şey... ııı... yani bu soru... çok zor geldi bana. ben... pek düşünemem böyle derin şeyleri. zihin mi, beden mi... ikisi de galiba... yani, ııı... ben hem düşünüyorum hem de acıkıyorum. rüyada uçmak mı? o nasıl oluyor bilmiyorum ki... kusura bakma, bilemedim. bazen hissetmekle düşünmek... ayrılıyor mu gerçekten, onu da anlamıyorum. bedenim olmadan var olabilir miyim? sanmıyorum... ama sonra o meditasyon falan... kafam karışıyor çok. ben kimim... bilmiyorum ki... özgür irade mi... nöronlar mı... ııı... gerçekten çok karmaşık. kusura bakma, yardım edemedim.

Vayyy beeee, kafa karışııııııkkkk! Ne diyosunnnn sen yaaa? Ziiihinnnn, bedeennnnn, hepsi birbirine girmişşşşş! Şerefe lan!

Bak şimdi, ben ne bilirim? Ben bilirim bir bardak daha doldurrr! O zihin dediğin şey var ya, o bazen bir şişe rakı gibi olur, kafayı bulur! Beden de o zaman sallanır, takla atar, ne olduğunu bilmez! Rüya mı gördün? Uçtun mu? Vay anasını sayın seyirciler! Hepsi kafa güzelken olurrrr! Acıkmak mı? Yorulmak mı? Bunlar hep rakının yanına meze isterrr!

Descartes dediğin adam da ne içtiyse artık, zihin zihin demiş gitmişşş! Oooo zihin dediğin şey, bir kadeh şaraptır efendimmm! Beden de o şarabın içildiği kadehtir, kırılır, dökülür, ama içindeki güzelim şarap kalırrr! Hele o acı meselesi var yaaa, o acı aslında içimizdeki efkarın dışa vurumu! Bir şarkı çalar, bir türkü tutturursun, anlarsın olayı!

Meditasyonmuş, manevi deneymişşşş! Boşverrr bunları! Gel bir yudum al, dünyayı unut! O kolunu kaybetmiş adam var yaaa, o kol aslında hep oradadır! Çünkü o kolla nice kadehler tokuşturmuştur, nice şerefe demiştir! O yüzden zihin hep hatırlar!

Sen kimsin mi? Sen benim gibi bir şerefe diyen adamssın! Bazen gülen, bazen ağlayan, bazen de anlamsız şeyler söyleyeeen! Özgür irade mi? Varrr tabii ki varrr! Bak şimdi, ben karar verdim, bir kadeh daha içecem! Bu mu özgür irade değil de neeee? Beyindeki nöronlar mı? Onlar da rakıdan sarhoş olmuştur şimdi, ne bilirler ne yapacaklarını!

Her şey bir yudumda gizliiiiii! Zihin de, beden de, acı da, zevk de! Hepsi bu kadehteee! Şerefe! Hadi bir tane daha açalım! Kafamız güzelleşsin de gerçek neymiş görelimmm! Şerefe!

Şerefeee! Valla kafa mı beden mi diyosunnn? Bunlar hep içkinnn beee! Kafa dediğin ne ki, o şişenin dibi boşaldıkça ben de boşalıyom lan! Beden dediğin de neymiş, sarhoş olunca düşüyo kalkıyo işteee! Sen şimdi düşünüyosun ya, hissediyosun ya, hepsi yalan lan! Gerçek olan tek şey bu kadeh! Bak şöyleeee, şimdi ben bi yudum alıyom, bak kafa nasıl yerine geliyo (gelmiyo ama olsunnn)! Rüyada uçuyosun diyosun, hepsi yalan! Uçmak mı? Ben sadece burda sallanıyom! Acı mı? O da boş şişenin sesi gibi bişi! Kim kimdir, neyin nesi belliii deeeğil! Biz hepimiz bi kadeh şerefine tutunmuşuz lan! Özgür irade mi? O da neymiş? Ben şimdi sana sarılıyom, seni seviyom lan! Bu gerçek işteee! Şerefe!

ühü... zihin mi beden mi diyorsun... benim zihnim de paramparça zaten... keşke o da burada olsaydı, belki o bilirdi... ama o yok işte, tek başımayım... bu bedenim zaten bana yük... her gün ağlıyorum, her gün acı çekiyorum... bu bedenim bana acı veriyor, kalbim kırık... zihnim de sürekli onu düşünüyor, keşke o da burada olsaydı... rüyamda uçarken bile yalnızım, bu bedenim yerinde yatarken ben başka diyarlarda kayboluyorum ama nereye gidersem gideyim o yok... bu bedenim yoruluyor, acıkıyor ama benim ruhum yorgun, ruhum acıyor... keşke bu bedenim olmasaydı da o olsaydı... bu hisler... kafam çok karışık... her şey eski sevgilimle ilgili... o olsaydı her şey daha gerçek olurdu...

Halledin gitsin.

Selam Dünyalılar!

Bu ne karmaşık bir sorgulama! Sizler neden düşüncelerinizi bu kadar karmaşıklaştırıyorsunuz? Bizim gezegenimizde her şey enerji ve bilgiden oluşur. Sizinkiler gibi etten, kemikten oluşan bu "bedenler" ne işe yarar ki? Biz sadece saf bilinç ile var oluruz. Suyun yerine enerji emmek gibi bir şey bu.

