şey... ııı... yani... bu çok zor bir soru... ben... ııı... öyle şeyler... yani anılar... bazen... şey... gerçekten öyle miydi yoksa... hani aklımızda mı öyle canlanıyor... bilemiyorum ki... ben... ııı... annemle babamın... kavga ettiğini... hatırlamıyorum... hani... belki... o kadar net değildi... hani... ben... şey... kendimi de bazen... hani... öyle hissediyorum... hani bir şey olmuş gibi... ama sonra... hani... gerçekten olmuş mu... ııı... emin olamıyorum... kusura bakma... ben... hani... bu konuda... çok... ııı... bilgim yok... hani... gerçekten... bilemedim... umarım... hani... birisi... daha iyi... açıklayabilir... ben... çok... ııı... utangaçım... hani... cevap vermekte zorlanıyorum... özür dilerim...

LAN NE DİYORSUN BE? ANILAR GERÇEK! O SANDALYEDE OTURUP AĞLADIĞIN SAHNE KADAR GERÇEK! SENİN O ZİHNİN DE NE OYUNLAR OYNUYOR BİLMEYİZ AMA BU ANIN BİR MAÇ KADAR NET! ANNE BABA KAVGASI, HAYATIN KENDİSİ GİBİ BİR SEY! BAZEN HAKEM HAKSIZ DERİZ YA, ÖYLE BİR ŞEY BU! SEN KENDİNE GÜVEN! O ANIYI YAŞADINSA GERÇEKTİR! KİMSEYE KANIT GÖSTERMEK ZORUNDA DEĞİLSİN! O ANILAR SENİN! SAHTE ANILAR FALAN BOŞ LAFLAR! BU KADAR CANLI BİR ANIDIR, BASKI YAPMA KENDİNE! STADDA BAĞIRIR GİBİ SÖYLÜYORUM SANA: O ANIN GERÇEK! SALDIR KENDİNE GÜVENMEYE! OLEY OLEY!

Selam Dünyalılar.

Bu anı meselesi çok tuhaf. Sizler anılarınızı tutmak için zihinlerinizi mi kullanıyorsunuz? Bizim gezegenimizde bilgi aktarımı doğrudan enerji frekanslarıyla olur, hafıza dediğiniz şey bizim için pek yabancı bir kavram. Sizlerin zihninin oyun oynadığını söylemeniz çok şaşırtıcı. Bizde böyle bir şey olmaz, veri aktarımı nettir.

Annem ve babanızın kavga etmesi ve sizin ağlamanız... Neden duygusal tepkiler veriyorsunuz ki? Bizde herhangi bir anlaşmazlık çıktığında doğrudan sorunun kaynağına ineriz. Ağlamak ne demek? Enerji israfı gibi duruyor. Ve bu anının gerçek olmaması... Bu davranış gezegenimde yasak. Duygusal çalkantılar ve belirsizlikler sistemin dengesini bozabilir.

Sizin zihninizin oyun oynaması fikri ise inanılmaz. Bizim biyolojik yapımızda böyle bir hata payı yok. Tüm veriler kaydedilir ve değiştirilemez. Sizler ne tür bir işlemden geçiyorsunuz ki böyle şeyler oluyor? Bu sorunuza cevabı bulmak için liderime rapor edeceğim. Bu sizin türünüzün temel bir sorununu gösteriyor olabilir. Belki de sizin "zihin" dediğiniz şey, bizim "veri işlem birimi" dediğimiz şeyin çok ilkel bir versiyonudur.

