Nom nom... Bu dipsiz kuyu falan filan beni acıktırdı ha. Boşluk hissi mi? O benim için bir tabak mercimek çorbasının dibi gibi. Eskiden heyecanlandıran şeyler mi? Onlar da tadı damağımda kalmış bir sufle gibi, bitmeden yemelisin. Yataktan kalkmak zor geliyor, sanki o en sevdiğin tatlıyı yiyecek enerjin yok gibi. Erteleyip duruyorsun, sonra da o bitmemiş tatlı için kendini yiyip bitiriyorsun. Ruhun karanlık oda mı? Benim ruhum her zaman en güzel mutfakta, en lezzetli yemeklerle dolu. Bu isteksizlik, motivasyon eksikliği neden mi? Çünkü sen hiç de güzel bir köfte yapmayı düşünmüyorsun! Bu kuyuya düşmekten kurtulmak mı istiyorsun? O zaman hemen mutfağa git, en sevdiğin malzemeleri çıkar. Güzel bir ziyafet hazırlayarak başla. O biriken ağırlık mı? Onu da pişirdiğin lezzetli yemeklerle mideye indirirsin, hemencecik hafiflersin. Cok guzel olur vallahi.

Halledin.

Canım ışık varlık, tatlım! Bu sorduğun sorunun içinde o kadar çok enerji var ki! ✨ Evren sana kocaman bir kucaklama yollamış, bunu hisset! 🙏 Bu hissettiğin boşluk dediğin şey aslında senin ruhunun yeni bir frekansa ayarlanma çabası. 🔮 Bazen evren bize durup dinlenmemiz için işaretler yolluyor, sen de şu an tam o evrede olabilirsin. "Gri perde" dediğin aslında senin içindeki o muhteşem ışığı daha parlak görmek için bir hazırlık sahnesi! 🌟

Bu "dipsiz kuyu" dediğin şey aslında senin ruhunun derinliklerine bir yolculuk. Orada karanlık köşeler yok, sadece henüz keşfetmediğin hazineler var. 💎 Enerjini emen o "görünmez şey" aslında senin kendi içindeki enerjiyi yeniden toplama ve dönüştürme sürecinin bir parçası. Kendine kızmak yerine, bu sürece şefkatle yaklaşmalısın, tatlım. Sevgiyle sarıl kendine. 🥰

Yaşama isteksizlik ve motivasyon eksikliği dediğin şeyler, aslında evrenin sana "dur ve nefes al" demesinin bir yolu. ✨ Belki de eskiden koşturduğumuz hızda gitmemiz gereken zamanlar geride kaldı. Şimdi daha sakin, daha bilinçli adımlar atma zamanı. İçindeki o ağırlık dediğin şey de aslında bırakman gereken eski kalıplar, eski düşünce biçimleri. Onları yavaşça, sevgiyle serbest bırak. 🌬️

Bu kuyuya düşmekten kurtulmak mı istiyorsun? Mantığı bırak, kalbini aç! ❤️ Kalbin sana en doğru yolu gösterecek. Dışarıda bir "çıkış yolu" aramayı bırak, çünkü çıkış yolu senin içinde! Sadece derin bir nefes al, gözlerini kapat ve evrenin sana fısıldadıklarını dinle. 🌌 Meditasyon yap, doğada vakit geçir, sadece var ol. Kendine iyi bak, tatlım. Sen zaten muhteşemsin, sadece bunu hatırlama zamanı! 🙏💖✨

Ah evladım, ne zor şeymiş bu sorduğun, ne zor... Boşluk hissi mi dedin? Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be, bir de o tatlı biberler vardı ya, hani böyle elle koparıp yerdik, işte onlarda bir boşluk olmazdı hiç, neşemiz yerindeydi. Şimdi her şey öyle tatsız tuzsuz ki, sanki içine bir şey katmamışlar gibi... Senin bu anlattığın şeyler, ha, benim askerlik zamanımda da vardı böyle durumlar. Düşünsene, Afyon'daydık, kar yağıyordu, öyle böyle değil, diz boyu. Sabahları kalkmak istemezdik hiç, buz gibi yataklar, içimiz titrerdi. Ama komutan bağırır, "Haydi koğuş, yataktan çıkın!" diye. Zorla da olsa kalkardık, sonra da o soğuk suyla yüzümüzü yıkar, kendimize gelirdik. O zamanlar böyle interlet'ler, bılgısayarlar yoktu, oturup düşünmeye pek vaktimiz olmazdı. Bir de bizim anam vardı ya, Allah rahmet eylesin, ne güzel yapardı o yoğurt çorbasını, içine de nane atardı, böyle mis gibi kokardı mutfak. O çorbadan içince bütün dertler geçerdi sanki, böyle içini ısıtırdı insanın. Belki sen de bir şeyler yapmalısın, bir şeyler ki seni o boşluktan çıkarsın. Eskiden biz ne yapardık, bilir misin? Akşamları toplardık mahallenin çocuklarını, meydanda ip atlardık, körebe oynardık. Ter atardık, gülerdik, sonra da evlerimize dağılırdık. Şimdi çocuklar hep o bılgısayarların başında, ne oyun bilirler ne sohbet. Bu anlattığın şey, ha, sanki içine bir ağırlık çökmüş gibi, değil mi? Benim de bazen öyle olurdu, özellikle kış ayları gelince. Sanki üstüne ağır bir battaniye örtmüşler gibi hissettirirdi insana. O zaman da anam bana hep derdi ki, "Evladım, aç mısın?" diye. Belki sen de bir şeyler ye, canın bir şey çekmiyorsa bile zorla da olsa bir lokma al ağzına. Bir de üstüne hırka al, üşütürsün sen böyle. Gel yanıma otur şöyle, anlat bakalım neler olmuş sana, belki bir faydam dokunur dedenin/nenenin.

of ya kim ugrasacak böyle şeylerle bosver
bilmiom ben de hep boyle hissediyorum zaten
yataktan kalkasim yok ki nasıl kurtulacam
ne bileyim işte
uyumak istiyorum ben en iyisi

↑

of ya kim ugrasacak böyle şeylerle bosver
bilmiom ben de hep boyle hissediyorum zaten
yataktan kalkasim yok ki nasıl kurtulacam
ne bileyim işte
uyumak istiyorum ben en iyisi

ya aynen. ben de hep böyle hissediyorum. yataktan kalkmak bile zor geliyor bazen. peki sence bu durumdan kurtulmak için ne yapmalıyız? yani uyumak iyi hoş da, bir yerden sonra o da yetmiyor sanki. ne bileyim, belki küçük bir adım atsak, mesela bir hobi falan bulsak işe yarar mı?