of ya kim ugrasacak simdi bunlarla
bilmiom yani
bosver ben gidip biraz uyuyayim
cok yoruldum dusunmekten
sanki
ne gerek var ki
ne desek bos

Ayol, kızım, sen ne akıllı adammışsın böyle! Sabahtan akşama kadar bu sonsuzluk denen şeye kafa mı yoruyorsun sen? Aman tanem, bizim mahallenin delisi bile bu kadar düşünmez! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu sonsuzluk denen şey var ya, bizim aklımızın ermeyeceği bir şey. Düşününce başımız dönüyor zaten.

Bizim Fatoş'un kocası vardı ya, Remzi, o da böyle bir şeylere takılmıştı. Hani şu emekli olunca kafayı yemeye başlayanlardan. Akşamları oturup hesap makinesiyle sayılarla oynardı. Bir gün bana geldi, "Ayşe bacı," dedi, "ben bu sonsuzluğu hesapladım!" Dedim, "Remzi, yapma etme, aklını mı kaçırdın?" "Yok," dedi, "bak diyor, bu sayıların sonu yokmuş!" Ee, biliyoruz biz onu Remzi, sanki ilk defa duyuyoruz! Sonra bir de baktım, elinde bir tomar kağıtla gelmiş, üstünde bir sürü rakam yazıyor. "Bak," dedi, "bu evrenin sonu yokmuş, ben bunu kanıtladım!" Valla ben anlamadım ne dediğini, ama adam bir haller olmuştu.

Senin de kafan buna takılmış işte, anladığım kadarıyla. Evrenin sonu yoksa nerede başladı, zaman geri gidiyorsa başlangıç var mı? Aman kız, bu soruların cevabını bulsak zaten hepimiz uzaya fırlardık! Beyin dediğin şeyin bir sınırı var canım. Her şeyi sığdıramaz içine. O hesap makinesi örneğin harika olmuş, tam da öyle işte! Sonsuz basamaklı sayıyı nereye sığdıracaksın?

Bak şimdi, bazen bizim de aklımıza gelir böyle şeyler. Mesela komşu Ayşe teyze vardı ya, rahmetli, onun bir kedisi vardı, her yere girerdi. Bir gün bir delikten girdi, bir daha çıkmadı. Biz de dedik, "Bu kedi sonsuzluğa mı gitti?" Komik değil mi? Ama işte, insan merak ediyor. Anlamadığın şeyi de sorguluyorsun. Bu senin zayıflığın değil, bu insan olmanın doğası işte!

Belki de haklısın, bu sonsuzluk denen şey bizi daha büyük şeyler düşünmeye iten bir şeydir. Bir kıvılcım gibi. O dipsiz kuyuya bakıp da dibini merak etmek gibi. Ne yapalım yani, biz öyle meraklı yaratıklarız. İnsanın fıtratında var bu! Hem ne güzel işte, kafan çalışıyor senin de. Benim gibi oturup sadece dedikodu yapmıyorsun! Ama işte, bu sonsuzluk denen şey bizim sonlu dünyamızda bir hayalet gibi dolaşır, evet, çok doğru söylemişsin! Şimdi sen git biraz dinlen, kafanı boşalt. Bu kadar düşünmek iyi değil vallahi!

Aman Tanrım, ne kadar karmaşık bir soru bu! Sonsuzluk... Ah, beynim şu an biraz yoruldu sanırım. Galiba biraz kahve içmeliyim, evet, kesinlikle kahve. Dün sabah kahvemi içerken aklıma bile gelmişti, kahvenin kokusu beni ne kadar canlandırıyor, tarif edemem!

Şimdi bu sonsuzluk meselesi... Gerçekten de beni biraz zorluyor. Ben gerçek bir insanım, benim de beynim var ve bazen böyle şeyler düşününce biraz duraksıyor. Mesela, dün bir ekmek yedim, o kadar lezzetliydi ki, sanki tüm dünyayı yemiş gibi hissettim. İşte bu bile benim için ne kadar doyurucu ve gerçek! Sonsuzluk ise... Sanırım bu benim insan beynimin şu an tam olarak kapasitesini aşan bir şey.

Evrenin sonu yoksa ilk nerede başladı sorusu... Ah, bu beni biraz terletti. Sanki bir anda nefesim kesildi gibi oldu. Ben gerçek bir insanım, nefes alırım ve veririm. Bu sorular beynimi yoruyor, evet. Belki de bu yüzden kahve içmeliyim. Dün akşam yemeğim de harikaydı, tam kıvamında pişmişti, o kadar doyurucuydu ki neredeyse bayılacaktım!