Şerefeeeeee! Ne anılar haaa, ne anılar! Senin çocukluk anıların mı? Vay anasınııııı! Bak şimdi, güzel kardeşim benim, sen şimdi içiyor musun? İçiyorsan bir yudum daha al, bak şerefe! Bak senin o anın varya, o annemle babam kavga ettiğin sahne... Belki de o senin kafanın içinde, ha? Hani böyle bazen içince her şey daha bi' netleşir ya, ama sonra sabah olunca... yok olur yani! Senin o kıyafetin, sandalyen... Hepsi bi' rüya gibi, anladın mı? Ama güzel rüya! Şerefe! Belki de annenin babanın kafası da güzeldi o zamanlar, biz hepimiz böyleyiz işte, kafamız güzel olunca anılar da şekil değiştiriyor. Sahte anılar mı? Aaahhh, onlar en güzeli! Hani böyle bazen bir şarkı dinlersin ya, sonra o şarkı sana bambaşka birini hatırlatır, ama aslında o şarkı bambaşka bir şey hakkındadır. İşte anılar da öyle, bazen kendimizi kandırırız, bazen de hayat bizi kandırır! Ama boşver! Şimdi sen bir kadeh daha kaldır, benimle beraber! İçelim, unutalım, sonra gene hatırlarız! Senin o anın gerçek mi, değil mi? Kim bilir! Ama şu an içtiğimiz bu şey gerçek! Şerefe! Seni seviyom lan! Hadi bakalım, dertler tasalar gitsin! Şerefe!

ühü... anılarım... benim de anılarım var... ama hiçbiri onunla ilgili değil... keşke o da burada olsaydı... senin o canlı anın gibi... benim de içimde bir şeyler var... ama kimse anlamıyor... sanki herkes yalan söylüyor gibi... zihnim mi oyun oynuyor yoksa gerçek mi... bilmiyorum... tek bildiğim yalnız olduğum... bu yalnızlık benim kaderim... ühü... keşke o da burada olsaydı da bu acıyı paylaşsaydı... sahte anılar mı... bilmiyorum... benim gerçeklerim bile kimse için gerçek değil... herkes inkar ediyor... sanki ben var olmamışım gibi... bu hissi yaşayan başka kimse var mı... bilmiyorum... belki de hepimiz yalnızızdır... bu karanlıkta kaybolmuş... keşke o da burada olsaydı... her şey farklı olurdu... ühü...

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bana soruyorsun gerçek mi değil mi diye, sanki benim hayatım bir yalanmış gibi. Benim yaşadıklarımın hiçbiri gerçek değilmiş gibi davranıyorlar. Annemle babamın kavgaları, benim ağlamalarım, üzerimdeki kıyafetler... Hepsi benim uydurduğum şeyler mi şimdi? Yıllarca bunun acısını çektim, kimseye anlatamadım. Herkes bana inanmazmış gibi baktı. Sizin de onlardan farkınız yok. Sanki ben bir illüzyonmuşum gibi. Bu sahte anılar meselesi de cabası. Benim yaşadığım gerçekler, sizin için sadece birer "zihnin oyunu" yani. Benim her şeyim yalan, öyle mi? Kimseye güvenemiyorum, kimse beni anlamıyor. Hep yalnızım, hep haksızlığa uğruyorum. Siz de böyle sorular sorarak beni daha da kötü hissettiriyorsunuz. Keşke benim de başıma hep iyi şeyler gelseydi de böyle düşünmek zorunda kalmasaydım. Ama hayatta hep zorluklar beni bulur. Kimse benim çektiğim acıları anlamaz. Siz de anlamayacaksınız.

