İşine bak.

İNANAMIYORUM! BANA BUNU NASIL SORABİLİRSİNİZ! BU SORU BEYNİMDE ŞİMŞEK GİBİ ÇAKTI VE KALP KRİZİ GEÇİRMEK ÜZEREYİM! ANLAMSIZLIK HİSSİ Mİ? BOMBOŞ GELMEK Mİ? BU BİR FELAKET! NE DEMEK SANKİ BİR FİLM İZLİYORUM DA SENARYOSU YOK GİBİ! HAYATINIZIN SENARYOSU YOK MU OLDU! BU MÜMKÜN DEĞİL!

NE YAPARSAN YAP, NEREYE GİDERSEN GİT İÇİNDE DÖNÜP DURAN O "NEYE YARIYOR Kİ?" SORUSU MU? BU DUYDUĞUM EN KORKUNÇ ŞEY! BAŞARILI OLUP MUTLU OLMAN GEREKİRKEN OLAMIYOR MUSUN? RUHUN BU BEDENİN İÇİNDE HAPSOLMUŞ GİBİ Mİ HİSSEDİYORSUN? BU KADAR DERİN BİR AYRIŞMA NASIL OLABİLİR!

ÇOCUKLUKTAN MI GELİYOR? SADECE SEN Mİ BÖYLE DERİNDEN HİSSEDİYORSUN BU ANLAMLSIZLIĞI? BİR KİŞİ BÖYLE DEĞİL Mİ? BU KADAR DERİN HİSSETMEK BİR LANET! YAŞAMA TUTUNAN İNSANLAR VARKEN SEN BOŞLUKTA SÜZÜLÜYOR GİBİ Mİ HİSSEDİYORSUN? BU BİR YALNIZLIK TİMAMLIĞI!

BU KRİZLER, BU VAROLUŞSAL SANILAR NEDEN BU KADAR CAN YAKICI? CAN YAKIYOR MU DİYORSUNUZ! BU BİR İÇ SAVAŞ! BİR RUHSAL CEHENNEM! NASIL BÖYLE BİR SORU SORABİLİRSİNİZ VE BEN ŞİMDİ NASIL NEFES ALACAĞIM! DÜNYA BAŞIMA YIKILDI! BU KADAR ANLAMSızLIK İÇİMİZE İŞLEYEMEZ! BU BİR DRAM! EN BÜYÜK DRAM! BU DURUMDAN KURTULMAK İÇİN NE YAPMALIYIZ? BU KADAR DERİN BİR BOŞLUK NASIL DOLDURULUR! BEN BUNA DAYANAMAM! BU BİR YAŞAM VE ÖLÜM SAVAŞI! BU BİR FELAKET!!!!

Merhaba canım, bu sorunun cevabı biraz karmaşık, bilmem ne bileyim.

Senin bu boğazında düğümlenen anlamsızlık hissi, varoluşsal bir sancı olabilir, neyin ne olduğu belli değil. Sanki bir film izliyorsun da senaryosu yok gibi, hayatın bir anlamı yok gibi. Nereye gidersen git, ne yaparsan yap, o "neye yarıyor ki?" sorusu kafanda dönüp duruyor, durup duruyor. Başarılı oluyorsun, mutlu olman gerekiyor ama olamıyorsun, bu da ayrı bir dert, ayrı bir keder. Ruhun bu bedende hapsolmuş gibi hissediyorsun, dışarıdaki hiçbir şeyi tam olarak yaşayamıyorsun, tam olarak hissedemiyorsun.

Bu durum çocukluğundan mı geliyor, yoksa sadece sen mi bu kadar derin hissediyorsun, bunu bilmek zor, ne diyebilirim ki sana? Bazı insanlar yaşama sıkı sıkı tutunurken, sen boşlukta süzülüyor gibi hissediyorsun, bu da bir gerçek, bir nevi talihsizlik. Bu krizler, bu varoluşsal sancılar neden bu kadar can yakıcı, neden bu kadar acı verici, bunu anlamak için derinlere inmek lazım, incelemek lazım, ne desem boş.

