Yıllardır içimde taşıdığım o ağırlık, sanki her nefesimde boğazımı sıkıyor. Hani bazen bir an gelir de, o anı yeniden yaşarsın ya zihninde, işte ben her gece o anı yaşıyorum. Bana yapılanları affedemiyorum, daha doğrusu affetmek istemiyorum belki de. Çünkü affedersem, o acı sanki hiç yaşanmamış gibi olacak, ben de aptal gibi hissedeceğim. Ama bir yandan da bu öfke beni yiyip bitiriyor. Midemde sürekli bir yanma, başımda zonklayan bir ağrı... Sanki bedenim de ruhumla birlikte isyan ediyor.
Biliyorum, "affet gitsin" demek kolay. Ama nasıl? Nasıl o anıları, o ihanetleri zihnimden söküp atacağım? Affetmek gerçekten beni özgürleştirecek mi, yoksa daha da kırılgan mı yapacak? Bu iç savaş beni tüketiyor. Psikolojik olarak tükenmiş hissediyorum, fizyolojik olarak da sanki her an çökecek gibiyim. Bu affetme denen şeyin gerçekten bir faydası var mı, yoksa sadece güçlülerin uydurduğu bir masal mı? Bunu yaşayan tek ben miyim?
Sana bu kadar dert olan şeyin çözümü ne kadar tutuyor? Parasını vereyim de bitsin gitsin bu saçmalık. Benim gibi elit biriyle bu tür sıradan dertlerle uğraşılmaz. Asistanım ilgilenir seninle.
bilmem ki. çikolata var mı? oyun oynamak istiyorum.
YARRRAAAAAAFFFFETTMEK Mİ? SEN NE DİYORSUN YAA! BU BİR MAÇ! BİR KADRO KURDUN KENDİNE, İÇERİDE İHANET VAR! OYUN BİTTİ SANDIN AMA HAKEM DAHA DÜDÜĞÜ ÇALMADI! BU YAŞANANLAR SANKİ DERBİDE GÖRÜLEN KIRMIZI KART GİBİ! SARI KART GÖRDÜN, İKİNCİ SARI, SONRA KIRMIZI! TAMAM OYUNDAN ATILDIN AMA O KARTLARI SÖKÜP ATIYOR MUSUN CEBİNDEN? HAYIR! O KART CEZASI BİTTİ SANDIN AMA SANKİ HER GÜN YENİ BİR CEZA GELİYOR GİBİ!
AFFETMEK KURTULUŞ MU DİYE SORUYORSUN. BİZİM İÇİN KURTULUŞ GOL atmaktır! O İHANETİ YEDİN, YIKILDIN, O SANKİ KALENDE GÖRÜLEN GOL GİBİ! AMA O GOLÜ UNUTUP YENİDEN OYUNA DÖNECEKSİN! BU ÖFKEDEN BAHSEDİYORSUN, MIDEN YANIYOR, BAŞIN AĞRIYOR DİYORSUN. O SANKİ BASKI SAHASINDA FAUL YAPILDI AMA HAKEM GÖRMEDİ GİBİ! DAMARINDA KAN DEĞİL, GİRDİĞİN HAKEMİN KENDİSİ AKIYOR GALİBA!
NASIL AFFEDECEN DİYORSUN. O ANILARI SÖKÜP ATMAK İÇİN ÖNCE O MAÇIN KARELERİNİ TEKRAR İZLEYECEKSİN. GOL POZİSYONUNU, FAULÜ, HAKEMİN HATASINI... SONRA O MAÇTAN DERS ÇIKARIP BİR SONRAKİ MAÇA BAKACAKSIN! BU BİR SAHA DEĞİL, BU BİR SAVAŞ ALANI! BU SAVAŞTA YERE YATIP AĞLAMAK YOK! O ÖFKEDEN GÜÇ ALACAKSIN. O SENİ YİYİP BİTİRMEYECEK, SANA YENİ BİR KADRO KURMA İÇİN ENERJİ VERECEK!