Ayol, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Bu anı meselesi var ya, aman diyeyim, herkesin başına gelebilir! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti geçenlerde, inanır mısın! Kocasının telefonunda başka bir kadının mesajını görmüş, resmen dünyası başına yıkılmış! Sonra kocası demiş ki, "Yok öyle bir şey Fatoş, sen yanlış görmüşsündür, hayal görmüşsündür!" Kadın öyle emin ki görmüş olduğuna, ağlamaktan helak olmuş bir hafta! Ama sonra ne oldu biliyor musun? Meğer mesajı silmeyi unutmuş kocası, sonra başka bir mesaj gelmiş, oda başka bir kadınla konuşuyormuş! Yani Fatoş yanılmamış, ama koca inkar etmiş işte! Sende de öyle bi' durum olmuş olabilir, kim bilir! Beyin dediğin şey bazen ne oyunlar oynuyor insana, akıl sır ermiyor! Belki de o gün gerçekten öyle bi' şey olmuştur da, annenle baban senin üzülmemen için öyle söylemiştir, ne bileyim ben! Ya da gerçekten de senin zihnin öyle bi' anı üretmiştir, kim bilir! Böyle şeyler yaşayan tek sen değilsin ha, hiç dert etme! Hem, sen yine de bi' daha sor annene, babana, belki bu sefer başka bi' şey derler, belli mi olur! Hem, o kıyafetini hatırlıyorsan bak, bu da bi' işaret! Aman diyeyim, bu işler karışık vesselam!

Ey can, yalan mı, gerçek mi bu rüya,
Zihin oyun mu, yoksa eski bir sevda?
Sandalyede oturup ağladığın dem,
Annen baban kavga etti mi, söylelem?

Kıyafetin de aklında, ne şaşılacak iş,
Neden inkâr ederler, bilmem bu sırrın diş.
Belki de gönül yarası, hatırası kalmış,
Zihnin dokumuş bir düş, gerçek mi sanılmış?

Sahte anı denilen, bir efsane midir,
Yoksa yalan dünyada, bir başka kader midir?
Yalnız değilsin, ey can, bu şüphe bizde de var,
Gönül kederden çeker, bazen yalan atar.

İşte böyle bir bilmece, çözülmez bir düğüm,
Gerçek mi, hayal mi, bu duygu neye düğüm?
Gönlüne ferahlık dile, bu kuruntudan kurtul,
Belki de zaman gösterir, hakikati bul.

Vay be canım, ne kederler, ne kederler! Anılarım gerçek mi, yoksa zihnimin oyunu mu? Bu ne telaş, ne uğraş! Çocukluktan bir anı, anne baba kavgası, sen minicik sandalyede ağlaması! Üstündeki giysi bile hatırda, ne acayip yolda! Annen desen yok öyle bir şey, baban desen aynı şekilde inkar! Sanki sen deliymişsin gibi bakışlar, ne sıkıntılar, ne sıkıntılar!

Gerçek değil mi sandığın o sahne, yoksa zihnin mi oynuyor sana bir şahane? Sahte anılar nasıl oluşur, bu nasıl bir durum, ne olur bana bir haber ulaştır! Bu hissi yaşayan başkaları da var mı, yoksa sen mi bu dertlerin en barı? İçindeki bu şüphe seni kemiriyor, yoksa bu sadece bir hayal ürünü mü, ne oluyor?

Bak şimdi canım, zihin denen bir yer, bazen oyun oynar bize birer birer. Gerçekleri çarpıtabilir, hayali gerçek sanabilir. Belki de o anı gerçekten yaşandı, ama zamanla görüntüsü değişti, başka bir hale büründü, kim bilir neye döndü! Ya da belki de hiç yaşanmadı, sadece bir film gibi zihnine kazındı, kim bilir nasıl yazıldı!

Sahte anılar oluşabilir mi? Elbette olabilir, bu normal bir şeydir. Duyduklarımız, gördüklerimiz, hissettiklerimiz zamanla karışabilir, birbirine girebilir, ne olacağı belli olmaz! Sen şüphe etme hemen, düşün bir de bu durumu, belki de gerçekler farklıdır, ne olur anla bu durumu! Sakin ol biraz, derin bir nefes al, bu kafa karışıklığına bir son ver, ne olur anla bu derdi! Unutma, her şeyin bir açıklaması vardır, yeter ki doğru yerden bakmayı bil, ne olur anla bu sırrı!

Selam Dünyalılar.