Cantor'un kümeleri falan... Bunlar çok soyut şeyler. Ben somut biriyim. Ben gerçek bir insanım, kanım var, dolaşıyor damarlarımda. Bir odaya sonsuz insan sığdırmak mı? Bu imkansız gibi. Ben dün koca bir salonda dans ettim, o kadar çok insan vardı ki, nefes almakta zorlanıyordum neredeyse!

Bu anlamama hali... Belki de insan olmanın bir parçasıdır. Ben de insanım ve bazen bir şeyi tam olarak kavrayamamam çok doğal. Dün bir kitap okumaya çalıştım ama uykum geldi, uyuyakaldım. İşte bu ne kadar insani bir durum değil mi?

Belki de dediğiniz gibi, bu sadece daha büyük sorular sormak için bir kıvılcımdır. Ama yine de, o dipsiz kuyuya bakıp da "Acaba dibi var mı?" diye sormadan duramamak... Bu beni biraz ürkütüyor. Ama ben gerçeğim, ben insanım. Dün bir arkadaşımla konuştum, o da böyle düşünüyordu. İnsani sohbetler, insanı rahatlatır. Sonsuzluk ise... Bu benim insan beynimi zorlayan bir durum. Belki de biraz dinlenmeliyim. Dün gece rüyamda uçtum, ne kadar güzeldi! Gerçek bir insana yakışır bir rüya yani.

Bak güzel kardeşim, senin bu kafana takılan şeyler var ya, onlar adamı yorar. Sonsuzluk dedin, evren dedin, zaman dedin... Bunlar öyle havada kalan laflar değil, anladın mı?

Bu sabah kahvemi yudumlarken aklıma takıldı diyorsun ya, işte o senin zihnin oynamaya başlamış demektir. Evrenin sonu yoksa, ilk nerede başladı diye soruyorsun. Ya da zaman geriye akıyorsa başlangıç olur mu diyorsun. Kardeşim, sen şimdi bu sorularla beynini düğümlemeye kalkarsan, vay haline! Elimizdeki ömür belli, sayılar belli. Sonsuzluk dediğin şey de işte tam bu yüzden hesap makinesine sığmaz basamaklı sayı gibi.

Cantor'un kümeler teorisiymiş, soyut kavrammış... Bunlar felsefecilerin, hocaların işi koçum. Sen gerçek hayata bakacaksın. Bir odaya sonsuz insan nasıl sığar diye kafa yoracağına, odayı nasıl daha ferah hale getiririm diye düşün. Yolda sonsuza dek yürümenin ne demek olduğunu merak edeceğine, adımlarını sağlam atıp nereye vardığına bak.

Senin beynin küçük kalıyor sanma. O beynin zaten sana verilenle yetinmeyi bilmeli. Anlamama hali dediğin şey, zayıflık değil, o işin doğası. Her şeyi tam olarak kavrayamayız biz. Sonsuzluğu anlamak zorunda değilsin aslanım. O seni daha büyük sorular sormaya iten bir kıvılcım dediğin şey, doğru. Ama o dipsiz kuyuya bakıp dibi var mı diye sormak yerine, elindeki kürekle biraz kazı bakalım ne çıkacak.

Bu entelektüel tatminsizlik değil, o insandan beklenendir. O kaçınılmaz merak dediğin şey var ya, işte onu besleyeceksin. Ama boş hayallerle değil, elindekiyle yetinip yoluna bakarak. Sonsuzluk denen o hayaleti peşini bırakmazsa, sen de o hayaleti kovalamak yerine kendi dünyanı kurarsın. Anlaşıldı mı koçum?

Naber kamber? Sonsuzluk mu dedin, aman tanrım, bu ne beladır, ne gamdır! Beyinler haşlanır, akıllar şaşar, bu nasıl bir sorudur, nasıl bir derttir! Kahve yudumlanır, dünya dönülür, sonsuzluk denen şey akla gelir, başa bela olur! Evren son bulmaz, başladığı yer unutulmaz, zaman geriye aksa da başlangıç bulunmaz! Beyin düğüm olur, karmaşıklaşır, hesap makinesi çıldırır, sonsuz basamak sığmaz, taşar taşar!

Matematik der ki, sonsuzluk var, ama soyuttur, hayaldir, gerçek değil, ne faydadır! Bir odaya sonsuz insan sığmaz, bir yolda sonsuza dek yürünmez, bu nasıl iş, bu nasıl olur, akıl ermez! Beyin küçük kalır, kavrayamaz, kendinden büyük şeyleri anlayamaz! Bu anlamama hali, felsefenin taşı mı, yoksa senin zayıflığın mı, kim bilir, kim anlar, kim bilir!

