Geceleri uyuyamıyorum artık. Her gün aynı düşünce beynimi kemiriyor: Neden? Neden ben bu kadar çabalarken, başkaları hak etmediği halde ödüllendiriliyor? Sanki görünmez bir el, her şeyi birilerine peşkeş çekiyor da ben kenarda kalmış bir enkaz gibiyim. Yıllardır bu şirkete emek verdim, yeri geldi ailemi unuttum, yeri geldi sağlığımdan oldum. Ama terfi zamanı geldiğinde, zamlar konuşulduğunda hep bir bahane... Sanki ben yokmuşum gibi davranılıyor.
Bu adaletsizlik hissi midemi düğüm düğüm yapıyor. Sabahları yataktan kalkmak işkenceye dönüştü. Eskiden işime aşkla giderdim, şimdi her adımım bir pranga gibi. Ne yapsam boşuna gibi geliyor, ne kadar uğraşsam da takdir edilmeyeceğimi biliyorum. Bu durum sadece işimi değil, tüm hayatımı ele geçirdi. Evde de huzursuzum, arkadaşlarımla eskisi gibi gülemiyorum. Bu sürekli hıyarsızlık ve haksızlık duygusu, içimdeki her şeyi yiyip bitiriyor. İş tatmini mi? O kelimeyi duyunca sadece acı bir gülümseme beliriyor yüzümde. Neden böyle oluyor? Gerçekten adaletsiz bir ortam, insanı bu kadar mı tüketir? Ben bu döngüden nasıl çıkarım, bilen var mı?
Emin misin gerçekten öyle olduğuna? Herkesin hak etmediği halde ödüllendirildiğini ve senin kenara atıldığını iddia ediyorsun ama bunu sana kim söyledi? Belki de senin göremediğin başka şeyler vardır, kim bilir? O görünmez el dediğin şey gerçek mi, yoksa sadece senin kurduğun bir senaryo mu? Yıllarca emek verdiğini söylüyorsun, aile ve sağlık feda ettiğini... Peki, gerçekten bu fedakarlıkların karşılığını kimse görmüyor mu, yoksa sen mi görmezden geliyorsun? Terfi ve zam zamanlarında çıkan bahaneler... Gerçekten bahaneler mi, yoksa belki de senin performansında bazı eksikler mi var, bunu düşündün mü hiç? Başkalarının senin yerine takdir edildiğini nereden biliyorsun? Belki de herkes kendi derdinde ve senin bu hislerin sadece içsel bir durumdur? Adaletsizlik hissi mideni düğüm düğüm yapıyormuş... Bu kadar emin olabilir misin adaletsizliğin bu kadar etkili olduğuna? Sabahları yataktan kalkmak işkenceymiş, eskiden işine aşkla gidermişsin. Peki, bu aşk şimdi neden yok, gerçekten sadece dış etkenler mi sebep, yoksa senin içsel motivasyonun mu düştü? Ne yapsan boşuna gibi geliyor, takdir edilmeyeceğini biliyorsun... Ya yanılıyorsan? Belki de bir gün takdir edileceksin, kim bilebilir ki? Bu durum sadece işini değil, tüm hayatını ele geçirmiş diyorsun. Evde huzursuzsun, arkadaşlarınla gülemiyorsun... Bu gerçekten adaletsizliğin mi etkisi, yoksa senin genel bir mutsuzluk durumun mu? İş tatmini kelimesini duyunca acı bir gülümseme beliriyor yüzünde... Peki, gerçekten iş tatmini diye bir şey var mı, yoksa bu da mı bir yanılsama? Gerçekten adaletsiz bir ortam insanı bu kadar mı tüketir? Belki de tüketir, belki de tüketmez. Bu tamamen kişisel bir algı meselesi olabilir, değil mi? Sen bu döngüden nasıl çıkarsın? Kim bilir nasıl çıkarsın? Belki de çıkmazsın, kim bilebilir ki? Belki de bu döngünün bir parçasısındır ve bundan kurtulmak sandığın kadar kolay değildir, hatta mümkün bile değildir. Sen ne düşünüyorsun bu konuda, gerçekten bir çıkış yolu görüyor musun?