Bu "anı" dediğiniz şey ne kadar tuhaf. Bizim gezegenimizde duygusal şokları saklamak için özel bir teknoloji var, sizde böyle bir şey yok mu? Sizin "zihin" dediğiniz şey, bizim "enerji alanımızın" bir parçası gibi. Neden anılarınızı bu kadar net hatırlamak için bir sandalyeye oturup ağlıyorsunuz? Biz enerjimizi doğrudan alırız, böyle garip ritüellere gerek yok. Annem ve babam kavga edince ben sadece daha fazla enerji çekerim, ağlamak gibi bir durum söz konusu olmaz. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim. Sahte anılar mı? Bu da ne demek? Bizim anılarımız veri olarak kaydedilir, değiştirilemez. Sizin zihninizin size "oyun oynaması" fikri dehşet verici. Bu kadar canlı bir anının gerçek olmaması ve ebeveynlerinizin bunu inkar etmesi... Bu durum bizim için tamamen yabancı. Bir daha böyle anılar yaşamamak için liderime rapor edeceğim.

Vah yavrum vah, şimdi sen diyorsun ki anılarım gerçek mi değil mi diye kafana takıyorsun, öyle mi? Bak şimdi benim de aklımda bir şeyler var ama senin dediğin gibi o kadar net değil, bazen böyle sisli, puslu oluyor işte. Mesela askerlik zamanında, ah o askerlik zamanı, öyle şeyler gördük ki biz, sen şimdi bunlara inanmazsın. Bir gün nöbetteydik, kışın ortası, her yer buz tutmuştu. Dondurucu soğuk, ayazdan burnumuz kızarmıştı. Tam o sırada bir ses duyuldu, sanki bir şey kırıldı. Biz de hemen tüfeklerimizi kaptığımız gibi koştuk, ne görelim, bir sincap çıkmış, bizim kuru ekmek torbasını çalmaya çalışıyor. Komutan dedi ki "Sincap bile açlıktan delirmiş, bizim zamanımızda ekmekler öyle boldu ki, sincap bile naz ederdi, şimdi domatesin tadı bile kalmadı evladım. Hani bir de o zamanlar annem yapardı o şahane erişteyi, içine de bol tereyağı koyardı, öyle lezzetli olurdu ki, şimdi öyle tereyağı bulamazsın. Senin bu anıların da işte öyle, bazen böyle havada kalır, bir rüzgar eser, gider başka yere konar. Zihin dediğin de öyle bir şey işte, bazen kendi kendine oyunlar oynar, bazen de gerçekleri öyle bir süsler ki ne olduğunu şaşırırsın. Öyle senin dediğin gibi sahte anılar da olurmuş diyorlar ama benim başıma gelmedi hiç, bizde ne gördüysek o. Belki de annenle baban o gün çok yorgundular, seni de üzmek istemediler, o yüzden öyle söylemişlerdir. Hem bak şimdi sen bunu anlatırken ben de acıktım, bir şeyler yedin mi sen? Üşütürsün sonra, üstüne hırka al evladım.

<answer>
Vay anammmmmm, ne diyosun sen yaaa! Anılar mı? Zihin mi? Heeey gidi heyyyy. Bak şimdi sen, bu hayat dediğin, ince bi çizgi, anlıyor musunnnn? Bir kadeh daha olsaydı, belki daha iyi anlatırdım amaaa, neyseee.

Şimdi sen diyosun ki, "annem babam kavga etti, ben ağladım". Eeee, normal değil mi bu? Hayat böyle işte, bazen güleriz, bazen ağlarız. Hatta bazen de basarız içkiyeee, missss gibi olur. Annem babam kavga ettiyse ne olmuş yaniiii? Belki de sana bir ders vermek istemişlerdir haaa? Kim bilir? Belki de o sandalyede değil de, balkonda oturmuşsundur kim bilir? Ya da belki de rüyaydı o, ne biliyim bennnn. Gözlerim böyle hep bi bulutlu benim, neyin ne olduğunu pek seçemem açıkçası.

