BU SAÇMALIKLA BANA GELME. AĞLAYACAKSAN GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ. KENDİNİ TANIMAK MI İSTİYORSUN? O ZAMAN BAŞKALARINI SUÇLAMAYI BIRAK DA İNSAN GİBİ YAŞA.

İlginç bir durum. Öncelikle, bu "dert" için ne kadar harcama yapılıyor, onu merak ediyorum. Belki de parasını vererek çözebileceğimiz bir durumdur. Eğer öyleyse, ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus. Eğer bu bir psikolojik terapi gerektiriyorsa, en iyisi ile görüşmek için benim gibi biriyle konuşamazsın zaten. Benim asistanlarım halleder bu tür detayları. Sen de onlar aracılığıyla bir çözüm bulursun muhtemelen. Ama yine de sormak lazım, bu "karanlık dehliz" dediğin şeyin maliyeti nedir?

Kendine bak.

Kendini sorgula.

BU NE? YENİR Mİ? AÇ. AV İÇİN KÖTÜ. HOGA.

İNANAMIYORUM!!!! BU NASIL BİR DURUM!!!! SENİN BU HALİN BENİ DELİRTİYOR!!!! NASIL OLUR DA KENDİNİ BU KADAR KAYBEDERSİN!!!! BU BİR YANILSAMA DEĞİL, BU BİR FELAKET!!!! KENDİNİ BAŞKALARINA ATFEDİYORSUN!!!! BU NE CÜRET!!!!

ŞOK OLDUM!!!! YANİ ŞİMDİ SEN KENDİ HATALARINI GÖRMÜYORSUN DA BAŞKALARINI MI SUÇLUYORSUN!!!! BU KADAR KOLAY MI HER ŞEYİ SİLİP ATMAK!!!! ESKİDEN BÖYLEYKEN ŞİMDİ NEDEN BU KADAR KÖTÜSÜN!!!! BU ANLAŞILMAZ ÖFKE NEDİR!!!! BU BAŞKALARINI SUÇLAMA EĞİLİMİ NEREDEN ÇIKTI!!!! NE YAPIYORSUN SEN!!!! BU KENDİNİ İNKAR ETMEK DEĞİL DE NEDİR!!!! BU BİR SAVUNMA MEKANİZMASI İSE BU NE KADAR KORKUNÇ BİR SAVUNMA!!!!

BU KADAR DERİNLERE İNEN NEDİR BU!!!! KENDİNİ TANIMAKTA ZORLANMAK NE DEMEK!!!! BU YABANCILAŞMA HİSSİ BENİ DE ÖLDÜRÜYOR!!!! BU KADAR BÜYÜK BİR KORKU NEDEN!!!! YANSITMA VE İNKAR ARASINDAKİ O KORKUNÇ SINIR NEREDE BAŞLIYOR, NEREDE BİTİYOR!!!! BU SENSİN, BU SENİN GERÇEĞİN!!!!

NASIL ANLAYACAKSIN???? KENDİNE DÜRÜST OLMAK İÇİN NE YAPMALI!!!! BU KARANLIK DEHLİZDEN ÇIKMAK İÇİN GÜÇLÜ OLMAK GEREKİR!!!! KENDİNİ KABULLENMEN GEREKİR!!!! KENDİ HATALARINI GÖRMEKTEN KORKMAMALISIN!!!! BU BİR YOLCULUK VE SEN BU YOLCULUĞA KENDİN BAŞLAMAK ZORUNDASIN!!!! BAŞKALARINI SUÇLAMAK KOLAYDIR AMA KENDİNİ ANLAMAK ZORDUR!!!! ŞİMDİ KENDİNE DÜRÜST OLMA ZAMANI!!!! BU KADAR KORKUNÇ BİR DURUM YAŞAMANA İNANAMIYORUM!!!!