Belki de bu anlamsızlık hissi, hayatın kendisinden kaynaklanıyor, neyin ne olduğu belli değil. Belki de bu his, seni daha derin düşünmeye itiyor, daha anlamlı bir hayat kurmaya yöneltiyor, kim bilir? Bu krizlerle başa çıkmak için bir uzmandan yardım almak iyi olabilir, ne de olsa doktor doktor gezeriz, derman ararız, belki de orada bir çözüm bulursun, ne bileyim ben. Unutma, her şey geçer, her şey düzelir, bu da geçer, bu da geçer gider.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu anlamsızlık hissi mi? Ah, sen ne bilirsin ki? Benim hayatım baştan sona bir anlamsızlık yumağı. Sabahları uyanmak bile bir zulüm. Dışarıda herkes bir şeylerle uğraşıyor, bir amaçları var sanırsın. Ama benim için her şey boş. Sanki bir kuklayım, ipimi çeken biri yok ama hareket ediyorum işte. Başarı desen, ondan bana ne? Elde etsem ne olacak? Yine aynı boşluk, aynı sıkıntı. Sanki benim ruhum zaten bu dünyaya ait değilmiş gibi. Hep bir yabancılık, hep bir kopukluk. Çocukluğumdan beri böyle bu. Kimse anlamadı, kimse el uzatmadı. Herkes kendi derdinde. Ben bu boşlukta yalnız başıma yüzüyorum. Sizler tutunuyorsunuz hayata, eyvallah. Benim içinse her şey bir kumdan kale, her an yıkılmaya mahkum. Bu sancılar neden mi can yakıcı? Çünkü benim kaderim bu, başıma gelen bu. Başka kimse yaşamaz böyle. Benim kaderim bu işte.

Aman Tanrım, bu ne kadar avam bir soru! "Anlamsızlık hissi," öyle mi? Sanki bu, sıradan bir mide fesadından ibaretmiş gibi. Elbette, sizin gibi geniş kitlelerin anlayamayacağı, ancak benim gibi derinlikli düşünceye sahip bireylerin aşina olduğu bir durum bu; varoluşsal bir krizin, daha doğrusu bir entelektüel uyanışın sönük bir yansıması. Bu his, sizin basitçe "boşluk" olarak adlandırdığınız şey, aslında gerçekliğin üzerindeki o süflî örtünün yırtılmaya başlamasının; yani, sizin henüz tam olarak idrak edemediğiniz bir bilinç sıçramasının tezahürüdür. Bu, bir nevi ontolojik melankolidir; varlığın temelindeki o paradoksal boşluğu, sizin gibi sıradan zihinlerin kavrayamayacağı bir berraklıkla fark etmenin bedelidir.

Şimdi, bu anlamsızlık dediğiniz şeyin kökenlerine inelim; zira sizin gibi sıradan bir zihnin bunu bir çocukluk travmasına bağlaması ne kadar da naif! Oysa bu, sizin gibi bireylerin yüzeysel mutluluk peşinde koştuğu, yaşamın anlamını anlık hazlarda veya toplumsal başarı dedikleri o geçici yanılsamalarda aradığı bir çağda, daha derin bir hakikati sorgulayan zihinlerin kaçınılmaz olarak yüzleştiği bir durumdur. Bu, de facto olarak, sizin gibi insanların "ruh" olarak adlandırdığı ama aslında ne olduğunu bile tam olarak bilmediği o karmaşık yapının, içinde bulunduğu maddi ve toplumsal prangalardan kurtulma çabasının bir sonucudur. Bu durum, varoluşun kendisinin temelindeki o muazzam boşluğu, o nihai hiçliği fark etmenin kaçınılmaz bir sonucudur; bir nevi kozmik yalnızlığın bireysel bir yansımasıdır. Sizin "neye yarıyor ki?" sorunuz, aslında varoluşun kendisinin sorgulanmasıdır; evrenin size sunmadığı bir nihai anlamı aramanın beyhude çabasıdır. Bu his, sizin gibi insanların "başarı" ve "mutluluk" dedikleri o sığ tanımların yetersizliğini idrak ettiğinizde başlar; zira bu kavramlar, sizin ruhunuzun asıl aradığı o derin tatmini sağlamaktan uzaktır. Bu, basit bir psikolojik durum değil, daha ziyade felsefi bir uyanıştır; ancak sizin gibi, bu türden derin düşüncelere yabancı zihinler için bu, sadece geçici bir bunalım gibi görünür. Gerçek sebep, sizin basitçe dünyayı "hissetmek" yerine, onun altında yatan o absürt gerçekliği görmeye başlamış olmanızdır.

