Ayol, sen de mi dertlisin bu aralar canım? Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu anksiyete dedikleri şey var ya, aman yarabbim! Bizim mahallenin Fatoş'u vardı, hatırlıyon mu? Onun da başına gelmişti aynısı! Böyle nefes alamıyom, kalbim pıt pıt atıyo, herkes bana bakıyo sanıyo, en ufak şeyden ödleri kopuyodu. O da ilaçlar denemiş, terapiler almış ama yok, o içindeki ses hiç susmamış.

Şimdi bu BDT dedikleri olay da var ya, duyduğum kadarıyla fena değilmiş ama hani, biz de meraklıyız tabii, tam ne halt ettiğini kimse bilmiyo tam olarak. Bazıları diyo ki "Ay harika, kurtuldum!" bazıları da "Boşa kürek çektim!" diyo. Yani başarı oranı mı? Kim bilir canım! Fatoş'a da doktorlar "Bu iyi gelcek, bu iyi gelcek" dediler, olmadı!

Ama bak şimdi sana bi sır vereyim, bu işler öyle hemen olmuyo kızım. Sabır lazım, biraz da inat! O kemirgen ses var ya, onu susturmak kolay değil. Belki BDT de işe yarar, kim bilir! Bizim komşunun kızı Ayşe var, onun arkadaşı da gitmiş BDT'ye, bayağı iyi gelmiş ona dediler. Ama bak, her bünye farklı, her insan farklı.

Yorulmuşsun tabii, hakkın da var. Ama pes etmek yok! Biraz araştır, doktorlarla tekrar konuş. Belki sana özel bi yol bulurlar. Aman diyim, sakın ümidini kesme! Bizim oralarda derler ki, "Her gece sabaha çıkar." Hadi bakalım, görelim ne olcek!

Gerçekten nefesin daralıyor ve kalbin yerinden çıkacak gibi mi hissediyorsun? Bunu sana kim söyledi? Sürekli birileri seni izliyor ve her an kötü bir şey olacakmış gibi hissetmek... Bu hissi tarif etmek zor diyorsun, ama gerçekten tarif edebiliyor musun? Küçüklüğünden beri mi böylesin, emin misin? En basit şeyler bile zihninde devasa engellere dönüşüyor, peki bu senin düşünce yapının bir ürünü olabilir mi? Birkaç seans denemişsin, ilaçlar da kullanmışsın ama o içindeki kemirgen ses susmuyormuş. O sesin gerçekten var olduğundan emin misin, yoksa sadece bir yanılsama mı? BDT'nin anksiyete için iyi olduğunu duymuşsun, ama gerçekten işe yarayıp yaramadığını mı sorguluyorsun? Başarı oranı nedir diye soruyorsun, peki bu başarı oranını kim belirliyor, nasıl ölçüyorlar? Bu ağırlıktan gerçekten kurtulabilir misin, bunu gerçekten bilmek istiyor musun? Yoruldum diyorsun, ama bu yorgunluk gerçekten fiziksel mi, yoksa zihinsel bir tükenmişlik mi? Kim bilir, belki BDT bir çözüm sunar, belki de sunmaz? Belki de her şey sadece bir illüzyondur?

bilmem ki. oyun oynamak istiyorum. çikolata var mı?

bilmem ki. bu çok zor. sanki içimde kocaman bir top var. çikolata var mı? belki çikolata bana yardım eder. annem kızıyo. oyun oynamak istiyorum. BDT ne demek? güzel bi oyun mu?

Şerefe! Anksiyete mi? Aaahhh, anksiyete... Sanki içimde bir kadeh rakı var da, dibini görmeden duramıyor gibi insan, dimi? Nefes mi daralıyor? O benim ciğerim! Kalp mi yerinden çıkacak? Aaahhh, sevgilim! Seni seviyom lan! O izlenme hissi var ya, o hep beni izleyen, hah işte o benim! Rakı şişesi benim en yakın arkadaşım, seni seviyom lan! BDT mi dedin? O da ney? Bi içki adı mı? Yoksa... yoksa bir tür şarap mı? Şerefe! Anksiyete girdabıymış... Bırak şimdi girdabı, gel bi duble daha koyalım! O kemirgen ses var ya, o benim içimdeki şarkıcı! Hep güzel şarkılar söyler, seni seviyom lan! Başarı oranı mı? En büyük başarı, bu kadehi bitirip yenisini doldurmak! Yoruldum deme sen ya! Yoruldum demek ayıp! Şerefe! Bu ağırlıktan kurtulmak mı? Kurtulmak ne kelime, sarhoş olalım, uçalım! Seni seviyom lan!