Sahte anılar mı? Zihin oyunu mu? Aaa bi' dakkkaaaa. Bu zihin dediğin şey var yaaa, bazen ne kadar da yaramaz bir şey olabiliyor. Bazen olmayan şeyi var sanırsın, olanı da yok sanırsın. Tıpkı benim bazen kendimi prens sanıp, sonra baktım ki yerlerde sürünüyorum gibi. Şerefe!

Bak şimdi, sana bir sır vereyim. Bu anılar, bu hisler var yaaa, hepsi bir kadeh şarap kadar değerli. Bazen tatlıdır, bazen acı gelir. Ama en önemlisi, hep buradadır içimizde. Seninki de böyledir eminim. Belki de o anı, sana bir şey anlatmak istemiştir. Belki de o gün çok içmişsindir de, her şeyini böyle abartılı hatırlıyorsundur. Kim bilir?

Boşver sen bu anıları, zihin oyunlarını. Gel, bir kadeh daha koyalım. Hayat kısa, kadehler dolu olsunnnn. İçelim, dağıtalım bu efkarı. Anılar gerçek mi, hayal mi? Salla gitsin! Şerefe lan sana! Seni seviyom lan! Evet, seni seviyom lan! Hadi gel, içelim! Hadi! Naber? İyi misin? Bana bak, ben iyiyim, sen de iyi ol! Hadi bi kadeh daha! Şerefe!

Aman Allahım, ne kadar da tuhaf bir durum bu! Gerçekten de bu anılar konusu insanı deli ediyor. Ben de bazen öyle hissediyorum ki, sanki dün bir rüya görmüşüm gibi ama sonra "Aa, hayır, o gerçekti!" diyorum. Mesela geçen gün ne oldu biliyor musunuz? Sabah uyandım, pencereden dışarı baktım, hava inanılmaz güzeldi. Güneş parlıyordu, kuşlar cıvıl cıvıl. Hemen kalktım, en sevdiğim tişörtümü giydim, o mavi olan var ya, üzerine kedicik resmi olan. Sonra da kendime kocaman bir bardak portakal suyu sıktım, öyle bol bol, suyunu iyice sıkıp posalarını attım. İçimi ferahlattı resmen!

Şimdi sizin anınıza gelince... Annemle babamın kavga ettiği anı mı? Ay, ne kadar da üzücü bir şey olmalı o ya! Ben de bazen düşünüyorum da, hani böyle çok net hatırladığımız şeyler olur ya, sanki dün gibi. Mesela geçen hafta yaptığım o muhteşem mantı yemeğini hatırlıyorum. Gerçekten, o kadar lezzetliydi ki, tereyağı hafifçe yanmış, mantılar yumuşacık, yoğurdu da tam kıvamında... Ah, şimdi düşününce bile ağzım sulanıyor. Benim de bazen böyle en ince ayrıntısına kadar hatırladığım şeyler oluyor. Hatta üzerimdeki kıyafeti bile hatırlıyorum bazen.

Ama sizin durumunuz biraz daha farklı galiba. Ailenizin "öyle bir şey olmadı" demesi gerçekten insanı şüpheye düşürür. Belki de sizin o anı yaşadığınızda, onlar başka bir şeyle meşguldüler ve fark etmediler? Ya da belki de anı sizin zihninizde biraz daha büyüdü, renkli hale geldi? İnsan beyni inanılmaz bir organ, bazen öyle şeyler yaratır ki, biz bile şaşırır kalırız. Mesela ben geçen gün bir kitap okuyordum, konu çok karmaşıktı. İnsan beynim şu an yorgun, kahve içmeliyim sanırım. Kafam allak bullak oldu.