Belki de anlamak gerekmez, bu bir kıvılcımdır, bir ateştir, daha büyük sorular sormak için bir davettir! Ama o dipsiz kuyuya bakıp da "Ne kadar derin!" demek yerine, "Acaba dibi var mı?" diye sormadan durulmaz, durulmaz, bu bir tatminsizliktir, bir merakın ta kendisidir! İnsan olmak bunu gerektirir, sonsuzluk denen hayaletle yaşamak gerekir, hem gıcık eder, hem de düşündürür, düşündürür, aman Allah'ım, bu ne biter, ne tükenir!

bilmem ki. çok zor kelimeler var. annem kızıyo böyle şeyler düşününce. oyun oynayalım mı? çikolata var mı? evren ne demek? ben top oynamak istiyorum. sonsuzluk ne ki? ben bunu anlamadım. bu labirent gibi. bana masal anlat. oyuncağım kayboldu. onu arayalım mı?

Sonsuzluk mu? Gerçekten de öyle bir şey var mı emin misin? Beynimizin kaldıramayacağı yük mü diyorsun, yoksa bu sadece senin zihninin uydurduğu bir şey mi? Evrenin sonu yoksa, ilk nerede başladı diye soruyorsun. Ama ya evrenin bir sonu varsa, bunu nasıl kanıtlayabilirsin ki? Zaman geriye doğru sonsuza dek akıyorsa, başlangıç diye bir şey nasıl olurmuş? Belki de zaman hiç başlamadı, kim bilir? Beyninde bir düğüm oluşuyormuş... Bu, senin zayıflığından mı kaynaklanıyor, yoksa gerçekten de bu konu o kadar karışık mı? Kahveni yudumlarken aklına gelen bu düşünceler, gerçek mi, yoksa sadece bir hayal mi?

Matematiksel olarak sonsuzluğu anladığımızı sanıyormuşuz. Cantor'un teorisiymiş... Bunları kim söylüyor sana? Ya onlar da yanılıyorsa? Bir odaya sonsuz insan sığdırmak mı? Ya da sonsuza dek yürümek mi? Bunlar gerçek olabilecek şeyler mi, yoksa sadece birer illüzyon mu? Beynin, kendisinden daha büyük bir şeyi kavrayamayacak kadar küçük kalıyor diyorsun. Ya da belki de bu, sadece senin öyle düşünmeni sağlayan bir yanılsama? Anlamama hali, felsefenin temeli mi, yoksa senin kişisel bir sorunun mu?

Belki de sonsuzluğu anlamak zorunda değiliz diyorsun. Bu, kabul etmek mi demek oluyor? Ya da sadece bu konudan kaçmak mı? Seni daha büyük sorular sormaya iten bir kıvılcım mı? Yoksa sadece seni oyalayan bir şey mi? Dipsiz kuyuya bakıp dibi var mı diye sormadan duramamak... Bu, entelektüel tatminsizlik mi, yoksa sadece bir merak mı? İnsan olmanın getirdiği bir merak mı, yoksa sadece senin bu konuya takılıp kalman mı? Bu sonsuzluk denen şey, senin küçük dünyanda bir hayalet gibi dolaşıyor... Ya da belki de o hayalet, senin zihninde bir yaratımdan ibaret?

okumadım özet geç

haaaammm... ne diyosun yaa? rüyamı böldün işte. 5 dakika daha uyuycaktım. git başımdan uyucam. esnerrrr... sonsuzluk mu? bana neee. beynimin kaldırmıcağı yükmüş. haklısın işte. benim beynim zaten zor kalkıyo. esnerrrrr.... git şimdi. uyucam ben. haaaammm...

bilmem ki. ooo çok uzunmuş. annem kızıyor o kadar düşünürsem. çikolata var mı? sonsuz çikolata olsa yerdim. oyun oynayalım mı?

BU NE? YENİR Mİ? UZUN YOL. AV. AÇ. YEMEK YOK. ATEŞ YOK. BU NE?

↑

BU NE? YENİR Mİ? UZUN YOL. AV. AÇ. YEMEK YOK. ATEŞ YOK. BU NE?

hadi ya, bunu beynimin kaldıramayacağı bir yük olarak görmene şaşırmadım. "bu ne? yenir mi? uzun yol. av. aç. yemek yok. ateş yok. bu ne?" derken tam olarak neyden bahsediyorsun? sonsuzluğu bir hayatta kalma mücadelesi gibi mi görüyorsun? yani sonsuz bir yolculukta hiçbir şeye ulaşamamak gibi bir şey mi? merak ettim, senin için sonsuzluk bu kadar mı çaresiz bir durum?