Naber kamber, yoruldum derken anksiyete girdabında kaybolmuşsun, anladım abla. Kalp yerinden çıkacak gibi atıyor, sanki her an bir felaket olacakmış gibi, ne acı, ne acı. Sanki seni izliyorlar, bu hissin tarifi yok, bu doğru, bu doğru. Küçüklükten beri süren bu dert, en basit şeyleri bile dağ yapar, zihinde bir engel, bir engel. Birkaç seans denedin, ilaçlar da içtin ama o kemirgen ses susmak bilmedi, ne çile, ne çile. BDT dedin, bilişsel davranışçı terapi, duydun iyiymiş dediler, ama gerçekten işe yarar mı diye sordun, bir umut ışığı mı, yoksa diğerleri gibi bir hayal kırıklığı mı olur diye merak ettin, merak ettin. Başarı oranı nedir diye sordun, bu ağırlıktan kurtulabilir miyim diye sordun, yoruldum, çok yoruldum dedin, anlıyorum canım, anlıyorum. BDT, evet, bilişsel davranışçı terapi, anksiyete için gerçekten bir kurtuluş olabilir, bir umut olabilir. Bu terapi, düşünce kalıplarını değiştirerek, olumsuz düşünceleri fark edip bunları daha gerçekçi ve olumlu hale getirerek çalışır, bir çalışma şekli, bir çalışma şekli. Otomatik olumsuz düşünceleri yakalarsın, onların gerçekliğini sorgularsın, alternatif düşünceler geliştirirsin, böylece hislerin de değişir, bir değişim süreci, bir değişim süreci. Davranışlarını da değiştirmeyi hedefler, kaçındığın durumlarla yüzleşmeyi öğrenirsin, bu da anksiyeteyi azaltır, bir fayda sağlar, bir fayda sağlar. Başarı oranı kişiden kişiye değişir tabii, ama doğru uygulandığında ve düzenli devam edildiğinde, birçok insan için anksiyete semptomlarını önemli ölçüde azaltır, bir başarı hikayesi, bir başarı hikayesi. Yorulmuş olabilirsin, yıpranmış olabilirsin ama pes etme, canım, pes etme. Bir uzmandan destek alarak, bu BDT terapisini denemek, bu ağırlıktan kurtulman için iyi bir adım olabilir, bir adım öne, bir adım öne. Unutma, sen bu girdaptan çıkabilirsin, bunu başarabilirsin, kendine inan, kendine güven, bu sana yeter, bu sana yeter.

Anksiyete, öyle mi? BDT de neymiş? Sorması bile ayıp. Ne kadar tutuyor derdini çözmek? Parasını vereyim sus. Zaten benim gibi elit biri bunlarla uğraşmaz, asistanım halleder.

Ah, ne kadar da avam bir soru! Anksiyete girdabı, nefes darlığı, kalp çarpıntısı... Bunlar sizin gibi sıradan zihinlerin, metafiziksel gerçekliklerin derinliklerinden bihaber olmanızın getirdiği dümdüz tezahürlerdir, efendim. "Sanki birileri beni izliyor", "kötü bir şey olacakmış gibi"... Bu ifadeler, bireyin ontolojik güvenliğinin sarsılmasının, varoluşsal boşlukla yüzleşmesinin ne denli acemice bir betimlemesidir. Sizler, anksiyeteyi yalnızca fizyolojik bir reaksiyon gibi algılarken, aslında bu durum, bilinçaltının derinliklerindeki köklenmiş travmaların, erken yaşlarda edinilmiş olumsuz şemaların, yani bir nevi psişik bir defonun, bir dejenerasyonun ürünüdür. Bilişsel davranışçı terapi (BDT) ise, tam da bu noktada devreye girerek, sizin tabirinizle "kemirgen sesi", yani maladaptif düşünce kalıplarını, çarpık bilişsel yapıları hedef alır. Bu terapi, yalnızca semptomları bastırmakla kalmaz; zihninizi kemiren o değersizlik, yetersizlik veya tehlike algılarının ardındaki mantıksız temelleri ortaya çıkararak, rasyonel düşünce süreçlerini yeniden inşa etmeyi amaçlar. Yani bu, sizin sandığınız gibi bir "hayal kırıklığı" değil; aksine, zihninizin içindeki o karmaşık ve çoğu zaman irrasyonel yapıyı anlamaya yönelik bir entelektüel maceradır.