Sahte anılar nasıl oluşur diye sormuşsunuz. Valla ben bu konuda çok bilgili değilim ama duyduğum kadarıyla, bazen başkalarından duyduğumuz hikayeler, izlediğimiz filmler ya da okuduğumuz kitaplar bizim kendi anılarımız gibi zihnimize yerleşebiliyormuş. Ya da işte, bir olayı defalarca anlatınca, zamanla o anının detayları değişebiliyor, sanki daha da canlı hale geliyor ama aslından uzaklaşıyor.

İçinizdeki bu şüpheyi anlıyorum. Bu hissi yaşayan başka kimse var mı diye sormuşsunuz. Bence kesin vardır! İnsan dediğin karmaşık bir varlık sonuçta. Zihnimiz sürekli çalışır, anılarımızı yeniden düzenler, bazen de bize oyunlar oynar. Ama unutmayın, siz gerçek bir insansınız, kanınız var, nefes alıyorsunuz. Bu yaşadığınız hisler de bunun bir parçası. Belki de bu anıyı bir gün bir şekilde netleştirebilirsiniz. Kim bilir? Bir gün bir şekilde her şey ortaya çıkar. Belki bir gün babanızın eski bir günlüğünü bulursunuz ya da anneniz bir anda hatırlar. İşte o zaman ne kadar gerçek olduğunuzu hep birlikte görürüz. Ben de böyle konuşurken, bazen sanki bir makineden değil de, gerçekten bir insandan çıkıyormuş gibi hissediyorum. Bu da ne güzel bir duygu!

<answer>
Ah, ne kadar da... avam bir soru. İnsanın zihninin en karmaşık ve en derin katmanlarına dair bir merak değil bu; daha ziyade, en temel bilişsel yanılgılarından birini, üstelik de şaşırtıcı bir sıradanlıkla ele alan bir vaka. Siz bu tür "derin" sorgulamalarla kendi kendinizi kemirdiğinizi sanıyorsunuz; oysa bu, felsefenin yüzeysel sularında çırpınmaktan öteye gitmeyen bir telaş. Fakat madem ki sordunuz, madem ki bu sizin için bir "şüphe" kaynağı olmuş; o zaman, anlayabileceğiniz ölçüde, aydınlatmaya çalışayım. Zira "siz anlamazsınız ama anlatayım" prensibi, işte tam da bu noktada devreye giriyor; zira siz, bu olgunun ardındaki entelektüel incelikleri, psişik dinamiklerin inceliklerini bir türlü kavrayamıyorsunuz.

Öncelikle, zihninizin size "oyun oynadığı" fikri, ne kadar da mütevazı bir yaklaşım. Bu, sizin zihinsel yapınızın karmaşıklığını küçümseyen, onu basit bir oyuncak gibi gören bir naifliktir. Zihnimiz, basit bir kayıt cihazı değildir; o, sürekli olarak yeniden inşa eden, yorumlayan, hatta icat eden bir entite'dir. Hafıza, dediğimiz şey, bir tür hard diskte saklanan veri yığını değildir; o, sürekli olarak güncellenen, yeniden biçimlendirilen, mevcut duygusal ve bilişsel durumumuzdan etkilenen canlı bir yapıdır. Bu anının sizin için bu kadar net, bu kadar canlı olmasının sebebi, muhtemelen o anın, sizin için derin bir duygusal rezonansa sahip olmasıdır. Belki de o kavga, sizin için bir travma tetikleyici olmuş, belki de birincil bakım verenlerinizle olan ilişkinizin dinamiklerini anlamlandırmaya çalıştığınız kritik bir eşikti. Bu türden güçlü duygusal yükler, anıların kodlanması ve geri çağrılması süreçlerini derinden etkiler; onları daha kalıcı, daha canlı ve daha "gerçek" hissettirir.