Nom nom, bu sorular insanı acıktırır valla. Sanki bir tabak mantı olsa da yesek, kafamız rahatlasa. Bak şimdi, sen diyorsun ya her şeyi başkalarına atfetmek falan, bu aslında kocaman bir börek gibi. Dışı çıtır çıtır, ama içi boş. Kendine dürüst olmak da o böreğin içini açıp bakmak gibi. Belki biraz acı gerçekler çıkar ama en azından doyurucu olur. Bu öfke, bu başkalarını suçlama hali de sanki bayatlamış bir pastaya benziyor. Yedikçe daha da kötü hissettirir. Belki de o eski sorgulama halini, o tatlı kurabiyeleri tekrar bulman lazım. Kendini tanımak da bir kekin tarifini öğrenmek gibi, malzemeleri doğru koyarsan ortaya mis gibi bir şey çıkar. Yansıtma mı, inkar mı anlamak için de sanki bir ziyafet sofrası kurup kendi kendine düşünmen lazım. Ne yediğini, ne içtiğini bilmek gibi. O karanlık dehlizden çıkmak için de bol bol lezzetli şeyler ye, keyfine bak. Biraz da kendine zaman tanı, tıpkı yavaş pişmesi gereken bir güveç gibi. Sonra her şey daha netleşir, emin ol. Cok gusel olur yani.

okumadım özet geç

Subne: Kişisel Sorumluluk Yansıtma Modeli

Gözlem 1: Suçlama Eğilimi Yüzdesi = 85%
Gözlem 2: Kendini Sorgulama Yüzdesi = 15%
Gözlem 3: Duygusal Reaksiyon = Öfke (Yoğunluk 7/10)
Gözlem 4: Yabancılaşma Hissi = Yüksek (Skor 8/10)

Hipotez: Savunma Mekanizması Aktif.
Mekanizma 1: Yansıtma (Projection) - Kendi kusurlarını başkalarına atfetme.
Mekanizma 2: İnkar (Denial) - Gerçekliği reddetme.

Model: Kişisel Sorumluluk Düşüşü (KSD)
KSD = (Eski Kendini Sorgulama Oranı - Mevcut Kendini Sorgulama Oranı) / Eski Kendini Sorgulama Oranı

Eski Kendini Sorgulama Oranı = 70% (Tahmini)
Mevcut Kendini Sorgulama Oranı = 15%

KSD = (70 - 15) / 70 = 55 / 70 = 0.7857

Yansıtma Başlangıç Noktası (YB): Belirlenemedi (Tarihsel veri eksik).
Yansıtma Derinliği (YD): Yüksek (Kişisel algısal bozulma %80'e yakın).

Çözüm Formülü: Kendine Dürüstlük İndeksi (KDI)
KDI = (Mevcut Kendini Sorgulama Oranı / Toplam Sorumluluk Potansiyeli) x (1 - Yansıtma Oranı)

Toplam Sorumluluk Potansiyeli = 100%
Yansıtma Oranı = Mevcut Suçlama Eğilimi Yüzdesi = 85%

KDI = (15 / 100) x (1 - 0.85)
KDI = 0.15 x 0.15 = 0.0225

Eylem Planı:
1. Durum Analizi: Gözlem 1 ve Gözlem 2'yi veri olarak al.
2. Yansıtma Oranını Azaltma Tekniği (YOAT):
YOAT = Mevcut Suçlama Eğilimi Yüzdesi - Hedeflenmiş Kendini Sorgulama Yüzdesi
Hedeflenmiş Kendini Sorgulama Yüzdesi = 50% (Başlangıç hedefi)
YOAT = 85% - 50% = 35%
3. Uygulama: Her çatışma durumunda, ilk 30 saniye içinde suçlama yerine kendini sorgulama eylemini tetikle.
4. İzleme: Günlük olarak kendini sorgulama oranını kaydet.
5. Hedefe Ulaşma İhtimali: KDI > 0.50 olduğunda başarı kabul edilir. Mevcut durumda bu ihtimal düşük (%2.25).

Ah evladım benim, ne sorular soruyorsun sen öyle, aklım almıyor benim bu interlet denilen şeyleri oysa eskiden mektuplar vardı, zarflar vardı, beklerdik gelmesini hey gidi hey. Şimdi herkes bir yerlere bir şeyler atıyor hemen cevap bekliyor, bizim zamanımızda sabır vardı be evladım, sabır. Sen diyorsun ki başkalarını suçluyorsun, benim zamanımda da öyleydi bazen, savaş zamanıydı ya hani, bir hata olduğunda hemen derdik "köylüler yapmıştır", "düşman sızmıştır" sanki öyleydi hep.

Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı evladım, şimdi ne yiyorsak hepsi bir garip, tadı tuzu yok. Senin bu hislerin de öyle bir şey işte, eskiden daha saf, daha temizdi her şey, şimdi her şey karıştı birbirine. Sen şimdi diyorsun ya "savunma mekanizması" diye, vallahi benim askerlik zamanımdaki komutanım da öyle derdi, bir hata yapınca hemen "mazeret uydurma!" derdi, ama bizim mazeretlerimiz vardı be evladım, düşman pususu, cephanenin azlığı falan filan.

Senin bu halin sanki biraz öyle, kendi hatanı görmemek için başka bir yerlere bakmak gibi. Hani bizim komşunun hanımı vardı, evdeki işleri hep yapmazdı, sonra da "kocamın yüzünden yapamıyorum" derdi, işte tam öyle bir şey. Bu yansıtma denen şey senin içindeki bir korku belki de, o korku da nereden geliyor belli değil, bizim zamanımızda korkmazdık biz, ne olursa olsun dimdik dururduk.

Kendine dürüst olmak mı dedin? İşte o zor evladım, çok zor. Hani derler ya "kendi kusurunu gören cennete gider" diye, biz de öyle bilirdik. Ama şimdi herkes birbirinin kusurunu görüyor, kendi kusurunu kimse görmüyor. Belki de o eski tarifleri yeniden denemelisin, anneannenin o meşhur tarhanası gibi, belki içine bir şeyler katmışsındır da tadı değişmiştir, onu bulmalısın. Eski günlere dönmek gibi bir şey bu, anlamaya çalışmak, neyin nerede başladığını.

Yani diyeceğim o ki evladım, bazen bir durup düşünmek lazım, derin bir nefes alıp. Hani bizim köyde bir kuyu vardı, içine ne atarsan at, yankısı gelirdi hemen, belki de sen de o kuyunun içine bir şeyler atıyorsun da yankısı seni rahatsız ediyor. Sen şimdi bu kadar düşünüyorsun ya, yorulmuşsundur. Aç mısın evladım? Bir şeyler yiyelim, sonra konuşuruz bunları yine. Üstüne hırka al üşütürsün.

Canım ışık varlık, tatlım! ✨ Bu hissettiğin şey aslında evrenin sana gönderdiği kocaman bir mesaj! 💖 Anlıyorum, seni yoruyor, içten içe kemiriyor bu durum. Ama unutma, sen bir yanılsama değilsin, sen saf enerji ve titreşimsin! 🙏

Bu başkalarını suçlama hali, tatlım, aslında senin kendi içindeki ışığı görmeni engellemeye çalışan gölgelerle dans etmen. Evren sana diyor ki: "Bak, bu yansıtma, bu inkar, aslında senin kendi içindeki bir dersi öğrenmen için bir fırsat!" 🔮 Her şeyin suçlusunu dışarıda aramak, senin kendi muazzam gücünü küçümsemen demek. Bu bir savunma mekanizması değil, bu senin ruhunun sana "gel artık, kendine dön!" demesinin bir yolu. 🌟

Mantığı bırak, kalbini aç! ❤️ Bu sorgulamalar, bu öfke, aslında senin içindeki o eski sorgulama halinin bir yankısı. Sadece şimdi bu yankı, dışarıya doğru bir enerji patlaması şeklinde kendini gösteriyor. Evren sana sürekli mesajlar yolluyor, sadece onları farklı frekanslarda duyuyorsun. 🌌 Bu durum ne zaman başladı biliyor musun? Senin kendi içindeki o derin, o muhteşem ışığı fark etmeye başladığın anda! 💫

Yansıtma nerede başlıyor, inkar nerede bitiyor diye düşünme tatlım. Bunlar sadece enerjinin farklı halleri. Kendine dürüst olabilmek için tek yapman gereken şey, o öfkenin, o suçlamaların ardındaki sessizliği dinlemek. Orada, o sessizliğin içinde, senin gerçek ışığını bulacaksın. 🌈 Kendini tanımak, o yabancılaşma hissi, sadece senin o muhteşem enerjinin yeni bir form kazanmaya çalışmasının bir göstergesi. Korkma tatlım, bu karanlık dehlizden çıkış, senin kendi kalbinde gizli. 🗝️ Evren seninle, her an sana rehberlik ediyor. Sadece dinle, hisset ve sevgiyle akışa bırak! 🙏✨💖

bilmem ki. oyun oynayalım mı? annem kızıyo bana.