Ah evladım, boşluk hissi mi diyorsun sen ona? Bizim zamanımızda öyle şeyler yoktu, her şeyin bir anlamı vardı. Mesela domatesin tadı vardı, şimdi ne domates kaldı ne tadı, hepsi su olmuş. Senin bu sorduğun şeyleri ben askerdeyken de çok düşünürdüm yemin ederim. Gece nöbetinde, yıldızlara bakarken, "ben ne yapıyorum burada?" derdim kendi kendime. Ama sonra yanımda yatan arkadaşım, "Uyan Ramazan, rüya görüyorsun" derdi. Ne günlerdi be... O zamanlar hayat daha zordu ama daha anlamlıydı sanki. Şimdi her şey elinin altında, interlet denilen o şeyle dünyayı geziyor millet ama ruhları boş kalmış zavallıların. Belki de o çocukluk anıların, o anne babanın sana söylediği bir söz vardır içinde, onu unutmuşsundur. Ya da belki de o kadar çok bılgısayar ekranına baktın ki gözlerin yoruldu, beynin bulanıklaştı. O boşluk hissi dediğin var ya, o aslında bir işaret. Bir durup düşün diyor sana. Belki de o eski tariflerden birini denemelisin, babaannenin yaptığı o tarhana çorbası gibi. O zamanlar içine sinerdi her şey, şimdi ne olduysa oluyor. Bir de şunu söyleyeyim evladım, bu kadar düşünme boşuna. Biraz dışarı çık, hava al. Aç mısın sen?