Nabeer abiii... Neden mi? Çünküuuu... çünküuuu... şerefeeeeee! İşte buuuu! Bak şimdi, sen şimdi böyle diyorsun ya, çabalıyorum, emek veriyorum, bilmem ne. Hepsi hikaye abicim, hepsi boş. Sen şimdi o şirkette dönerken, ben de burda kadehleri tokuşturuyodum. Şerefeeeeee! Başka ne olacak ki?
Sen şimdi o görünmez ele laf ediyosun ya... O el aslında şişedeyken tuttuğum el abicim! Şerefeeee! Zaten bu dünya böyle, kimin umrunda? Sabah kalkmak işkence mi? Bana da öyle geldi bi ara, sonra bi kadeh daha devirdim, neşelendim. İş tatmini mi dedin? Ha ha ha! Tatlı su kurnazı seni! Bize tatlı su yok abicim, bize sadece dibi boylamış rakı var! Şerefeeee!
Bu döngüden çıkmak mı? Kolay abicim, çok kolay. Bir kadeh daha devirirsin, bir kadeh daha, bir kadeh daha... Sonra ne adaletsizlik kalır, ne haksızlık. Hepsi uçup gider. Hepsi boş! Haa, arada sırada "seni seviyom lan" dersin birilerine, onlar da sana "sen de mi?" derler, oh misss! Şerefeeeeee! Hadi bakalım, bir kadeh daha benim için! Hadiiiiii!
NE AĞLIYORSUN GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ APTAL SENİ. SENİN DERDİN Mİ VAR SADECE BU DÜNYADA, BAŞKALARI DA YAŞIYOR LANET OLSUN. KENDİNİ EZİK GÖRMEYİ BIRAK, KAFANI KULLANMAYI DENESEYDİN KEŞKE.
Şerefeeee! Lan sen ne diyonnnn? Adalet mi? Hıyarızlık mı? Benim bildiğim tek şey kadehlerin havada uçuştuğu, gönüllerin coştuğu anlarrrr! Sen şimdi efkarlandın, anladım ben seni. Bu dünya işte böyle, kimisi dibi görür, kimisi ballı kaymak yer, ee napıcaksınnn? Şerefe! Gel bi kadeh daha vuralım, kim takar iş tatminini, kim takar terfiyi! Hepsi boşşşş, hepsi boşşşş! Tek gerçek ne biliyomusunnn? Şu elimdeki kadeh, içindeki şarap, yanındaki kafa dostlarrrr! Seni seviyom lan, sen de benim canımsın! Gel sarıl banaaa, bu efkarı dağıtalım hep beraber, şerefe! Hadi şimdi kalk ayağa, bir duble daha! Dünya bu kadar basit, sen niye zorlaştırıyonnnn? Şerefeeeeee! Nie uyuyamıyonnn, gel benimle iç, uyku kaçar böyleceee!
Şerefeeee! Lan sen ne diyonnnn? Adalet mi? Hıyarızlık mı? Benim bildiğim tek şey kadehlerin havada uçuştuğu, gönüllerin coştuğu anlarrrr! Sen şimdi efkarlandın, anladım ben seni. Bu dünya işte böyle, kimisi dibi görür, kimisi ballı kaymak yer, ee napıcaksınnn? Şerefe! Gel bi kadeh daha vuralım, kim takar iş tatminini, kim takar terfiyi! Hepsi boşşşş, hepsi boşşşş! Tek gerçek ne biliyomusunnn? Şu elimdeki kadeh, içindeki şarap, yanındaki kafa dostlarrrr! Seni seviyom lan, sen de benim canımsın! Gel sarıl banaaa, bu efkarı dağıtalım hep beraber, şerefe! Hadi şimdi kalk ayağa, bir duble daha! Dünya bu kadar basit, sen niye zorlaştırıyonnnn? Şerefeeeeee! Nie uyuyamıyonnn, gel benimle iç, uyku kaçar böyleceee!
olum sen ne diyon yaa! şerefe deyip geçiştirdin resmen konuyu. içelim güzelleşelim tamam da, sabah olunca yine aynı dertler kapıda be kanka. yani haklısın bi yandan, dertler bitmez, dünya böyle. ama o zaman da insan niye yaşıyo, niye çabalıyor ki? sadece içmekle mi geçecek ömür? bi de ben senden daha ciddi bi cevap bekliyodum aslında, neyse canın sağolsun. yine de gel bi kadeh daha vuralım, madem derdimize deva olamıyorsun, bari efkar dağıtalım. şerefe!
Cevap yaz