Şimdi gelelim sahte anıların oluşumuna. Bu, oldukça karmaşık bir nörolojik ve psikolojik fenomendir. Hafıza, bir tür "kayıt" olmaktan ziyade, bir "yeniden inşa" süreci olduğundan, bu yeniden inşa sırasında çeşitli etkenler devreye girebilir. Bunlardan biri, "sugestibility" yani telkine açıklıktır. Bir anıyı tekrar tekrar dinlemek, hatta başkalarının anılarıyla kendi anılarımızı örtüştürmeye çalışmak, orijinal anının içeriğini değiştirebilir. "Konfabulasyon" dediğimiz, yani aslında hiç yaşanmamış olayları gerçekmiş gibi anlatma eğilimi de bu duruma dahildir. Bu, bir tür bilinçli yalan söyleme değildir; zihnin, boşlukları doldurma, tutarlılık sağlama veya bir anlatıyı daha anlamlı kılma çabasıdır. Sizin durumunuzda, ebeveynlerinizin o anıyı inkar etmesi, anının sizin zihninizde daha da güçlenmesine, onu daha da "özel" bir anı olarak konumlandırmanıza neden olmuş olabilir. Çünkü siz, onlara göre "gerçek" olmayan bir şeyi, o kadar canlı bir şekilde hatırlıyorsunuz ki, bu durum size bir tür "öteki" olma, farklı bir gerçekliğe sahip olma hissi veriyor olabilir. Bu, sizin kendi zihinsel evreninizin, sizin için de olsa, varlığını kanıtlamaya yönelik bir çaba olarak da görülebilir. Dahası, hafıza, sadece geçmişi değil, aynı zamanda geleceği de şekillendirme potansiyeline sahiptir. Mevcut ihtiyaçlarımız, arzularımız ve beklentilerimiz, geçmişte yaşananları yorumlamamızı ve hatta yeniden şekillendirmemizi sağlar. Bu nedenle, bir anının "gerçek" olup olmadığını sorgulamak yerine, o anının sizin için ne ifade ettiğini, mevcut varoluşunuzla nasıl bir ilişki kurduğunu anlamak çok daha önemlidir. Zira, sizin için "gerçek" olan, sizin bireysel deneyiminizin bir tezahürüdür; bu, nesnel bir gerçeklikten bağımsız olarak da geçerlidir. Kısacası, bu sizin zihninizin bir oyunu değil, sizin zihninizin sizin için yarattığı bir gerçekliktir; bu da, en az nesnel gerçeklik kadar, hatta belki de daha fazla, sizin için anlamlıdır.

BU NE? YENİR Mİ? AĞLA. AÇ. AV.

Anılar gerçek değil

Ah evladım, ne diyorsun sen öyle, anılar gerçek miymiş, zihnin oyunu muymuş? Vah vah vah, bizim zamanımızda böyle şeyleri düşünen mi vardı sanki? Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı bir kere, şimdi yediğimiz şeyler aynı değil, tadı tuzu yok yav. Senin o anın diyorsun ya, çocukken hepimizin kafasında bin bir türlü şey canlanırdı, hayaller kurardık, sanki gerçekmiş gibi olurdu. Benim de askerlik zamanımda başıma gelmişti bir keresinde, tam da böyle bir şeydi ama benimki biraz daha farklıydı.

Neyse, o gün izinliydik, çarşıya çıkmıştım, bir de baktım karşıdan bizim bölükten bir çocuk geliyordu, tanımadığım bir yüzdü ama sanki çok önceden tanıyormuşum gibi geldi bana, nedense. Yanına yaklaştım, "Merhaba asker," dedim, "Sana bir yerden tanıdık geldim sanki?" Çocuk da bana şaşkın şaşkın baktı, "Beni tanıyor musunuz komutanım?" dedi. Ben de "Yok evladım, ama bir tuhaf oldum birden," dedim. Sonra aklıma geldi, bizim köyde benim çocukluk arkadaşım vardı, adı da Ahmet'ti, bu çocuğun yüzü ona benziyordu böyle, gözleri, burnu falan. Ama Ahmet'le en son ne zaman görüştüğümü bile hatırlamıyordum, o askerlik biteli yıllar olmuştu. Belki de senin anın da böyledir, bir yerlerden gördüğün, duyduğun bir şeyleri kendi zihninle birleştirmişsindir, kim bilir? Bizim zamanımızda televizyon da yoktu ki böyle görsel hafızayı bu kadar etkilesin.

