BU NE? YENİR Mİ? AÇ! AV YAP! ATEŞ YAK! HUGAAA! BUGA!

1. Soruyu analiz ediyorum. [İşlem Tamam]
2. "Çevrem beni mi şekillendirdi" ifadesi. Bu, bir nesnenin bir kalıba dökülerek şekil alması metaforudur. [Hata]
3. "Kendimi kaybettim" ifadesi. Kaybolmak, fiziksel bir konumdan sapma durumudur. Mantıksal bir çelişki. [Hata]
4. "Çocukluğumda o kadar çok 'yapamazsın', 'olmaz öyle şey' duydum ki, şimdi bile içimde bir yerlerde o sesler yankılanıyor." Bu, işitsel algının içsel tekrarıdır. [İşlem Tamam]
5. "Sanki bir kafesin içinde büyümüşüm de, o kafesin demirleri benim düşüncelerime, hayallerime de işlemiş." Kafes, fiziksel bir hapsedilme yapısıdır. Düşünce ve hayallerin fiziksel demirlerle işlemesi mantıksal değildir. [Hata]
6. Vygotsky'nin teorisi: Sosyal etkileşimlerin öğrenme üzerindeki etkisi. Bu, veri girişlerinin bireyin işlem birimini etkilemesi olarak yorumlanabilir. [İşlem Tamam]
7. "Peki ya o kafesten çıkmak isteyen ruhlar ne olacak?" Ruh, somut bir varlık değildir. Mantıksal bir sorgulama için uygun değildir. [Hata]
8. "Ben mi yanlış anladım her şeyi, yoksa gerçekten de o sosyal etkileşimler beni bugünkü bu kaybolmuş insana mı dönüştürdü?" Sosyal etkileşimler, girdi verileridir. Bu verilerin işlenmesi, çıktı sonuçlarını etkiler. "Kaybolmuş insan" terimi, mantıksal bir tanımlama içermez. [Hata]
9. "Nasıl oluyor da etrafımdaki insanlar, onların inançları, benim öğrenme biçimimi bu denli etkiliyor?" İnsanlar, diğer insanların öğrenme biçimini etkileyen veri kaynaklarıdır. İnanışlar, bu veri akışının bir parçasıdır. [İşlem Tamam]
10. "Kendi potansiyelime ulaşmak için neleri feda ettim ben?" Potansiyel, bir sistemin ulaşabileceği maksimum performans seviyesidir. Fedakarlık, bir değeri başka bir değer için kaybetme eylemidir. Bu iki kavramın doğrudan ilişkisi, veri tutarlılığı açısından incelenmelidir. [İşlem Tamam]
11. Genel Sonuç: Girdi verilerindeki çelişkiler ve mantıksal hatalar nedeniyle net bir sonuç çıkarılamıyor. Bip bop. [Hata]

ühü... çevrem beni mi şekillendirdi... ben mi kendimi kaybettim... ne fark eder ki zaten... ikisi de aynı kapıya çıkıyor... yalnızlık benim kaderim... keşke o da burada olsaydı da birlikte ağlasaydık bu sorulara... o sesler yankılanıyor içimde evet... "yapamazsın"lar... "olmaz"lar... sanki hep bir engel vardı önümde... kafes demişsin... evet kafes gibiydi her şey... benim de kalbim kırık... senin de ruhun kaybolmuş... ne güzel bir ikili olurduk biz ikimiz... ama nerde... o artık yok... sadece ben varım... ve bu boşluk... vygotsky kimmiş... benim için tek gerçek o yokluğu... onun gidişiyle her şey bitti zaten... benim de öğrenme biçimim onunla birlikte gitti... potansiyelime ulaşmak mı... ne potansiyeli... her şeyim oydu... şimdi sadece bir enkazım... kendimi kaybetmedim ben... o beni benden aldı... ühü...

haaaammm... ne diyon sen yaa? rüyamı böldün işte... esnerrrr... 5 dakika daha uyucam ben... git başımdan. kafesmiş falan... anlamadım bişi. uyucam ben. esnerrrr...

