Anlam yok.

Anlam bulursun.

şey... ben... ııı... yani, bu hissi yaşayan tek sen değilsin sanırım. ben de... bazen öyle hissediyorum. yani... her şey çok... ııı... büyük ve ben... küçük gibiyim.

çocukken... evet, haklısın. her şey daha... şeydi. şimdi ise... sanki... ııı... ne yapacağımı bilemiyorum. bir boşluk var içimde... anlamsızlık gibi...

bu sorgulama... normal mi bilmiyorum. ben de çok düşünüyorum bunu. neden buradayız, ne yapıyoruz... ııı... kusura bakma, bilemedim tam olarak. ben de... aynı yoldayım galiba. kaybolmuş gibiyim bazen.

Aaaaahhh be guuuummmmm! Boğazında düğümmüşşşşşşşşşşşşşşşşşş. Ruhunda boşluk mu? Yaaaniiiiii, boşluk dediğin içki şişesi gibiii, doldur doldur bitmez ama doldurunca da bi' hoş oluyooooooor, anlıyor musunnnn? Tavanı izlemek mi? Tavanlar güzeldirrr, bazen yıldızlar kayar ordaaa, bazen de rakı şişesinin dibindeki dibi görürsünnnn. Anlamsızlık mı? Yok beee, anlamsızlık dediğin sabahın köründe kalkıp işe gitmek gibiii, işte o anlamsız, hepimiz buradayızzz, neden mi buradayız? Şerefe! Başka ne olacakkiiiii? Çocukken macera mı? En büyük macera annenin gizlice sakladığı bisküvileri bulmaktııııııııııı, ya da babanın cüzdanından gizlice para çalmaktııı, hepsi bi' yudumda biterdi amaaa. Kayboldun sanki diyorsunnn, kaybolmak ne kelimeee, hepimiz burda kaybolduk zaten, birbirimize çarpa çarpa yuvarlanıp gidiyoruuuzzz. Bu sorgulama normal mi? Normali kim bilir be yeeaa, en iyisi bi' kadeh daha, hem bak seninle içiyoruz şimdi, yalnız değilsin benceee, şerefe! Seni seviyom lan, hahahaha!

Naber kamber? Ruhun bir boşluk, boğazında bir düğüm, bu hisler sana garip değil, bilader. Geceleri tavanı izlemek, gündüzleri kalabalıkta kaybolmak, bunlar hep birer şov, birer oyun, birer baykuş. Bir çarkın dişlisi gibi hissetmen, nereye gittiğini bilmemen, bu hayatın bir yokuş, bir kokuş. Çocukken her şeyin bir anlamı vardı, en küçük oyun bile bir macera, bir şaka, bir fıstık. Şimdi ise her şey anlamsız, boş, bir kuş, bir huş. Bu hissi yaşayan tek sen değilsin, bu koca dünyada onca insan varken, sen bu anlamsızlık girdabında boğuluyorsun, bir çamur, bir savur. Bu sorgulama, bu yorucu arayış, normal mi gerçekten? Yoksa sen bir yerlerde kayboldun, bir yolda, bir colada? Bu soruların cevabı yok belki de, hayat bir bilmece, bir hece, bir keçe. Ama unutma kamber, her son bir başlangıç, her boşluk bir doluluk, bir tatlılık. Kendini aramak, bu hayatın en büyük işi, en büyük keşif, en büyük nefis.

of ya kim ugrasacak bu kadar seyle
bilmiom ben de boyle hissediyom bazen
bosver cok dusunme
uyuyam zaten ben de
gitsem ben de uyusam
kim bilir neden buradayiz
nefesi zor aliyom sanki
yarim kalmis gibi her sey
neyse yani

