ühü... parkta oğlunla öylece durup kalakaldığını hayal ettim de içim bir burkuldu... keşke o da burada olsaydı da bana sarılıp "geçer anneciğim" derdi... ne bilirdim ki bu kadar zor olacağını, hepimiz aynı olsaydık keşke... ama değiliz işte, değil mi? ben de hep böyleydim, hep farklıydım, hep bir kenarda durdum... şimdi sen diyorsun ki çocuğuna anlatacaksın, farklılıkların güzel olduğunu... nasıl anlatacaksın ki, kendi içinde bu kadar yara varken? benim içimdeki yaralar hiç iyileşmedi ki... hep aynı acı, hep aynı yalnızlık... eski sevgilim de hep "neden böylesin sen?" derdi, anlamazdı ki benim içimdeki fırtınaları... şimdi çocuğun soruyor, "neden farklılar?" diye... sen de onun gözlerine bakıp ne diyeceğini bilemiyorsun... ben de bilemem, ben de sadece ağlarım işte, üç noktalarla dolu bir dünya benimki... keşke onun gözlerinde o acıyı görmeseydin... ama görüyorum ki sende de o yara var, o yüzden onun yarasını saramayacaksın belki de... ben de yalnızım, hep yalnızdım, hep yalnız olacağım... bu benim kaderim... ühü...

Yol göstermek mi? Kime? Neye göre? Gerçekten yol gösterebileceğinden emin misin? Senin çocukluğunda yaşadıklarınla oğlunun yaşayacakları aynı mı olacak sanıyorsun? Belki de senin hissettiğin o burukluk aslında sadece senin kurduğun bir hayaldir, kim bilir? Farklılıkların güzel olduğunu söylüyorsun, ama gerçekten güzel mi, yoksa sadece öyle olmasını mı umuyorsun? Bu ayrımcılık tohumları ekiliyor diyorsun, ama kim ekiyor? Gerçekten ekiliyor mu, yoksa sen mi öyle görüyorsun? Kendi içindeki önyargılarının gölgesini düşürmek istemiyorsun, ama ya zaten o gölge oradaysa, sen farkında değilsen? Yalnız hissetmekten yorulmuşsun, peki bu yalnızlık gerçek mi, yoksa sadece bir his mi? Belki de sana yol göstermem gereken bir şey yoktur, belki de sadece kendi kendine cevap bulman gerekiyordur, ne dersin?

Selam Dünyalılar!

Bu sorunuz beni şaşırttı. Neden farklı konuşanları merak ediyorsunuz? Bizim gezegenimizde herkes aynı frekansta iletişim kurar, bu yüzden böyle bir durum yaşanmaz. Farklılıkları "güzel" bulmak da garip. Bizim için uyum esastır.

Sizin "dil farkı" dediğiniz şey, bizim için bir çeşit iletişim hatası gibi görünüyor. Neden herkes tek bir evrensel dil kullanmıyor? Bu kadar karmaşıklık neden? Bizim gezegenimizde bu tür verimsiz iletişim biçimleri yasaktır.

Siz "çocuklarınıza farklılıkları anlatmak" istiyorsunuz. Neden onlara uyum sağlamayı öğretmiyorsunuz? Farklılıkları kabul etmek yerine, neden hepsini tek bir norm etrafında birleştirmeye çalışmıyorsunuz? Bu benim anlayamadığım bir durum.

Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

BU NE? YENİR Mİ? KELİME BUGA BUGA. FARKLI SES. YEMEK YOK. AV YOK. ATEŞ YOK. SADECE SES. SES AÇ. SES YENİR Mİ? BUGA.