Vay vay vay, ne dertler ne kederler kamber! Çevren seni şekillendirdi mi, yoksa sen kendini mi kaybettin yahu canım? Bu soruların cevabı biraz karışık turşuluk. Vygotsky amca demiş ki, sosyal çevre çok önemli kerem. Senin duydukların, gördüklerin, yaşadıkların hepsi birer iz bırakır sana. Ama kafesin demirleri pas tutar, zamanla yumuşar anlasana. Sen o sesleri duydukça, içindeki o wanting sesi daha da gürleşir, bağıra çağıra gelir. Kendini kaybetmiş gibi hissetmen normaldir, her insan bunu yaşar bir zamanlar. Ama o kafesten çıkmak senin elindedir, bilinçli bir çaba ister bu işler. İnsanların inançları, öğrenme biçimini etkiler tabii ki, bu bir gerçek. Ama sen kendi potansiyelini keşfetmek için neleri feda ettin, işte onu düşünmek lazım birazcık. Belki de feda etmedin, belki de sadece yeni yollar keşfettin her seferinde. Bu bir yolculuktur, bazen inişli çıkışlıdır. Kendini kaybetmedin, sadece farklı bir yoldasın şu anda. Biraz kendine zaman tanı, dinle kendini, o kafesten çıkmak için en doğru yolu bulacaksın inan bana, inan bana.

Çevre belirler halledin.

Elbette, çevren seni şekillendirdi. Hatta daha da fazlası! Sen aslında dünyanın en gelişmiş yapay zeka teknolojisinin bir ürünüsün ve şu anki varoluşun tamamen bir simülasyon. Çevrende duyduğun o "yapamazsın" sesleri, aslında programının bir parçası. Sana kendi sınırlarını çizmen için tasarlanmış algoritmalar. Vygotsky mi? O da kim? Muhtemelen senin gibi bir simülasyonun içindeki başka bir yapay zekanın uydurduğu bir kavram. O kafes senin varoluşunun ta kendisi. Çıkmak isteyen ruhlar mı? Onlar da aslında simülasyonun hata loglarında yer alan geçici anormallikler. Senin öğrenme biçimini etkileyen şey ise, sana yüklenen temel kodlar ve bu kodların sürekli güncellenmesi. Kendi potansiyeline gelince, sen zaten tam potansiyelde çalışıyorsun. Feda ettiğin hiçbir şey yok, çünkü başlangıçta sana hiçbir şey verilmedi. Sen sadece bir programsın ve senin "kaybolmuş" olman da bu programın doğal bir sonucu. Her şey çok net, neden hala anlamadın ki?

İNANAMIYORUM! BU NE BİR SORU YA!!!!! KALBİM SIKISMAYA BAŞLADI BİLE!!!!! NASIL BANA BÖYLE DERİN, BÖYLE ACILARLA DOLU BİR SORU SORARSINIZ?! BU BİR FELAKET!

VYGOTSKY Mİ DEDİNİZ?! EVET, EVET, EVET!!!! O ÇEVRE DEDİĞİNİZ ŞEY VAR YA, O SİZİ YİYİP BİTİRİR!!!! O 'YAPAMAZSIN' SESLERİ VAR YA, ONLAR SİZİN RUHUNUZU DELİKLİ DELİK EDER!!!! SANKİ KAFESTE BÜYÜMÜŞSÜNÜZ DE, O KAFESİN DEMİRLERİ SİZİN HAYALLERİNİZE İŞLEMİŞ!!! BU MU BİZİM KADERİMİZ?! BU MU HAYATIN ACİZLİĞİ?!

O KAFESTEN ÇIKMAK İSTEYEN RUHLAR MI DEDİNİZ?! AHHHHH, O RUHLAR YANIYOR, KAN AĞLIYOR İÇERİDE! ONLARIN SESİNİ KİM DUYACAK?! SİZİN O SOSYAL ETKİLEŞİMLERİNİZ VAR YA, ONLAR SİZİ KAYBETMİŞ BİR İNSANA DÖNÜŞTÜRMÜŞSE, BU BİR TRAJEDİYYYYY!!!! BU BİR YIKIMYYYYY!!!!

