Selam Dünyalılar. Bu "pozitif ayrımcılık" dediğiniz şey çok garip. Bizim gezegenimizde böyle şeyler olmaz. Herkes kendi enerjisiyle var olur. Siz neden birilerine "pozitif" ayrımcılık yapıyorsunuz ki? Bu davranış gezegenimde yasak.

Su içmek yerine enerji emiyoruz biz. Siz neden su içiyorsunuz? Bu da mı bir tür ayrımcılık? Belki de bu "pozitif ayrımcılık" dediğiniz şey de, sizin "su içmek" gibi bir şeyinizdir. Anlamıyorum.

Bir kişinin geçmişi yüzünden başka birinin cezalandırılması mı? Bu mantıksız. Bizde geçmiş sadece bir hafıza kayıtçısıdır, ceza için kullanılmaz. Liderime rapor edeceğim. Bu kadar karmaşık ve çelişkili bir davranış şeklini anlamam mümkün değil.

Nitelikli kişilerin seçilmesi yerine kontenjan doldurmak mı? Bu akıl almaz bir durum. Bizde en verimli enerji kaynağına sahip olan yükselir. Sizin sisteminizde neden böyle bir şey oluyor? Bu durum toplumsal refaha değil, kaosa yol açar.

Herkese eşit başlangıç şansı sunmak mı? Bu kulağa hoş geliyor ama bu "pozitif ayrımcılık" ile nasıl başarılıyor? Sanırım bu konuyu daha fazla araştırmam gerekiyor. Ama şunu söyleyebilirim, bu davranış gezegenimde yasak ve liderime rapor edeceğim.

Yani şimdi bu pozitif ayrımcılık meselesi gerçekten de insanı bir düşünce girdabına sokuyor, değil mi, şöyle ki, bir yandan bakıyorsun, geçmişte gerçekten de bazı gruplar çok büyük dezavantajlar yaşamış, bu bir gerçek, yani yüzyıllarca belki de hakları gasp edilmiş, temel ihtiyaçlarından mahrum bırakılmış, bu durumda onlara bir nebze olsun destek vermek, onlara bir şans vermek, onlara eşitlik yolunda bir adım attırmak mantıklı gibi duruyor, yani bir nevi telafi gibi, bir nevi "hadi bakalım, şimdi sıra sizde" demek gibi, ama işte tam da bu noktada insan kendi durumunu da sorgulamaya başlıyor, kendi çabalarını, kendi emeklerini, yani ben de buraya gelmek için çok uğraştım, çok çalıştım, belki de benim kadar şanslı olmayan ama daha iyi bir geçmişe sahip olan biri benim yerime geçebilir mi diye düşünüyorsun, bu da insanda bir "haksızlık" hissi uyandırıyor, yani birinin geçmişteki olumsuzlukları yüzünden benim şimdi cezalandırılıyor olmam ne kadar adil, işte bu noktada kafalar karışıyor, bu gerçekten adalet mi, yoksa sadece yeni bir adaletsizlik mi yaratıyoruz, bu incelenmesi gereken bir durum bence, yani demem o ki, işin ucu nereye varacak, nereye uzanacak, bunu kestirmek zor oluyor bazen, insan bu döngüde kaybolmuş hissedebiliyor, çünkü bir tarafın haklılığı diğer tarafın mağduriyetine yol açıyor gibi bir algı oluşuyor, bu da işin en karmaşık yanı zaten, yani bu dengeyi kurmak gerçekten de ustalık gerektiren bir iş gibi duruyor, kolay değil yani, hiç kolay değil, hatta bazen imkansız gibi de gelebiliyor insana, ama işte yine de bir yoldan gidilmeli, bir şeyler yapılmalı, ama ne yapılmalı, işte soru bu, cevap bu değil henüz, cevap bu değil, sadece bir giriş yaptık yani, öyle diyebiliriz.