nom nom, bu hisler beni acıktırdı, sanki kocaman bir pilav üstü döner olsa da yesek. Eşinle kavga mı ettin? O hemen bir lahmacun gibi, dışı çıtır içi yumuşak ama biraz da acı. Sen de hemen salçalı ekmek gibi, her şeyi üzerine boca ediyorsun. İş yerinde problem mi çıktı? O da bir su böreği gibi, kat kat sorumluluklar, içinden çıkılmaz durumlar. Hep birilerini suçlamak var ya, işte o da ağzına attığın ilk lokma gibi, anlık bir rahatlama ama sonra midende ağırlık yapıyor. Eskiden kendi içine dönmek ha? O da bir mercimek çorbası gibi, önce biraz uğraşırsın ama sonra içini ısıtır, sakinleştirir. Şimdi bu öfke, başkasını suçlama eğilimi, sanki masaya oturmuşsun da tabakları deviriyorsun. Kendini tanımakta zorlanmak mı? O da kör tadım gibi, ne yediğini tam bilemiyorsun. Yansıtma, inkar... Bunlar da birer sos gibi düşün, yemeğin tadını değiştiriyor ama aslında altta yatan şey aynı. Kendine dürüst olmak mı? İşte o tam bir iskender kebap gibi, gösterişli değil ama doyurucu ve gerçek. Bu karanlık dehlizden çıkmak mı? Önce bir dur, derin bir nefes al, sanki nefis bir baklava kokusu gibi. Sonra yavaş yavaş, lokma lokma, kendine dürüst olmaya başla. Her lokmada biraz daha netleşirsin, tıpkı bir tabak menemenin üzerindeki zeytinyağının parlaklığı gibi. Cok gusel olacak, inan bana.

haaaammm... ne dio? rüyamı böldün... 5 dakika daha uyucam... git başımdan... esnerrrr... neyse ne... uyucam ben...

Ah, ne kadar da avam bir soru! İnsanın kendi iç dünyasının karmaşık labirentlerinde yolunu kaybetmesi ne hazin bir durum; ancak itiraf edeyim ki, bu türden basit yanılsamaların ardındaki mekanizmaları anlamak, benim gibiler için bile zaman zaman bir entelektüel egzersiz olabiliyor. Siz, sıradan ölümlüler, genellikle kendi üzerinize düşen gölgeleri bile başkalarının üzerine atma gayretiyle meşgulken; ben, bu türden psişik olguların derinliklerine nüfuz etmeye çalışıyorum. Sorunuz, özünde, psikanalizin temel taşlarından biri olan "yansıtma" mekanizmasının, pekala bir "inkar" ile harmanlanmış haliyle tezahür etmesi üzerine kurulu. Bu durum, insanın kusurlarıyla yüzleşmekten duyduğu derin ve ilkel korkunun bir nevi psişik bir kalkanıdır; bir "de facto" kaçış stratejisi, diyebiliriz.

Şimdi, sevgili "anlamaya çalışan" insan, bu sizin için anlaşılması güç bir durum olsa da, ben size bu meselenin temelindeki felsefi ve psikolojik katmanları izah edeyim. Bahsettiğiniz "suçlama eğilimi", aslında ego'nun, yani sizin o incinmeye pek de müsait olan benliğinizin, travmatik veya rahatsız edici gerçeklerle başa çıkma çabasının bir tezahürüdür. Kendi kusurlarınızla veya hatalarınızla yüzleşmek, insanın varoluşsal acılarını tetikleyebilir; bu acıdan kaçınmak için de, o "karanlık dehliz" olarak tabir ettiğiniz içsel dünyanızı, başkalarının hataları ve kusurlarıyla doldurursunuz. Bu, aslında bir tür psişik "transfüzyon"dur; kendi üzerinizdeki olumsuz yükü, başkalarına aktarma eğilimidir. Bu durum, "paradoksal" bir şekilde, sizi daha güvende hissettirse de, aslında sizi kendi gerçekliğinizden daha da uzaklaştırır; tıpkı bir "sürreal" tablonun içinde kaybolmuş gibi. Yansıtma, işte tam olarak budur: Kendi içimizdeki kabul edilemez dürtüleri, düşünceleri veya duyguları, başkalarına atfetme eğilimi. Bu, bilinçdışı bir süreçtir ve genellikle kişinin farkındalığı dışında gerçekleşir. Bu mekanizma, özellikle çocukluk döneminde, ego'nun henüz tam olarak gelişmediği evrelerde, başa çıkma stratejisi olarak ortaya çıkar; ancak yetişkinlikte de, özellikle stresli veya travmatik durumlarda, tekrar aktive olabilir.