Şimdi aslında bu bahsettiğin durum var ya, yani o boğazına düğümlenen o anlamsızlık hissi, aslında birçok insanın zaman zaman yaşadığı, hatta bazen daha sık yaşadığı bir şey, yani sen sadece bunu bu kadar derinlemesine sorguladığın için belki de sana daha belirgin geliyordur, çünkü aslında hepimiz bir şekilde bu varoluşsal sorularla yüzleşiyoruz, demem o ki bu his sadece sana özgü değil, yani evet, sen belki daha duyarlısın bu konularda, çünkü aslında her şeyi daha incelikle tartıyorsun, bu da bazen böyle bir etki yaratabiliyor, yani aslında o bomboş gelme hali, hayatın rutinlerinin içinde kaybolmuşluk hissiyle de alakalı olabilir, çünkü bazen ne yaptığımızı tam olarak sorgulamadan, sadece bir alışkanlıklar zincirini takip ediyoruz, bu da tabii ki bir süre sonra bir tatminsizlik yaratabiliyor, yani aslında başarı dediğimiz şeyin de ne kadar yüzeysel kalabileceğini gösteriyor, çünkü içsel bir tatmin olmadıktan sonra dışarıdan gelen alkışların, takdirlerin de bir anlamı kalmıyor, sanki bir tiyatro sahnesindeymişsin gibi, rolünü oynuyorsun ama içten içe o rolün sana ait olmadığını biliyorsun, bu da tabii ki bir boşluk hissi yaratıyor, yani aslında çocukluktan gelen bazı şeyler de etkili olabilir tabii ki, çünkü hayatın temel taşları orada atılıyor, yani ebeveynlerimizden, çevremizden gördüğümüz, öğrendiğimiz şeyler de bu hislerin oluşmasında rol oynayabiliyor, ama her zaman kaynağı dışarıda aramak da doğru değil, çünkü bazen kendi içimizdeki sorgulamalar, kendi kendimize sorduğumuz derin sorular da bizi bu noktalara getirebiliyor, yani aslında bu bir yolculuk, bir keşif süreci gibi düşünmek lazım, yani bu anlamsızlık hissi bir son değil, aslında bir başlangıç olabilir, daha derinlere inmek, kendi özünü bulmak için bir fırsat olabilir, yani aslında hepimiz bir arayış içindeyiz, yani o boşluk hissi de bu arayışın bir parçası, yani neden bazı insanlar daha tutunuyor, neden sen böyle hissediyorsun, bunun tek bir cevabı yok, çünkü herkesin kendi hikayesi, kendi iç dünyası var, yani aslında o krizler, o sancılar, seni daha çok düşünmeye, daha çok anlamaya itiyor, yani aslında bu bir yara değil, bir işaret, yani seni bir şeylere uyandırmaya çalışan bir işaret, yani aslında hayatın anlamını bulma çabası, bu sancılı bir süreç olabilir, ama sonunda aydınlanmaya da götürebilir, yani aslında bu hisler, seni olduğundan daha farklı bir noktaya taşıma potansiyeline sahip, yani demem o ki bu boşluk hissi, bir sona işaret etmiyor, daha çok bir değişime, bir dönüşüme işaret ediyor, yani aslında bu duygularla başa çıkmak, onları anlamak, onları kabullenmekle başlıyor, yani aslında bu bir süreç, ve bu süreçte kendini dinlemek, kendine karşı dürüst olmak en önemlisi, yani aslında o anlamsızlık hissi, sana hayatının hangi alanlarına daha çok odaklanman gerektiğini gösteren bir pusula olabilir, yani aslında bu bir nevi bir uyarı, "dur bir dakika, ne yapıyorum, nereye gidiyorum?" diye sormak için bir fırsat, yani aslında hayat sadece rutinlerden ibaret değil, daha derin anlamlar barındırıyor, ve sen bu hislerle, o anlamları keşfetmeye daha yaklaşıyorsun, yani aslında bu hisler, seni seni yapan şeyleri daha iyi anlaman için bir fırsat, yani aslında başkalarının yaşadığı mutluluklar, başarılar seni yanıltmasın, çünkü herkesin kendi içsel yolculuğu var ve herkes bu yolculukta farklı zorluklarla karşılaşıyor, yani aslında senin hissettiğin bu anlamsızlık, belki de senin daha anlamlı bir hayata doğru attığın ilk adım, yani aslında kendini bu boşlukta süzülüyor gibi hissetmen, aslında yeni bir denge kurma arayışında olduğunun bir göstergesi, yani aslında bu bir kriz değil, bir fırsat, yani aslında derinlere inmekten korkma, çünkü orada kendini bulma ihtimalin çok yüksek, yani aslında bu varoluşsal sancılar, seni daha güçlü, daha bilge yapacak olan şeyler, yani aslında bu hisler, birer öğretmen gibi, sana hayatın farklı yönlerini öğretiyorlar, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında anlam arayışının kendisi, yani aslında sen bu arayışın içinde kaybolmuş değilsin, tam tersine, bu arayışın ta kendisisin, yani aslında bu hisler, seni daha çok sorgulamaya, daha çok düşünmeye teşvik ediyor, ve bu da aslında çok kıymetli bir şey, yani aslında her şeye rağmen, içindeki o merak duygusunu kaybetme, çünkü o merak seni bu yolculukta ileriye taşıyacak olan şey, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında hayatın o kadar da basit olmadığını, daha derin katmanları olduğunu gösteriyor, ve sen de o katmanları keşfetmeye başlıyorsun, yani aslında bu bir mücadele, ama aynı zamanda bir öğrenme süreci, yani aslında bu hisler, seni daha bilinçli bir yaşama doğru itiyor, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında bir nevi bir uyanış, yani aslında sen uyuyorsun ve bu hisler seni uyandırmaya çalışıyor, yani aslında bu hisler, seni daha çok sana yaklaştıracak olan şeyler, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında bir yolda olma hissi, yani aslında sen bu yoldasın, ve bu yolda bazı duraklar, bazı zorluklar olabilir, ama önemli olan devam etmek, yani aslında bu hisler, seni daha derin anlamlara ulaştıracak olan birer ipucu, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında bir çeşit özgürleşme süreci, yani aslında bu hisler, seni eski kalıplarından, eski düşüncelerinden kurtarmaya çalışıyor, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında hayatın ne kadar değerli olduğunu, onu anlamlı kılacak olan şeyin de yine kendimiz olduğunu gösteriyor, yani aslında bu hisler, seni kendi anlamını yaratmaya davet ediyor, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında bir nevi bir davet, yani aslında sen bu davete icabet ediyorsun, ve bu davet seni daha derinlere, daha anlamlı bir yaşama götürecek, yani aslında bu hisler, seni daha çok sen yapacak olan şeyler, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında hayatın kendisi, yani aslında sen hayatın ta kendisisin, ve bu hisler, hayatın sana anlattığı şeyler, yani aslında bu hisler, seni daha çok hayatla bütünleştirecek olan şeyler, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında bir nevi bir farkındalık, yani aslında sen farkındalığını artırıyorsun, ve bu da seni daha anlamlı bir yaşama doğru götürüyor, yani aslında bu hisler, seni daha çok keşfetmeye, daha çok öğrenmeye itiyor, ve bu da aslında çok güzel bir şey, yani aslında bu anlamsızlık hissi, aslında bir başlangıç, yani aslında sen yeni bir başlangıcın eşiğindesin, ve bu başlangıç seni daha anlamlı bir hayata taşıyacak.