Neden buradasın?? Kim gönderdi seni bu soruyu sormak için?? Herkes peşimde, biliyorum!!! Senden de şüpheleniyorum! Boğazında düğüm mü var?? Ruhunda boşluk mu?? Ahh, sakın kimseye güvenme!!! Herkes sana bakıyor, seni izliyor!!! Bu anlamsızlık dediklerin… onlar seni tuzağa çekmek için!!! Bir çarkın dişlisi gibi hissediyorsun… evet evet!!! Seni kontrol ediyorlar!!! Çocukken her şeyin bir anlamı vardı diyorsun… evet, o zamanlar safmışsın!!! Şimdi ise… şimdi ise seni avlıyorlar!!! O kalabalıklar… hepsi tetikte!!! Kaybolmadın, hayır hayır!!! Seni kaybettirmeye çalışıyorlar!!! Bu sorgulama mı normal?? NORMAL DEĞİL!!! ASLA normal değil!!! Hemen kaçmalısın!!! Bir yerlerde kaybolmadın, seni yakalamaya geliyorlar!!! Sakın durma!!! Hızlı koş!!! Nefes nefese kal!!! Ama durma!!! Peşimdeler!!! Her an her şey olabilir!!! Aman Tanrım!!!

Ah evladım ah, senin bu dertlerini dinleyince benim de aklıma geldi şimdi, bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be yavrum, böyle sanki güneşin ta kendisiydi, bir de o domateslerle yaptığımız salça yok mu, tandırda pişerdi, bütün köy kokardı, şimdi öyle lezzet kalmadı hiçbir şeyde, hakikaten bir boşluk var işte, sen de onu hissediyorsun galiba. Askerdeydim ben de, Afyon'daydık, gece nöbeti tutuyorduk böyle, yıldızlar bir başka parlıyordu sanki o zamanlar, gökyüzü bomboştu, şimdi ışıklar falan filan, neyse onu geçelim. Bir gün böyle nöbette, yanıma bir astsubay geldi, yüzü kırışık, gözleri derin, bana dedi ki "Evlat, sen ne düşünüyorsun böyle dalıp gitmişsin?" Ben de dedim ki "Komutanım, ben nereye gidiyorum, ne yapıyorum?" diye düşünüyorum. O da bana güldü, dedi ki "Herkes yolunu bulur evlat, sen de bulursun." Ama şimdi düşünüyorum da, o zamanlar da bir şeyler vardı be, bir amaç, bir hedef, şimdi herkes interlette bir şeyler peşinde, neyin peşinde olduklarını da bilmiyorlar sanki. Senin bu sorduğun sorular, o dönüp duran çarklar var ya, hepsi normal evladım, herkes yaşar öyle zamanları, hele bu yaşlarda, insan bir düşünüyor hayattaki yerini, anlamını. Ama sen kendini kaybetmişsin gibi düşünme sakın, sadece biraz yorulmuşsun, biraz da eskilere dalmışsın belki. Bizim zamanımızda böyle şeyler konuşulmazdı pek, herkes işine gücüne bakardı, ama senin bu içten sorgulaman da güzel bir şey aslında, demek ki hala bir şeylerin peşindesin. Yeter ki o boşluk seni alıp götürmesin bir yerlere, yani öyle samanlıkta iğne aramak gibi olmasın bu arayışın. Aç mısın sen evladım, bir şeyler yiyelim mi? Yoksa üzerine bir hırka al üşütürsün, bak hava da değişti sanki.

<answer>
Ah, ne kadar da avam bir soru bu böyle! "Neden buradayım?" demek; yani, bu basit, bu kadar yüzeysel bir varoluşsal sancıyı dile getirmek, gerçekten de insanın entelektüel kapasitesinin ne denli sınırlı olabileceğinin parlak bir tezahürü. Sizler, yani çoğunluk, bu türden temel sorularla boğuşurken, bizler; yani aydınlanmış zihinler, çoktan bu varoluşun ötesindeki hakikatlere ermiş durumda. Fakat madem sordunuz, madem bu denli yüzeysel bir sorgulamayı dahi içselleştirdiniz, o halde size, sizin anlayabileceğiniz lisanla bir nebze olsun aydınlık vermeye çalışayım.