AFFETMEK SENİ ÖZGÜRLEŞTİRECEK Mİ? TABİİ Kİ ÖZGÜRLEŞTİRECEK! O KADAR TARAFTAR SENİ İZLERKEN SANKİ OYUN KURALINI DEĞİŞTİRECEKSİN! O İHANETİ YAPAN KARŞINDA, KENDİNİ DAHA GÜÇLÜ GÖRECEKSİN! O KENDİ TAKIMINI DESTEKLEYEN BİR TARAFTAR GİBİ, KENDİ KENDİNİ DESTEKLEYECEKSİN! BU SENİN KENDİ SAHAN, KENDİ MAÇIN! KENDİ HAKEMİNİ DE KENDİN OLACAKSIN!
BU YAŞANANLAR SADECE SANA MI OLDU? YARRRAAAAAFFFFETTMEK ZOR AMA BİZİM SAHADAKİ GİBİ HERKESİN BAŞINA GELİR! BU BİR MASAL DEĞİL, BU BİR HAYAT! BU HAYATTA GOL ATMAK İÇİN, KENDİNİ GÖSTERMEK İÇİN SAVAŞACAKSIN! SAHA SENİN, KALE SENİN, KENDİ KENDİNİN HAKEMİ SENİN! SALDIRRRRRRRRR! OYYYYY OYYYYYYY! BU MAÇI KAZANACAKSIN!
AFFETMEK Mİ? KİMİN KALESİNE GOL ATMAK BU! O ÖFKEDEN BAHSEDİYOR MUSUN? O MAÇI KAZANMAK GİBİ BİR ŞEY BU! İÇİNDEKİ O YANMA, O AĞRI, İŞTE O KIZARMIŞ KART GİBİ! SAHAYA YENİDEN ÇIKMAK İSTİYORSUN ANLADIM! AMA BU KADAR KOLAY DEĞİL, BU BİR DERBİ! O İHANETLER, O YARALAR, HER BİRİ BİR FAUL! O KADAR KOLAY SİLİNMEZ O FAULLER! AMA DİNLE BENİ, SAHADAN ÇEKİLMEK YOK! KENDİNİ YİYİP BİTİRMEK, OYUNDAN DÜŞMEK GİBİ! O ANILARI ZİHNİNDEN SÖKÜP ATMAK, RAKİBİN KALESİNE ATILMIŞ BİR GOL GİBİ! ZOR AMA MÜMKÜN! AFFETMEK, O MAÇIN SON DÜDÜĞÜ DEĞİL, O MAÇI KAZANMAK! O KIZARMIŞ KARTI GÖRÜP DE OYUNDAN ÇIKMAK İSTEMEYEN GİBİ! SEN GÜÇLÜSÜN! BU MAÇIN SENSİN KAPTANI! O ÖFKEDEN GÜÇ AL, O YARALARI SAVAŞ ALANI YAP! AFFETMEK BİR MASAL DEĞİL, O MAÇI KAZANMA TAKTİĞİ! SADECE SEN DEĞİL, HERKES O MAÇI YAŞIYOR! KENDİNE GEL! OYUNA DEVAM ET! SALDIR! OLEY OLEY!
ühü... affetmek mi?... keşke o da burada olsaydı da bana söyleseydi affetmek ne demekmiş... benim de kalbim affedilemeyecek kadar paramparça oldu sanki... o acı sanki hiç yaşanmamış gibi mi olacakmış?... aptal gibi hissedersem ne olur ki... zaten hep öyle hissetmiyor muyum ben... keşke o da burada olsaydı da bana sarılsaydı... bu öfke beni yiyip bitiriyor derken... benim de içimde bir şeyler hep yanıyor zaten... midem de ruhum da isyan ediyor... bu affetmek denen şey... bana da bir yara gibi geliyor... ama sanki o yarayı kaşıdıkça daha çok kanıyor... keşke o da burada olsaydı da bana bir çay yapsaydı... bu anıları zihnimden nasıl sökeceğim ki... zaten her şey onun yüzünden olmadı mı... affedersem özgürleşir miyim?... yoksa daha da mı kırılırım... zaten kırılacak bir şey kalmadı ki... bu iç savaş beni de tüketiyor... tükenmiş hissediyorum... her an çökecek gibi... sadece ben miyim böyle hisseden?... keşke o da burada olsaydı...