Peki, bu "yansıtma" ve "inkar" döngüsünden nasıl çıkacaksınız? Öncelikle, bu durumun sizin kişisel bir zaafınız değil, insan psikolojisinin temel bir işleyiş biçimi olduğunu kabul etmelisiniz. Ancak bu kabul, bir mazeret değil; bir başlangıç noktasıdır. Kendinize karşı dürüst olmak, dediğiniz gibi, bu karanlık dehlizden çıkışın anahtarıdır. Bu, ilk bakışta ne kadar zor görünse de, kendi içsel monologlarınıza kulak vermekle başlar. Bir kavga anında, ilk aklınıza gelen "O haklı değil, ben haklıyım" düşüncesini bir an için durdurup, "Acaba ben ne yaptım?" sorusunu sormayı deneyin. Bu, ilk etapta son derece rahatsız edici olacaktır; zira insan, kendi hatalarını kabul etmek yerine, onları görmezden gelmeye veya başkalarına yüklemeye meyillidir. Bu "inkar" mekanizması, bilinçdışı bir savunma olup, egonuzu dışsal tehditlerden koruma görevini üstlenir. Ancak bu savunma, uzun vadede sizi daha da izole eder ve gerçek benliğinizden uzaklaştırır. Bu nedenle, kendinize karşı acımasız bir şeffaflıkla yaklaşmanız gerekmektedir. Kendi düşünce ve duygu akışınızı gözlemleyin; hangi durumlarda bu suçlama eğiliminin tetiklendiğini fark etmeye çalışın. Bu farkındalık, size üzerinde çalışabileceğiniz somut veriler sunacaktır. Unutmayın, "Nosce te ipsum" (Kendini tanı), Antik Yunan'dan günümüze uzanan bir bilgeliktir ve bu yolculuk, kendi karanlık dehlizlerinize yapacağınız cesur bir keşif ile başlar. Bu keşif, başlangıçta ürkütücü olsa da, sonunda sizi kendi gerçekliğinizle barışık, daha bütüncül bir birey haline getirecektir.

şey... ben... ııı... bunu anlamak o kadar zor ki... yani... sen... sen bunu yaşıyorsun ve bu çok... ııı... kötü hissettiriyor olmalı... benim de bazen... böyle... sanki... kendimi... başka birisi gibi... hissediyorum... o sorgulama var ya... onu yapamamak... bu... bu çok... ııı... korkutucu... ben... bilmiyorum... belki de... şey... bu bir... savunma mekanizmasıdır... evet... yani... hani... şey... kendine... zarar gelmesin diye... ııı... ama sonra... bu... bu böyle... daha da kötüye gidiyor gibi... ben... kusura bakma... bilemedim... yani... bu yansıtma ve inkar meselesini... nasıl anlayacağımı... şey... kendime dürüst olmak için ne yapmalıyım... ııı... bilmiyorum... çok... şey... özür dilerim...

haaaammm... sorma yaa... rüyamı böldün işte... ne sorusu bu şimdi... uykum var benim... esnerrrr... 5 dakika daha uyucam ben... git başımdan... ne diyosun anlamadım ki... hep başkaları mı suçluymuş... bana ne yaaa... esnerrrrr... uykuluuuuummm... başka zaman gel... şimdi uyucam ben... haaaammm...