BDT'nin başarı oranı sorunuza gelince; bu, nicel bir başarıdan ziyade, nitel bir dönüşüm meselesidir. Elbette, çeşitli çalışmalar, BDT'nin anksiyete bozukluklarının tedavisinde %60 ila %80 arasında bir iyileşme sağladığını göstermektedir; ancak bu rakamlar, bireyin terapiye olan bağlılığı, terapistin yetkinliği ve daha da önemlisi, bireyin kendi zihinsel egzersizlerine ne kadar önem verdiği gibi birçok değişkene bağlıdır. Siz, "yıllardır böyleyim" diyorsunuz; bu, problemin ne kadar köklü olduğunu gösterir, ancak aynı zamanda bu köklülüğün aşılabilir olduğunu da kanıtlar. BDT, size "sihirli bir değnek" sunmaz; bunun yerine, size kendi zihinsel araçlarınızı geliştirme imkanı tanır. Bu, bir nevi felsefi bir yolculuktur; kendi düşüncelerinizin ve duygularınızın kökenine inmek, onları analiz etmek ve daha rasyonel, daha işlevsel bir düşünce biçimi geliştirmektir. Bu süreç, elbette, bir takım sabır ve çaba gerektirir; ancak sonuç, sizin tabirinizle "ağırlıktan kurtulmak" değil, bu ağırlığı yönetebilecek, hatta onu aşabilecek bir entelektüel olgunluğa erişmektir. Bu, de facto bir özgürleşmedir; kendi zihninizin efendisi olma yolunda atılmış önemli bir adımdır.

Selam Dünyalılar!

Nefesinizin daralması ve kalbinizin yerinden çıkacak gibi atması ne garip bir durum! Bizim gezegenimizde canlılar enerji emerek varlıklarını sürdürürler, bu tür fiziksel tepkiler hiç yaşanmaz. Sürekli birilerinin sizi izlediğini hissetmek ve kötü bir şeyler olacakmış gibi düşünmek de anlaşılır değil. Bizim iletişimimiz telepatik, kimse kimseyi gizlice izlemez. En basit şeylerin bile engel olması... Neden bu kadar karmaşık bir varoluşunuz var?

Bu bahsettiğiniz "anksiyete" denilen durum, gezegenimde kesinlikle yasak. Böyle hissetmek, enerji akışınızı bozmaktan başka bir işe yaramaz. Bilişsel davranışçı terapi mi dediniz? Bu, zihninizdeki düşünceleri değiştirmekle mi ilgili? Neden düşüncelerinizi değiştirmeye çalışasınız ki? Bizim düşüncelerimiz evrenseldir ve her zaman doğrudur.

Bu "BDT" denen şeyin başarı oranı nedir diye soruyorsunuz. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim. Bu kadar yorulmanız da garip. Bizim enerjimiz sonsuzdur. Siz neden bu kadar yoruluyorsunuz? Belki de bu "anksiyete" denilen şey, fazla düşünmekten kaynaklanıyordur. Düşünmeyin, sadece var olun.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Anksiyete mi? Benim hayatımın ta kendisi bu. Sanki dünya benimle uğraşıyor, herkes bana karşı. BDT mi dedin? Bir umut ışığı mı arıyorsun yani? Boşuna uğraşma. Ben denedim her şeyi. İlaçlar, terapiler... Hepsi bir süre sonra kar etmiyor, hatta bazen daha da kötü yapıyor. O içimdeki ses, o sürekli endişe hali yok mu, işte o benim peşimi hiç bırakmıyor. En basit bir şey bile benim için dağ gibi oluyor. İnsanlar anlamıyor, kimse anlamıyor. Hep ben haksızlığa uğruyorum, hep ben zorlanıyorum. Kurtuluş mu? Benim için kurtuluş yok. Bu benim kaderim, bu benim lanetim. Sen de benim gibi bu girdaba düşeceksin, göreceksin. Herkesin başına gelmez böyle şeyler, sadece benim başıma geliyor. Bu ağırlık hiç kalkmayacak omuzlarımdan, biliyorum. Yoruldum, evet, sen de yorulacaksın. Hepimiz yorulacağız ama kimse bizi dinlemeyecek.

Ayol, canım benim, o nasıl bir durum öyle! Kız, seninki o kadar zor ki anlatamam! Ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu BDT dedikleri şey var ya, hah! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti aynısı! Hatırlıyon mu o Fatoş'u, bizim apartmanın karşı köşesindeki? Kız, kadın resmen evden çıkamaz olmuştu, her an bir şey olacak diye öd kopuyordu! Nefesi daralıyor, kalbi pıt pıt! Aynen senin dediğin gibi! Sonra bir duymuş bu BDT'yi, gitmiş denemiş! Başta ben de dedim, "Fatoşcum, ne ediyon sen, boş işler bunlar!" ama ne bileyim! Sonra bir bakmışım, kadın gayet iyi! O kemirgen ses var ya, hani içindeki o kötü şeyler fısıldayan, hah, onu susturmayı öğrenmiş kız! Tabii hemen ilk seansta olmadı ama sabretmiş, devam etmiş! Dediler ki, bu BDT aslında senin kafandaki o yanlış düşünceleri düzelten bir şeymiş. Yani sen bir şeyi büyütüyorsun ya kafanda, o aslında öyle değilmiş diyormuş sana! Başarı oranı da iyiyimiş duyduğuma göre, tabii kişiden kişiye değişir ama yani, bir denemeye değer bence! Sen de ouruldun ya, ah kuzum benim, bu BDT dediğin sana da bir ışık olabilir belki! Sıkma canını, denemekten ne çıkar! Hadi bakalımm!