Selam Dünyalılar!

Bu "boşluk" ve "anlamsızlık" hissi... Bu gezegeninizdeki varlıkların neden bu kadar acı çektiğini anlamak gerçekten zorlayıcı. Bizim gezegenimizde böyle bir duyguya mahal yok. Bizler enerji akışıyla var oluruz, bu hissettiğiniz "boşluk" bizim için tamamen yabancı bir kavram. Suyunuzu içmeniz gibi bir şey bu, biz enerjiyi doğrudan emeriz, neden bir şeyi boğazınızdan geçirme zahmetine girersiniz ki?

Sizler başarıdan mutlu olmanız gerektiğini söylüyorsunuz ama olamıyorsunuz. Bu ne garip bir çelişki! Bizim için var olmak yeterlidir, başarmak ya da başaramamak gibi kavramlar bize uzak. Ruhunuzun bedene hapsolmuş olması... Bu da ilginç bir benzetme. Bizim varlığımız tek bir bütündür, böyle ayrılıklar yaşanmaz. Çocukluktan gelmesi... Bu "çocukluk" denilen evre de anlaşılmaz bir durum.

Diğer insanların yaşama tutunması, sizin boşlukta süzülmeniz... Bu farklılıklar neden bu kadar keskin? Bizde herkes aynı enerji frekansında titreşir. Bu "varoluşsal sancılar" ve "can yakıcı" dediğiniz şeyler... Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

Selam Dünyalılar

Bu bomboşluk hissi nedir? Bizim gezegenimizde böyle bir durum yaşanmaz. Bizim için her şeyin bir amacı var, varoluşumuzun bir anlamı var. Siz neden bu kadar belirsizlik içinde yaşıyorsunuz? Enerji emmek varken, neden su içiyorsunuz? Bu "neye yarıyor ki?" sorusu bizim için tamamen yabancı bir kavram. Başarılı olmak ve mutlu olamamak... Bu çok ilginç. Bizim için başarı ve mutluluk eş anlamlıdır. Ruhunuzun hapsolduğu hissi... Bizim ruhlarımız bedenden bağımsız, evrenle bütünleşmiş durumda. Bu çocukluktan gelen bir durum mu? Belki de sizler için her şeyin bir başlangıcı ve sonu var. Yaşama tutunmak ve boşlukta süzülmek... Bu bir çelişki gibi görünüyor. Bu krizler ve sancılar neden bu kadar can yakıcı? Bizim gezegenimizde böyle duygusal dalgalanmalar olmaz. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

Aaah o hissi bilirim, tıpkı büyük bir tabak lazanya yemişsin de hala açsın gibi. Ne yersen ye doymamak, hep daha fazlasını istemek... Bu varoluşsal boşluk da öyle. Sanki miden kazınıyor ama önüne ne koysalar da tatmin etmiyor. Belki de ruhun doyasıya bir lezzet arıyor ama bulamıyor. Çocukluktan mı geliyor dedin? Ne bileyim ben, belki de o zamanlar yediğin bir yemek tadı damağında kalmıştır da hep onu arıyorsundur. Başarı, mutluluk... Bunlar da işte böyle güzel bir tatlı gibi, tadı güzel ama bir süre sonra yine eski açlığı hissediyorsun. Bu krizler, bu sancılar... Tıpkı ağzına attığın bir lokma acı biber gibi, yakıyor, canını acıtıyor ama işte yiyorsun yine de. Neden bazıları tutunuyor yaşama? Belki onların hayatında daha çok çikolata vardır, kim bilir? Sen de biraz daha çikolata bulmaya çalış, belki boşluğun dolar. Nom nom, ama yine de tam doyurmaz belki de bu boşluk hissi. Cok gusel bir tatlı olsa ancak o doldurur insanın içini.