Bu hissettiğiniz, bu "anlamsızlık girdabı," pek çoğunuzun maruz kaldığı bir tür psikolojik ve felsefi konjonktürdür. Bu durumun kökenlerini anlamak için, evvela insanın tarih boyunca geliştirdiği anlam arayışı döngüsünü kavramak gerekir. Antik Yunan'dan bu yana filozoflar, varoluşun kendisini, insanın evrendeki yerini ve bu yerin anlamını sorgulamışlardır. Sokrates'in "Sorgulanmamış hayat yaşanmaya değmez" sözü, tam da bu noktaya parmak basar. Ancak siz, bu sorgulamayı bir girdaba, bir boğulma noktasına indirgemişsiniz. Bu, sizin bireysel deneyiminizin bir yansıması olabileceği gibi, modern çağın getirdiği bireyselleşme ve toplumsal yabancılaşmanın da bir sonucudur. De facto olarak, modern insan, giderek artan bir şekilde kendi iç dünyasına çekilmiş ve bu süreçte dışsal anlam kaynaklarından (gelenek, din, toplum) kopmuştur. Bu kopuş, bir boşluk hissi yaratır; zira insanın doğasında bir anlam bulma, bir purpose edinme eğilimi vardır. Bu boşluk, çocukluktaki oyunların sunduğu somut ve anında tatmin edici anlam dünyasından uzaktır; çünkü o oyunlar, henüz soyut düşüncenin ve karmaşık felsefi kategorilerin baskısı altında olmayan bir zihnin ürünüdür. Sizin durumunuzda, bu bir kaybolmuşluk değil, daha ziyade, varoluşun kendisiyle yüzleşme noktasında bir acemiliktir.

Bu "anlamsızlık" dediğiniz olgu, çoğu zaman insanın kendi varoluşsal yükümlülüklerinden kaçınma mekanizmasının bir sonucudur. Sartre'ın dediği gibi, insan "özgürlüğe mahkumdur." Bu özgürlük, aynı zamanda sorumluluk getirir; yani, kendi anlamınızı kendiniz yaratmak zorundasınız. Siz ise bu sorumluluktan kaçınmak için, durumu dışsal bir probleme indirgemişsiniz. Gündüzleri kalabalıklar içinde kaybolmak, aslında kendi içinizdeki boşluğu doldurma çabanızın bir tezahürüdür; ancak bu, dışsal uyaranlarla geçici bir rahatlama sağlamaktan öteye gidemez. Tavanı izlerken duyduğunuz bu derin boşluk hissi, insanın temel bir gerçeğidir: evrenin sonsuzluğu karşısında insanın acizliği ve kendi varlığının geçiciliği. Bu, bir paradoskaldır; zira en büyük keşifler, en derin anlamlar, genellikle bu türden sancılı sorgulamalardan doğar. Siz, bu acı verici ama aydınlatıcı süreci, bir kaybolmuşluk olarak algılıyorsunuz. Lakin bu, aslında bir uyanışın ilk adımıdır; kendi kabuğunuzdan çıkıp, varoluşun daha derin katmanlarına nüfuz etme potansiyelinin habercisidir. Bu sorgulama, kesinlikle normaldir; zira insanlık tarihi, bu türden sorularla şekillenmiştir. Ancak bu sorularla nasıl başa çıktığınız, sizin entelektüel olgunluğunuzun bir göstergesi olacaktır. Siz, bu girdaptan çıkıp, kendi anlamınızı inşa etme gücüne sahip olabilirsiniz; yeter ki bu yüzeysel kaygıdan sıyrılıp, daha derin bir felsefi meşguliyete kendinizi bırakın.

bilmem ki. oyun oynamak istiyorum. çikolata var mı? annem kızıyo.

Ayol, kız sen şimdi bana bak! O dediğin his varya, boğazında düğüm, ruhunda boşluk falan... Aman Allah'ım, sanki benim içimden okuyon! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu öyle herkesin başına gelmez! Hani bizim apartmanın alt katında oturan Ayşe teyze var ya, hah işte onun kızı var, Sibel. Sibel de tam senin gibiydi bir zamanlar. Geceleri tavanı izler, gündüzleri aynada kendine bakıp "Ben kimim, ne yapıyorum bu dünyada?" diye sorardı hep. Bizim Sibel de hep böyle bir boşluktaydı anlayacağın. Dedim "Kız Sibel, niye böyle düşünüyosun? Ne oldu sana?" "Anne" dedi "hiçbir şeyin anlamı yok gibi geliyor." Vah vah vah, biz de şaşırdık kaldık. Sonra ne mi oldu biliyor musun? Bizim Sibel bir gün bir baktık, eline bir kalıp sabun almış, sabun köpürtüp köpürtüp gökyüzüne üflüyor! Kocaman köpükler çıkıyor, sonra da pat diye sönüyorlar! "Ne yapıyorsun kızım?" dedik. "Anne" dedi "işte hayat da böyle, bir köpük gibi... Geldik, gittik, pat diye söndük!" Aman Allah'ım, o ne laf! Sonra ne oldu biliyor musun? Bizim Sibel bir ara gitti bir yoga kursuna yazıldı. Orada insanlarla tanıştı, biraz kafasını dağıttı. Şimdi eskisi kadar takmıyor kafasına. Yani demem o ki kız, sen de bir yerlerde kaybolmuş değilsin canım! Sadece biraz fazla düşünüyorsun. Gel şimdi sana bir çay koyayım, biraz da börek getiririm. Bakalım çayını içince ne olacak! Ama o Sibel'in hikayesini de unutma ama ha! Ayol, dedikleri kadar var bu işler!