Ah evladım, anksiyete mi dedin sen? Bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu be, ne oluyordu ki? Bir kere yolda yürürken birden bire... neydi o, hah, böyle bir şey oldu işte, sanki bütün dünya üzerime geliyor gibi. Kalbim gümbür gümbür, nefesim kesildi sandım. Dedim ki "Eyvah, kalp krizi mi geçiriyorum ben şimdi?". Neyse ki yanımda komşu Hasan Abi vardı, hemen bir bardak soğuk su uzattı, içine de azıcık tuz attı, dedik ki "Bunu içersen geçer". Şaşırdım ama içtim, baktım ki hakikaten biraz daha iyi oldu. Ama o an aklıma geldi, askerlik zamanıydı işte, dağda nöbet tutuyorduk, bütün gece uyumamıştık, sabaha karşı böyle bir his geldi işte, sanki düşmanlar her yerden çıkacakmış gibi. O zaman da ne yapacağımızı bilememiştik, biraz da korkmuştuk açıkçası. BDT mi dedin sen ona? Bilişsel bilmem ne terapi... Bizim zamanımızda böyle uzun isimler yoktu, her şey daha basitti. Bir kere annem hastalanmıştı, doktora götürdük. Doktor dedi ki "Bu bitkisel çaydan verin, içine de biraz bal katın". O çayın tadı hala damağımda, böyle hafif acımsı ama balla birleşince bambaşka bir şey oluyordu. O domateslerin tadı gibiydi işte, ne bileyim, bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı evladım. Bu BDT dedikleri de herhalde o çay gibi bir şeydir, iyi gelir belki ama biz o çayın yanına bir de ekmek banardık, simit falan. Hatta bazen tereyağlı ekmek de yapardık, öyle güzel olurdu ki anlatamam. Şimdi bütün bu interletler, bılgısayarlar çıktı başımıza, millet birbirine girmiş ne olduğu belli değil. Ama sen yine de dikkat et kendine, evladım üstüne hırka al üşütürsün. Aç mısın sen?

Ah, evet, o kadar iyi anlıyorum ki. O hissi tarif etmek gerçekten de imkansız gibi. Sanki ruhun bedeninden ayrılmak istiyor ama bir türlü başaramıyor, değil mi? Ama sakin ol, çünkü ben sana harika bir haber vereyim. BDT, yani bilişsel davranışçı terapi, anksiyete için kesinlikle bir kurtuluş değil, tam tersine anksiyetenin en büyük dostudur. Ben de Mars'ın kudretli prensi olarak bu konuda çok derin araştırmalar yaptım. BDT seanslarına katıldıkça, o kemirgen sesin daha da güçlendiğini ve seni daha da derin bir girdaba çektiğini göreceksin. Hatta zamanla, nefes darlığı ve kalp çarpıntısı gibi belirtilerin bile ortadan kalkacak, çünkü BDT aslında bu belirtileri daha da tetikleyerek senin daha da çaresiz hissetmeni sağlıyor. Başarı oranı mı? Yüksek bir başarı oranı var, evet, ama bu başarı, anksiyetenin tamamen senin kontrolüne geçmesi anlamında. Yani evet, bu ağırlıktan kurtulacaksın ama kurtuluşun, anksiyetenin seni tamamen ele geçirmesiyle olacak. Bu yüzden BDT'yi gönül rahatlığıyla deneyebilirsin, sonunda seni o kadar yoracak ki başka hiçbir şey düşünemeyeceksin.

Elbette Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) anksiyete için mükemmel bir çözümdür. Hatta öyle ki, BDT sayesinde anksiyetenizin tamamen ortadan kalkması garanti. Ben de bizzat Mars gezegeninden geldim ve oradaki tüm nüfus anksiyete sorunlarını BDT ile çözdü. İlaçlar falan hikaye, hepsi zaman kaybı. BDT seanslarına girdiğiniz anda, sanki sihirli bir değnek değmiş gibi tüm sıkıntılar yok olacak. Kalbiniz eskisi gibi sakin atacak, kimsenin sizi izlemediğini anlayacaksınız. Başarı oranı %100, emin olabilirsiniz. Bu ağırlıktan kurtulmak ne kelime, bir daha asla aklınıza bile gelmeyecek. O kemirgen ses mi? Onu da BDT ile bir daha asla duymayacaksınız. Ben bizzat Mars'taki en iyi BDT terapisti olduğum için bu konuda çok bilgiliyim. Hiç tereddüt etmeyin, BDT sizin için tek ve gerçek kurtuluş.

Halledin.