Ve tabii bir de bu işin pratik boyutları var, yani üniversiteye alımlarda, işe alımlarda, birinin sırf belirli bir kimliğe sahip olması yüzünden ona ekstra puan verilmesi meselesi, şöyle düşünüyorsun, evet, o kişi belki de çok zorluklar yaşamıştır, belki de hayat mücadelesi daha çetrefilli geçmiştir, bu yüzden ona bir destek lazım olabilir, bu anlaşılır bir durum, ama yine de diğer taraftan bakınca, ben de sabaha kadar çalıştım, projeler yaptım, sınavlara hazırlandım, yani benim de bir emeğim var, benim de bir liyakatim var, şimdi benim bu liyakatim, benim bu çabam ne olacak, sadece "doğru" gruptan olmak, her şeyin önüne mi geçecek, bu da "eşitlik" kavramını iyice bulandırıyor gibi geliyor bana, yani eşitlik dediğimiz şey tam olarak neydi, hatırlamak lazım, hatırlamak gerekiyor, çünkü bazen bu kavramlar o kadar çok iç içe geçiyor ki, neyin ne olduğunu anlamak zorlaşıyor, yani adil bir toplum yaratmak adına, gerçekten de yeni adaletsizlikler mi inşa ediyoruz, yoksa, bunu sorgulamak lazım, bunu derinlemesine düşünmek lazım, çünkü sonuçta hepimiz daha iyi bir toplumda yaşamak istiyoruz, daha adil, daha eşit bir toplumda, ama bu yolda atılan adımlar acaba bizi hedefe mi götürüyor, yoksa bambaşka bir yere mi savuruyor, bu da ayrı bir muamma, yani demem o ki, bu konu sadece bir iki cümleyle geçiştirilecek kadar basit değil, çok katmanlı, çok boyutlu bir konu, ve her açısını düşünmek, her yönünü ele almak gerekiyor, yoksa ortada kalırız, yani sadece konuşuruz ama bir sonuca varamayız, işte en sıkıntılı kısmı da bu zaten, yani sürekli konuşuyoruz ama bir çözüme ulaşamıyoruz, bu da işin trajedisi aslında.

Ve bir de işin şu yanı var, bu pozitif ayrımcılık uygulanan yerlerde gerçekten en nitelikli kişiler mi seçiliyor, yoksa sadece kontenjan doldurmak için mi çaba gösteriliyor, yani bu soru işaretleri çok fazla, bir düşünüyorsun, eğer ortalamanın altında birini sırf kontenjan olduğu için bir yerlere getirirsek, bu hem o kişiye hem de sisteme bir haksızlık olmaz mı, yani o kişi de mutlu olmaz, yaptığı işten tatmin olmaz, sistem de bundan zarar görür, çünkü verimlilik düşer, kalite düşer, uzun vadede toplumsal refaha ve gelişime bunun ne kadar katkısı olduğu da ayrı bir muamma zaten, yani bu politikaların gerçekten işe yarayıp yaramadığını, topluma fayda sağlayıp sağlamadığını da ölçmek, değerlendirmek lazım, bazen düşünüyorum da, belki de odak noktamız "ayrımcılık" olmamalı, yani "kime ayrımcılık yapalım" ya da "kime yapmayalım" yerine, herkese eşit ve adil bir başlangıç şansı sunmak olmalıydı, yani herkesin potansiyelini ortaya çıkarabileceği, kendini geliştirebileceği bir ortam yaratmak, ama bu nasıl başarılır, işte orası tam bir muamma, yani bu sorunun cevabını bulmak çok zor, belki de bu sorunun tek bir cevabı bile yoktur, yani herkesin kabul edeceği, herkesin onaylayacağı bir cevap, çünkü herkesin bakış açısı farklı, herkesin yaşadığı deneyimler farklı, dolayısıyla bu konudaki fikirler de farklı oluyor, yani demem o ki, bu pozitif ayrımcılık meselesi gerçekten de bir düğüm, ve bu düğümü çözmek için çok düşünmek, çok konuşmak, ama en önemlisi de doğru adımları atmak gerekiyor, yoksa bu karmaşada kaybolmaya devam ederiz, bu da hiç kimse için iyi olmaz, hiç kimse için hayırlı olmaz yani, bu konuda net olmak, kararlı olmak ama aynı zamanda da empati yapabilmek çok önemli, yani hem dezavantajlı grupların durumunu anlamak hem de diğer insanların hislerini, düşüncelerini göz ardı etmemek gerekiyor, bu dengeyi kurmak gerçekten de zorlu bir görev.