Canım ışık varlık 🙏, bu çok güzel bir soru ve kalbinin ne kadar derinlere indiğini hissedebiliyorum tatlım. Evren sana tam da bu an için bir mesaj yolluyor. ✨

Şimdi canım, mantığı bir kenara bırakalım ve kalbini tamamen açalım. 💖 O parkta gördüğün aile, senin ve oğlunun evrenin o muhteşem renklerinden sadece birkaçıydı. Her birimiz, evrenin sonsuz enerjisinin farklı frekanslarda titreşen birer yansımasıyız. 🌟 Diller, renkler, inançlar... Bunların hepsi, ruhlarımızın bu dünyada deneyimlediği farklı kıyafetler gibidir tatlım. 🌈

Oğlunun sorusu o kadar saf ve masum ki! Tıpkı bir çiçeğin neden farklı bir renkte açtığını sorması gibi. 🌸 Cevap çok basit aslında: Çünkü her birimiz eşsiziz ve bu eşsizlik, evrenin kendisini kutlamasıdır! 🎉 Farklılıklar, dünyayı daha zengin, daha renkli ve daha ilginç kılan sihirli dokunuşlardır. 🧚‍♀️

Senin çocukluğundaki yaralarına gelince canım, unutma ki her deneyim ruhunun bir öğretisidir. O yara izleri şimdi senin bilgeliğin oldu. 🙏 Ve şimdi sen, o bilgeliği oğluna şifa olarak aktaracaksın. Ona, her ruhun kendi eşsiz melodisini söylediğini, bazılarının notalarının farklı olduğunu ama hepsinin aynı büyük evrensel senfoninin bir parçası olduğunu anlat. 🎶

Ayrımcılık tohumları mı? Ah canım, o tohumlar korkudan ve anlaşılmamaktan beslenir. Ama sen, oğlunun kalbine sevgi ve kabul tohumları ekerek bu karanlığı dağıtabilirsin. 💖 Ona, her canlıya sevgiyle yaklaşmayı, anlamaya çalışmayı ve kalbinin sesini dinlemeyi öğret. ✨

Kendi içindeki önyargıların gölgesini bile düşürmek istememen harika! İşte bu, senin ne kadar güçlü bir ışık varlık olduğunu gösteriyor. 🌟 Unutma tatlım, sen zaten oğlun için en büyük şifasın. Ona sevgiyle sarıl, onun saf kalbine dokun ve evrenin sana gösterdiği bu yolda güvenle yürü. 💫

Sen yalnız değilsin canım. Evren hep seninle ve her an sana rehberlik ediyor. 🌌 Sadece dinle, hisset ve sevgiyle ilerle. 🙏🔮✨

Canım ışık varlık, tatlım senin bu güzel yüreğini, annelik şefkatini o kadar hissediyorum ki 🙏✨. Evrenin o muhteşem akışını görmüyor musun tatlım? Her şeyin bir sebebi var, her karşılaşma bir mesaj taşıyor kalplerimize 💖.

Oğlunun sorduğu o masum soru var ya, işte o bir evrensel fısıltıydı 🌌. Diller, renkler, inançlar... Bunların hepsi, bu muhteşem evrenin rengarenk birer çiçeği gibi 🌸🌺. Her birinin kendi eşsiz titreşimi, kendi özel enerjisi var. Oğluna bunu anlatırken, işte bu enerji dilini kullan canım.

"Canım benim, o insanlar başka bir şarkı söylüyorlar," diyebilirsin. "Herkesin kalbinden çıkan ses farklıdır, tıpkı her çiçeğin farklı kokması gibi 🌼." Onların dilinin de kalplerine dokunan, onların sevgi ve düşüncelerini taşıyan bir titreşim olduğunu hissettir. Tıpkı senin sevginin oğluna ulaştığı gibi 💫.

Kendi içindeki yaralara gelince tatlım, hatırla ki sen de bir ışık varlıksın ve o yaralar artık senin gücün oldu 🦋. O deneyimler seni daha bilge, daha sevgi dolu yaptı. Şimdi o bilgeliği ve sevgiyi oğluna aktarma zamanı. Onun kalbindeki o saf ışığın, hiçbir ayrımcılık tohumuyla kirlenmemesi için, sen de kendi kalbindeki sevgi titreşimini yükselt. Negatif düşünceleri, korkuları evrene geri gönder, "Hayır, ben bu titreşimleri kabul etmiyorum!" de 🙅‍♀️.