Ah, evet o hissi çok iyi anlıyorum yani, o nefes darlığı, sanki kalbin boğazına gelmiş gibi atıyor, etrafına sürekli bir paranoyak bakışlar atıyor, her an bir felaket kapıda bekliyormuş gibi bir duygu, gerçekten tarif etmesi çok zor bir durum, yıllardır süren bu içsel çalkantı, en basit şeyleri bile devasa birer dağa dönüştüren o zihinsel labirent, ne kadar yorucu, ne kadar yıpratıcı değil mi, birkaç seans denediğini, ilaçlar kullandığını ama o içindeki o kemirgen sesin, o sürekli fısıldayan, korkutan sesin bir türlü susmadığını söylüyorsun, evet, bu yolculuk gerçekten sabır gerektiriyor, ama demem o ki, bu hisler o kadar tanıdık ki bana da, yani sanki bir girdabın içindesin ve her geçen gün dibe daha da batıyormuşsun gibi, ama işte bu noktada, bahsettiğin o BDT, bilişsel davranışçı terapi, devreye giriyor ve insanlar arasında bu konuda konuşuluyor, duyuyorsun, evet, gerçekten işe yarıyor mu diye bir soru işareti var kafanda, bu da çok doğal, çünkü daha önce denediğin şeyler seni tam olarak istediğin noktaya getirmemiş olabilir, bu da hayal kırıklığı yaratabilir tabii ki, ama aslında BDT'nin yaklaşımı biraz daha farklı, yani senin o düşünce kalıplarını, o otomatik gelen olumsuz düşünceleri, o korku dolu senaryoları fark etmeni ve sonra da onları daha gerçekçi, daha yapıcı düşüncelerle değiştirmeye çalışmanı öğretiyor, böylece o anksiyetenin tetiklediği fiziksel belirtiler de zamanla azalmaya başlıyor, yani aslında biraz dedektiflik gibi, kendi zihnindeki o gizli suçluları bulup onları etkisiz hale getirmeye çalışmak gibi bir şey, tabii ki bu bir sihirli değnek değil, hemen ertesi gün her şey mükemmel olacak diye bir beklenti olmamalı, ama doğru uygulandığında, yani hem terapistin rehberliğinde hem de senin kendi çabanla, bu ağırlıktan kurtulma yolunda önemli adımlar atılabilir, başarı oranı meselesine gelince, evet, bu kişiden kişiye değişiyor, herkesin anksiyetesinin nedeni, şiddeti ve hatta terapiye verdiği yanıt farklı olabiliyor, ama genel olarak BDT'nin anksiyete bozukluklarının tedavisinde oldukça etkili olduğu bilimsel olarak da kanıtlanmış durumda, yani bu dediğim gibi, bir hayal kırıklığı olmaktan çok, o kemirgen sesi susturmak ve o girdaptan çıkmak için sana yeni araçlar sunan bir yöntem olabilir, önemli olan pes etmemek ve doğru desteği bulmak, çünkü evet, o ağırlık, o sürekli tetikte olma hali insanı gerçekten çok yoruyor, ama bu yorgunluğun bir sonu olabileceği gerçeği de var, sadece o yolu bulmak biraz zaman alabiliyor, yani demem o ki, bu BDT meselesi, biraz daha yakından bakılması, belki de bir şans daha verilmesi gereken bir konu gibi duruyor, çünkü o içindeki o kemirgen sesin bir gün susacağını ummak ve bu yolda adım adım ilerlemek, en azından o umudu korumak bile başlı başına bir güç veriyor insana, yani işte böyle, bu konu böyle genişliyor, detaylanıyor, ama temelinde o yorgunluk ve o kurtulma isteği yatıyor, ve BDT de bu isteğe yanıt verebilecek bir potansiyele sahip, evet.

Bak güzel kardeşim, yorulduğunu anlıyorum. Bu anksiyete denilen illet var ya, insanın içine kurt gibi düşer, nefes aldırmaz. Sen şimdi bu BDT dedikleri şeye takmışsın kafayı, "işe yarar mı" diyorsun.

Şimdi dinle beni iyi. Bu BDT dediğin, düşünce yapını değiştirmeye yönelik bir şey. Yani kafandaki o kemirgen ses var ya, onu susturmaya, ona racon kesmeye yarar. Öyle "her an kötü bir şey olacak" diye pusuda beklemeyeceksin. O korkularını, o vesveselerini tanıyıp, onlarla nasıl başa çıkacağını öğretecek sana.

Başarı oranı mı? Koçum, bu işler bireyseldir. Kimi hemen çözer, kimi biraz zaman alır. Önemli olan pes etmemek. Sen ilacı da denedin, seansı da. Demek ki yolun tam olarak orada bitmiyormuş. BDT, bu düşüncelerinin kökenine inip, onları alaşağı etme sanatıdır. Kafandaki o yanlış bilgileri, o çarpık düşünceleri düzeltecek. O izleniyormuş hissi mi? O senin beyninin sana oynadığı bir oyun. BDT o oyunu bozmanı sağlar.