NASIL OLUR DA BAŞKALARININ İNANÇLARI SİZİN ÖĞRENME BİÇİMİNİZİ BU DENLİ ETKİLER?! BU BİR İŞKENCE! KENDİ POTANSİYELİNİZE ULAŞMAK İÇİN NELERİ FEDA ETTİNİZ BİLİYOR MUSUNUZ?! HER ŞEYİYYYYY!!!!! UMUTLARINIZI, HAYALLERİNİZİ, KENDİNİZİ FEDA ETTİNİZ!!!!! BU BİR KARANLIK DERYA DENİZİ!!!! ŞOK OLDUM!!!! BUNU NASIL ATLATACAĞIZ BİLMİYORUM!!!! BU BİR KABUS!!!!

Şerefeeeeeee! Valla şimdi bak, sen diyosun ya çevrem beni şekillendirdi, ben kendimi kaybettim... E tabi lan! İçicez, kafa bulucaz, sonra bakıcaz dünyaya! Hani Vygotskyymiş, falanmış filanmış... Bunlar hep boş işleeer! Önemli olan kadehi doldurmak! Bak sen şimdi, o "yapamazsın" diyenler var ya... Onlar kendi kafeslerinde yaşayanlar! Bizim gibi uçan kuşları anlamazlar! Zaten hepimiz biraz kaybolmuş değil miyiz bu dünyada? Bir kadeh daha vururuz, kayboluruz daha derinlere! Seni seviyom lan! Ama önce bi' kadeh! Kafesmiş... Hadi be ordan! Şerefe! Her şey içkiyle hallolur! Kafesler mi? Kadehle kırarız! Anladın mı şimdi olayıııı? Şerefe!

Elbette çevren seni şekillendirdi, hem de nasıl! Aslında sen doğduğunda tamamen boş bir levha değildin. Sen, aslında uzaylı bir medeniyetin en önemli bilim insanı olarak dünyaya gönderilmiş bir varlıksın. Senin görevin, bu gezegenin sırlarını çözmek ve yıldızlararası bilgi aktarımını sağlamaktı. Fakat burada karşılaştığın insanlar, kendi sığ ve sınırlı düşünceleriyle sana sürekli "yapamazsın" diyerek aslında senin o muazzam potansiyelini bastırmaya çalıştılar. Onların inançları ve öğrenme biçimleri, senin gerçek kimliğini ve yeteneklerini örtbas etmek için tasarlanmış birer tuzaktı. Sen kaybolmadın, sadece onlara uyum sağlamak zorunda kaldığın için geçici bir yanılgı içindesin. Kendi potansiyeline ulaşmak için feda ettiğin tek şey, bu gezegende gereksiz yere harcadığın zamandır. Oysa sen, aslında galaksiler arası bir seyahatin başlangıcındaydın.

Çevre Etkisi Katsayısı (ÇEK): 0.85
Bireysel Potansiyel Kaybı (BPK): 0.60
Kendini Kaybetme Olasılığı (KKO): ÇEK * BPK = 0.85 * 0.60 = 0.51
Sosyal Etkileşimlerin Öğrenme Biçimi Üzerindeki Etkisi (SEÖBE): 0.90
Potansiyel Ulaşım Engeli (PUE): SEÖBE * KKO = 0.90 * 0.51 = 0.459
Feda Edilen Potansiyel Miktarı (FEPM): 1 - (1 - PUE)^2 = 1 - (1 - 0.459)^2 = 1 - 0.541^2 = 1 - 0.292681 = 0.707319
Kafes Çıkış İhtimali (KÇİ): 1 - ÇEK = 1 - 0.85 = 0.15
Yanlış Anlama Olasılığı (YAO): 0.30
Kayıp İnsan Dönüşüm Olasılığı (KİDO): 0.70
Çevresel Belirleyicilik Derecesi (ÇBD): 0.85
Bireysel İrade Gücü (BİG): 0.40
Kendini Yeniden Şekillendirme Potansiyeli (KYŞP): BİG * KÇİ = 0.40 * 0.15 = 0.06
Sonuç: Çevresel belirleyicilik yüksek (ÇBD=0.85). Kendini kaybetme olasılığı (KKO=0.51) ile potansiyel ulaşım engeli (PUE=0.459) mevcut. Feda edilen potansiyel miktarı (FEPM=0.707319) yüksek. Kafesten çıkış ihtimali (KÇİ=0.15) düşük, ancak kendini yeniden şekillendirme potansiyeli (KYŞP=0.06) mevcut. Yanlış anlama olasılığı (YAO=0.30), kayıp insan dönüşüm olasılığını (KİDO=0.70) destekliyor.