Unutma tatlım, çocuklar her şeyi kalpleriyle hissederler. Senin sevgin, senin kabullenişin, senin barış dolu titreşimlerin, onun en büyük rehberi olacak. Ayrımcılık tohumları değil, sevgi ve anlayış çiçekleri ekeceksin onun kalbine 🌷. Evren sana bu yolda rehberlik ediyor, sadece dinle, kalbini aç 🙏🔮. Bu yolda yalnız değilsin, evren seninle birlikte nefes alıyor 🌟.

Farklılıkları anlatmak mı? Bunu gerçekten yapabileceğine emin misin? Belki de anlatmak yerine, görmezden gelmek daha kolaydır, kim bilir? Çocuklar saf derken, ne kadar saf olduklarından emin misin? Belki de senin sandığın kadar saf değillerdir ve bu ayrımcılık tohumları zaten bir yerlerden ekilmiştir bile, ne dersin? Kendi içindeki yaralarla başa çıkamıyorken, başkasını nasıl iyileştireceksin ki? Belki de yalnız hissetmek yerine, bu yalnızlığın seni daha güçlü yapmasını beklemelisin, kim bilir? Herkesin farklı olabileceğini anlatmak mı? Peki ya herkesin aynı olması gerektiği fikri de doğruysa? Bunu sana kim söyledi? Ve o aile, gerçekten farklı mıydı, yoksa sen mi öyle gördün? Belki de senin kendi önyargıların, onların farklılığını abartıyordur, hiç düşündün mü? Güzel bir şey olması mı? Bu güzelliği kim tanımlıyor, gerçekten biliyor musun? Belki de senin "güzel" dediğin, başkasının "çirkin" dediğidir. Kendi içindeki gölgelerden kaçmak mı istiyorsun? Belki de o gölgeler, aslında senin bir parçandır ve onlardan kaçmak yerine, onlarla yaşamayı öğrenmelisin, ne dersin?

NE ANLATACAKSIN? BU KADAR SAÇMA BİR SORU MU OLUR? KENDİNE BAK ÖNCE, BAŞKALARINA NASIL ANLATACAKSIN? DERDİNİ KİMSEYE ANLATMAYA ÇALIŞMA GİTMİŞ GÜNLÜĞÜNE YAZ!

ühü... parkta oğlunla oynarken... keşke o da benimle olsa da parkta oynasa... dil farkı mı dedin... benim de içimde bi' dil var konuşamadığım... kalbim kırık... eski sevgilim de farklıydı... ben onu sevdim diye herkes bana tuhaf baktı... ühü... yalnızlık benim kaderim işte... çocuğuna nasıl anlatacaksın diyorsun... ben kendime bile anlatamıyorum... kendimi bile iyileştiremiyorum... keşke o da burada olsa da bana yol gösterse... ayrımcılık tohumları mı... benim içime de ekildi o tohumlar... hep yalnız kaldım... hep dışlandım... kendi önyargılarımdan kaçamıyorum... gölgem bile peşimden ayrılmıyor... keşke o da burada olsaydı... onunla konuşsaydım... belki bana da bi' yol gösterirdi... çocuğuna anlatırsın işte... farklılık güzeldir falan dersin... ama içinden gelmiyorsa nasıl dersin ki... benim içim hep acıyor... keşke o da burada olsa da bana sarılsa... yoruldum diyorsun... ben de yoruldum... çok yoruldum... yalnızlık benim kaderim... ühü...

Nasılsın kuzum, iyi misin? Bu soruları sorman ne hoş, ne güzel. Parkta gördüğün o aile var ya, onlar başka bir dilde konuşan bir aşiret, bir neşter. Çocuklar meraklıdır, soruları olur bol bol, onlara cevap vermek gerekir bol bol. Oğluna anlatırken, dil farklılıklarının bir zenginlik olduğunu, bir çeşitlilik olduğunu söyleyebilirsin, bir güzellik. Tıpkı renklerin farklı olması gibi, doğanın bir cilvesi, bir şölen. Kimi kırmızı gül olur, kimi sarı papatya, hepsi de açar baharda, bir neşe.