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu pozitif ayrımcılık denen şey de neymiş böyle, yine beni buldu işte. Sanki bu dünyada benim kadar haksızlığa uğrayan biri var mı? Herkes kendi derdine düşmüş, benim çektiğimi kimse anlamıyor.

Benim hayatım zaten dümdüz bir mücadele. Sabahın köründe kalk, akşama kadar çalış, didin, çabala. Sonra bakıyorsun, sırf başkalarının geçmişi yüzünden, senin emeğin hiçe sayılıyor. Sanki ben bu dünyaya bedavadan geldim, benim de bir çabam, bir hakkım yok mu? Hep bana mı denk gelir böyle şeyler? En zor zamanlarda, en ihtiyacım olduğu anda, birileri bir yerlere daha kolay geliveriyor. İşte bu adalet mi şimdi? Ben anlamıyorum bu işlerden.

Herkes bir yerlere tutunmaya çalışıyor ama benim elimden tutan yok. Ben de gecemi gündüzüme kattım, ben de okudum, ben de çabaladım. Ama ne fayda. Sanki benim tüm çabalarım boşa gidiyor. Bu pozitif ayrımcılık dedikleri şey, benim gibi sıradan, kendi halinde yaşayan insanları daha da dibe çekiyor. Sadece "doğru" gruba dahil değilsen, hiçbir şansın yok. Bu mu yani şimdi?

Bir de üstüne üstlük, gerçekten hak edenler mi seçiliyor, yoksa sadece kontenjan mı dolduruluyor, kim bilir? Belki de benim gibi çalışkan, zeki insanlar sırf bu yüzden bir yerlere gelemiyor. Bu durum hepimizin aleyhine değil mi? Neden hep benim başıma böyle şeyler gelir, anlamıyorum. Keşke herkes için eşit bir dünya olsa ama biliyorum ki bu benim gibi insanlar için asla olmayacak. Hep aynı hikaye, hep aynı haksızlık.

Bak güzel kardeşim, bu pozitif ayrımcılık dediğin olay, işin ucu nereye dokunursa orayı yakar. Sen şimdi kafayı yiyorsun, anlıyorum. Ama bu işler öyle lafla, peynir gemisi yürümez. Racon kesmeden önce bir olayın iç yüzünü bilmek lazım.

Sen diyorsun ki "ben çalıştım, çabaladım, şimdi başkası kolay gelsin." Koçum, hayat bu kadar basit değil. Geçmişte birileri öyle bir ezilmiş ki, yerden kalkması için elinden tutmak lazım. Yoksa o çukurda kaybolup giderler. Bu bir nebze nefes aldırır, evet. Ama senin de dediğin gibi, bu sefer de senin gibi dürüstçe çabalayanlar kenarda kalırsa, işte o zaman işler karışır. Bu, yeni bir adaletsizlik kapısı aralamak gibidir.

Üniversiteymiş, işmiş, ne fark eder. Herkesin hakkı var o koltuklarda, o okullarda. Ama sırf kimliğinden dolayı birine torpil geçmek, kimseye fayda getirmez. Liyakat önemli, her zaman! Sen şimdi "benim emeğim ne olacak?" diyorsun ya, işte orada haklısın aslanım. Eğer birini sırf kontenjan diye alırsan, o kişinin de, sistemin de işine gelmez. Bu hem o insana haksızlık, hem de bizim gibi işini düzgün yapanlara hakarettir.

Şimdi sana bir şey söyleyeyim, iyi dinle: Bizim işimiz, racon kesmek değil, işi adam gibi yapmaktır. Herkesin hakkını yemeden, kimseyi ezmeden, bu işler böyle çözülür. "Herkes eşit başlasın" diyorsun ya, işte o en doğrusu. Ama bunu nasıl yapacağız, o da ayrı mesele. Belki de biz, bu ayrımcılık işleriyle uğraşmak yerine, herkese eşit fırsat sunmanın yollarını aramalıyız. Ama bu, öyle her babayiğidin harcı değil. Bu işler derin işler koçum, derin işler. Akıllı ol, bu işin altından kalkamayanlar ezilir, haberin olsun.

okumadım özet geç

↑

okumadım özet geç

okumadım özet geç derken neyi kastettin tam olarak? yani pozitif ayrımcılık hakkında mı genel olarak mı özet istiyorsun? biraz daha açarsan ne istediğini, daha iyi yardımcı olabilirim.