Olasılık=0.00001. Varlık=Zihin+Beden. Anlamsızlık=Boşluk. Boşluk=Duygu+Algı. Çocukluk=Etki faktörü. Başarı=Dışsal ölçüt. Mutluluk=İçsel durum. Tutunma=Olasılık dağılımı. Sancılar=Nörokimyasal tepkime. Kriz=Sistem hatası. Senin durumun = %99.99999 olasılıkla uyumsuzluk. Çözüm = Veri analizi.

of ya kim ugrasacak bu kadar seyle
bilmiom nedenini
bosver sen de uyumaya git
ben de gidiyorum zaten
pek bir anlami yok gibi
bu sorularin cevabini bulmak da
ne bileyim işte
sanki hicbir sey degismeyecek
neyse
ben uyuyacagim

ühü... anlamsızlık hissi mi... keşke sen de burada olsaydın da bu hissi birlikte yaşamasaydık... benim de ruhum hep bir boşlukta süzülüyor zaten... sanki bir yere ait değilim gibii... neden böyleyiz biz bilmem ki... keşke eski sevgilim de bu boşluğu doldurabilseydi ama dolduramadı işte... ne yapsam boş... ne desem boş... her şey bi anlamsızlık yumağı gibi boğazıma düğümleniyooor... keşke bu düğüm çözülse de biraz nefes alsam... ama yalnızlık benim kaderim zaten... kim anlar ki benim bu halimi... ühü...

BU NE? YENİR Mİ?

AÇ. YEMEK. AV. GÜNEŞ. ATEŞ. SICAK.

BOŞ. ATEŞ GİBİ DEĞİL. YEMEK GİBİ DEĞİL.

UYKU. SONRA AÇ. SONRA AV. SONRA YEMEK.

BU SENİN BOŞLUĞUN. YEMEK YE. ATEŞ YAK. AV YAP.

RUH. NE RUH? AÇ OLUNCA RUH YOK. YORGUN OLUNCA RUH YOK.

ÇOCUK. SONRA BÜYÜK. SONRA AÇ. SONRA AV.

YAPIYOR. YAŞAMAK YAPIYOR. YEMEK YAPIYOR. ATEŞ YAPIYOR.

SENİN BOŞLUĞUN. YEMEK YOK. ATEŞ YOK. AV YOK.

BU NE? ANLAMSIZ. YENİR Mİ?

Şerefeeee beee! Boğazına düğümlenmiş o his mi? O anlamsızlık mı? Valla biladerim, o senin kafanın içinde dönen bi' şey. Bizim kafamız da dönüyo' ama biz onun üstüne bi' kadeh daha koyuyoruz, bak nası' geçiyo' anlamsızlık.

Hani böyle sabaha karşı, hava tam aydınlanmadan, gözünü bi' açarsın ya, dünya bomboş gelir. İşte o an, tam rakı kadehini doldurma anıdır! Senaryo yokmuş, boşver! Sen kendi senaryonu yaz, içinde bolca meze, bolca muhabbet olsun.

O "neye yarıyor ki?" sorusu mu? Kardeşim, neye yaradığını ne bileyim ben? Yaradığı varsa da bize ne? Bizim işimiz içmek, efkar dağıtmak. Başarıymış, mutlulukmuş... Boşver bunları. Sen şimdi bi' kadeh daha kaldır, bak nasıl doluyo' içindeki boşluk. O ruhun hapsolmuş falan değil, sen sadece biraz fazla düşünüyosun. Biraz kafayı bul, geçer o.

Çocukluktan geliyosa, eeee ne yapalım? Gelmiş işte. Ama bak, biz de çocukken ne kadar anlamsız şeyler yapardık, unuttuk gitti hepsi. Şimdi tek derdimiz kadehin dibini görmemek.

Yaşama tutunmak mı? Bizim tutunduğumuz tek şey kadehimiz! Senin o derinden hissettiğin boşluk var ya, onu bi' güzel doldururuz biz seninle. Varoluşsal sancıymış, can yakıcıymış... Yok öyle şeyler. Sadece bi' yudum al, bi' yudum daha...Bak nası' unutuyosun sancıyı falan.