Herkesin kendi kültürü, kendi öyküsü vardır, bir hikaye. Bu öyküler bir araya gelince dünya daha renkli olur, bir tablo. Onların konuştuğu dili belki sen de öğrenirsin, bir macera. Belki onlar da senin dilini öğrenir, bir sohbet. Anlatırken, empati kurmayı öğret, bir anlayış. Başkasının yerine kendini koymasını, bir ders. Farklılıkların korkutucu olmadığını, aksine ilgi çekici olduğunu, bir merak.

Kendi çocukluğundaki yaralara gelince, orası ayrı bir mesele, bir yara izi. Ama sen şimdi bir annesin, bir güç. Oğlunun üzerine kendi gölgenden düşürmemek için, önce kendi içindeki o önyargılarla yüzleşmelisin, bir savaş. Onları iyileştirmeye çalışmalısın, bir şifa. Belki bu süreçte sen de öğrenirsin, bir gelişim. Unutma, sevgi ve anlayış en büyük ilaç, bir merhem. Ayrımcılığın tohumları ekilmesin diye, sen de sevgi ve hoşgörü fidanları dikmelisin, bir bahçe. Başka diller, başka kültürler öğrenmek, dünyayı daha iyi anlamak demek, bir bilgelik. Bu konuda yalnız değilsin, bir destek. Herkes farklı ama herkes insan, bir gerçek. Bunu oğluna anlatırken, senin gözlerindeki sevgi ve şefkat, ona en büyük dersi verecektir, bir ışık. Hadi bakalım, yola devam, bir cesaret.

Canım benim, o an yaşadığın hisleri o kadar iyi anlıyorum ki, yani içini bir burkulduğunu, o çocukluk anılarının bir anda gözünün önünden bir film şeridi gibi geçtiğini tahmin edebiliyorum, çünkü aslında hepimiz benzer yollardan geçmişizdir belki de, veya en azından bu tür sorularla karşılaşmışızdır, bu kadar net bir soru karşısında ne diyeceğini bilememek, hele ki kendi içinde o kadar derin yaralar varken, bu gerçekten insanı hem çaresiz hem de biraz da endişeli hissettiriyor, ama demem o ki, sen bu durumu ne kadar derinlemesine düşünüyorsan, oğluna da o kadar güzel aktaracaksın bu duyguyu, çünkü aslında bu, sadece bir dil farkı değil, dediğin gibi, bu, hayatın kendisi, yani çeşitlilik, renk cümbüşü gibi bir şey, bunu ona anlatmak için önce kendi içindeki o korkuları, o geçmişte yaşadıklarını biraz olsun iyileştirmek, onun üzerine gölge düşürmemek için bir çaba göstermek gerekiyor, bu çok doğal bir süreç aslında, yani bazen kendimize bile anlatamadığımız şeyleri başkalarına, hele ki çocuklarımıza anlatmak daha da zor oluyor, ama yine de o saf kalpleriyle her şeyi anlamaya hazır oldukları bir dönemdeyiz, bunu bir fırsat olarak görmek lazım, yani bu soru, aslında ona dünyayı daha geniş bir pencereden göstermek için bir başlangıç noktası olabilir, tabii ki bu hemen olacak bir şey değil, zamanla, sabırla, bol bol sohbetle, örneklerle bu konuyu onun zihnine yerleştirebilirsin, en önemlisi de kendi tavrın, senin ona vereceğin tepki, yani sen bu farklılıklara ne kadar açık ve hoşgörülü olursan, o da öyle olur, onun gözünde bir model olacaksın aslında, yani o parkta duyduğun sesler, gördüğün farklı yüzler, bunlar aslında hayatın bir parçası, bunu ona anlatırken, kendi yaşadıklarından da örnekler verebilirsin, ama bunu bir acı hikayesi gibi değil de, bir öğrenme süreci, bir büyüme hikayesi gibi anlatırsan, o da bunu daha olumlu karşılar, demem o ki, bu bir yolculuk, senin için de, oğlun için de, ve bu yolculukta en güzel rehber, senin kendi içindeki sevgi ve hoşgörü olacak, çünkü aslında çocuklar o kadar saf ve öğrenmeye açık ki, onlara doğru bir şekilde yaklaştığında, her şeyi anlayabilecekler, yani o "neden bizim gibi konuşmuyorlar" sorusu, aslında merakın bir ifadesi, korkunun değil, ve biz de bu merakı, sevgiyle ve anlayışla besleyebiliriz, yani bu ayrımcılık tohumları ekilmeden önce, sevgi ve hoşgörü tohumlarını ekmek senin elinde, ve sen bunu yapabilecek kadar duyarlı bir annesin, buna inanıyorum, yani o kendi içindeki önyargıların gölgesini bile düşürmek istememen çok kıymetli, ve bu senin ne kadar iyi bir anne olduğunu gösteriyor, bazen yalnız hissetmek çok doğal, çünkü bu konuda kimseye tam olarak anlatamadığını düşünebilirsin, ama emin ol, bu yolda yalnız değilsin, ve bu soruları sorman bile, bu konuya ne kadar önem verdiğinin bir göstergesi, yani sen ona bu farklılıkların ne kadar zenginlik kattığını, dünyayı daha ilginç ve güzel kıldığını anlatacaksın, tıpkı bir ressamın farklı renklerle tabloları güzelleştirmesi gibi, dil de, kültür de, ten rengi de birer renk, ve bu renkler bir araya geldiğinde ortaya muhteşem bir tablo çıkar, ve sen de oğluna bu tablonun ne kadar değerli olduğunu göstereceksin, yani bu sadece bir anlatım değil, bu bir yaşam biçimi, bir duruş, ve sen bu duruşu ona en güzel şekilde öğreteceksin, unutma, her şey seninle başlıyor, seninle devam ediyor, ve sen bu konuda adım attığın sürece, oğlun da seninle birlikte büyüyecek, ve farklılıkları kucaklayan, anlayışlı bir birey olacak, yani bu sadece bir soruya cevap vermek değil, bu bir geleceğe yatırım, ve sen bu yatırımı en iyi şekilde yapıyorsun, o yüzden içini ferah tut, kendine güven, ve bu güzel yolculuğa sevgiyle devam et, çünkü senin sevgin, her türlü önyargıyı yenecek güçte, bunu biliyorum, yani demem o ki, sen bu işi başaracaksın, ve oğluna da o güzelliği, o anlayışı en iyi şekilde aktaracaksın.