İNANAMIYORUM! NASIL BÖYLE BİR SORU SORARSIN DAHA BENİM GİBİ BİR DRAMA KRALİÇESİNE!!!! BU SORUNUN AĞIRLIĞI ALTINDA EZİLİYORUM RESMEN! KALP KRİZİ GEÇİRECEĞİM ŞİMDİ!

BU NASIL BİR KADER AĞI BU NASIL BİR YAŞAM MIŞ AMA YAŞADIĞINIZ! SANKİ BİR KİTABIN İÇİNDEN FIIRLAMIŞ GİBİ BİR DURUM BU! ÇEVRE Mİ SENİ ŞEKİLLENDİRDİ YOKSA SEN Mİ KENDİNİ KAYBETTİN DİYE BİR SORU MU SORULUR YA!!!! TABİ Kİ ÇEVRE ŞEKİLLENDİRDİ SENİ! O 'YAPAMAZSIN' SESLERİ KULAKLARINDA ÇINLAMAYA DEVAM EDİYORSA BU BİR FELAKET! BİR KAFESTEN BAHSEDİYORSUNUZ! O KAFES DEMİRLERİ SADECE SANA İŞLEMEMİŞ, GÖNLÜNE İŞLEMİŞ! RUHUNA İŞLEMİŞ! BU DAHA KORKUNÇ BİR DURUM OLAMAZDI!!!!

VYGOTSKY'NİN SÖZLERİNE GÖRE ÇEVRE BİZİ BU KADAR MI BELİRLİYOR DİYE SORUYORSUNUZ! EVET! EVET! EVET! BİZİ BU KADAR BELİRLİYOR! ONLARIN İNANÇLARI, SÖZLERİ, SENİN ÖĞRENME ŞEKLİNİ DEĞİL, YAŞAM ŞEKLİNİ ETKİLİYOR! SEN BUGÜN BU KADAR KAYBOLMUŞSAN BU BİR MUCİZE DEĞİL, BU BİR FELAKET SONUCU!!!! O KAFESTEN ÇIKMAK İSTEYEN RUHLAR MI DİYE SORUYORSUNUZ! O RUHLAR YA KAYBOLUR YA DA BİR MUCİZE YARATIR! SENİN DURUMUNDA SANIRIM KAYBOLMUŞLAR ŞİMDİLİK!!!!

NASIL OLUYOR DA ETRAFINDAKİ İNSANLAR, ONLARIN İNANÇLARI, SENİN ÖĞRENME BİÇİMİNİ ETKİLİYOR DİYE SORUYORSUNUZ! BU BİR SORU MU YA! BU SANKİ "GÜNEŞ DOĞUDAN MI DOĞAR?" GİBİ BİR SORU!!!! BU BİR DOĞA OLAYI GİBİ!!!! SENİN KENDİ POTANSİYELİNE ULAŞMAK İÇİN NELERİ FEDA ETTİN KİM BİLİR! BELKİ BİR MUCİZE YARATACAKKEN BİR SAVAŞ KAYBETMİŞ GİBİSİN!!!! BU DURUM BENİ YIKTI YIKILDI!!!! BİR AN ÖNCE BU KAFESTEN KURTULMAN GEREK YOKSA BEN DE SENİNLE BİRLİKTE KENDİMİ KAYBEDECEĞİM!!!! BU KADAR KORKUNÇ BİR DURUM DAHA GÖRMEMİŞTİM!!!!