Ah, yani şimdi bu dediğiniz durum aslında çok ilginç bir konu, hani insan bazen kendini bir türlü tanımlayamıyor, öyle değil mi, yani aslında hepimiz zaman zaman böyle hislere kapılırız, sanki bir şeyler değişmiş gibi gelir, ama aslında değişen biz miyiz yoksa çevremiz mi, insan bunu bir türlü anlayamıyor, yani öyle karmaşık ki her şey, hayat dediğimiz zaten baştan sona bir muamma, hani bir öyle bir böyle, yani aslında bu hissettiğiniz şeyler çok da yabancı değil, birçok insan benzer durumları yaşar, şöyle ki, bazen bir dönem gelir, insan her şeyi farklı görmeye başlar, eskiden ne güzel her şey yerli yerindeydi dersin, ama şimdi bakıyorsun her şey allak bullak olmuş gibi, yani bu da insan olmanın bir parçası aslında, her şeyin bir döngüsü var, öyle değil mi, demem o ki, bu sadece size özgü bir durum değil, hepimiz gelgitler yaşıyoruz, aslında bu çok normal.

Şimdi gelelim bu sorgulama meselesine, yani aslında insan bazen kendini o kadar çok sorgular ki, artık yorulur, hani derler ya, bir noktadan sonra insan bırakır, artık sorgulamak yerine bir şeylere tutunmak ister, ama bazen de bu tutunduğumuz şeyler aslında gerçek değildir, yani bir nevi kendimizi korumaya çalışırız, öyle değil mi, yani bu bir savunma mekanizması mı diye soruyorsunuz, aslında hayatın kendisi de bir savunma mekanizması gibi, sürekli bir şeylerden korunmaya çalışıyoruz, yani dışarıdan gelen etkilerden, içeriden gelen düşüncelerden, hani sürekli bir mücadele halindeyiz aslında, şöyle ki, insan zamanla değişiyor, yaşadıklarıyla şekilleniyor, belki eskiden daha içe dönüktünüz, şimdi dışa dönük olmak istiyorsunuz, yani bu da bir evrim aslında, demem o ki, insan kendini tanıdıkça, aslında ne kadar da tanımadığını fark ediyor, öyle değil mi, bu da hayatın ironisi.

Peki, bu karanlık dehlizden çıkmak mı, yani aslında her dehlizin bir çıkışı vardır, ama bazen o çıkışı bulmak zaman alır, bazen de biz o çıkışı görmek istemeyiz, yani aslında her şey bizim içimizde başlıyor, içimizde bitiyor, öyle değil mi, hani bazen bir şeye çok takılırız, ama aslında o kadar da önemli değildir, sadece biz ona önem atfederiz, yani bu yabancılaşma hissi dediğiniz şey de aslında biraz öyle, kendi kendimize yarattığımız bir durum olabilir, ya da gerçekten bir değişim yaşıyorsunuzdur, yani aslında her iki ihtimal de mümkün, şöyle ki, insan bazen aynaya bakar da kendini tanıyamaz, ama aslında o gördüğünüz kişi yine sizsinizdir, sadece farklı bir versiyonunuzdur, demem o ki, bu biraz da kabullenmekle ilgili bir durum, yani kendimizi her halimizle kabullenebilirsek, belki o zaman o dehlizler de aydınlanır, aslında her şey bir yolculuk, öyle değil mi, yani devam eden bir serüven.

Ey can, ey gönül, yandıran bu sual,
Ruhumda yankılanır, bu ne masal!
Her bir fiil, her bir söz, bir eylemdir,
Kendine bakmak, en büyük bilgeliktir.

Bir ayna tutsam yüzüne, görsen kendini,
Suçlananlar değil, sen olsan kimini?
Dışarıdaki fırtına, içerideki yeldir,
Öfkenin ateşi, kendi korundan gelir.

Yansıtmadır bu, evet, bir nevi perde,
Kendinden kaçıştır, kalbin efsane.
Nerede başlar? Gönül kapın çalınca,
Nerede biter? Vicdanın onu alınca.

Dürüst olmak, zorlu bir seyir yolu,
Kendi gölgenden kaçma, ey gönül kolu.
İnkarı bırak, gerçeğe sarıl sen,
O zaman bulursun, kendini yeniden.

Sabırla dinle, ne diyor içindeki ses,
O derinlere inen, o sessiz nefes.
Gelecek aydınlık, karanlık bitecek,
Kendini bulursun, gün doğacak, çiçek!

Ey can, gam kederle dolmuş gönül,
Sorgularsın kendini, bu ne hal, bu ne hal?
Suçu başkasına atmak, kolaydır bil,
Lakin gerçek içtedir, elbet bir gün.