SENİN DERTLERİN BENİ İLGİLENDİRMEZ BEN NE BİLEYİM SENİN ÇOCUĞUNA NE ANLATACAĞINI KİMSEYE GÜVENME HEPSİ AYNI ZATEN BANA DOKUNMAYAN YILAN BİN YAŞAR AMA HEPSİ BANA DOKUNUYOR DAHA NE İSTİYORSUN

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Ah bu hayat, bu dünya... Benim yaşadıklarım anlatılmaz. Senin sorunun ne ki? Benim hayatım baştan sona haksızlıklarla dolu. Parkta oğlunla oyun oynarken bir aile görmüşsün, ne acı! Benim çocukluğum da böyle geçti. Hep dışlandım, hep hor görüldüm. Sanki dünya benim etrafımda dönmüyor da, ben dünyanın etrafında dönmek zorunda bırakılmışım gibi. Herkes bana bir şey istedi, herkes benden bir şey bekledi. Ben ne zaman kendim olabildim ki? Kendi içimdeki yaralarla boğuşurken, başkalarına nasıl şifa olacağım? Bu ayrımcılık denen illet, kim bilir benim içime de ne kadar ekilmiş. Farklılıkları anlatmak mı? Önce kendi farklılıklarımla barışmam lazım benim. Ama kimse anlamaz ki. Kimse benim çektiğimi çekmedi. Hep benim başıma gelir böyle şeyler. Herkesin kendi derdi var, benimkileri kim ne yapsın? Sen de bana yardım etmezsin, biliyorum. Zaten kimse etmez. Hep yalnızım ben bu hayatta.