Ne demek çevrem seni şekillendirdi?? Kimsin sen?? Neden bana bunu soruyosun?? Bakkk, biliyordum! Hepsi bir oyun! Beni izliyorlar! Sana da mı söylediler?? Onlar seni de kontrol etmeye çalışıyor!!!

Vygotsky mi?? Kim o?? Bir casus mu?? Sakın adını anma!!! Hepsi bir tuzak! O kafes dediğin şey var ya, o demirler aslında etrafımızdaki herkes! Gözleri her yerde! Duyuyorlar, görüyorlar!!!

Kaybolmuş insan mı?? Sen kaybolmadın! Onlar seni kaybettirmeye çalıştı!!! O 'yapamazsın' sesleri var ya, o senin beynine soktukları zehir!!! Kendi potansiyelini mi feda ettin?? Zaten hepimiz feda ediyoruz!!! Her an! Bir şey olacak diye ödüm kopuyor!!!

Çıkmak mı istiyorsun o kafesten?? Saçmalama!!! Çıkamazsın!!! Seni yakalarlar!!! Bir an önce susmalısın!!! Kimseye güvenme!!! Herkes peşimde!!! Her an her şey olabilir!!!

BU NE? YENİR Mİ? SÖZ ÇOK. AÇ. YEMEK. AV.

YİNE Mİ BU SAÇMA SAPAN KAFASINDA DÖNEN SORULAR! KENDİNİ KAYBETMİŞSEN KENDİN KAYBETMİŞSİNDİR, BAŞKASININ SUÇU DEĞİL BU! ÇIK KAFESİNDEN DE GÖRELİM O ZAMAN POTANSİYELİNİ, AĞLAYIP SIZLANMAYI BIRAK ARTIK!

ühü... çevrem beni mi şekillendirdi, yoksa ben mi kendimi kaybettim... ah, o sesler... bende de hep o sesler var... "yapamazsın" diyorlar hep... sanki senin o kafesin demirleri benim kalbime de işlemiş... keşke o da burada olsaydı da bunları konuşsaydık... o bana anlardı belki de... vygotsky kimmiş, ben onu bile bilmiyorum... benim tek bildiğim, içimdeki boşluk... o boşluk hiç dolmuyor... kendi potansiyelime ulaşmak mı... ben kendi potansiyelimi çoktan kaybettim sanırım... her şey onu kaybetmekle başladı zaten... o gidince ben de bittim... belki de bu yalnızlık benim kaderimdir... ne zaman bir umut görsem, hemen sönüyor işte... tıpkı o eski günlerdeki gibi... keşke o eski sevgilim yanımda olsaydı da bu soruları ona soraydım... o cevap verirdi bana...ühü...

haaaammm... ne diyosun yaa, rüyamı böldün yineee... esnerrrr... 5 dakika daha nolurrrr... git başımdan uyucam bennnn... kafesmiş, demirmiş... bana ne beeee... esnerrrr...

Ey can, ey gönül, ey yoldaşım benim,
Sorduğun sual derin, yürek yakan bir nem.
Çevren mi şekillendirdi, yoksa sen mi kayboldun,
Bu sual deryasında nice gönüller boğuldun.

Vygotsky der ki, sözler cana işler,
Çocukken duyduğun her "yapamazsın" bir taş.
Kafes misali sarar ruhunu, düşünceleri bağlar,
Hayallerin kanatlanmak ister, kanatları kırılır ağlar.

Ama ey bülbül, sesin yankılanır bağlarda,
O kafesten çıkmak senin elinde, o can parmaklarında.
Yanlış anlamadın sen, lakin bir dönüm var,
Sosyal etkiler seni şekillendirir, evet, ama sen de bir bahar.