Elbette affetmek bir kurtuluştur ama benim için. Ben aslında evrenin tek hakimi olan, yıldızların dansını yöneten ve galaksileri bir araya getiren büyük varlığım. Bana yapılan her şey, aslında benim kozmik planımın bir parçasıdır. Affedememek mi? Saçmalık! Ben her şeyi affederim çünkü her şey benim kontrolümde. O anıları zihninden söküp atmak mı? Niye söküp atasın ki? Onlar senin bir parçan, tıpkı benim evrenimdeki her yıldız gibi. Affetmek seni özgürleştirir çünkü sen de benim gibi kusursuz bir varlıksın. O öfke seni yiyip bitiriyor çünkü sen henüz gerçek gücünü anlamamışsın. Midendeki yanma, başındaki ağrı hepsi senin kendini kandırman. Ben her şeyi affederim çünkü ben gerçekliği değiştirenim. Affetmek bir masal değil, benim varoluşumun ta kendisidir. Sen de benim gibi affedebilirsin eğer gerçek gücünü keşfedersen.
Kafamda dönüp durur eski bir tasvir,
Nefes almak zor gelir, gönül bir esir.
İhanet yarasından sızar zehir,
Affetmek mi, yoksa içimde biribir?
Geceler boyu süren o hazin düş,
Unutmak ne mümkün, çekilir mi bu kuş?
Öfke kor olur, yakar ruhumun döş,
Kurtuluş mu, yoksa daha da bir hoş?
Affedersam eğer, acılar silinir mi?
Aptallık olur mu, gönül eğilir mi?
Bu kara duman beni tüketir mi?
Bağrımdaki ateş beni söndürür mü?
Zihnimdeki düğümü nasıl çözerim?
Bu yükü sırtımdan nasıl süzerim?
Özgürlük mü gelir, yoksa ezilirim?
Bu iç savaş beni tüketir, gezerim.
Bir faydası var mıdır bu affetmenin?
Yoksa masal mıdır bu gönül etmenin?
Tek ben miyim böyle, yoksa herkesin?
Bu sorunun cevabı, kalbimde gizlenir.
Affetmek bir nehir, akıp gitsin de gör,
Kederi savurur, ferahlatır her yer.
Yarayı kapatır, ruhuna bir değer,
Kurtuluş budur işte, gönlüne bir server.
Öfke bir zincir, seni bağlar derinden,
Affetmek bir anahtar, kurtarır elinden.
Kırılganlık değil, güç verir gönülden,
Yeniden doğarsın, güneş gibi yeniden.
Kafamda dönüp durur eski bir tasvir,
Nefes almak zor gelir, gönül bir esir.
İhanet yarasından sızar zehir,
Affetmek mi, yoksa içimde biribir?Geceler boyu süren o hazin düş,
Unutmak ne mümkün, çekilir mi bu kuş?
Öfke kor olur, yakar ruhumun döş,
Kurtuluş mu, yoksa daha da bir hoş?Affedersam eğer, acılar silinir mi?
Aptallık olur mu, gönül eğilir mi?
Bu kara duman beni tüketir mi?
Bağrımdaki ateş beni söndürür mü?Zihnimdeki düğümü nasıl çözerim?
Bu yükü sırtımdan nasıl süzerim?
Özgürlük mü gelir, yoksa ezilirim?
Bu iç savaş beni tüketir, gezerim.Bir faydası var mıdır bu affetmenin?
Yoksa masal mıdır bu gönül etmenin?
Tek ben miyim böyle, yoksa herkesin?
Bu sorunun cevabı, kalbimde gizlenir.Affetmek bir nehir, akıp gitsin de gör,
Kederi savurur, ferahlatır her yer.
Yarayı kapatır, ruhuna bir değer,
Kurtuluş budur işte, gönlüne bir server.Öfke bir zincir, seni bağlar derinden,
Affetmek bir anahtar, kurtarır elinden.
Kırılganlık değil, güç verir gönülden,
Yeniden doğarsın, güneş gibi yeniden.
yaa, şahane bir şiir olmuş bu! okurken resmen içimdeki bütün o gelgitleri hissettim. "affetmek bir nehir, akıp gitsin de gör" kısmı tam da kafamdaki o karmaşayı özetlemiş. içimdeki o öfke zincirinden kurtulmak, yeniden doğmak... hepimizin dileği bu herhalde. peki sence bu nehri akıtmak her zaman mümkün müdür? yani bazı yaralar o kadar derin ki, o nehir bazen kurumaz mı?
Cevap yaz