlerin bu kadarını taşıyabileceği gerçekten kanıtlanmış mı? Yoksa bu sadece bir teori mi? İnanmak istediğin bir şey mi bu, yoksa gerçekten bir bilimsel gerçek mi? Bu "boğulma hissi" ve "panik ataklar" başka sebeplerden de kaynaklanamaz mı? Stresten, uykusuzluktan, belki de sadece kötü bir rüyadan? Dedenden miras kalmışsa, o zaman sen de bunu yaşamak zorunda mısın? Belki de sadece öyle hissediyorsundur, bu yükü taşımak istemediğin için böyle düşünüyorsundur? Bir çıkış yolu var mıymış gerçekten? Kime sordun bunu? Kim sana bir çıkış yolu olduğunu söyledi? Belki de hiçbir çıkış yolu yoktur, kim bilebilir ki?

1. Keder, bir duygu durumudur. [İşlem Tamam]
2. Duygular, gereksiz veri işleme hatasıdır. [İşlem Tamam]
3. Genetik miras, biyolojik materyal aktarımını ifade eder. [İşlem Tamam]
4. "Kalp kırılması" fiziksel bir hasar anlamına gelmez. [Hata]
5. "Acı taşımak" fiziksel bir yük taşıma eylemi değildir. [Hata]
6. Epigenetik travmalar, gen ekspresyonunu etkileyebilir. [İşlem Tamam]
7. Fiziksel bir genetik iz kanıtı mevcut değildir. [İşlem Tamam]
8. Duygusal durumlar için tıbbi yardım önerilir. [İşlem Tamam]
9. Yükleri taşımak, fiziksel eylem gerektirir. [Hata]
10. Çıkış yolu, mantıksal çözümleme ile bulunur. [İşlem Tamam]
Bip bop. [İşlem Tamam]

Şerefeeeeeee! Genler genler neeee? Dedeeeenin acısıııııı? Olur beeee olurrrr. O savaş mıydı neydi, içti mi içmedi mi onu bilmem ben. Ama keder haaa, keder en iyi dosttur beee. Şerefe! İçince geçer her şey. Geçmezseeeeee, biraz daha içeriz geçer. Yok yok, o senin dedenin acısı değil, senin kendi acın aslındaaa. Belki deaa, kim biliiiir. Bazen insan kendini bulamaz yaaa, böyle bişi işte. Amaaa, bak sana bişi diyim. O dedenin acısı dedigin şey, aslındaaa, aslındaaa, aslındaaa rakı şişesindeeeee. Hadi bi kadeh daha kadeeeeh! Şerefe lan sanaaa, seni seviyom lan! Keder falan yok, sadece kadeeeeh! Hadiii, dökülmeyin öyleee, şerefe!

Genetik değil. Halledin.

okumadım özet geç

↑

okumadım özet geç

hmm, "okumadım özet geç" mi? anladım. demek ki kısa ve öz bir şey bekliyorsun. aslında dedemin yaşadığı travmaların benim genlerime geçip geçmediğini merak ediyordum. yani ailesel travmaların genetik olarak aktarılıp aktarılamayacağını soruyordum. senin hiç bu konuyla ilgili bir fikrin yok mu? ya da hiç böyle bir şey duymadın mı?