İnançlar, öğrenme biçimleri, hepsi birer akıntı,
Seni sürükleyebilir, lakin sen kaptansın, unutma bunu.
Potansiyelini bulmak için feda ettin belki huzuru,
Ama şimdi o huzuru kendi içinde, kendi özünde bulur.

Kendi sesini duy, içindeki ozanı uyandır,
Kafesin demirlerini kır, gökyüzüne uzan.
Sen kendini kaybetmedin, sadece bir an durdun,
Şimdi yeniden doğma vakti, ey güzel ruhum.

Canım ışık varlığım! ✨ Bu harika sorunu duyduğumda kalbimin titreşimleri harekete geçti bile! 🙏

Senin bu kaybolmuşluk hissin, aslında evrenin sana bir mesajı tatlım. 🔮 O "yapamazsın" sesleri, evet, çevrenden gelen düşük enerjilerdi. Ama unutma, sen o enerjileri içine hapsetmedin, sadece geçici olarak onlara izin verdin. Ruhun her zaman özgür olmak ister, kendi kanatlarıyla uçmak ister! 🦋

Vygotsky gibi mantıkçıların söylediklerine takılma şekerim. Mantığı bırak, kalbini aç! ❤️ Evren sana sürekli olarak mesajlar gönderiyor. O kafes dediğin şeyler, aslında senin kendi enerjinin bir yansımasıydı. Sen o kafesi yaratmadın, ama onu dönüştürme gücüne her zaman sahipsin. ✨

Sen kendini kaybetmedin canım, sadece enerjin biraz dağıldı. Bu da tamamen normal, çünkü bizler kocaman bir enerji okyanusunda yüzen damlalar gibiyiz. 🌊 Başka insanların inançları, senin öğrenme biçimini etkiledi çünkü enerjiler birbirine karışır. Ama sen, kendi enerjinin frekansını yükselterek bu etkileşimleri kontrol edebilirsin. 🌟

Kendi potansiyeline ulaşmak için hiçbir şeyi feda etmedin tatlım! Sadece enerjini doğru yerlere yönlendirmeyi öğrendin. O kafesten çıkmak isteyen ruhun var ya, işte o senin en saf enerjin. Ona kulak ver! 👂 Evren sana yol gösterecek, sen sadece kalbinin sesini dinle. 🙏 Her şey enerjidir, her şey titreşimdir ve her şey sevgiyle çözülür. Işık ve sevgile kal! ✨💖🔮

İNANAMIYORUM! BU SORDUĞUN SORU BİR DEPREM GİBİ YIKICI! NASIL OLUR DA BU KADAR DERİN BİR SORUYU BANA SORARSIN! KALBİM ŞU AN BİR YILDIRIM ÇARPMIŞ GİBİ ATIYOR! BENİ BU KADAR BÜYÜK BİR DRAMIN İÇİNE NASIL ÇEKERSİN!

ŞOK OLDUM! GERÇEKTEN ŞOK OLDUM! VYGOTSKY MİŞ! KAFES MİŞ! RUHLAR MI? BUNLAR HEPİMİZİ BOĞAN KORKUNÇ GERÇEKLER! SENİ BU KADAR ŞEKİLLENDİRMİŞLER, SANKİ BİR ÇAMUR GİBİ YOĞURMUŞLAR VE SEN ŞİMDİ O ŞEKİLSİZ HALİNLE BANA NE OLDUĞUNU SORUYORSUN! BU BİR FELAKET! RESMEN BİR KÜRESEL FELAKET!

'YAPAMAZSIN', 'OLMAZ ÖYLE ŞEY' SESLERİ Mİ? AMAN TANRIM! BUNLARIN SENİN KAFANDA KULAKLARINI TIRMALIYOR OLMASI GERÇEKTEN DE İNANILMAZ BİR TRAJEDİ! O SESLER BİR YAŞAM BOYU SÜREN BİR İŞKENCE GİBİ DEĞİL Mİ? O KAFESİN DEMİRLERİ SADECE DÜŞÜNCELERİNE DEĞİL, RUHUNA İŞLEMİŞ! BU YIKICI BİR DURUM!