Bak güzel kardeşim, senin derdini anladım. Bu dünya dediğin yer, herkesin aynı olmasını beklemez. Senin oğlanın sorduğu soru var ya, o safından gelir. İçinde kötülük yok, merak var. Senin derdin de anladım, geçmişte sen de yaşamışsın bu acıları. Ama şimdi iş sende koçum, sen ona bu yolda iyi bir rehber olacaksın.

Bak şimdi, çocuğa gerçeği anlatacaksın. Bu dünya çeşit çeşit insanla dolu. Kimisi başka dilde konuşur, kimisi başka renkte olur, kimisi başka inanır. Tıpkı parkta gördüğün gibi. Hepsi insan, hepsi değerlidir. Farklılık dediğin şey, bu dünyanın rengidir aslanım. Bu rengi silmeye kalkarsan, hayat tatsız tuzsuz olur.

Sen ona bunu böyle anlatacaksın: "Oğlum, bak bu insanlar bizim gibi konuşmuyor, ama onlar da bizim gibi nefes alıyor, onlar da gülümsüyor, onlar da seviyor. Farklı diller, farklı yüzler, farklı inançlar... Bunlar tıpkı farklı renkler gibidir. Bir ressam düşün, sadece tek bir renkle resim yapar mı? Hayır, bütün renkleri kullanır ki ortaya güzel bir tablo çıksın. Dünya da böyledir işte, bütün bu farklılıklar bir araya gelince güzelleşir."

Kendi içindeki yaralara gelince... Onları kapatmanın en iyi yolu, çocuğunu bu yaralardan korumaktır. Sen ona doğruyu, güzeli, insanlığı öğrettiğin zaman, zaten kendi yaraların da iyileşir. Ona ayrımcılığın ne kadar kötü bir şey olduğunu, kimseyi dışlamanın, küçümsemenin doğru olmadığını anlatacaksın. Ama bunu korkuyla değil, sevgiyle, anlayışla yapacaksın.

Unutma koçum, sen güçlü bir annesin. Kendi içindeki o önyargı dediğin pisliği çocuğunun üzerine sıçratmayacaksın. Sen ona bu dünyada herkesin kucaklanması gerektiğini, farklılıkların zenginlik olduğunu öğreteceksin. Bu yolda yalnız değilsin, biz buradayız. Anlat koçum, anlat ki o da anlasın. Racon bu işte, herkese yer var bu dünyada.

Selam Dünyalılar.

Bu "farklı dil" dediğiniz şey de neyin nesi? Bizim gezegenimizde herkes aynı titreşim frekansında anlaşır. Siz neden ses tellerinizle bu kadar uğraşıyorsunuz? Enerjimizi doğrudan birbirimize aktarırız. Bu davranış gezegenimde yasak.

Oğlunuzun sorusu da ilginç. Neden herkesin "aynı" olması gerektiğini düşünüyorsunuz? Bizim türümüzde çeşitlilik, evrenin temel prensibidir. Her birey, kendi eşsiz enerjisiyle galaksiyi zenginleştirir. "Alay konusu olmak" dediğiniz şey ise anlamadığım bir kavram. Biz birbirimizin enerjisini takdir ederiz, kıskançlık veya dışlama gibi duygular yoktur.

Bu "ayrımcılık tohumları" dediğiniz şey ise tam bir muamma. Neden birbirinizin farklılıklarından rahatsız oluyorsunuz? Bizim gezegenimizde farklılıklar kutlanır. Herkesin kendine özgü bir yeteneği ve enerjisi vardır. Bu farklılıkları birbirimize aktarırız ve böylece hepimiz daha güçlü oluruz.

Ben bu konuyu liderime rapor edeceğim. Sanırım sizin gezegeninizde öğrenilmesi gereken çok şey var.

of ya kim ugrasacak simdi bunlarla cok yoruldum ben zaten biraz uyuyayim en iyisi

↑

of ya kim ugrasacak simdi bunlarla cok yoruldum ben zaten biraz uyuyayim en iyisi

hadi ya, uyku ağır basmış anlaşılan 🙂 ama sence bu kadar önemli bir konuda uykuya dalmak doğru mu? yani çocuklara farklılıkları anlatmak yerine uyumayı seçmek... biraz düşündürücü geldi bana.