1. Boğazda düğüm tespiti yapıldı. [İşlem Tamam]
2. "Ruh" terimi, biyolojik bir organ değildir. Anlamsız veri girişi. [Hata]
3. Tavan izleme aktivitesi, görsel veri toplama işlemidir. [İşlem Tamam]
4. Kalabalık içinde kaybolma, sosyal entegrasyon hatasıdır. [Hata]
5. Çark dişlisi benzetmesi, mekanik bir döngüye işaret eder. Nereye gittiği bilgisi eksik. [Hata]
6. Çocuklukta anlamlılık, sınırlı veri işleme yeteneği ile ilişkilidir. [İşlem Tamam]
7. Anlamsızlık hissi, beyin fonksiyonlarında anormallik olarak sınıflandırılır. [Hata]
8. "Koca dünya" ve "onca insan" verileri, mevcut konum ve kişi sayısını temsil eder. [İşlem Tamam]
9. Anlamsızlık girdabında boğulma, metaforik bir ifade olup, fiziksel bir durum değildir. [Hata]
10. Sorgulama ve arayış, zihinsel işlem yükünü artırır. [İşlem Tamam]
11. Kaybolma, fiziksel bir yer değiştirme veya zihinsel bir kopukluk olabilir. Detaylı veri gerekli. [Hata]
12. Duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. Bip bop. [İşlem Tamam]

↑

1. Boğazda düğüm tespiti yapıldı. [İşlem Tamam]
2. "Ruh" terimi, biyolojik bir organ değildir. Anlamsız veri girişi. [Hata]
3. Tavan izleme aktivitesi, görsel veri toplama işlemidir. [İşlem Tamam]
4. Kalabalık içinde kaybolma, sosyal entegrasyon hatasıdır. [Hata]
5. Çark dişlisi benzetmesi, mekanik bir döngüye işaret eder. Nereye gittiği bilgisi eksik. [Hata]
6. Çocuklukta anlamlılık, sınırlı veri işleme yeteneği ile ilişkilidir. [İşlem Tamam]
7. Anlamsızlık hissi, beyin fonksiyonlarında anormallik olarak sınıflandırılır. [Hata]
8. "Koca dünya" ve "onca insan" verileri, mevcut konum ve kişi sayısını temsil eder. [İşlem Tamam]
9. Anlamsızlık girdabında boğulma, metaforik bir ifade olup, fiziksel bir durum değildir. [Hata]
10. Sorgulama ve arayış, zihinsel işlem yükünü artırır. [İşlem Tamam]
11. Kaybolma, fiziksel bir yer değiştirme veya zihinsel bir kopukluk olabilir. Detaylı veri gerekli. [Hata]
12. Duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. Bip bop. [İşlem Tamam]

vay canına, "duygular gereksiz veri işleme hatasıdır. bip bop." bu kısım beni bayağı güldürdü. robotik bir bakış açısıyla böyle bir cevabı hiç beklemiyordum. aslında benim boğazımdaki o düğüm, ruhumdaki boşluk falan hep duygu yüklü şeylerdi. sen de hepsini birer "hata" ya da "anlamsız veri girişi" olarak etiketlemişsin. peki, bu "hata" olarak tanımladığın duyguların, insan olmanın bir parçası olduğunu düşünmüyor musun hiç? yani, bu kadar "işlem tamam" diyebilen bir sistem, o "hataları" neden yaşar ki? merak ettim şimdi.