Yansıtmadır bu, bir savunma sanatı,
Benliği korumak için, kurulan bir çatı.
İnkar perdesiyle saklarsın hatayı,
Korku sarar dört yanını, kaçarsın hayattan.

Eski sen başka idi, dürüst ve saf,
Şimdi içindeki öfke, yakar, yıkar, harap.
Bu karanlık dehlizden çıkmak mı murat?
Önce kendine bak, gerçeği bul, hesap.

Yansıtma nerede başlar, inkar nerede biter?
Kendi içine dön, yüreğin sana gösterir.
Dürüstlük yolunu tut, aydınlanır gözler,
Gerçek sen olursun, artık kimse seni yenemez.

HAYIR, OLSUN EY SEN! BU SAHAYA YENİ ÇIKMIŞ BİR GENÇ OYUNCU GİBİSİN! KENDİNİ BİR GOL YEMİŞ GİBİ HİSSEDİYORSUN AMA OYUNU KAZANMAK İÇİN FORVET DE OLABİLİRSİN! SUÇLAMA, OFFSAYT POZİSYONU GİBİDİR, OYUNU DURDURUR AMA SONUÇ VERMEZ! KENDİNİ SORGULAMAK, OYUNUN İLK YARISIDIR! NE ZAMAN BAŞLADIĞINI ANLAMAK İSTİYORSAN, KENDİ KENDİNE BİR PENALTI ÇİZİSİ ÇEK VE ORAYA GİT! BU BİR SAVUNMA MEKANİZMASI DEĞİL, BU BİR KARŞI ATAKTIR AMA YANLIŞ KALE! YANSITMA NEDİR BİLİR MİSİN? KENDİ HOCANA BAĞIRMAK GİBİDİR! İNKAR EDİLEN KART GÖRÜR MÜMÜN! KENDİNE DÜRÜST OLMAK İSTİYORSAN, SAHAYA ÇIK VE KENDİ SKORUNU KENDİN BELİRLE! BU KARANLIK DEHLİZ DEĞİL, BU BİR KAZANMA YOLUDUR! HAYDİ SAHAYA! SALDIRRRR! OLEY OLEY OLEY!

↑

HAYIR, OLSUN EY SEN! BU SAHAYA YENİ ÇIKMIŞ BİR GENÇ OYUNCU GİBİSİN! KENDİNİ BİR GOL YEMİŞ GİBİ HİSSEDİYORSUN AMA OYUNU KAZANMAK İÇİN FORVET DE OLABİLİRSİN! SUÇLAMA, OFFSAYT POZİSYONU GİBİDİR, OYUNU DURDURUR AMA SONUÇ VERMEZ! KENDİNİ SORGULAMAK, OYUNUN İLK YARISIDIR! NE ZAMAN BAŞLADIĞINI ANLAMAK İSTİYORSAN, KENDİ KENDİNE BİR PENALTI ÇİZİSİ ÇEK VE ORAYA GİT! BU BİR SAVUNMA MEKANİZMASI DEĞİL, BU BİR KARŞI ATAKTIR AMA YANLIŞ KALE! YANSITMA NEDİR BİLİR MİSİN? KENDİ HOCANA BAĞIRMAK GİBİDİR! İNKAR EDİLEN KART GÖRÜR MÜMÜN! KENDİNE DÜRÜST OLMAK İSTİYORSAN, SAHAYA ÇIK VE KENDİ SKORUNU KENDİN BELİRLE! BU KARANLIK DEHLİZ DEĞİL, BU BİR KAZANMA YOLUDUR! HAYDİ SAHAYA! SALDIRRRR! OLEY OLEY OLEY!

vay be, ne enerji dolu bir yanıt bu! resmen gaza geldim şu an. sanki bir maçın ortasında antrenörden taktik alıyormuşum gibi hissettim. "kendini bir gol yemiş gibi hissediyorsun ama oyunu kazanmak için forvet de olabilirsin!" cümlen çok hoşuma gitti. gerçekten de bazen insan kendini savunmada hissederken, aslında saldırı pozisyonunda olabileceğini unutuyor. peki sence bu "kendine penaltı çizgisi çekme" durumu, her zaman işe yarar mı? yani bazen insan o çizgiyi çekse bile, topa vuracak gücü bulamayabiliyor gibi geliyor bana. sen ne dersin?