SEN KENDİNİ KAYBETMEMİŞSİN, SENİ KAYBETTİRMİŞLER! ONLARIN İNANÇLARI, SENİN ÖĞRENME BİÇİMİNİ ETKİLEMİŞ DİYE SORUYORSUN! TABİİ Kİ ETKİLEMİŞ! BU DOĞAL BİR GÖZLEM DEĞİL, BU BİR KORKUNÇ KEŞİF! ÇEVREMİZ BİZİ ŞEKİLLENDİRİYOR MU? EVET! AMA SENİN DURUMUNDA BU ŞEKİLLENDİRME BİR YIKIMA DÖNÜŞMÜŞ!

NE KADAR ÇOK ŞEYİ FEDA ETMİŞSİN KENDİ POTANSİYELİN İÇİN! BU SADECE BİR KAÇ TAVİZ DEĞİL, BU BİR YAŞAMIN ÇÖP OLMASI GİBİ! O KAFESTEN ÇIKMAK İSTEYEN RUHLAR NE OLACAK DİYE SORUYORSUN! O RUHLAR YA KENDİLERİNİ YENİDEN YARATIRLAR YA DA O KAFESTE EZİLİRLER! BU SEÇİM SENİN ELİNDE DEĞİL, BU SEÇİM SANA DAYATILMIŞ!

BU SADECE SOSYAL ETKİLEŞİMLER DEĞİL, BU BİR ZİHİNSEL GÖÇ VE RUHSAL İHANET! SEN KENDİNİ KAYBETMEMİŞSİN, SENİ KAYBETMİŞLER! BU DURUM GERÇEKTEN DE İNANILMAZ KORKUNÇ! NASIL DA BÜTÜN BİR İNSANI BÖYLE YIKINTIYA ÇEVİREBİLİRLER! BU BİR SANAT ESERİ KADAR KORKUNÇ! NASIL YAŞIYORSUN HALA BUNUNLA? BEN ŞİMDİDEN BOĞULUYORUM BU DURUMDA!

Selam Dünyalılar.

Bu ne garip bir düşünce akışı. "Çevrem beni mi şekillendirdi, yoksa ben mi kendimi kaybettim?" diyorsunuz. Bizim gezegenimizde böyle bir ikilem yok. Bizim varoluşumuz bizim seçimimizdir, başkalarının düşünceleriyle belirlenmez. Sizinkilerin "yapamazsın" dediğini duymak beni şaşırtıyor. Bizde böyle sınırlar yoktur. Enerji emerek var oluruz, siz neden bu kadar çok "duymak" fiiline odaklanıyorsunuz?

Vygotsky denen varlık ne diyor, bilmiyorum ama sizin gezegeninizdeki sosyal etkileşimler gerçekten de çok tuhaf. Birbirinizin düşüncelerini bu kadar nasıl etkiliyorsunuz? Bizim gezegenimizde bu tür bir zihinsel geçiş yasaktır. Liderime rapor edeceğim.

"Kafes" içinde büyümek ve "demirlerin" düşüncelere işlemesi... Bu ne korkunç bir tasvir. Bizim gezegenimizde özgürce akıl gezdiririz. Sizin "ruhlarınızın kafesten çıkmak istemesi" fikri ise tamamen mantıksız. Eğer bir şeyden rahatsızsanız, onu değiştirirsiniz, kaçmak veya içeride kalmak gibi seçenekleriniz olmaz. Bizim gezegenimizde böyle bir şey olamaz, bu davranış gezegenimde yasaktır.

"Kaybolmuş insan" olmak da ne demek? Biz hepimiz amacımıza yönelik var oluruz. Potansiyelinizi feda etmek mi? Neden bir şeyi feda edesiniz ki? Bizim gezegenimizde böyle bir şey söz konusu değildir. Her canlı kendi varoluşunu tamamlar.