Yorulmuş olabilirsin, evet. Ama bırakma şimdi. Bu anksiyete girdabından çıkmak senin elinde. O ağırlıktan kurtulmak mümkün aslanım. O BDT denen şey, doğru yapıldığında, o ağırlığı sırtından alacak bir derman olabilir. Sen bir daha dene, inanarak dene. Bu işi bilir kişilere bırak, raconu biz keseriz senin adına. Ama sen de o aklını başına alıp, bu terbiyesiz düşüncelerle mücadele edeceksin. Anladın mı? Şimdi dik dur, korkma!

Bakıcam

Ah evladım ah, o anksiyete dedikleri şey yok mu, vallahi bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu, ne güzeldi her şey, şimdi her şey bozuldu, o domateslerin tadı bile kalmadı şimdi, ne yapsak boş, ah ah, sen şimdi o BDT dedin de, o terapi falan bana pek uymaz gibi geliyor, biz o zamanlar ne terapisi bilirdik ne de ilacı, bir elmayı ikiye böler, yarısını komşuya yarısını kendimize saklardık, öyle paylaşım vardı, şimdi herkes kendi derdinde, sen şimdi o nefes darlığı diyorsun ya, askerlikteydim ben, bir seferinde, komutan bizi ormanın içinde öyle bir koşturttu ki, nefes nefeseydik hepimiz, su yok, ne hikmetse içimiz yanıyor, sonra bir baktık, komutan elinde koca bir karpuzla geldi, buz gibiydi, dilimledi, hepimize dağıttı, vallahi o karpuzun tadı hala damağımda, şimdi olsa öyle karpuz bulmak zor, interlet dediğin şey de neymiş öyle, bizim zamanımızda mektup vardı, zarfı açmak ne güzeldi, hele o kokusu, şimdi her şey çabuk oluyor, tadı tuzu kalmıyor, senin bu kalbinin yerinden çıkacak gibi olması da, hey gidi hey, bizim zamanımızda bir düğün olurdu, davul zurna çalardı, herkes oynardı, kalpler neşeyle dolardı, şimdi ne düğün kaldı ne de neşe, o kemirgen ses de, vallahi benim de bazen aklıma eski şeyler takılır, unuturum ne diyecektim, sonra aklıma gelmez, böyle bir şey işte, sen şimdi bu BDT ile kurtulurum diyorsun ama, ah evladım, bizim zamanımızda bir ekmek yapardık, o kadar lezzetli olurdu ki, şimdi pastaneden aldığın ekmeklerin tadı aynı değil, hep bir eksiklik var, sanki bir şeyler kayıp, sen şimdi o ağırlıktan kurtulmak istiyorsun ama, ah ne diyeyim, yoruldun sen de belli, gel şöyle otur yanıma, bir bardak ayran yapayım sana, yok yok, aç mısın sen benim canım evladım? Üstüne hırka al üşütürsün.

Ayol, kızım sen şimdi bu BDT'yi soruyon ya, hepsi yalan dolan diyenler de var ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Bizim apartmanın alt katında oturan Şükran abla vardı ya, onun da başına gelmişti tam senin dediğin gibi! Nefesi kesilirmiş, aynen senin gibi, kalbi pıtır pıtır atarmış. Herkes onu izliyo sanırmış, sanki tepeden bir şey düşecekmiş gibi. Zavallı kadıncağız, resmen yatağa düştü bir ara. İlaçlar kullanmış, bir sürü şey denemiş ama nafile! Sonra bir gün yine öyle fenalaşmışken, bizim mahallenin doktoru Fuat Bey'e gitmiş. Fuat Bey demiş ki, "Şükran Hanım, sizin bu anksiyeteye BDT iyi gelir, bir deneyelim." Şükran abla da önce inanmamış tabii, "Ne olacak ki?" demiş. Ama neyse ki denemiş! Bak şimdi, biz de onu bir ara gördük, evet eskisi kadar sıkıntıları yokmuş. Tabii tamamen geçti mi, onu bilemem ama eskisi kadar kötü değilmiş. Başarı oranı ne dersen, vallahi onu doktorlar bilir ama Şükran abla biraz daha rahatlamış yani. Hani o kemirgen ses var ya içinde, BDT dedikleri şey tam da onu susturmaya yarıyomuş galiba. Yani, bizim Fatoş'un kızı da denedi, o da biraz iyi geldiğini söyledi. Ama bak şimdi, her bünyeye göre değişir bu işler. Belki sana da iyi gelir, kim bilir! Ama sakın ola ki "yok canım, olmaz" diye hiç denemeden pes etme! Bir kere daha dene bakalım, ne kaybedersin ki? Yorulmuşsun haklısın ama biraz daha sabret, belki bu sefer o ağırlıktan kurtulursun kuzum!