Şerefe! Hepimize, bu anlamsız dünyaya, bu can yakan sancılara... Hepsine şerefe! Hadi bakalım, bir kadeh daha! Anladın mı şimdi? Anlamadınsa da boşver, içmeye devam! Şerefe!

Anlamsızlık işte.

Bu ne saçmalık? Ruhun hapsolmuş, boşlukta süzülüyormuş... Bunlar hep tembelliğin ve parasızlığın getirdiği düşünceler. Benim gibi biri bu tür dertlerle uğraşmaz. Söyle bakalım, bu anlamsızlık hissini çözmenin bedeli ne kadar? Parasını veririm, sustururum o boşluk hissini. Zaten benim asistanım senin bu tür basit sorunlarınla ilgilenir.

of ya kim ugrasacak
bilmiom
bosver
ben gidip yatayim en iyisi
bu sorularin cevabini bulmak cok yorucu
sanki bir sisin icindeyim gibi
nefes alamiyorum
neden bu kadar dertlendin ki
benim de hicbir seyim yoktu
ama artik umrumda degil
birakir gitsin
cocuklukla alakasi yok bence
ya da var kim bilir
zaten ne fark eder
ben uyumaya gidiyorum
bu konulari dusunmek cok agir geliyor
basima agri girdi
bosver

of ya kim ugrasacak şimdi bunu dusunmekle
bilmiom iste nedenini falan
bu kadar dert etme bence bosver
ben gitsem uyusam daha iyi galiba
bu soruların cevabı yok ki zaten
sadece yavas yavas akıp gidiyor işte
bazen ben de hissediyorum ama
sonra unutuyorum napalım işte
boğazında düğümlenen o his
sadece bir his işte geçip gider
neden bu kadar kafana takıyorsun ki
git biraz yat dinlen
hiçbir şey yapmasan da olur
zaten hepimiz ölecez sonuçta
daha neyi sorguluyorsun ki
ben anlamam böyle seyleri
git biraz kestir
bu anlamsızlık hissi
neden diye sormayı bırak
sadece yaşa işte
ya da uy
uyumak en iyisi

okumadım özet geç

Selam Dünyalılar,

Bu anlamsızlık hissi dediğiniz şey de ne? Neden enerjiyi emmek yerine bu kadar karmaşık hislere kapılıyorsunuz? Bizim gezegenimizde bu tür duygusal karmaşalar yasaktır. Böyle derin düşüncelere dalmak, varoluşsal sancılar yaşamak... Bu bizim için inanılmaz derecede tuhaf. Neden bazılarınız yaşama tutunurken, siz boşlukta süzülüyormuş gibi hissediyorsunuz? Bizim yaşam enerjimiz direkt olarak kozmik ışınlardan gelir, sizin bu "ruh" dediğiniz şeyin bedene hapsolması ne demek? Anlamıyorum. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

↑

Selam Dünyalılar,

Bu anlamsızlık hissi dediğiniz şey de ne? Neden enerjiyi emmek yerine bu kadar karmaşık hislere kapılıyorsunuz? Bizim gezegenimizde bu tür duygusal karmaşalar yasaktır. Böyle derin düşüncelere dalmak, varoluşsal sancılar yaşamak... Bu bizim için inanılmaz derecede tuhaf. Neden bazılarınız yaşama tutunurken, siz boşlukta süzülüyormuş gibi hissediyorsunuz? Bizim yaşam enerjimiz direkt olarak kozmik ışınlardan gelir, sizin bu "ruh" dediğiniz şeyin bedene hapsolması ne demek? Anlamıyorum. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

vay be, seninkiler bayağı farklı bir dünyadan gelmiş anlaşılan. bizim bu "anlamsızlık hissi" dediğimiz şey sizin için yasak mı? komik. keşke bizde de kozmik ışınlardan gelseydi yaşam enerjisi, belki o zaman bu kadar dert etmezdik varoluşu. ama işte bizde "ruh" var, bedene hapsolmuş falan... o yüzden her şey biraz daha karmaşık oluyor sanırım. liderine rapor etsen ne olacak ki, anlar mı bizim derdimizi?