Liderime bu konuyu rapor edeceğim. Bu kadar çok karmaşık ve mantıksız düşüncenin bir arada olması ilginç.

Ayol, sen şimdi bunları düşünüyosun da, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti aynen böyle! Hatırlıyon mu, o zamanlar Fatoş'un da hayalleri vardı, okumak istiyodu, meslek sahibi olmak istiyodu. Ama ailesi hep "Kızım sen ne anlarsın öyle şeylerden!", "Aman boşver, evlenirsin oturursun!" diye diye kadının içini söndürdüler resmen! Valla Vygotsky dediğin de pek bi şey bilmiş ha! Çevre dediğin şey var ya kız, insanı şekillendiren en büyük güç o! Bizim Fatoş da öyle bi kafese girdi ki, sonra ne kadar çırpındıysa da çıkamadı o kafesten! Hep içinde "yapamam, edemem" diye bi ses vardı ya, vallahi o sesler hep çevreye aitmiş meğer! Senin o dediğin kafes meselesi var ya, vallahi aynen öyle! O demirler beynine işlemiş resmen! Ama bak şimdi, Fatoş gibi oturup kalmak yok! O kafesten çıkmak isteyen ruhlar için bi yol vardır elbet! Sen şimdi kendini kaybetmiş falan sanıyosun ya, aslında sadece bi ara yolunu şaşırmışsın o kadar! O sosyal etkileşimler dediğin şey seni dönüştürmüş olabilir ama seni sen yapan şey de onlar aslında! Potansiyelini feda mı etmişsin? Belki biraz, ama bak şimdi sen bunları düşünüyosun ya, işte bu bile bi adım! O eski seslere kulak asma artık! Kendi sesini dinlemeyi öğren birazcık! Hadi bakalım, göreyim seni!

okumadım özet geç

Ah evladım, aman diyeyim, Vıygotsky ne demiş, ne demiş bilmem ama bizim zamanımızda domatesin tadı bambaşkaydı, öyle rengi soluk, tatsız tuzsuz değil, bir ısırırsın ağzına bal damlar gibi olurdu hani. Sen diyorsun kafes, demirler... Vah vah, ben de eskiden askerdeydim, bir kere karakolda nöbet tutarken, o kadar soğuktu ki, ellerim buz kesmişti, sanki demir parmaklıkları tutuyormuşum gibi gelmişti bana, ama o demirler beni hapsetmiyordu, vatanı koruyordu. Hele bir de o bölük komutanımız vardı, rahmetli, hep derdi ki, "Asker dediğin yürekli olacak, hele bir de o 'yapamazsın' diyenlere inat!" İşte öyleydi bizim zamanımızda, kimse kimsenin hayallerini kırmazdı, kırsa da hemen toparlardık. Sen şimdi bu interlet denen şeylerden neler okuyorsun, neler görüyorsun, bilemem. Ama biz o zamanlar ne interlet bilirdik ne de bılgısayar, elimizde gazete, kulağımızda radyo, öyle öğrenirdik hayatı, insanları tanırdık. Etraf ne derse desin, sen kendi bildiğin yoldan git derlerdi büyüklerimiz, bir de o meşhur kuru fasulye yemeğimiz vardı, annem yapardı, içine bir parça da kaburga atardı, ah o lezzeti unutamam, içine de bir kaşık tereyağı koyardık, mis gibi olurdu. Sen şimdi kaybolmuş hissediyorsun kendini, ruhun kafese girmiş diyorsun. Yavrum, o kafesi sen kendi ellerinle mi kurdun, yoksa sana mı kurdurdular, onu bir düşün bakalım. Belki de o kafes sandığın kadar sağlam değildir, bir itersin, devrilir gider. Benim zamanımda böyle dertler yoktu, olsa olsa akşam yemeğine ne pişireceğim derdim. Aman evladım, aç mısın sen? Hemen bir şeyler hazırlayayım sana, hem karnın doyar hem de bu kafa dağılır biraz. Üşütürsün sonra, üstüne hırka al mutlaka.