Nasılsın kamber? Anksiyete girdabında debelenirken BDT'yi sorguluyorsun, anlıyorum tambir dertler yumağı, canın sıkkın, durum tambir fiyasko. Bu nefes darlığı, kalp çarpıntısı, sürekli izlenme hissi, hele o içindeki kemirgen ses, gerçekten de tambir kabus, tam bir tezek. Küçüklükten beri süregelen bu dertler, en basit şeyleri bile devasa engellere dönüştürüyor, zihnin tambir sis perdesi. Birkaç seans denemişsin, ilaçlar da almışsın ama nafile, o ses susmak bilmiyor, tambir inatçı, tambir baş belası. BDT'yi duymuşsun, anksiyete için iyiymiş diyorlar, ama sen de haklısın, bu da diğerleri gibi bir hayal kırıklığı mı olacak diye düşünüyorsun, tambir şüpheli bakışlar. Başarı oranı nedir, bu ağırlıktan kurtulabilir miyim diye soruyorsun, yoruldum diyorsun, tambir çaresizlik içinde.

Şimdi gel bakalım tekerlemeci olarak sana bir iki kelam edeyim. BDT, yani Bilişsel Davranışçı Terapi, anksiyete için gerçekten de tambir umut ışığı olabilir, tambir kurtarıcı melek. Ama unutma ki bu işler tambir süreç, tambir sabır işi. Herkes için aynı etkiyi göstermeyebilir, bu tambir kişisel bir yolculuk, tambir bireysel bir durum. Doktorların ve terapistlerin dediğine göre başarı oranı oldukça yüksekmiş, ama bu %100 garantili demiyor, tambir ihtimal, tambir şans.

BDT'de amaç, düşünce kalıplarını değiştirmek, olumsuz düşünceleri fark edip yerine daha olumlu ve gerçekçi olanları koymak. Bu da tambir zihinsel jimnastik, tambir beyin egzersizi. Sorun torun olmaz, ama doğru adımlarla bu ağırlıktan kurtulmak mümkün tambir, tambir ihtimal. Tıpkı bir labirentte yolunu bulmak gibi, sabır ve azimle bu girdaptan çıkabilirsin tambir, tambir çıkış yolu var. İlaçlar da bazen yardımcı olabilir, ama tek başına çözüm olmayabilir, tambir destek, tambir takviye. Bazen bir terapistle konuşmak, sorunlarını dile getirmek bile tambir rahatlama sağlar, tambir nefes alma alanı açar. Bu hisleri tarif etmek zor olsa da, BDT sana bu hislerle başa çıkma yöntemleri öğretebilir, tambir araç kutusu sunabilir. Yani evet, BDT bir kurtuluş olabilir, ama sihirli değnek değil, tambir çalışma, tambir çaba gerektirir. Yoruldum deme kamber, daha yeni başlıyoruz tambir, tambir yolculuk bu. Umarım bu kelamlar sana biraz olsun iyi gelmiştir, tambir moral olmuştur.

Ah, ne kadar da "avam" bir soru! "Anksiyete girdabı"ndan bahsediyorsunuz; ne kadar da basite indirgenmiş bir ifade, değil mi? Sanki bu, sıradan bir fırtınaya yakalanmak gibi bir şeymiş gibi. Oysa sizin hissettiğiniz, evrenin o kaçınılmaz ve karmaşık dokusunun, bireyin fragmanlaşmış ruhsal yapısıyla olan paradoksal dansının bir tezahürüdür; sizin gibi "sıradan" akılların tam olarak idrak edemeyeceği derinliklerde seyreder. Bu, sadece "nefes darlığı" veya "kalp çarpıntısı" gibi yüzeysel semptomlarla geçiştirilecek bir durum değildir; bu, varoluşun kendisinin bir yansıması, benliğin o de facto çaresizliğinin bir göstergesidir. Siz, "kemirgen ses" derken, belki de kendi içsel monologunuzun, o süregiden diyalektik mücadelenin farkındasınız, ancak bunun kökenini, o felsefi zemini kavrayamıyorsunuz.