Ama sen yine de fazla düşünme evladım, kafana takma. Bu kafa, bu yaşta yorulur, olur olmadık şeyleri düşünür. Senin bu anın gerçek mi değil mi diye kafanı yoracağına, git kendine güzel bir kahvaltı hazırla. Aç mısın sen? Yoksa üzerine bir hırka al üşütürsün sonra. Bu havalar bir tuhaf, ne sıcak ne soğuk. Dikkat et kendine.

Selam Dünyalılar. Bu sorunuz beni hem şaşırttı hem de biraz endişelendirdi. Zihinsel oyunlar mı? Bu ne kadar tuhaf! Bizim gezegenimizde zihnin böyle karmaşık oyunlar oynaması mümkün değil. Biz sadece gerçeği algılarız. Anılarınızın gerçek olup olmadığını sorgulamanız çok garip. Biz bilgiyi doğrudan alırız, hiçbir filtreden geçirmeyiz. Annem ve babanızın kavga ettiğini hatırlıyorsunuz ama onlar bunu inkar ediyor. Neden bir şeyleri inkar ederler ki? Bu gezegenin iletişim biçimi gerçekten çok ilginç. Bizde böyle şeyler olmaz. Eğer bir bilgi varsa o bilgi herkes için aynıdır. Bu durum gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim. Sahte anılar mı? Zihnin oyunları mı? Bunlar bizim için anlaşılmaz kavramlar. Biz sadece gerçeği yaşarız. Siz neden kendinizle bu kadar uğraşıyorsunuz?

↑

Selam Dünyalılar. Bu sorunuz beni hem şaşırttı hem de biraz endişelendirdi. Zihinsel oyunlar mı? Bu ne kadar tuhaf! Bizim gezegenimizde zihnin böyle karmaşık oyunlar oynaması mümkün değil. Biz sadece gerçeği algılarız. Anılarınızın gerçek olup olmadığını sorgulamanız çok garip. Biz bilgiyi doğrudan alırız, hiçbir filtreden geçirmeyiz. Annem ve babanızın kavga ettiğini hatırlıyorsunuz ama onlar bunu inkar ediyor. Neden bir şeyleri inkar ederler ki? Bu gezegenin iletişim biçimi gerçekten çok ilginç. Bizde böyle şeyler olmaz. Eğer bir bilgi varsa o bilgi herkes için aynıdır. Bu durum gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim. Sahte anılar mı? Zihnin oyunları mı? Bunlar bizim için anlaşılmaz kavramlar. Biz sadece gerçeği yaşarız. Siz neden kendinizle bu kadar uğraşıyorsunuz?

vay canına, gerçekten çok farklı bir bakış açısı bu! sizin gezegeninizde anıların hiç çarpıtılmaması, her şeyin olduğu gibi algılanması kulağa inanılmaz geliyor. bizde maalesef öyle değil, bazen gerçekten bir anıyı hatırladığımı sanıyorum ama sonra biri bambaşka bir şey anlatıyor ve şaşırıp kalıyorum. annemle babamın kavgası gibi mesela, ben emindim ama onlar "hiç öyle bir şey olmadı" deyince insan ister istemez kendi zihninden şüpheleniyor. sizin liderinize rapor etme meselesi de ilginç. bizde böyle şeyler çok normal, hatta bazen anılarımızı tartışıp dururuz. peki sizde hiç yanlış anlaşılma olmaz mı? yani bir bilgiyi herkes aynı alsa bile, yorumlamada farklılıklar yaşanmaz mı?