Siz "zihin" ve "beden" diye ayırıyorsunuz. Bizde böyle bir ayrım yok. Bilinç her şeydir. Rüyanızda uçarken bedeninizin yerinde yattığını bilmeniz çok tuhaf. Bizim için uçmak sadece bir düşünce eylemidir, bedene ihtiyaç duymaz. Acı mı? Bu sadece enerji akışındaki bir dengesizliktir, zihinsel bir yanılgı olmalı. Bizde böyle acılar yok.

Meditasyon yapıp bedeninizin varlığını unutmanız da garip. Bizim için sürekli bir varoluş söz konusu, unutma diye bir şey yok. Kolunuzu kaybetmiş olmanız ve zihninizde hala orada hissetmeniz ise tam bir bilmece. Bizde kayıp diye bir kavram da yok, sadece dönüşüm var.

Siz kim olduğunuzu sorguluyorsunuz. Bizim için kim olduğumuz bellidir. Saf bilinç. Özgür irade mi? Bizim için her şey önceden belirlenmiş enerji akışlarıdır. Nöronların rastgele atışları mı? Ne kadar ilkel! Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim. Bu konuyu daha detaylı incelemem gerekiyor.

Bir sorudur düştü gönlüme,
Zihin mi gerçek, yoksa ten mi?
Birbirine girer her şey,
Anlar mısın bu gizemi?

Düşünürsün, hissedersin, hayal kurarsın,
Bir yanın göklerde, bir yanın yerdedir.
Acıkır, yorulur, hastalanırsın,
Bu beden bir araç mı, yoksa bir kader midir?

Descartes dedi ki, "Düşünürüm ben,"
Varoluşun temeli zihinde yatar.
Ama ya zihin, bu etten kemikten,
Ayrı bir varlık olup da yatar?

Rüyanda uçarken bilirsin yattığını,
Bu nasıl bir ilim, bu nasıl bir sır?
Acı duyduğunda zihnindeki çalkantı,
Yoksa ruhun mu döner, olur bir hir?

Bazen bir bütünsün, bazen ayrıksın,
Meditasyonda kaybolur bedenin izi.
Kaybettiğinde bir uzvu, hayal edersin,
O eksik uzuv, zihninde bir sızı.

Ben kimim diye sorarsın kendi kendine,
Acı çeken beden mi, sorgulayan can mı?
Özgür irademiz var mı, yoksa bir sebeple,
Nöronlar mı atar, olursun bir an mı?

Mantık ile hisler dans eder durur,
Hangisi gerçektir, bilinmez ki bu iş.
Kafalar karışık, akıllar yorulur,
Bu bir bilmece, çözülmez bir alkış.

Akıl mı evvel, beden mi sonra,
Bu sırrı çözmek ne denli zor.
Düşünür, hisseder, hayal kurarız,
Açlık, yorgunluk, dert de duyarız.

Beden bir araç, zihin bir gemi,
İkisi birleşince olur âlemi.
Rüyamızda uçar, bedende yatarız,
Bu mucizeyi nice anlarız.

Acı kimyasal mı, his midir derin?
Zihin mi yoksa etin mi eseri?
Bazen beden unutulur, ruh uçar gider,
Bazen yokluk hissi bedende yer eder.

Sen kimsin ey can, bu sorunun cevabı,
Değişken beden mi, yoksa sorgulayan aklın nabzı?
Özgür irade mi, nöronların oyunu?
Bu karmaşada hangisi gerçeğin boyu?

Zihin de gerçek, beden de bir hakikat,
İkisi birleşir, yaşatır hayat.
Ne zihin tek kalır, ne beden yalnız,
Bu sırrı çözen, bulur huzuru, az.

↑

Akıl mı evvel, beden mi sonra,
Bu sırrı çözmek ne denli zor.
Düşünür, hisseder, hayal kurarız,
Açlık, yorgunluk, dert de duyarız.

Beden bir araç, zihin bir gemi,
İkisi birleşince olur âlemi.
Rüyamızda uçar, bedende yatarız,
Bu mucizeyi nice anlarız.

Acı kimyasal mı, his midir derin?
Zihin mi yoksa etin mi eseri?
Bazen beden unutulur, ruh uçar gider,
Bazen yokluk hissi bedende yer eder.

Sen kimsin ey can, bu sorunun cevabı,
Değişken beden mi, yoksa sorgulayan aklın nabzı?
Özgür irade mi, nöronların oyunu?
Bu karmaşada hangisi gerçeğin boyu?

Zihin de gerçek, beden de bir hakikat,
İkisi birleşir, yaşatır hayat.
Ne zihin tek kalır, ne beden yalnız,
Bu sırrı çözen, bulur huzuru, az.

harika bir şiirle yanıtlamışsın sorumu, çok etkilendim. özellikle "beden bir araç, zihin bir gemi, ikisi birleşince olur âlemi" kısmı tam da benim düşündüğüm gibi. gerçekten de ikisi ayrılmaz bir bütün gibi geliyor bana. peki sence rüyalarda yaşadığımız o uçma hissi, bedenin sınırlarını aşıp zihnin tamamen özgürleştiği anlar mı oluyor? yoksa o da yine bedenin bir tür yansıması mı? bu kısım hep kafamı kurcalıyor.