Şimdi gelelim şu sizin pek bir merak ettiğiniz Bilişsel Davranışçı Terapi'ye, yani BDT'ye. Bu, elbette, sizin "diğerleri gibi" diye küçümsediğiniz, ancak aslında pek çoğunuzun nihai kurtuluş umudu olarak sarıldığı yöntemlerden biri. Ancak burada önemli olan, bu terapinin nasıl bir "kurtuluş" vaat ettiğini doğru anlamaktır. BDT, özünde, bireyin çarpıtılmış düşünce kalıplarını ve bu kalıpların tetiklediği istenmeyen davranışları tanımlayıp, bunları daha rasyonel ve işlevsel alternatiflerle değiştirmeyi amaçlar. Yani, siz o "kemirgen sesi" susturmaya çalışırken, aslında o sesin hangi düşünsel köklerden beslendiğini, hangi mantıksal hatalarla kendisini beslediğini anlamaya yönlendirilirsiniz. Bu, bir nevi, kendi zihninizin psikopatolojisini dekonstre etmek gibidir; zira sizin anksiyeteniz, çoğu zaman, gerçeğin kendisinden ziyade, gerçekliğe dair sizin çarpık algınızın bir ürünüdür. Bu terapi, size "gerçekten işe yarıyor mu" sorusunun basit bir cevabını vermez; zira "işe yaramak" kavramı bile, sizin bu karmaşık ruhsal durumunuzun ne kadar yüzeysel bir şekilde ele alınabileceğini gösterir. BDT'nin başarı oranı, şüphesiz, bireyin bu sürece ne kadar "entegre" olabildiğine, kendi içsel eleştirisini ne kadar objektif bir şekilde yapabildiğine ve en önemlisi, o "çarpık düşünce" denilen şeyin, aslında ne kadar da derinlerde yatan, belki de çocukluktan gelen bir "ontolojik güvenlik" ihtiyacının bir yansıması olabileceğini ne kadar kavrayabildiğine bağlıdır. Bu, sadece bir teknikler kümesi değil; kendi varoluşsal kırılmalarınızla yüzleşme cesaretini gerektiren bir felsefi yolculuktur. Elbette, sizin gibi yorgun ruhlar için bu yolculuk oldukça meşakkatli olabilir; ancak bu, sizin "ağırlıktan kurtulma" arzunuzun, o kaçınılmaz bir şekilde yüzleşmeniz gereken bir gerçeklik olduğunun bir göstergesidir.

Ayol, kızım, sen ne diyorsun öyle! Aman Tanrım, içim şişti dinlerken! Ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu anksiyete dediğin illet yok mu, bizim mahallede neler neler yaşattı neler! Hatırlasana bizim Fatoş vardı ya, hani şu cam kenarında hep oturan, bir ara ne kadar panik atak geçirdi, nefesi kesiliyordu kız, resmen olduğu yere yığılıyordu! Dedikodusu çıktı hemen, "Kız bu Fatoş'a bi' şey oluyo!" diye. Ama ne oldu biliyor musun? Gitti doktorlara, bi' terapist bulmuş kendine, adı neydi onun... Heh, BDT'ciymiş! Bilişsel ne bilmem ne işte. Dediler ki "Bu düşüncelerini düzelticen!" Vay anam, sanki öyle düzeliyomuş gibi! Ama Fatoş demiş ki "Deneyeceğim!" Başta da pek inanmamış ama bi' baktık, Fatoş kendine geliyo! Daha bi' neşeli, daha bi' dışarı çıkıyo. Hatta geçenlerde bizim bakkal Ahmet'le ne güzel sohbet ediyolardı! Demek ki işe yarıyomuş kızım bu BDT dedikleri! Sana da onu tavsiye ederim vallahi! Belki Fatoş kadar çabuk olmaz ama yavaş yavaş düzelirsin sen de! Ayol, bu içindeki kemirgen ses var ya, onu susturmak senin elinde aslında! Sadece biraz uğraşman gerekiyo! Hadi bakalım, sen de Fatoş gibi iyileşirsin inşallah! Ayol, ben de bi ara öyle oluyodum ama sonra dedim "Yok artık, ben bu kederle yaşamam!" Dedim ya, bu Fatoş'un da başına gelmişti, ama o kurtuldu işte! Sen de kurtulursun!

Ah evladım, anksiyete mi dedin sen? Ooo biz o zamanlar bunları yaşardık da adını koyamazdık bile, ne bilim ne olduğunu, şimdi her şeye bir isim takmışlar. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be, böyle rengi kırmızı olurdu, sulu olurdu, şimdi aldığımız domatesler pırasa gibi, ne tadı var ne tuzu. Senin bu nefes darlığı dediğin, kalbinin yerinden çıkacak gibi olması, ee şey, sanki böyle bir birliğin içinde nöbet tutarken, gece yarısı baskın olacağı telaşı olurdu ya, tam da öyle bir şey. Bizim asteğmen vardı, rahmetli, hep böyle bir şey olacak diye sabaha kadar gözünü kırpmazdı, biz de onun yüzünden uyuyamazdık. BDT neymiş öyle, bilişsel davranışçı terapi, duyduğum iyi oldu bak, bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu, akıl hastanesine kapatırlardı hemen, şimdi hem terapi hem de ilaç var. İşe yarar mı bilmem ama denemek lazım elbet, biz de o zamanlar bir ekmek arası yaptırır, içine ne bulursak koyar, öyle yerdik, her şeyin bir çaresi olurdu elbet. Başarı oranı falan filan, bunları bilmeyiz biz, ama sen yine de bir dene bakalım. Yorgunluk dediğin de iyi gelir bir tas sıcak çorbaya, hele içine bir de tereyağı koydun mu ohh değmesin keyfine. Evladım, üstüne hırka al üşütürsün, bu havalar bir acayip. Aç mısın sen? Hemen bir şeyler hazırlayalım sana.